Με φόντο τις "αλλαγές" που αναμένεται να γίνουν στο ρόστερ σύμφωνα με τα τελευταία κιτρινόμαυρα ρεπορτάζ η ομάδα μας κατεβαίνει στην Λευκάδα για να αντιμετωπίσει την τοπική ομάδα στο ξεκίνημα μιας σειράς "δύσκολων" παιχνιδιών. Δύσκολων όχι όσο αφορά τη δυναμική των αντιπάλων μιας και πρόκειται για σχετικά αδύναμες ή μέτριες ομάδες(εντός έδρας) αλλά για την σημασία των αγώνων τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά. Πιθανή ήττα στις επόμενες 8 αναμετρήσεις μπορεί να μπλέξει την ομάδα σε περιπέτειες ακόμη και για στόχους αυτονόητους που ποτέ δεν τόλμησε κανείς μας ούτε για πλάκα να αμφισβητήσει.

Η Δόξα Λευκάδας είναι μια ομάδα που στήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες λίγο πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, πήγε σε κάποιες σίγουρες λύσεις με έμπειρους παίκτες όπως οι πρώην κιτρινόμαυροι Ταπούτος και Τσαλδάρης και με τον αέρα του απόλυτου αουτσάιντερ για την ώρα τα πηγαίνει αρκετά καλά. Μπορεί να έχει μόλις 2 νίκες στα πρώτα 7 παιχνίδια αλλά έχει ήδη αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό που ακόμη και για εμάς(σύμφωνα με τους τεχνοκράτες οπαδούς) αποτελεί ήττα εντός προγράμματος. Η νίκη με τον μπάογκ στην πρεμιέρα έκανε αίσθηση, όπως και η "αυτοκτονία" κόντρα στον Ολυμπιακό. Υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε καθόλου με τον νεοφώτιστο αντίπαλο μας αλλά η κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο μπασκετικός ΑΡΗΣ κάθε παιχνίδι μοιάζει με "ντέρμπι" χωρίς προγνωστικά. Άγνωστο το πως θα παρουσιαστούμε στην αυριανή αναμέτρηση. Θα δούμε κάτι διαφορετικό; Θα δούμε τον Τζένκινς πάλι σε ρόλο "πασαδόρου" ή τον Κάμινγκς να κάνει τις γνωστές μπούκες? Ο Μπάκνερ έχει βρει ρυθμό ή  η εμφάνιση στην Γερμανία ήταν μια φωτοβολίδα? Ο Μάρμπλ θα είναι επηρρεασμένος από τον τραυματισμό του ή όχι? Ο "χημικός" θα έχει προλάβει να βελτίωση κάτι ή θα είναι και πάλι στα χαμένα και όπου βγάλει? Μια σειρά από ερωτήματα που μόνο πάνω στο παρκέ μπορούν να απαντηθούν. Δυστυχώς το ότι δεν υπάρχει ούτε μια σταθερά, ούτε ένα στοιχείο αγωνιστικής ταυτότητας είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του φετινού ΑΡΗ και αυτό ακριβώς είναι που μας κάνει απαισιόδοξους για τη συνέχεια της χρονιάς και δύσπιστους για το κατά πόσο μπορεί αυτός ο προπονητής να δώσει τη λύση... Μακάρι κάποια στιγμή να διαψευθούμε αρκεί να μην μας πιάσει η άνοιξη.

Το πόσο τυχεροί είναι παίκτες και τεχνικό τιμ που υπάρχουν συνεχόμενα παιχνίδια δύσκολα μπορούν να το κατανοήσουν την δεδομένη χρονική στιγμή. Η εύκολη δικαιολογία της κούρασης και της έλλειψης προπονήσεων αν είχαμε ένα παιχνίδι την εβδομάδα δεν θα υπήρχε. Μάλιστα αντί για τη δικαιολογία της κούρασης  θα υπήρχε ακόμη περισσότερη γκρίνια. Γκρίνια και αγανάκτηση που περιορίζεται μιας και ανά 2-3 ημέρες υπάρχει παιχνίδι και όλοι ελπίζουμε να δούμε κάτι διαφορετικό. Νίκη και κάτι διαφορετικό που πρέπει να δούμε από αύριο. Από αύριο που οι ήττες που δεν στοιχίζουν μάλλον έχουν τελειώσει και κάθε στραβή μπορεί να έχει πολλαπλές επιπτώσεις. Για αυτό νίκη και βελτίωση...

ΥΓ. Φυσικά τα μπάτζετ σε παιχνίδια σαν το αυριανό δεν μετράνε. Τα μπάτζετ μετράνε μόνο όταν ο αντιπάλος μας έχει μεγαλύτερο και μόνο στην περίπτωση που καταφέρουμε και κατακτήσουμε την θέση που μας αναλογεί βάσει μπάτζετ.

ΥΓ2. Μόνο θλίψη προκαλούν φίλοι της ομάδος στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Σίγουρα ο ΑΡΗΣ είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και δεν μπορούμε να υποδείξουμε σε κανέναν πως θα νιώθει για την ομάδα. Αλλά αυτή η προσωπολατρεία και εμμονή με τον προπονητή σας έχει αναγκάσει να ρίξετε πολύ χαμηλά την ομάδα...

YΓ3. Άραγε θα χωρούσε ο Ταπούτος στον ΑΡΗ των τελευταίων χρόνων?

ΥΓ4. Αυτό πάντως με τον Δαμιανίδη ξεπερνάει τα όρια της υποκρισίας για μερικούς. Όταν έκοβε και έραβε όλα καλά. Τώρα βρήκαμε τον εύκολο στόχο. Ένας στο ποδόσφαιρο, ένας στο μπάσκετ και μια σειρά από "αρειανοπατέρες" την βγάλανε καθαρή...

Σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ μας είχε τον απόλυτο έλεγχο για τη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα, η μπασκετική αφέλεια που χαρακτηρίζει την φετινή ομάδα έκανε την εμφάνιση της με αποτέλεσμα να έρθει η ήττα. Μια ήττα που πικραίνει ακόμη περισσότερο αν σκεφτούμε ότι ο σημερινός μας αντίπαλος την προηγούμενη αγωνιστική ηττήθηκε από τους Μπάκεν Μπέαρς... Εντυπωσίασε ο κόσμος του ΑΡΗ στο Φράπορτ Αρένα, όμως για ακόμη μια φορά έφυγε απογοητευμένος από το γήπεδο...

Ο Τζένκινς φάνηκε από το ξεκίνημα ότι ήταν σε μεγάλη ημέρα και αναλαμβάνοντας εκτός από τον ρόλο του σκόρερ και τον ρόλο του οργανωτή κατάφερε να βάλει την ομάδα στη θέση του οδηγού της σημερινής αναμέτρησης. Οι εξαιρετικές ασίστ στον Μπάκνερ πρόσφεραν ουσία και θέαμα ενώ κοντρόλαρε και τον ρυθμό της ομάδος μαζί με τον Ξανθόπουλο σε αντίθεση με τον Κάμινγκς που ήταν τραγικός και όποτε έμπαινε η ομάδα αποσυντονιζόταν. Πέρα από αυτούς τους 2 παίκτες όλοι οι υπόλοιποι είχαν τεράστια σκαμπανεβάσματα στην απόδοση τους τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση. Αυτό ακριβώς βγήκε και πάνω στο παρκέ και κυρίως στο τέταρτο δεκάλεπτο. Εκεί με τον Κάμινγκς να ξαναπαίρνει σημαντικό  χρόνο συμμετοχής και το τεχνικό τιμ να μην βρίσκει λύσεις,  η ομάδα έδειξε απίστευτη επιπολαιότητα στην επίθεση και την γνωστή χαλαρότητα στην άμυνα. Οι Γερμανοί άρπαξαν την ευκαιρία και πήραν μια σπουδαία νίκη που όπως εξελλισόταν το παιχνίδι δύσκολα να είχαν τύχη.

Η "ασπίδα προστασίας" που άπλωσε ο Ν.Λάσκαρης πάνω από τον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του μπορεί προσωρινά να αποπροσανατόλισε τον κόσμο της ομάδος αλλά όπως φάνηκε και σήμερα πάνω στο παρκέ το πρόβλημα είναι αλλού. Καλό λοιπόν είναι ο μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ αν θέλει να προστατεύσει την επένδυση του να αρχίσει από την ομάδα την ίδια και ύστερα να κοιτάξει τριγύρω για να διορθώσει και τα υπόλοιπα κακώς κείμενα. Όσο η διοίκηση λειτουργεί έτσι μοιρολατρικά άλλο τόσο  θα λειτουργεί και ο προπονητής μας που σήμερα μίλησε για τον στόχο της πρόκρισης(!!!) από τον όμιλο αντί για την κατάκτηση κάποιας προνομιούχας θέσης και σαν CD σε επανάληψη μίλησε για την δουλειά που γίνεται καθημερινά και θα φέρει την βελτίωση... Ας μην αγχωνόμαστε, στο τέλος της σεζόν στο πέμπτο παιχνίδι με την ΑΕΚ θα είμαστε έτοιμοι και τότε θα μπορούμε να πανηγυρίσουμε...

ΥΓ. Μέχρι και οι αρκούδες της Δανίας τους κέρδισαν αυτούς...

ΥΓ2. O coach of the year της Γερμανίας κέρδισε τον coach of the year της Ελλάδας στην προπονητική τιτανομαχία!

ΥΓ3. Κακοί οι Αμερικάνοι, δεν μπορεί ο Ντραγκίσεβιτς, μέτριος ο Γιάνκοβιτς... μόνο ο κόουτς δεν φταίει!

ΥΓ4. Και για τους "χαρούμενους" οπαδούς ήταν τραυματίας ο Σανικίντζε, ο Καββαδάς, ο Μάρμπλ και... ο μπάογκ χθες έχασε από την ανύπαρκτη Όλντεν!

ΥΓ5. Ζούμε για την στιγμή που θα βλέπουμε στο γήπεδο μια ομάδα αντάξια αυτού του κόσμου που ακολουθεί παντού παρά τις πίκρες!

ΥΓ6. Σε μια φυσιολογική ομάδα ο Δ.Πρίφτης θα είχε απολυθεί εδώ και καιρό. Όπως και ένας φυσιολογικός προπονητής που αναγνωρίζει το μερίδιο της ευθύνης του και δεν λειτουργεί σαν δημόσιος υπάλληλος θα είχε ήδη δηλώσει την παραίτηση του.

Κάτι από ξαναζεσταμένο φαγητό θύμισε το σημερινό "ντέρμπι",  με τον ΑΡΗ μας να θέλει αλλά να μην μπορεί να κάνει ούτε τα βασικά, τους διαιτητές να παίζουν με τη νοημοσύνη μας και τον Παναθηναϊκό χωρίς να αγχώνεται να παίρνει  για ακόμη μια φορά αυτό που θέλει. Η "ιδιαίτερη" αμυντική προσέγγιση της ομάδος μας, τα 17 επιθετικά ριμπάουντ του Παναθηναϊκού, το τραγικό ποσοστό μας στα τρίποντα και η διαφορά στις βολές(στις οποίες είχαμε μόλις 6/11) ήταν τα σημεία που έκριναν την αναμέτρηση και οδήγησαν στην 4η ήττα μας στις 7 πρώτες αγωνιστικές του πρωταθλήματος.

