Με εντυπωσιακό τρόπο επέστρεψε η ομάδα μας στις νίκες διαλύοντας το Ρέθυμνο με 98-50! Με όλους(σχεδόν) τους παίκτες να σκοράρουν και πέντε να έχουν διψήφιο αριθμό πόντων οι παίκτες του Δ.Πρίφτη ξέσπασαν στο Ρέθυμνο τόσο για της συνεχόμενες ήττες και κακές εμφανίσεις των τελευταίων αγώνων όσο και για την πικρή ήττα στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος. Μια επιβλητική νίκη που ήταν απαραίτητη για πολλούς λογούς που σε καμία όμως περίπτωση δεν θα πρέπει να μας αποπροσανατολίσει ενόψει της δύσκολης συνέχειας.

Ο αγώνας με το Ρέθυμνο είχε εξαρχής τη δική του ξεχωριστή σημασία. Το σενάριο της ήττας έτσι και αλλιώς δεν υπήρχε αλλά ακόμη και μια οριακή νίκη με νερόβραστη εμφάνιση θα λειτουργούσε αρνητικά. Αυτό φάνηκε να το έχουν αντιληφθεί άπαντες στην ομάδα και για αυτό είδαμε σήμερα έναν ΑΡΗ συγκεντρωμένο και σε άμυνα και επίθεση. Με τον Καββαδά ασταμάτητο, τους Ντραγκίσεβιτς και Τζένκινς να "πυροβολούν" με κάθε ευκαιρία ο ΑΡΗΣ από την αρχή πήρε σημαντικό προβάδισμα όχι μόνο στο σκορ αλλά και στην ψυχολογία. Το καλό ξεκίνημα έδωσε τις όποιες αρνητικές σκέψεις, αυτό βγήκε πάνω στο παρκέ από όλους τους παίκτες που απέφυγαν τα πολλά λάθη, κυκλοφορούσαν σωστά την μπάλα και σούταραν με αρκετά καλά ποσοστά. Όλο αυτό είχε ως αποτέλεσμα τη διαφορά να εκτοξευτεί και να φθάσουμε σε μια νίκη σχεδόν με ντάμπλ σκορ. Και επειδή στον ΑΡΗ οι συγκινήσεις δεν λείπουν για ακόμη μια φορά ζήσαμε την ιστορία με την εκατοστάρα με τον κόσμο να θέλει, τον κόουτς να μην θέλει, τους παίκτες να μην ακούν τον κόουτς, η 100άρα να μην πετυχαίνεται αλλά η προσπάθεια μας για τους 100  να αποτελεί αφορμή για παρεξήγηση μεταξύ του Σίμτσακ και του προπονητή του Ρεθύμνου! Γιατί; Γιατί ΑΡΗΣ είσαι!!!!

Ότι καλύτερο ήταν η σημερινή νίκη και εντυπωσιακή εμφάνιση μιας και ήρθε σε ένα χρονικό σημείο όπου η ψυχολογία όλων είχε πιάσει πάτο. Αυτή τη φορά θα πρέπει ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του να διαχειριστούν σωστά το αποτέλεσμα για να μην ξαναέχουμε το φαινόμενο του Δεκεμβρίου όπου ο ΑΡΗΣ είχε 7 σερί νίκες, χωρίς να παίξει καλό μπάσκετ(εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων) αλλά προπάντων χωρίς να ασχοληθεί και να διορθώσει με τα οφθαλμοφανή προβλήματα στο παιχνίδι μας. Οι 48 πόντοι διαφορά είναι κάτι που γουστάρουμε αλλά δεν σημαίνει ότι ο ΑΡΗΣ ξεπέρασε την κρίση, είμαστε πλέον ομαδάρα και απλά συνεχίζουμε. Η μεταγραφική ενίσχυση είναι απαραίτητη όπως και η βελτίωση σε όλους τους τομείς. Άλλωστε τα παιχνίδια που υπάρχουν μέσα στο Φεβρουάριο σε πρωτάθλημα, Ευρώπη και κύπελλο δεν μπορείς να τα κερδίσεις με τα ψέματα αλλά ούτε και να μείνεις στις εντυπώσεις.

ΥΓ. Μέχρι και οι πέτρες το ξέρουν ότι αν δεν υπήρχε ο Γκάλης και ο ΑΡΗΣ τόσο ο Βασιλακόπουλος όσο και πολλοί ακόμη στο χώρο του μπάσκετ θα ήταν ένα τίποτα.

ΥΓ2. Την ευαισθησία των διαιτητών για τα συνθήματα κατά του Βασιλακόπουλου την περίμενα, το να ζητάει όμως ο κόουτς οφ δε γίαρ να γίνουν συστάσεις από τα μεγάφωνα πραγματικά με ξεπερνάει...

Με τον ΑΡΗ στα τελευταία παιχνίδια να αποτελεί σκιά του εαυτού και τον Δημήτρη Πρίφτη να αδυνατεί να βρει λύσεις στα αγωνιστικά προβλήματα αναγκαστικά φθάσαμε στο σημείο ένα ευχάριστο χωρίς άγχος απόγευμα όπως θα ήταν κανονικά το σημερινό παιχνίδι με το Ρέθυμνο να το αντιμετωπίζουμε σαν αγώνα κομβικής σημασίας. Μετά την αποκαρδιωτική εμφάνιση και ήττα στα Τρίκαλα, ο ΑΡΗΣ μας σήμερα καλείται  όχι μόνο για λόγους γοήτρου να επιστρέψει στις καλές εμφανίσεις και στις νίκες αλλά και για την επιτακτική ανάγκη των βαθμών της νίκης. Με την ομάδα να βρίσκεται στην 5η θέση της βαθμολογίας, ισόβαθμη με μπαογκ και Κολοσσό, το επόμενο στραβοπάτημα μπορεί να είναι καταστροφικό...