Ορεξάτος ο ΑΡΗΣ κυρίως στην άμυνα και με τον Κάμινγκς για πρώτη φορά να συνδυάζεται ωραία με τον Μπάκνερ η ομάδα μπήκε δυνατά και έδειξε ότι ήθελε να χτυπήσει στα ίσια τον σημερινό του αντίπαλο. Όσο περνούσε όμως ο χρόνος οι παίκτες του Παναθηναϊκού διάβαζαν ολοένα και καλύτερα την άμυνα μας με αποτέλεσμα να γίνουμε μάρτυρες μιας παγκόσμιας πρωτοτυπίας... μιας και οι αντίπαλοι ψηλοί βρισκόντουσαν σχεδόν σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού κάτω από το καλάθι μας με προσωπικό αντίπαλο κάποιον από τους περιφερειακούς μας, την ίδια στιγμή που οι δικοί μας ψηλοί ήταν χαμένοι κάπου στο τρίποντο. Μια αμυντική προσέγγιση που οδήγησε σε πολλά εκνευριστικά φάουλ αλλά και χαμένα ριμπάουντ δίνοντας τεράστιο πλεονέκτημα στους παίκτες του Παναθηναϊκού. Η διαφορά των 15 πόντων έμοιαζε με την φυσιολογική εξέλιξη του παιχνιδιού μιας και ο ΑΡΗΣ δεν έβρισκε λύσεις ούτε στην επίθεση ούτε στην άμυνα. Το ξέσπασμα του Β ημιχρόνου που ήρθε με κάποια αψυχολόγητα σου και οδήγησε στο -1 δεν είχε ανάλογη συνέχεια. Οι παίκτες έβγαλαν όλα τα αρνητικά που χαρακτηρίζει την επιθετική λειτουργία της ομάδος και κάπου εκεί κάθε φιλοδοξία για κάτι παραπάνω τελείωσε. Τραγική η προσέγγιση του Δημήτρη Πρίφτη στο σημερινό παιχνίδι, απίστευτη εμμονή με μια άμυνα που δεν μας πρόσφερε τίποτα πέρα από 3-4 κερδισμένες μπάλες, κακή διαχείριση του ρόστερ με τον Μπάκνερ πάνω που είχε πάρει τα πάνω του(8 πόντους στα πρώτα 5' και 2 κοψίματα) να μένει για 7-8 συνεχόμενα λεπτά στον πάγκο, αδράνεια στην περίπτωση του Τζένκινς με το 5ο φάουλ ενώ  ξεχάστηκε και ο Ντραγκίσεβιτς σε ένα χρονικό σημείο που η ομάδα έψαχνε διακαώς τον δρόμο προς το καλάθι. Αν πάντως πρέπει να πούμε και κάτι θετικό, ας μείνουμε στις συνεργασίες Κάμινγκς και Μπάκνερ που περισσότερο θέαμα χαρίζουν παρά ουσία μιας και όσες φορές πέτυχε το άλεϊ ουπ άλλες τόσες φορές απέτυχε.

Την παράσταση της σημερινής ημέρας έκλεψε ο Νίκος Λάσκαρης, τόσο με την παρουσία του στο γήπεδο όσο και με τις δηλώσεις που ακολούθησαν την αναμέτρηση. Δηλώσεις που άφησαν ανάμεικτα συναισθήματα σε όποιον κάνει μια προσπάθεια παραπάνω να μπει στην ουσία των θεμάτων και όχι να πιαστεί από κάποια "συνθήματα" που έχουν να κάνουν με τις διαιτησίες, τον ΕΣΑΚΕ και ένα σάπιο σύστημα που άπαντες γνωρίζουν στην Ελλάδα. Αρχικά θα πρέπει να τονίσουμε ότι ο Αρειανός γουστάρει να έχει πρόεδρο που δεν μασάει και λέει τα πράγματα με το όνομα τους όπως έκανε ο Ν.Λάσκαρης σήμερα. Και όταν μάλιστα τα λέει ένας έντιμος πρόεδρος που είναι 100% σωστός στις υποχρεώσεις του και με το παραπάνω τότε ο λόγος του έχει ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα. Κάπου όμως φάνηκε να μην έχει πλήρη γνώση των θεμάτων στα οποία αναφέρθηκε. Από την διαιτησία και τον ορισμό των αγώνων όπου όπως ρωτήθηκε από δημοσιογράφο ο ΑΡΗΣ δεν έχει κάνει κάποια επίσημη ενέργεια μέχρι και τις επίσημες θέσεις στελεχών του Basketball Champions League όπου ουσιαστικά σύστησαν εκ νέου τον θεσμό της FIBA ως τον φτωχό συγγενή στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ που ψάχνει το σημείο προσέγγισης με την κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση, κάτι που σημαίνει ότι δεν θα τραβηχτεί άλλο το σχοινί με την Ευρωλίγκα . Ενώ και οι τοποθετήσεις περί υποβιβασμού του ΑΡΗ στην Γ Εθνική, αντιπολίτευσης που θα πρέπει να κάνει επίσημη πρόταση για την ομάδα ή να σιωπήσει,   για τον Σανικίντζε(τον παίκτη που ήρθε 2 μέρες πριν ολοκληρωθεί η προετοιμασία) που θα έκανε τα πάντα μέσα στο γήπεδο, για το ότι είμαστε ακόμη νωρίς στη χρονιά και ότι στα 5 παιχνίδια με την ΑΕΚ μπορούμε να κερδίσουμε φαίνεται ξεκάθαρα ότι στον μπασκετικό ΑΡΗ εξακολουθεί να υπάρχει μια νοοτροπία από τα παλιά που με την παρουσία του Νίκου Λάσκαρη ευελπιστούσαμε να αποτελούσε παρελθόν... #synexizoumemazi

ΥΓ. Χωρίς δόσεις ειρωνίας ειλικρινά δεν μπορώ να θυμηθώ άλλο παιχνίδι που να έχω δει τόσες φορές να συμβαίνει το mismatch κάτω από το καλάθι μας ή οποιασδήποτε άλλης ομάδος!

ΥΓ2. Μπορεί ο Ν.Λάσκαρης να μην πλήρωνει γ@@ισιάτικα σε διαιτητές έστω για να έχει η ομάδα το fair play, σίγουρα όμως πληρώνει για την ανάδειξη της καριέρας του ενός και μοναδικού "χημικού"!

ΥΓ3. Και για τους "χαρούμενους"... χωρίς Σανικίντζε, Καββαδά, Μάρμπλ και τέτοια διαιτησία ήταν πραγματική "υπέρβαση" που η ομάδα αγωνίστηκε έτσι! Μπράβο σε όλους στην ομάδα για την προσπάθεια!

ΥΓ4. Την ίδια στιγμή που εμείς "ξενερωμένοι" συζητάμε για το αν αξίζει να προσπαθήσουμε με αυτή την κατάσταση, στον Παναθηναϊκό το θέμα συζήτησης είναι αν η ομάδα θα πρέπει να ενισχυθεί και άλλο.

Όσο και αν αρέσκονται αρκετοί εντός και εκτός ομάδος να κρυφτούν πίσω από δικαιολογίες το ξεκάθαρο αγωνιστικό πρόβλημα που υπάρχει στον φετινό ΑΡΗ δεν μπορεί να μεταλλαχθεί... Αγωνιστικό πρόβλημα που μεταφράζεται σε ένα μετριότατο ξεκίνημα σε μια χρονιά γεμάτη φιλοδοξίες. Ο αγώνας με τον Παναθηναϊκό φαντάζει ως μια από τις τελευταίες ευκαιρίες για να πάρει η ομάδα μια μεγάλη νίκη και να στείλει το μήνυμα παντού ότι η χρονιά δεν είναι χαμένη. 

Από τότε που αποχώρησε ο Αργύρης Πεδουλάκης από τον Παναθηναικό η ομάδα της Αθήνας έχει μεταμορφωθεί 100% προς το θετικό. Οι ίδιοι παίκτες που είχαν διασυρθεί από τον Ολυμπιακό στην αρχή της σεζόν έφθασαν στο σημείο να χτυπάνε το κεφάλι τους για ανόητες ήττες κόντρα σε πολύ πιο φορμαρισμένες και δυνατές ομάδες. Ακόμη όμως και έτσι ο μεγάλος πονοκέφαλος του προπονητή δεν πρέπει να είναι σημερινός μας αντίπαλος αλλά η ίδια η ομάδα μας με την προβληματική εικόνα που βγάζει. Η χαλαρή άμυνα, οι κακές επιστροφές, τα μπλάκ άουτ στην επίθεση και η έλλειψη συγκέντρωσης είναι αυτά που θα πρέπει αρχικά να διορθώσουν το τεχνικό τιμ και οι παίκτες μας εάν θέλουν να φανούν ανταγωνιστικοί. Διαφορετικά δύσκολα να έχουμε τύχη στην σημερινή αναμέτρηση. Σίγουρα ότι είμαστε το απόλυτο αουτσάιντερ θα βοηθήσει, αρκεί όμως να είμαστε και σοβαροί.

Όταν η Τσέχικη Νίμπουργκ παρουσιάζεται από τον προπονητή μας ως μια δυνατή ομάδα που θα πρέπει ο ΑΡΗΣ να παλέψει πολύ σκληρά για να κερδίσει τότε καταλαβαίνουμε ότι όταν η συζήτηση πηγαίνει σε μια ομάδα του επιπέδου του Παναθηναϊκού τότε μιλάμε για κάτι που ξεπερνάει τις ανθρώπινες δυνατότητες και τα δεδομένα όπως τα γνωρίζουμε στον πλανήτη Γη... Για τέτοιας δυναμικότητας ομάδα μιλάμε και όταν αντιμετωπίζεις έτσι έναν αντίπαλο δύσκολα να έχεις καλύτερη τύχη από μια αξιοπρεπή ήττα... Μακάρι παίκτες και προπονητής με την απόδοση τους να μας διαψεύσουν και να δείξουν ότι μπορούν και κάτι παραπάνω από μια τιμητική εμφάνιση... Εμείς πάντως θα είμαστε εκεί να τους στηρίξουμε όπως κάνουμε πάντα ανεξάρτητα από πρόσωπα, αντιπάλους, νίκες και ήττες...

ΥΓ. Τι πιο τίμιο από την Εθνική Ελλάδος να έχει για προπονητή της τον coach of the year του Ελληνικού πρωταθλήματος! Έτσι θα φανεί κιόλας ότι αυτές οι ψηφοφορίες έχουν και κάποια αξία και υπάρχει ουσιαστική αναγνώριση για την δουλειά ενός προπονητή. Και δυστυχώς ο ΑΡΗΣ χρειάζεται προπονητή που να είναι 100% συγκεντρωμένος στο έργο του...

Επανάληψη της κακιάς εμφάνισης προ λίγων ημερών στην Αμαλιάδα είδαμε και σήμερα κόντρα στη Νίμπουργκ με τη διαφορά ότι η αντεπίθεση μας έμεινε στη μέση και η ομάδα γνώρισε την πρώτη της ήττα στην Ευρώπη. Μια ήττα που ναι μεν δεν αναμένεται να μας στοιχίσει αλλά η εικόνα που βγάζει ο ΑΡΗΣ πάνω στο παρκέ είναι αυτή που πληγώνει και σκοτώνει κάθε ελπίδα για κάτι καλό στη φετινή σεζόν... 