Το πρώτο καμπανάκι της χρονιάς χτύπησε στην Κρήτη, όταν ο ΑΡΗΣ του διπλασιασμένου μπάτζετ και της καλής(σύμφωνα με αρκετούς) περσινής χρονιάς έχασε από το Ρέθυμνο πετώντας στα γρήγορα στα σκουπίδια έναν εκ των βασικών στόχων που ήταν η ομάδα μας να εδραιώσει τη διαφορά επιπέδου με τις μικρομεσαίες ομάδες του πρωταθλήματος.  Το χειρότερο δεν ήταν η ήττα αλλά ο τρόπος που ήρθε η ήττα που από τότε φώναζε ότι κάτι δεν λειτουργεί καλά στην ομάδα. Και αυτό δεν είχε να κάνει τόσο με τους παίκτες όσο με το πλάνο που είχε καταστρώσει ο κόουτς και την εφαρμογή του. Από τότε πέρασε ένας ολόκληρος γύρος, έφυγαν παίκτες, ήρθαν παίκτες η εξέλιξη όμως της ομάδος τραγική μιας και μπαίνοντας στον Φεβρουάριο το άλλοθι της νέας ομάδας που χτίζεται, ψάχνει τη χημεία της και βελτιώνεται διαρκώς πλέον δεν περνάει... Το Ρέθυμνο είναι μια μαχητική ομάδα που τα τελευταία χρόνια έχει κάνει πολλές ζημιές και είναι κάτι παραπάνω από σίγουρο ότι θα μας ζορίσει σήμερα. Αντίπαλος μας όμως για πολλοστή φορά φετός είναι ο κακός μας εαυτός. Πρώτα αυτόν πρέπει να κερδίσουμε και μετά όλα τα υπόλοιπα θα βρούν τον δρόμο τους... Η πιθανή απουσία του Κάμινγκς δυσκολεύει τα πράγματα για τον ΑΡΗ όπως τον έχουμε μάθει ως τώρα. Από την άλλη αν ο Αμερικάνος δεν αγωνισθεί ίσως τελικά να φανεί ως ένα βαθμό και τι ακριβώς φταίει φέτος.

Επιτακτική η ανάγκη της νίκης σήμερα για να παραμείνουμε μέσα στους στόχους μας, στόχοι που αν και δεν έχουν αποκαλυφθεί ποτέ από επίσημα χείλη από πολλούς συνΑρειανούς μας έχουν γίνει σημαία παρέα με το είμαστε μέσα... Στόχος ευρωπαϊκός δεν γνωρίζουμε αν υπάρχει ή έχει ήδη επιτευχθεί η ελαφρότητα όμως που δείξαμε στη φάση των ομίλων είχε το κόστος της. Τόσο το Στραβούργο όσο και η Βιλερμπάν που ακολουθεί σε περίπτωση πρόκρισης είναι 2 σοβαρές ομάδες. Όχι τίποτα φόβητρο για έναν φυσιολογικό ΑΡΗ αλλά για τον φετινό ΑΡΗ που δεν μπορεί να κερδίσει τους Σκαϊλάινερς και διασύρεται στα Τρίκαλα ορθώς ο Δ.Πρίφτης όπως πάντα μιλάει για δύσκολη κλήρωση. Μιλάμε για Γαλλικές επαγγελματικές, σοβαρές ομάδες, με κάμποσους Αμερικάνους και έντονο το αθλητικό στοιχείο. Αυτό από μόνο του είναι αρκετό για να μας προβληματίσει... Αν μέχρι τότε έρθει άλλος ένας "σωτήρας" στο Παλέ και μεταμορφώσει αυτό το χάλι που βλέπουμε πάνω στο παρκέ φαντάζει περισσότερο με μια ευχή απελπισίας παρά με ένα υπαρκτό σενάριο... Για αυτό ας "κλειδώσουμε" την είσοδο μας στα πλέιοφς της Basket League και μετά βλέπουμε...

ΥΓ. Μετά τα Τρίκαλα αυτό που βγάλανε προς τα έξω οι πριφτολάγνοι είναι ότι ο κόουτς άστραψε και βρόντηξε στα αποδυτήρια και ότι πλέον θα δούμε άλλον, άγριο Πρίφτη που θα τον τρέμουν οι παίκτες και θα τον ακούν... μετά τη Μονακό κάπου αυτό ξεχάστηκε...

Νέα αποκαρδιωτική εμφάνιση από την ομάδα μας στην Γαλλία όπου γνώρισε με ευκολία την ήττα από την αδιάφορη Μονακό στην τελευταία αγωνιστική της φάσης των ομίλων. Τα πολλά λάθη στην επίθεση και  η χαλαρή άμυνα κυρίως κάτω από το καλάθι οδήγησαν στην ήττα αν και στο πρώτο ημίχρονο έδειχνε ότι μπορούσε να πάρει τη νίκη. Μια ήττα που τον στέλνει στο χαμηλό γκρουπ δυναμικότητας ενόψει της κλήρωσης της Παρασκευής αν και με αυτή την εικόνα που δείχνει η ομάδα λίγη σημασία έχει....