Όσοι δεν είχανε την ευκαιρία να παρακολουθήσουν τον αγώνα με τον Κόροιβο μπορούν να αισθάνονται ότι τον είδαν μιας και ήταν κατά 99% ίδιος με τον σημερινό. Σε ρυθμούς παιδικής προπόνησης μπήκε ο ΑΡΗΣ μας στο παιχνίδι που μετά τα πρώτα αναγνωριστικά λεπτά παρουσίασε τα γνωστά συμπτώματα σε άμυνα και επίθεση. Η χαλαρή άμυνα με τους περισσότερους παίκτες μας να αποφεύγουν τις επαφές και τον σέντερ της ομάδος να είναι απλός παρατηρητής στον αγώνα σε συνδυασμό με τις τραγικά αργές επιστροφές έδιναν απλόχερα στον αντίπαλο ξεκούραστους πόντους. Όσο για την επίθεση μάλλον πλέον το άλφα από το ΑΡΗΣ θα πρέπει να μπαίνει μέσα σε κύκλο ως σήμα κατατεθέν του άναρχου παιχνιδιού μας. Η εμμονή σε αυτό το άναρχο στυλ(που σε προηγούμενα παιχνίδια ακούσαμε ότι πρόκειται για συνειδητές επιλογές!!!) δείχνει ότι μάλλον ο Δ.Πρίφτης έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια να στρώσει την ομάδα και απλά παλεύει για το αποτέλεσμα πάση θυσία. Και ας ξέρει ότι δεν γίνεται να προχωρήσει η ομάδα με τον Ντραγκίσεβιτς και τον Σίμτσακ σέντερ και τον Κάμινγκς να κατεβάζει και να μπουκάρει σαν τον χειρότερο συμπαίκτη που θα μπορούσε να έχει κανείς σε ένα διπλό στο σχολείο της γειτονίας του... Μέχρι και εκεί η πιο πιθανή κατάληξη θα ήταν ο Κάμινγκς να μείνει εκτός παιχνιδιού ή τουλάχιστον να μην του δίνουν να κατεβάζει την μπάλα. Με τέτοιον οργανωτή παιχνιδιού όλα τα υπόλοιπα που γίνονται στην ομάδα μας μοιάζουν φυσιολογικά. Όπως και φυσιολογικό είναι να μιλάμε για τον Μάρμπλ που στα τελευταία παιχνίδια δείχνει βελτίωση μιας και τα στάνταρ για τους ξένους στον φετινό ΑΡΗ έχουν πιάσει πάτο... Χωρίς άμυνα και με επιθέσεις πανικού και το ότι ο ΑΡΗΣ έφθασε να διεκδικήσει το παιχνίδι είναι κατόρθωμα. Τώρα αν αυτό είναι κατόρθωμα δικό μας ή της Νίμπουργκ είναι άλλο θέμα. Στους υπόλοιπους τώρα... ο Μπάκνερ και σε αυτό το παιχνίδι επιβεβαίωσε ότι δεν υπάρχει ελπίδα να δούμε κάτι παραπάνω από αυτόν τον παίκτη. Ο Τζένκινς από την άλλη μοιάζει ο πιο εφυής από τους 4 Αμερικάνους και προτιμάει να κρύβεται από το να βγαίνει μπροστά και να καταστρέφει την στατιστική του. Μοναδικό πείραμα που δεν έχει δοκιμάσει ακόμη ο Δ.Πρίφτης στις διάφορες αλχημείες του είναι να βάλει τον Τζένκινς να οργανώσει το παιχνίδι της ομάδος. Μπορεί να του λείπει η εκρηκτικότητα και η ταχύτητα που ψάχνει στον Κάμινγκς αλλά σίγουρα θα του δώσει ηρεμία και πιθανόν να ηρεμήσει και τους συμπαίκτες του που πολλές φορές μιμούνται τον Κάμινγκς. Μέχρι και ο Γιάνκοβιτς σήμερα ήταν κακός που ακολούθησε τον ρυθμό της ομάδος... Όαση ο Ζάρας και ο Σίμτσακ που αναλογικά με τον χρόνο που πήραν έδωσαν πολλά στην ομάδα...

Όπως είχαμε γράψει και στο άρθρο που προηγήθηκε του αγώνα αιτίες και δικαιολογίες υπάρχουν για όλα. Ο Δ.Πρίφτης στις δηλώσεις του αποφεύγει να ψάχνει την δικαιολογία μιας και δυστυχώς υπάρχουν πάρα πολλοί καλοθελητές που προτρέχουν να τον δικαιολογήσουν για ανεξήγητους λόγους... Παραδέχεται ότι η ομάδα ψάχνεται, παραδέχεται ότι όχι απλά δεν έχει τη λύση πάνω στην οποία δουλεύει αλλά δεν έχει εντοπίσει καν ακόμη το πρόβλημα. Μέσα Νοεμβρίου και η ομάδα δεν έχει ούτε μια σταθερά πάνω στην οποία μπορείς να ελπίζεις ότι θα γίνει η αρχή για ένα καλό σύνολο. Μέχρι και ο Γιάνκοβιτς όπως φάνηκε σήμερα κινδυνεύει να καεί από αυτό το χάλι... Επειδή ο βασικός υπεύθυνος για αυτό το κατάντημα δεν έχει να χάσει τίποτα είναι λογικό να θέλει τον χρόνο του ακόμη και αν φθάσουμε Μάρτιο... καλό είναι οι υπόλοιποι εκεί στην ΚΑΕ να διορθώσετε το λάθος και να προστατεύσετε την επένδυση του μεγαλομετόχου όσο είναι καιρός...

ΥΓ. Αυτή είναι η εικόνα της ομάδας του προπονητή που φημίζεται για την πειθαρχία, την χημεία και την αμυντική λειτουργία της ομάδος.

ΥΓ2. Καταστροφικό έγραψε ένας έμπειρος δημοσιογράφος θα είναι η  αλλαγή προπονητή... Δηλαδή με άλλον προπονητή ο ΑΡΗΣ πόσο χειρότερα θα μπορούσε να πάει?

ΥΓ3. Το καινούργιο των πριφτολάγνων το ακούσατε? Οι βοηθοί του λέει διαλέξανε τους ξένους... τι άλλο θα ακούσουμε...

ΥΓ4. Τεράστιος κόσμος... μικροί προπονητές και παίκτες...

Να διατηρήσει το Ευρωπαϊκό αήττητο και να  διασκευάσει τις εντυπώσεις από την τραγική εμφάνιση στην Αμαλιάδα θέλει σήμερα η ομάδα μας στην Τσεχία. Όπως και στα περισσότερα παιχνίδια που έχει δώσει έως τώρα η ομάδα μας έτσι και στο σημερινό κόντρα στη Νίμπουργκ ο πραγματικός αντίπαλος μας είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Τα προβλήματα τραυματισμού με πιο πρόσφατο αυτό του Κάμινγκς που είναι αμφίβολος για τη σημερινή αναμέτρηση είναι το μεγάλο αγκάθι της φετινής σεζόν αλλά και αυτά είναι μέρος του παιχνιδιού και θα πρέπει η ομάδα να βρει τους τρόπους να ανταπεξέλθει.

Τα έως τώρα αποτελέσματα της Νίμπουργκ δείχνουν μια ανταγωνιστική ομάδα,  σαφώς καλύτερη από τους Δανούς, τους Σλοβένους και τους Ισραηλίνους που αντιμετωπίσαμε και κερδίσαμε με ευκολία αλλά μέχρι εκεί. Μπορεί στην Τουρκία να ζόρισε την Μπάνβιτ και αυτό να αποτέλεσε μια μίνι έκπληξη αλλά ο καλός ΑΡΗΣ δεν έχει να φοβηθεί απολύτως τίποτα. Η αστοχία στα μακρινά σουτ και τα μεγάλα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση των Τσέχων ακόμη και στο ίδιο παιχνίδι είναι το βασικό τους μειονέκτημα και εφόσον οι παίκτες του Δ.Πρίφτη καταφέρουν να ελέγξουν τον ρυθμό θα φθάσουν εύκολα στη νίκη. Η δυναμικότητα του αντιπάλου είναι τέτοια που δίνει για ακόμη μια φορά την ευκαιρία σε παίκτες που ακόμη ψάχνονται μέσα στο γήπεδο να βρουν τα πατήματα τους αλλά και ολόκληρη την ομάδα να αποδώσει καλύτερα σαν σύνολο αφήνοντας στην άκρη την αναρχία που χαρακτηρίζει το παιχνίδι μας.

Φυσικά όπως είπαμε και στην αρχή ο ΑΡΗΣ σε κάθε παιχνίδι πέρα από τη νίκη στοχεύει και σε άλλα πράγματα όπως το να βρει την αγωνιστική του ταυτότητα και να πείσει σαν ομάδα. Δυνατότητες υπάρχουν, ίσως όχι αυτές που θα θέλαμε αλλά σε καμία περίπτωση η εικόνα της ομάδος στην Αμαλιάδα δεν είναι αντιπροσωπευτική του φετινού ΑΡΗ και θα πρέπει άμεσα να αλλάξει. Αιτίες και δικαιολογίες για αυτή την εικόνα υπάρχουν πάρα πολλές, δεν γίνεται όμως να ζούμε συνέχεια με τη δικαιολογία. Οι νίκες δίνουν πίστωση χρόνου, καλύτερη ψυχολογία και ευκαιρία για πιο αποτελεσματική δουλειά. Για αυτό νίκη σήμερα ώστε να πάμε με καλύτερη ψυχολογία απέναντι στον Παναθηναϊκό.

Ανέλπιστη νίκη για την ομάδα μας στην Αμαλιάδα που μέσα σε ένα παιχνίδι κατάφερε να εντυπωσιάσει με την τραγική παρουσία της και τη ροή του σκορ(25-4, 34-12), να βρει εκεί  όπου όλα φαινόταν χαμένα τα ψυχικά αποθέματα για να αντιδράσει και τελικά να φθάσει μετά από 2 παρατάσεις στην αυτονόητη νίκη... Η αρνητική παράδοση στην Αμαλιάδα μπορεί να έσπασε και η ομάδα μας να μην γνώρισε την ήττα, παρόλα αυτά θα είναι τραγικό λάθος αν για πολλοστή φορά αφήσουμε μια νίκη να κουκουλώσει τα τεράστια αγωνιστικά προβλήματα της ομάδος.

Όταν ένας προπονητής τον μέχρι πρότινος πιο φορμαρισμένο παίκτη του όπως ήταν ο Θ.Ζάρας στο ένα παιχνίδι τον χρησιμοποιεί 2' και μετά από λίγα 24ωρα τον ξεκινάει βασικό τότε εύκολα μπορεί να καταλάβει κανείς την έλλειψη ρόλων και πλάνου σε αυτή την ομάδα. Όχι ότι η επιλογή του Θ.Ζάρα ήταν αυτή που οδήγησε στο κάκιστο ξεκίνημα αλλά είναι ενδεικτικό του πόσο χαμένος είναι μέσα στις σκέψεις του ο Δ.Πρίφτης. Αν και τα προβλήματα που παρουσίασε ο ΑΡΗΣ στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα ήταν τα γνωστά, το μέγεθος που παρουσιάστηκαν πραγματικά εξέπληξαν και τον πιο απαισιόδοξο φίλο της ομάδος. Άμυνα για γέλια και για κλάματα, τόσο κάτω από το καλάθι κυρίως λόγω Μπάκνερ όσο και συνολικά μιας και ο παίκτες της Αμαλιάδας με το που μάζευαν το ριμπάουντ με 2 πάσες έφθαναν για πλάκα στο καλάθι μας! Καθόλου τρεξίματα στις επιστροφές, καμία διάθεση για πίεση, καθόλου δύναμη στις επαφές... Αυτή ήταν η εικόνα του ΑΡΗ σε όλο το πρώτο ημίχρνο συν φυσικά αυτή η αναρχία στην επίθεση που όταν αποδίδει την βαφτίζουμε ως πλάνο και συνειδητή επιλογή...  Στην επανάληψη ο ΑΡΗΣ αποφάσισε να σοβαρευτεί και να παίξει αρχικά άμυνα ώστε να κόψει των αριθμό των αντιπάλων. Και αφού έγινε αυτό  Κάμινγκς και Μάρμπλ βρήκαν την ευκαιρία μέσα στο μπάχαλο να σκοράρουν και να γυρίσουν ανάποδα το παιχνίδι ώστε να φύγει ο ΑΡΗΣ με το ροζ φύλλο αγώνα μετά από 2 παρατάσεις. Ανάξια οποιασδήποτε κριτικής ολόκληρη η ομάδα με τους Μάρμπλ και Κάμινγκς να μοιάζουν με όαση μέσα σε αυτό το χάλι αν και ο τρόπος με τον οποίο αγωνίζονται δύσκολα μπορεί να αποτελέσει τη βάση μιας σοβαρής ομάδας...