Με τον Ζάρα, τον Καββαδά και τον Τσαϊρέλη να δίνουν λύσεις στην επίθεση αλλά και την Μονακό να δυσκολεύεται να βρει λύσεις στην επίθεση ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να προηγηθεί μέχρι και με 9 πόντους στο πρώτο ημίχρονο. Σε εκείνο το σημείο όμως, ο διακόπτης γύρισε και η ομάδα πήρε την κάτω βόλτα. Όποιος ήθελε έμπαινε και σκόραρε ανενόχλητος κάτω από το καλάθι μας ενώ στην επίθεση η απουσία οποιουδήποτε συστήματος, τα παιδαριώδη λάθη και οι κάκιστες επιθετικές επιλογές οδήγησαν σε μια ήττα με κάτω τα χέρια. Ακόμη και αν η διαφορά δεν είχε φθάσει σε μη αναστρέψιμο επίπεδο, η εικόνα της ομάδος έδειχνε ότι δεν υπήρχε η συγκέντρωση και τα ψυχικά αποθέματα για κάτι καλύτερο. Μοναδικό θετικό στοιχείο από το σημερινό ναυάγιο ήταν η παρουσία του Τζάκσον. Ένας μαχητικός παίκτης που κάνοντας απλά τα βασικά όπως να μαζέψει μερικά ριμπάουντ, να κινηθεί σωστά στα σκριν και να βάλει την μπάλα στο καλάθι όταν βρει τους χώρους δείχνει ότι θα βοηθήσει σημαντικά την ομάδα. Σίγουρα πολύ περισσότερο από ότι ο Μπάκνερ... 

Η ομάδα κατέβηκε με απουσίες, είχε έναν νέο παίκτη και προερχόταν και από μια άσχημη ήττα στα Τρίκαλα. Παρόλα αυτά η εικόνα που είδαμε και σήμερα δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με κανέναν τρόπο. Και το χειρότερο είναι ότι δύσκολα φαίνεται να μπορεί να διορθωθεί. Ο Δ.Πρίφτης δυστυχώς δείχνει να έχει χάσει την "επαφή" με τους παίκτες του, και αυτοί με την σειρά τους να κάνουν ότι γουστάρουν πάνω στο παρκέ. Μακάρι να έρθει ένας παίκτης σαν τον Γκόρντον και να καταφέρει να αλλάξει τα πάντα αλλά με τον "καπετάνιο" αυτής της ομάδας να έχει πάθει ναυτία δύσκολα να αποφύγουμε το παγόβουνο...

ΥΓ. Πριν μια εβδομάδα είχαμε το αδιάφορο παιχνίδι με τους Σκάιλαϊνερς, σήμερα θέλαμε τη νίκη ή ήττα με λίγους πόντους για καλύτερη κλήρωση. Τουλάχιστον όσοι έχετε αναλάβει τον ρόλο του δικηγόρου του Πρίφτη και των λοιπών συνυπεύθυνων για το φετινό χάλι συντονιστείτε...

ΥΓ2. Μπράβο στα αλάνια για την ωραία κερκίδα.

ΥΓ3. Και για τους "χαρούμενους" οπαδούς ...έλειπε ο Σίμτσακ, ο Γιάνκοβιτς και ο Σανικίντζε ...ήρθε νέος παίκτης και μπέρδεψε τη χημεία ...σιγά τη διαφορά αν βγαίναμε καλύτεροι 4οι  ...είμαστε ακόμη μέσα στους στόχους μας(πρωτάθλημα, κύπελλο, ευρωπαϊκό)

Ούτε βήμα πίσω δεν πρέπει να κάνει η ΚΑΕ ΑΡΗΣ σε αυτή την παρωδία που εξελίσσεται για ακόμη μια φορά μπροστά στα μάτια μας σχετικά με τον ορισμό του γηπέδου που θα διεξαχθεί ο τελικός ανάμεσα στην ομάδα μας και τον Παναθηναϊκό.Οι γνωστοί εντολοδόχοι της ΕΟΚ προσπαθούν για πολλοστή φορά να εξυπηρετήσουν αθλητικά  και πολιτικά συμφέροντα όπως ανενόχλητοι εδώ και χρόνια με κάθε ευκαιρία κάνουν. Αυτή τη φορά όμως ο ΑΡΗΣ δεν είναι σε κατάσταση ανάγκης(τουλάχιστον διοικητικά) και θα τον βρουν μπροστά τους!

Ο επικοινωνιακός ξεπεσμός της ΕΟΚ αυτή τη φορά ξεπέρασε κάθε όριο. Από την μια ο κ.Τσαγκρώνης με τις γνωστές καθησυχαστικές τοποθετήσεις τους που δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα και ότι μεθοδεύεται κάθε φορά και από την άλλη ο Παναθηναϊκός να δηλώνει την επιθυμία του να γίνει ο τελικός στην Β.Ελλάδα... Η ομάδα δηλαδή που τα τελευταία χρόνια με κάθε ευκαιρία έχει την άνεση και την πολυτέλεια να διεκδικεί το κύπελλο Ελλάδος μέσα στην έδρα του φέτος είπε να κάνει ένα διάλλειμα. Η ομάδα που ούτε καν απέναντι στον Απόλλων Πατρών και το  Ρέθυμνο δεν μπήκε στην διαδικασία να κουνηθεί από το σπίτι της για να πάει στην Πάτρα ή στην Κρήτη για να χαρούν οι τοπικές κοινωνίες αλλά και να δείξει μια στοιχειώδη ανωτερώτητα ως μια από τις μεγαλύτερες ομάδες στον χώρο του μπάσκετ. Αυτή είναι η "ισονομία" που διεκδικούν οι Γιαννακόπουλοι για την ομάδα τους, απλά αυτή τη φορά δεν έμειναν μόνο στους "μπροστάρηδες" της ΕΟΚ για να κάνουν την δουλειά τους αλλά αποφάσισαν να μας πουλήσουν και τρέλα. Η απάντηση της ΚΑΕ ότι ο τελικός πρέπει να γίνει στο Nick Galis Hall και ότι δεν πρόκειται να κατέβουμε στην Κρήτη ήταν αυτό που σκεφτέται κάθε Αρειανός και για αυτό ακριβώς δεν πρέπει να υποχωρήσει ούτε για μια στιγμή. Καμία απολύτως διαπραγμάτευση. Ξάνθη, Κοζάνη, Λάρισα... αν θέλουν Β.Ελλάδα. Και αν θέλουν να είναι πραγματικοί μάγκες όπως ήταν ο Γκάλης, ο Γιαννάκηγς και τα άλλα παιδιά που δεν μασούσαν από ¨ουδέτερες" έδρες και ας έρθουν να πάρουν το κύπελλο μέσα στο θρυλικό Παλέ. Άλλωστε όπως εύστοχα τόνισαν και από την ΚΑΕ, ανυπομονούμε να τους φιλοξενήσουμε.

Παρά το επικοινωνιακό παιχνίδι που παίζεται και τις διάφορες επιτροπές ,  δυστυχώς στην Ελλάδα ζούμε και γνωρίζουμε ότι άνθρωποι σαν τους "αιωνόβιους" της ΕΟΚ και τους καταστροφείς του Ελληνικού μπάσκετ παράγοντες του Παναθηναϊκού αν θέλουν να κάνουν το δικό τους θα το κάνουν. Αυτό ακριβώς όμως θα πρέπει να πράξει και ο Νίκος Λάσκαρης. Μπορεί αγωνιστικά ο ΑΡΗΣ φέτος να νοσεί σημαντικά αλλά αυτό ίσως δημιουργτεί πρόσφορο έδαφος για να τραβήξει αυτή την κόντρα στην άκρα και να υψώσει το ανάστημα του απέναντι σε αυτή την σαπίλα. Μακάρι να μην χρειαστεί να φθάσουμε αντιμέτωποι με το δίλλημα αν θα κατέβουμε ή όχι αλλά καλό είναι να ξέρει ο Λάσκαρης ότι αν το πει το ΟΧΙ θα είμαστε στο πλευρό του.

ΥΓ. Μετά και τις τοποθετήσεις των δημοσίων φορέων της Ξάνθης έχει πέσει στο κενό κάθε προσπάθεια παραπληροφόρησης περί άρνησης του Δήμου Ξάνθης, αδυναμίας της αστυνομίας ή καταλληλότητας του γηπέδου.

ΥΓ2. Φώτο από τον τελικό κυπέλλου Ελλάδος το 1987 στο ΣΕΦ κόντρα στον Πανελλήνιο. Έτσι για να θυμόμαστε τι εστί "ισονομία" επί Αυτοκρατορίας.

ΥΓ3. Τζαμόν Γκόρνταν... επιτέλους μετά από χρόνια ακούμε και το όνομα ενός ξένου που μας ενθουσιάζει και δεν χρειάζεται να ψάξουμε βιντεάκια από το πουθενά για να διαπιστώσουμε την αξία του. Μακάρι να κλείσει το συντομότερο δυνατό.

Συνέχεια στις τραγικές εμφανίσεις έδωσε και σήμερα η ομάδα μας στα Τρίκαλα όπου γνώρισε ντροπιαστική ήττα από την τοπική ομάδα . Ομάδα χωρίς αγωνιστικό προσανατολισμό,  παίκτες χωρίς ψυχολογία και "πάγκος" χωρίς  καπετάνιο  ικανό να αλλάξει τα δεδομένα του αγώνα. Το τελικό 78-62 κόντρα σε μια ομάδα που παλεύει για την σωτηρία της στην δύσμοιρη Basket League είναι απλά ακόμη μια απόδειξη ότι τα μπάτζετ μετράνε μόνο όταν ο ΑΡΗΣ χάνει από έναν πιο "ακριβό" αντίπαλο.

Σαν να μην κατέβηκε ποτέ η ομάδα στο γήπεδο όπου από την αρχή του αγώνα κυνηγούσε στο σκορ τον αντίπαλο που κατάφερε να προηγηθεί με διψήφιες διαφορές(+ 22 η μεγαλύτερη). Μόλις στο δεύτερο δεκάλεπτο χάθηκε η επαφή με το σκορ(38-23) και από τότε ο  ΑΡΗΣ έμεινε σχεδόν θεατης στο πάρτι των Τρικαλινών. Το 63-55 περίπου 7' πριν το τέλος του αγώνα ήταν το τέλος της όποιας αντίδρασης του ΑΡΗ με τη συνέχεια να φανερώνει ότι το πρόβλημα στην ομάδα δεν είναι μόνο αγωνιστικό αλλά έχει να κάνει και με την ψυχολογία και την νοοτροπία μιας και με μεγάλη ευκολία παρατάνε τα παιχνίδια που στραβώνουν χωρίς μάλιστα να αντιλαμβάνονται τι σημαίνει για τον Αρειανό να ξεφτιλίζεται από το Τρίκαλο. Η χαμένη μάχη των ριμπάουντ, το μόλις 1(!!!) κλέψιμο και οι 13 πόντοι δεύτερης ευκαιρίας που πέτυχαν οι αντίπαλοι μας δείχνουν ότι ο ΑΡΗΣ έπασχε σε μαχητικότητα και σε συγκέντρωση στην άμυνα. Τραγικός ο Κάμινγκς με 1 στα 10 σουτ, μετριότατος ο Γιάνκοβιτς και λίγα πράγματα από τον Τζένκινς(που αγωνίσθηκε μόλις για 14) ...από τρεις παίκτες που θα περίμενες να πρωταγωνιστήσουν. Προσπάθησαν οι Ντραγκίσεβιτς, Καββαδάς(αγωνίσθηκε μόλις 17' για ανεξήγητους λόγους) και Ζάρας χωρίς όμως να μπορούν να κάνουν τη διαφορά.... 