Τέλος καλό όλα καλά για ακόμη μια φορά... Αφού δεν ξεφτιλιστίκαμε(ή ξεφτιλιστίκαμε;) στην Αμαλιάδα για 3η φορά και σπάσαμε την αρνητική παράδοση σημαίνει ότι η ομάδα βαδίζει στον σωστό δρόμο. Ή μήπως όχι; Ή μήπως για πολλοστή φορά κουκουλώνονται τα προβλήματα και απλά κερδίζουν χρόνο παίκτες και προπονητές που δεν μπορούν να συνυπάρξουν στην ίδια ομάδα; Εκτός φυσικά και αν κατά τον Μάρτιο όταν και θα έχουν χαθεί όλοι μας οι στόχοι να έχει αποδειχθεί ότι οι Κάμινγκς και Μάρμπλς μπορούν να προσαρμοστούν στον Ευρωπαϊκό τρόπο παιχνιδιού, ο Τζένκινς να έχει σταματήσει να κρύβεται και ο Μπάκνερ να έχει μάθει τι σημαίνει σέντερ για μια ομάδα. Μάλλον αυτό σημαίνει το "επιμέρους στόχοι"¨που ακούσαμε κατά την προετοιμασία... Να βοηθήσουμε κάποιους αμερικάνους να βρουν καλύτερα συμβόλαια και να πείσουμε άπαντες ότι ο προπονητής συνεχίζει την εξαιρετική δουλειά. Όσο για τα θέλω του κόσμου απλά υπομονή, υπάρχει και η επόμενη χρονιά...

ΥΓ. Ραντεβού στο Λευκό Πύργο να γιορτάσουμε την μεγάλη νίκη και το τέλος μιας αρνητικής παράδοσης.

ΥΓ2. Άμπαλοι Ρώσοι που έδιωξαν τον "εθνικό κόουτς" και δεν περίμεναν μέχρι τον Μάρτιο που θα άρχιζε να φαίνεται η δουλειά του, εγκαταλείποντας το πολυετές πλάνο στην μέση... Από ομάδα με όνομα Κουμπαν τι περιμένεις...

ΥΓ3. Ας μην ξεχνάμε η ομάδα δίνει συνεχόμενα παιχνίδια και έλειπε και ο Σανικίντζε...

ΥΓ4. Και για όσους δεν το γνωρίζουν ο Κόροιβος έπαιζε με έναν Αμερικάνο λιγότερο.

ΥΓ5. Υποχρεωτική άδεια στον Γκρίν του πρωτοπώρου Ολυμπιακού γιατί δεν είναι ευχαριστημένοι μαζί του. Άλλοι άμπαλοι...

Σε μια έδρα που μόνο άσχημες αναμνήσεις μας φέρνει στο μυαλό και μας υπενθυμίζει ότι ο δρόμος της επιστροφής του Αυτοκράτορα στον θρόνο του είναι πολύ μακρύς η ομάδα μας καλείται να επιβεβαιώσει τον τίτλο του φαβορί και να πάρει μια ακόμη νίκη. Και αν η νίκη σήμερα θεωρείται κάτι το αυτονόητο, η εμφάνιση και η συνέχεια στη βελτίωση που έχουμε δει στα τελευταία παιχνίδια είναι ο απώτερος στόχος.

Ο Κόροιβος φέτος δεν ξεκίνησε καθόλου καλά φέτος και επιβεβαίωσε τα "προγνωστικά" που τον θέλουν φέτος σαφώς πιο αδύναμο από πέρσι και εκ των φαβορί για την πτώση στην Α2. Η μεγάλη έκτασης ήττα από την Κύμη του Σλάβεν Τσούπκοβιτς(που ήταν και ο κορυφαίος εκείνης της αναμέτρησης) απέδειξε το πόσο αδύναμη είναι η ομάδα της Αμαλιάδας φέτος. Στη συνέχεια βρήκε στο πρόσωπο του κοντούλη Κέν Μπράουν τον ηγέτη και ανέκτησε τις ελπίδες της για τη συνέχεια του πρωταθλήματος πραγματοποιώντας 2 καλές εμφανίσεις σε Αμαλιάδα και Ρόδο και παίρνοντας την παρθενική της νίκη. Το να αναλύσουμε παραπάνω τον αντίπαλο είναι σαν να υποτιμάμε τη δική μας ομάδα. Η νίκη και φέτος θα κριθεί αποκλειστικά από τη δική μας απόδοση. Εκεί που περιμένουμε να δούμε τον Γιάνκοβιτς να συνεχίσει τις εκπληκτικές εμφανίσεις, τον Ντραγκίσεβιτς να δείχνει μια πιο σταθερή απόδοση και τους 4 Αμερικάνους να παρουσιαστούν σαφώς πιο βελτιωμένοι σε όλες τις γραμμές του γηπέδου. Ακόμη και οι Τσαϊρέλης και Μούρτος που με την Μπάνβιτ τα πήγαν αρκετά καλά θα πρέπει να αποδείξουν ότι δεν ήταν τυχαία η εμφάνιση τους.  Και για τον Δ.Πρίφτη το σημερινό παιχνίδι αποτελεί ευκαιρία για να νικήσει έναν αντίπαλο που έχει στιγματίσει την πορεία του στον ΑΡΗ αλλά και για να δείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί καλύτερα το φετινό ρόστερ. Ο παραγκωνισμός του Ζάρα στο παιχνίδι με την Μπάνβιτ παρά τη νίκη είναι πρόβλημα διαχείρισης  και αυτό ισχύει και για όλους τους παίκτες που ακόμη ο ρόλος τους στην ομάδα δεν έχει γίνει ξεκάθαρος από το τεχνικό τιμ.

Ο ΑΡΗΣ απέχει ακόμη πάρα πολύ από την ομάδα που λογικά είχε το καλοκαίρι στο μυαλό του ο Δ.Πρίφτης όταν επέλεγε τους συγκεκριμένους παίκτες. Τόσο με τον Ολυμπιακό όσο και με την Μπάνβιτ είδαμε έναν βελτιωμένο ΑΡΗ που έδειξε ότι έχει τις δυνατότητες για να παίξει σαφώς καλύτερο μπάσκετ και αυτό θέλουμε να δούμε και σήμερα. Κάποια στιγμή θα πρέπει αγώνες σαν τους σημερινούς αντί να τους χαρακτηρίζουμε επικίνδυνα παιχνίδια και δύσκολες έδρες να μιλάμε απλά για δυνατές προπονήσεις. Το να αποδέχεσαι τον τίτλο του΄ακλόνητου φαβορί δεν δείχνει υπεροψία λλά ότι πιστεύεις στις δυνατότητες της ομάδος σου. Πάρε το διπλό Αρειανάρα!