Δεν υπάρχουν περιθώρια για κριτική στο σημερινό παιχνίδι. Αυτός δυστυχώς είναι ο φετινός ΑΡΗΣ. Μια ομάδα που εξαρτάται από τις διαθέσεις του Κάμινγκς αλλά και την ημέρα που θα βρεθούμε στα τρίποντα. Ενώ αν ο αντίπαλος έχει μια στοιχειώδη επιθετική αποτελεσματικότητα  τότε δύσκολα να καταφέρουμε να τον σταματήσουμε. Ανούσιο το να επιρρίψουμε κάπου ευθύνες για αυτό το χάλι μιας και όλοι οι ανευθυνοϋπεύθυνοι αρέσκονται να κρύβονται στα δύσκολα  αλλά και να παρασέρνουν μερίδα του κόσμου στο κυνήγι της δικαιολογίας  . Οι παίκτες μπορεί να μην βλέπονται ώρες ώρες πάνω στο παρκέ αλλά κάνουν φιλότιμες προσπάθειες, ο  προπονητής της ομάδος είναι ο τελευταίος που φταίει μας και από το καλοκαίρι μέχρι και σήμερα έχει κάνει τα πάντα σωστά και η διοίκηση έχει κάνει ότι περνάει από το χέρι για να μην αφήσει τον ΑΡΗ γυμνό. Μάλλον όποιος δεν βλέπει την πρόοδο του ΑΡΗ και τα βήματα που κάνει προς την κορυφή πρέπει να είναι τυφλός... Στο τέλος το ταμείο.. και αν δεν μας βγει δεν πειράζει... το καλοκαίρι θα γίνουν αυτά που πρέπει #synexizoymemazi

ΥΓ. Μεγαλύτερη αστειότητα από το να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου "καρφώνοντας" τους παίκτες σου δεν υπάρχει. Λογικό όταν ο "καπετάνιος" υπο συνθήκες πίεσης αντιδρά έτσι το καράβι να στριφογυρίζει στο ίδο σημείο αντι να πηγαίνει προς την πορεία του.

ΥΓ2. Κάτι ήξεραν αυτοί που είχαν αναδείξει το παιχνίδι του κυπέλλου με την ΑΕΚ ως το παιχνίδι της χρονιάς. Απλά ξέχασαν να μας επισημάνουν ότι με τη νίκη-πρόκριση ολοκληρώθηκε και η χρονιά.

ΥΓ.3. Άλλο ένα "σπουδαίο" μάθημα για τον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του που θα λειτουργήσει ευεργετικά για τη συνέχεια της χρονιάς...

ΥΓ.4  Και όμως όσο απίστευτο και αν μας φαινόταν, σε 2 αγωνιστικές στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας μπορεί και να παιχτεί η 4η θέση!!!!

ΥΓ5 Και για τους "χαρούμενους" οπαδούς... έλειπε ο Σανικίντζε, ο Μπάκνερ και ο Μάρμπλ... και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα παίρναμε... αυτό με την ΑΕΚ που έπρεπε να κερδίσουμε το κερδίσαμε, το σημερινό δεν μας ένοιαζε...  η ομάδα είναι μέσα στους στόχους της... το ταμείο θα γίνει στο τέλος... 

Με φόντο την απόκτηση του Αμερικανού σέντερ Τζαστιν Τζάκσον θα αγωνιστεί σήμερα η ομάδα μας στα Τρίκαλα με μοναδικό στόχο τη νίκη. Μια νίκη που για να έρθει θα πρέπει να δείξουμε στοιχεία όπως σοβαρότητα και συγκέντρωση που απουσίασαν από τον αγώνα με τους Σκάιλάινερς. Ανεξάρτητα από νίκες, ήττες, βαθμολογίες και στόχους πολλές φορές είναι η συνολική εικόνα πάνω στο παρκέ αυτή που πληγώνει περισσότερο και εκεί κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε τον ΑΡΗ να βελτιώνεται και να σταθεροποιείται σε πιο υψηλά στάνταρ απόδοσης.

Το παιχνίδι με τα Τρίκαλα μας φέρνει το μυαλό το ξεκίνημα της χρονιάς εκεί που ο ΑΡΗΣ άρχισε εντυπωσιακά κόντρα στην Κύμη, ήταν αρκετά καλός με τα Τρίκαλα αλλά είχε και τον τραυματισμό του Σανικίντζε που χρονικά(αγωνιστικά επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω) συνέπεσε με τα σκαμπανεβάσματα της ομάδος. Ακόμη και τόσους μήνες μετά κόντρα στον ίδιο αντίπαλο το ερώτημα για τον σημερινό αγώνα παραμένει ακριβώς το ίδιο. Θα δείξει ο ΑΡΗΣ το καλό του πρόσωπο; Θα δούμε παίκτες που θα βγάζουν ενέργεια πάνω στο παρκέ και θα είναι προσηλωμένοι στον στόχο της νίκης; θα υπάρχει κάποιο ξεκάθαρο αγωνιστικό πλάνο; Ερωτήματα που δυστυχώς η ομάδα ως τώρα δυσκολεύεται να απαντήσει μιας και στο ένα παιχνίδι βλέπουμε έναν ΑΡΗ παθιασμένο, με σχετικά καλή κυκλοφορία της μπάλας και ευστοχία στα σουτ και μετά από λίγες ημέρες βλέπουμε μια ομάδα στα χαμένα.  Τα Τρίκαλα παλεύουν για τη σωτηρία τους και αν και ξεκίνησαν πολύ άσχημα, στα τελευταία παιχνίδια παρουσιάζονται ανεβασμένα. Οπότε απαραίτητη προϋπόθεση για τη νίκη είναι να μπούμε δυνατά από την αρχή και να μην δώσουμε την ευκαιρία στον αντίπαλο να ελπίζει για κάτι παραπάνω από την καλή εμφάνιση.

Στο πρωτάθλημα μετά τους 20 πόντους από την ΑΕΚ ξεκαθάρισαν κάπως τα πράγματα για την 3η θέση οπότε στόχος μοιάζει πλέον η εξασφάλιση της 4ης θέσης όπου ανεξάρτητα την διαφορά δυναμικότητας με τις ομάδες που ακολουθούν παιχνίδια σαν το σημερινό οφείλεις να τα κερδίζεις. Αν στην πορεία αλλάξουν τα δεδομένα καλώς αλλά μέχρι τότε αναγκαστικά ο ΑΡΗΣ υποχρεούται να κοιτάει προς τα κάτω και να μην δώσει την ευκαιρία σε κανέναν άλλον να ονειρεύεται την 4η θέση. Φυσικά με τον ερχομό του Τζάκζον(που ανεξάρτητα από το βιογραφικό του αποκλείεται να μην υπερκαλύψει το κενό που άφησε ο Μπάκνερ) και με την ελπίδα ότι θα αποκτηθεί ακόμη ένας έμπειρος πόιντ γκάρντ αναμένουμε να δούμε τον ΑΡΗ επιτέλους να αρχίσει να βρίσκει την αγωνιστική του ταυτότητα και να κοιτάει και πάλι προς την κορυφή. Νίκη και μόνο νίκη στα Τρίκαλα!

Χωρίς ενέργεια και με το μυαλό στα μεθεόρτια από την πρόκριση κόντρα στην ΑΕΚ η ομάδα μας γνώρισε ντροπιαστική ήττα από τη γερμανική Σκάιλαϊνερς μέσα στο Nick Galis Hall. Μια ήττα που αναπόφευκτα μας φέρνει πίσω στην σκληρή πραγματικότητα και στα εμφανή αγωνιστικά προβλήματα που συνεχίζουν να ταλανίζουν την ομάδα μας από την αρχή της χρονιάς. Μια εμφάνιση που "φωνάζει" ενίσχυση και όλων πλέον η σκέψη είναι στις επόμενες κινήσεις που θα κάνει η διοίκηση σε συνεργασία με το τεχνικό τιμ.

Ορεξάτη μπήκε η ομάδα σήμερα δείχνοντας αποφασισμένη να αποδείξει ότι η ήττα του πρώτου γύρου ήταν απλά μια άτυχη βραδιά. Με Καββαδά και Γιάνκοβιτς μπορστάρηδες και τον Ζάρα να σκοράρει με κάθε ευκαιρία νωρίς νωρίς φτάσαμε στο +9 χωρίς τίποτα να προμηνύει την εξέλιξη του αγώνα. Κάπου εκεί όμως άρχισε να χάνεται ο ρυθμός και τα γνωστά προβλήματα με την χαλαρή άμυνα και τις κακές επιλογές στην επίθεση να κάνουν την εμφάνιση τους δίνοντας το δικαίωμα στους Γερμανούς όχι μόνο να μειώσουν αλλά να χτίσουν και μια διαφορά υπέρ τους. Φυσικά σε όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο "καυτός" Ζάρας εξαφανίσθηκε στον πάγκο όπως και ο Καββαδάς όπου από την αρχή του αγώνα είχε προβληματίσει την αντίπαλη άμυνα. Και με τους Γερμανούς να κάνουν ότι θέλουν στο γήπεδο ακολούθησε το απόλυτο βραχυκύκλωμα τόσο μέσα στις 4 γραμμές  του γηπέδου αλλά και παραέξω. Ο κόουτς προσπάθησε με συνεχείς αλλαγές να βρει την λύση αλλά μάλλον μπέρδεψε περισσότερο τους παίκτες του με αποτέλεσμα να μην έρθει ποτέ η αντίδραση και η μετριότατη Σκάιλαϊνερς του Γκόρντον Χέρμπερτ να κερδίζει για 2η φορά φέτος τον ΑΡΗ... Στα ρηχά ο Κάμινγκς, ανύπαρκτος ο Τζένκινς, κακός ο Ντραγκίσεβιτς και με σκαμπανεβάσματα ο Γιάνκοβιτς. Προσπάθησαν οι Καββαδάς, Ζάρας και Ξανθόπουλος χωρίς όμως να τα καταφέρουν...

Η σημερινή ήττα μπορεί να μην σημαίνει και πολλά βαθμολογικά(η 3η θέση βοηθάει στην κλήρωση της επόμενης φάσης) αλλά πληγώνει σημαντικά το γόητρο κάθε Αρειανού. Ήττες σαν και αυτές στην "μαύρη τρύπα" του Πάλε είναι που χαλάνε την νοοτροπία του Αρειανού, τον βάζουν στην ανόητη λογική της επιλογής αγώνων και στόχων και τον αναγκάζουν να συμβιβάζεται με το ενδεχόμενο της αποτυχίας ακόμη και στις πιο αστείες προκλήσεις... Όταν το κατανοήσουν αυτό η διοίκηση, ο προπονητής, οι παίκτες και ο κάθε άνθρωπος που αποτελεί κομμάτι του μπασκετικού ΑΡΗ τότε ίσως και να αρχίσουν να γίνονται ουσιαστικά βήματα προόδου και να ακολουθήσουν και επιτυχίες που να μην χρειάζονται "υπότιτλους" για να καταλάβουμε το πότε πρέπει να χαρούμε...