Αυτό που ξέρει να κάνει καλά όταν συναντάει τούρκικες ομάδες έκανε και σήμερα ο ΑΡΗΣ κόντρα στην Μπάνβιτ κερδίζοντας με 84-78! Η ομάδα έδειξε χαρακτήρα αφήνοντας στην άκρη το τραγικό πρώτο δεκάλεπτο, βρήκε στο πρόσωπο του Γιάνκοβιτς που έκανε τα πάντα μέσα στο γήπεδο τον μπροστάρη της αντεπίθεσης και βγάζοντας αστείρευτο πάθος όσο το παιχνίδι προχωρούσε κατάφερε και επικράτησε σε μια αναμέτρηση που είχε αρχίσει με τους χειρότερους οιωνούς! Μια νίκη που μπορεί να σημαίνει και την κατάκτηση της πρώτης θέσης του ομίλου όπου με το σύστημα διεξαγωγής του BCL είναι σημαντική!

Ότι χειρότερο ήταν το ξεκίνημα του σημερινού αγώνα με τους παίκτες μας χαμένους πάνω στο παρκέ και τον Πρίφτη να προσπαθεί να ανακατέψει την τράπουλα δοκιμάζοντας πράγματα που δεν έκανε απέναντι στον Ολυμπιακό όπως το να βάλει τον Γιάνκοβιτς στο 3 και τον Μάρμπλ στο 2. Ούτε έτσι όμως η ομάδα βρήκε ρυθμό μιας και ο Ντραγκίσεβιτς σήμερα ήταν ιδιαίτερα άστοχος,  ο Κάμινγκς τραγικός στην οργάνωση του παιχνιδιού και Μπάκνερ στην άμυνα θύμιζε ελβετικό τυρί. Έτσι για ακόμη μια φορά ο κόουτς αναγκάστηκε να εμπιστευτεί περισσότερο το Ελληνικό στοιχείο και έριξε στο παιχνίδι τους Ξανθόπουλο, Μούρτο, τον Σίμτσακ και στη συνέχεια τον Τσαϊρέλη σαν σέντερ με αποτέλεσμα να δούμε έναν εντελώς διαφορετικό ΑΡΗ. Ο Γιάνκοβιτς βρήκε τις βοήθειες και τους χώρους που χρειάζοταν και έδωσε το σύνθημα της αντεπίθεσης. Οι 10 πόντοι διαφορά που ήταν μπροστά οι Τούρκοι εξανεμίστηκαν και το παιχνίδι εξελίχθηκε σε ντέρμπι για γερά νεύρα. Οι παίκτες της Μπάνβιτ με τον Μπάκνερ στον πάγκο δυσκολευόντουσαν να βρουν με την ίδια ευκολία εύκολους πόντους κοντά στο καλάθι και άρχισαν να βομβαρδίζουν έξω από τα 6.75 προσπαθώντας να πάρουν και πάλι μια διαφορά ασφαλείας. Παρόλα αυτά η ομάδα μας έδειχνε αποφασισμένη να κερδίζει, έβγαλε αρκετός πάθος στην άμυνα, κυνήγησε όλες τις φάσεις και ανάκγασε τους Τούρκους σε πολλά λάθη και κακές επιλογές. Στην επίθεση η λύση ήρθε από τον Κάμινγκς που μπορεί σαν "οργανωτής"  να είναι ανύπαρκτος αλλά  τιμώρησε την χαλαρότητα που έδειξε η τούρκικη άμυνα στην 4η περίοδο  και έπαιξε καθοριστικό ρόλο ώστε να έρθει η νίκη όπως και ο Μπάκνερ που πέτυχε σημαντικούς  πόντους στο τέλος. Και κάπως έτσι ο ΑΡΗΣ πήρε μια σημαντική νίκη κόντρα σε έναν σοβαρό και δυνατό αντίπαλο όπως η Μπάνβιτ. Νίκη που την είχαμε ανάγκη και την χαρήκαμε ιδιαίτερα!

Τέλος καλό όλα καλά όταν η ομάδα κερδίζει αλλά ακόμη υπάρχει ατελείωτος δρόμος μέχρι ο ΑΡΗΣ να είναι αυτός που πρέπει. Το άναρχο στυλ που είδαμε σήμερα μπορεί να μας χάρισε τη νίκη αλλά δύσκολα να οδηγήσει σε κάτι καλό. Είναι φανερό ότι το τεχνικό τιμ ακόμη πειραματίζεται και ψάχνει να δει τι μπορεί να πάρει από τον κάθε παίκτη ξεχωριστά. Όπως είναι φανερό ότι και οι ίδιοι οι παίκτες δεν γνωρίζουν τον ρόλο τους στην ομάδα. Ίσως το καλύτερο να είναι τόσο εμείς που τα βλέπουμε απο  εξώ όσο και ο προπονητής να ξεφύγουμε από τα κλασσικά πρώτυπα που θέλουν Αμερικάνους βασικούς και πρωταγωνιστές και να δούμε με τις υπάρχουσες συνθήκες πως ο ΑΡΗΣ μπορεί να παρουσιαστεί καλύτερος στη συνέχεια. Νίκες σαν και αυτή δίνουν ψυχολογία και χρόνο για να βελτιωθείς. Ας το εκμεταλλευτούμε λοιπόν...

ΥΓ. Όταν το καλοκαίρι ακούστηκε το όνομα του Γιάνκοβιτς για τον ΑΡΗ, αυτόν τον παίκτη που είδαμε σήμερα φανταζόμασταν να αποτελεί το Α και το Ω του φετινού ΑΡΗ!

ΥΓ2. Επιβραβεύτηκε ο Ζάρας σήμερα για τις συνεχόμενες καλές εμφανίσεις του....