ΥΓ. Άλλος είχε την φήμη του "ύπνου" και άλλος τον ψιλοπήρε χαλαρά εκεί στην άκρη του πάγκου...

ΥΓ2. Δύο ήττες από τον Γκόρντον Χέρμπερ και τους Γερμανούς του!?!?!?

ΥΓ3. Ο αποτυχημένος-ύπνος Χέρμπερτ που μας έβγαλε τρίτους στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος και μας πήγε στις 16 καλύτερες ομάδες της Ευρώπης. Φαντάσου να σε πήγαινε ο MVP στους 16 της Ευρωλίγκας και να σε έβγαζε τρίτο. Κουστούμι κρεμασμένο θα είχαμε στην οροφή του Παλέ δίπλα στην φανέλα με το νούμερο 6!!!!

ΥΓ4. "Αδιάφορο" παιχνίδι με όλη σχεδόν την ομάδα να σέρνεται... Άραγε αυτά τα 2 τα "πιτσιρίκια" στην άκρη του πάγκου πόσο χειρότερα θα τα κατάφερναν;

YΓ5. Αυτά συμβαίνουν όταν μια νίκη-πρόκριση μήνα Ιανουάριο απέναντι στην ΑΕΚ με 1 πόντο μέσα στο κατάμεστο Παλέ σε παιχνίδι της χρονιάς και σε κατάκτηση στόχου...

ΥΓ6. Και για τους 'χαρούμενους" οπαδούς... το παιχνίδι ήταν αδιάφορο και δεν μας ένοιαζε... μας αναστάτωσε η αποχώρηση του Μπάκνερ... επηρρέασε ψυχολογικά την ομάδα η αρνητική απόφαση για την Μπάνβιτ... αυτό που θέλαμε με την ΑΕΚ το πήραμε.... δηλαδή η Σκάιλαϊνερς που κέρδισε θα σηκώσει κούπα; ποια ενίσχυση, θα χαλάσει η χημεία... σημασία έχει η οικονομική εξυγίανση της ομάδος... ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ???

Την πρόκριση στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος κατάφερε να πάρει ο ΑΡΗΣ μας σε ένα παιχνίδι θρίλερ που κρίθηκε στις λεπτομέρειες. Η ομάδα είχε ψυχή, δεν εγκατέλειψε όταν το ματς φάνηκε να στραβώνει, πήρε δύναμη από την κερκίδα και πάτησε για ακόμη μια φορά το αεκάκι! Δικαιολογημένοι, τρελοί πανηγυρισμοί στο Παλέ από παίκτες, τεχνικό τιμ, διοίκηση και κόσμο μιας και η σημερινή νίκη δίνει ελπίδα για κάτι κάλο σε μια χαμένη(όπως φαινόταν ως τώρα) χρονιά γεμάτο λάθη και ατυχίες.

Κάτι από τον ημιτελικό με τον Πανιώνιο στο Παλέ πριν 3 χρόνια θύμισε ο ΑΡΗΣ μας με το εκρηκτικό του ξεκίνημα δείχνοντας αποφασισμένος να καθαρίσει το παιχνίδι πολύ πιο εύκολα από ότι θα περίμενε και ο πιο αισιόδοξος οπαδός της ομάδος.  Η ευστοχία στα μακρινά σουτ, η καλή άμυνα και η διψήφια διαφορά που χτίσαμε από νωρίς έδειχνε ότι πατούσαμε καλά. Σε εκείνο όμως το σημείο το υπερβολικό ροτέισον αποσυντόνισε την ομάδα και μαζί με την προκλητική διαιτησία έδωσαν την ευκαιρία στην ΑΕΚ να μπει στο παιχνίδι. Στο Β ημίχρονο η ΑΕΚ προσπάθησε να ξεφύγει στο σκορ(+8) και εκεί ακριβώς ο ΑΡΗΣ έδειξε χαρακτήρα και με μπροστάρηδες τους Τζένκινς, Γιάνκοβιτς και Κάμινγκς κατάφεραν να γυρίσουν το παιχνίδι. Στο θρίλερ των τελευταίων δευτερολέπτων ο Ούκιτς πέτυχε ένα πολύ δύσκολο και τυχερό καλάθι αλλά ο Κάμινγκς με μια εξαιρετική προσπάθεια γεμάτο δύναμη και αυτοπεποίθηση έστειλε τον ΑΡΗ στον τελικό! Αναμφισβήτητα κορυφαίος ο Κάμινγκς που πέτυχε κρίσιμους πόντους, πολύ καλός και ο Τζένκινς που σήμερα εκτός από πόντους έπαιξε καλή άμυνα, βοήθησε στα ριμπάουντ και είμαι μια γεμάτη εμφάνιση. Ο Γιάνκοβιτς μπορεί να μην ήταν πολύ εύστοχος σήμερα αλλά βοήθησε πάρα πολύ σε όλους τους τομείς. Ενώ και ο Μπάκνερ στο τελευταίο(?!?!) του παιχνίδι με την κιτρινόμαυρη φανέλα ήταν ουσιαστικός στο παιχνίδι του. Σημαντική ήταν και η βοήθεια που πρόσφεραν από τον πάγκο οι Σίμτσακ και ο Ξανθόπουλος. Όσο για τον κόουτς μας μπέρδεψε λίγο με το ροτέισον του, τον παραγκωνισμό του Καββαδά και την μη χρησιμοποίηση του Ξανθόπουλου στα τελευταία λεπτά που θα μπορούσε να βοηθήσει σε άμυνα και επίθεση αλλά το αποτέλεσμα έστω και οριακά ευτυχώς για όλους μας τον δικαίωσε!

Σπουδαία η σημερινή βραδιά για όλους τους Αρειανούς ανεξάρτητα από τις συμπάθειες και τις αντιπάθειες του καθενός. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα πρέπει να σταθούμε στη σημερινή νίκη λες και πετύχαμε κάτι παραπάνω από το δικαίωμα στην διεκδίκηση ενός τίτλου. Αυτός είναι ο βασικός στόχος και η πρόκριση ήταν απλά το απαραίτητο βήμα. Ας σοβαρευτούμε λιγάκι σαν ομάδα, ας σταματήσουμε να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας και ας γίνουν οι κινήσεις που πρέπει να γίνουν ώστε ο ΑΡΗΣ να κατέβει ως διεκδικητής του κυπέλλου και πάνω στο πάρκε και όχι μόνο στην θεωρία. Άλλωστε αν η διοίκηση, το τεχνικό τιμ και οι παίκτες φτιάχτηκαν σήμερα με τον κόσμο και τα γούστα μετά την λήξη του αγώνα, ας απλά σκεφτούν τι έχει να γίνει αν σηκώσουμε και μια κούπα ύστερα  από τόσα χρόνια!

ΥΓ. Βελτιωμένος ο Μπάκνερ στα τελευταία παιχνίδια αλλά εξακολουθεί να απέχει πολύ από τον σέντερ που είχαμε στο μυαλό μας όταν αποκτήθηκε το καλοκαίρι. Πόσο δε μάλλον και για τον παίκτη με το μεγαλύτερο συμβόλαιο στον φετινό ΑΡΗ. Πακετάκι, κορδελίτσα, φιογκάκι και άντε γειά...

ΥΓ2. Πραγματικά πολύ κακοί οι Έλληνες διαιτητές...

Στο σημαντικότερο(μέχρι το επόμενο) παιχνίδι της χρονιάς ο ΑΡΗΣ καλείται να αφήσει πίσω του τις 2 κακές εμφανίσεις σε πρωτάθλημα και κύπελλο και να κάνει το αποφασιστικό βήμα ώστε να βρεθεί κοντά στην κατάκτηση ενός τίτλου. Μια μοναδική ευκαιρία για τον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του να αποδείξουν ότι και θέλουν και μπορούν να ανταπεξέλθουν στα δυνατά παιχνίδια, στις μεγάλες προκλήσεις αλλά και στις απαιτήσεις αυτής της ομάδος βάσει της ιστορίας της αλλά και του κόσμου της.  Ένας κόσμος που και αύριο το απόγευμα θα κάνει το Παλέ "καμίνι" για να λιώσει το αεκάκι για ακόμη μια φορά!

Τα παιχνίδια με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ και την Νίμπουργκ στο Nick Galis Hall ανήκουν στο παρελθόν και εκεί πρέπει να παραμείνουν. Η χαλαρότητα στην άμυνα και τα πολλά λάθη στην επίθεση ήταν το κύριο χαρακτηριστικό αυτών των 2 αγώνων και είναι ακριβώς αυτά που θα πρέπει να αποφύγουμε για να φθάσουμε αύριο στη νίκη. Όσοι πατήσουν πάνω στο παρκέ θα πρέπει να βγάλουν δύναμη και ενέργεια σε κάθε φάση. Η άμυνα θα έχει τον πρώτο λόγο αλλά η επίθεση όπως και στο παιχνίδι του περασμένου Σαββάτου θα κάνει τη διαφορά. Εκεί περιμένουμε να δούμε τον Ντραγκίσεβιτς και τον Γιάνκοβιτς να πέρνουν αρκετές πρωτοβουλίες αλλά και τους 3 Αμερικάνους να σηκώσουν την ομάδα στην πλάτη τους όπως έκαναν ως ένα βαθμό και κόντρα στην Νίμπουργκ. Από εκεί και πέρα θα πρέπει το τεχνικό τιμ πρώτα από όλους να έχει την ψυχραιμία ώστε να κρατήσει τους παίκτες συγκεντρωμένους μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο αλλά και να βρει τις λύσεις κατά την διάρκεια του αγώνα ώστε να κάνει τα πράγματα πιο εύκολα. Η ΑΕΚ είναι αρκετά μονόπλευρη στο παιχνίδι της και αν καταφέρουμε να περιορίσουμε τους Ούκιτς και Ντίξον τα πάντα θα γίνουν εύκολα.

Η ΑΕΚ όσο και αν έχει "αναδειχθεί" από διάφορους κύκλους σε ομάδα φόβητρο θα αποδειχθεί πολύ λίγη για να μας κοντράρει και αυτή τη φορά. Αυτή η ομάδα πριν λίγα χρόνια ήταν στην Β Εθνική ενώ και σαν μέγεθος απέχει έτη φωτός από το μεγαλείο του ΑΡΗ. Και αν ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του δεν το πιστεύουν, εμείς θα είμαστε εκεί για να τους κάνουμε να το πιστέψουν και να τους σπρώξουμε στη νίκη! Δεν θα τους κάνουμε μάγκες εμείς σε καμία περίπτωση. ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!!!!

ΥΓ. ΄Ολοι μας ευχόμαστε αύριο να έρθει η νίκη αλλά αυτό που συμβαίνει με τον κόσμο της ομάδος είναι ακατανόητο... Είναι δυνατόν να περιστρέφεται η συζήτηση οποιουδήποτε Αρειανού για το τι θα συμβεί σε περίπτωση ήττας και το πως θα πρέπει να αντιδράσουμε αν χάσουμε? Και όμως... με τον Αρειανό να έχει ζήσει 2 χρονιές στην Γ Εθνική πλέον μέχρι και αυτά τα σκέφτεται ...