Ένα μόλις δεκάλεπτο χρειάστηκε ο ΑΡΗΣ μας για να αφήσει το «άγχος της πρεμιέρας» στην άκρη και να ξεδιπλώσει την ποιότητα που τον χαρακτηρίζει πάνω στο παρκέ. Προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις του αγώνα και όσο κυλούσε η αναμέτρηση γινόταν ολοένα και καλύτερος. Το -11 έγινε +19 και ένα παιχνίδι που στο ξεκίνημα του έμοιαζε ζόρικο, στο τέλος έγινε τυπική διαδικασία! Κορυφαίος ο Λιντέλ με 19 πόντους και 8 ριμπάουντ, από κοντά και ο Ρόμπινον Έρλ με 13 πόντους και 12 ριμπάουντ. Θετικό το πρόσημο για όλους όσους αγωνίστηκαν μιας και ο Σπανούλης ανακάτεψε αρκετές φορές την τράπουλα με το τελικό αποτέλεσμα να τον δικαιώνει!

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Το ξεκίνημα του αγώνα μόνο ιδανικό δεν ήταν για την ομάδα μας. Βιαστικές επιλογές στην επίθεση, χαλαρή άμυνα, κακές επιστροφές και αστοχία από μακριά επέτρεψαν στη Λε Μαν να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο και να κλείσει το πρώτο δεκάλεπτο στο +11.

Από εκεί και μετά όμως άλλαξαν όλα. Η άμυνα σκλήρυνε, τα ριμπάουντ άρχισαν να καταλήγουν σε κίτρινα χέρια και η ομάδα βρήκε σταδιακά τον ρυθμό της. Το 28-15 έγινε 28-27, το ημίχρονο μας βρήκε μόλις έναν πόντο πίσω.

Στην επανάληψη ο ΑΡΗΣ είχε πλέον διαβάσει πλήρως το παιχνίδι. Τολιόπουλος και Χαραλαμπόπουλος έδωσαν λύσεις στην επίθεση, Μήτρου Λονγκ και Μπιρτς ανέβασαν ακόμη περισσότερο την ένταση στην άμυνα και όταν ο Λιντέλ άρχισε να κάνει τα πάντα στο παρκέ η διαφορά ξέφυγε. Η διαφορά έφθασε στο +19 και από το άγχος της πρεμιέρας καταλήξαμε σε μια άνετη εκτός έδρας νίκη.

ΠΟΙΟΤΗΤΑ, ΒΑΘΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Το πρώτο επίσημο δείγμα της εποχής Σπανούλη παρακολουθήσαμε σήμερα και είχε αρκετά από αυτά που περιμέναμε να δούμε. Συνεχείς αλλαγές σχημάτων, διαφορετικά πρόσωπα σε διαφορετικούς ρόλους και ξεκάθαρη διάθεση να ψάξει μέσα από το παιχνίδι τι λειτουργεί καλύτερα. Και το βρήκε, με αποτέλεσμα χωρίς να πιάσει κάποια υψηλά στάνταρ απόδοσης να πάρει σχετικά εύκολα τη νίκη δικαιολογώντας τον άτυπο τίτλο του φαβορί πριν το τζάμπολ. Η ομάδα άρεσε με τη αντίδραση και τη νοοτροπία που έβγαλε κατά τη διάρκεια του αγώνα και πείθει ότι βαδίζει σε σωστό μονοπάτι.

Σήμερα δεν ήταν ούτε οι 19 πόντοι του Λιντέλ ούτε το double-double του Ρόμπινσον Έρλ που έκαναν τη διαφορά. Ήταν ότι ο ΑΡΗΣ δεν χρειάστηκε να κρεμαστεί από έναν ή δύο παίκτες για να γυρίσει το παιχνίδι. Ο Λιντέλ ήταν παντού, ο Ρόμπινσον Έρλ έκανε αθόρυβα τα πάντα σωστά, ο Τολιόπουλος βρήκε μεγάλα σουτ εκεί που τα χρειαζόμασταν, ο Ντιμιτρίεβιτς έδωσε λύσεις όταν η ομάδα έψαχνε σκορ και οι Αντετοκούνμπο έδωσαν ενέργεια και σκληράδα. Χαραλαμπόπουλος, Μπιρτς, Μήτρου Λονγκ και Μόργκαν πρόσφεραν ο καθένας το δικό του κομμάτι και κάπως έτσι είδαμε στην πράξη αυτό το βάθος για το οποίο μιλάμε από το καλοκαίρι. Και το ακόμη πιο θετικό είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά περιθώρια βελτίωσης.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΘΕΛΑΜΕ

Λίγο χρόνο χρειάστηκε η ομάδα σήμερα για να διώξει το άγχος της πρεμιέρας και στη συνέχεια έκανε το αυτονόητο χωρίς καν να χρειαστεί να πιάσει κάποια σπουδαία απόδοση. Αν και βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν πανικοβλήθηκε, προσαρμόστηκε, άλλαξε την εικόνα της και στο τέλος έδειξε ξεκάθαρα ότι έχει ποιότητα, βάθος και χαρακτήρα. Και φυσικά διαθέτει και έναν προπονητή που ξέρει το ρόστερ του πολύ καλά. Όλα αυτά δηλαδή που ανυπομονούσαμε να δούμε και σήμερα τα παρακολουθήσαμε με ενθουσιασμό στο Λε Μαν! Και αν αυτή ήταν μόνο η αρχή άντε να δούμε πως περνάει ο χρόνος μέχρι το επόμενο παιχνίδι. Τρέλανε μας ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

ΥΓ. Ας μην βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα από μόλις ένα επίσημο παιχνίδι. Αν όμως αναλογιστούμε τα περιθώρια βελτίωσης που υπάρχουν και το πως μπορεί αυτή η ομάδα να είναι σε 2 μήνες δεν γίνεται να μην ενθουσιάζεσαι.

Λίγες ώρες απέμειναν πριν το πρώτο επίσημο τζάμπολ της αγωνιστικής σεζόν και όλοι οι φίλοι (και όχι μόνο) του ΑΡΗ μας μετράνε τα λεπτά για να δουν με τα μάτια τους αυτό το νέο ξεκίνημα. Αυτή την αρχή του ταξιδιού της επιστροφής του Αυτοκράτορα του ελληνικού αθλητισμού στο θρόνο του. Οι εποχές έχουν αλλάξει, ο «στυγνός επαγγελματισμός» και ο «μακιαβελισμός» έχουν επικρατήσει και ο ΑΡΗΣ καλείται σε ένα πολύ ιδιαίτερο περιβάλλον να αποδείξει ότι ακόμη υπάρχουν «ρομαντικοί τρελοί» και άνθρωποι ικανοί να εμπνεύσουν. Άνθρωποι που έχουν καταφέρει από το «καλημέρα» να ξεσηκώσουν έναν ολόκληρο λαό και να κάνουν την Ευρώπη να ρωτάει με θαυμασμό και να ανησυχεί… Σε αυτό το mood είμαστε όλοι και κάπως έτσι θα πορευτούμε ολόκληρη τη χρονιά.

ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΟΜΑΔΑ ΓΕΜΑΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ

Προφανώς τα πάντα στον επαγγελματικό αθλητισμό καταλήγουν στα χρήματα. Αυτό είναι το καύσιμο για να στηθούν και να προχωρήσουν όλες οι ομάδες οπότε ο ρομαντισμός περισσεύει. Έλα όμως που στον ΑΡΗ έχει στηθεί κάτι μαγικό. Από το δίδυμο Σπανούλη-Ζήση, τα αδέρφια Αντετοκούνμπο που κουβαλάνε τη δική τους ιστορία εντός και εκτός των 4 γραμμών αλλά και τον Σιάο που με κάθε ευκαιρία δείχνει την αγάπη για το άθλημα. Και από πίσω φυσικά ολόκληρη η Αρειανή οικογένεια σύσσωμη να τους αγκαλιάσει, να τους στηρίξει και όλοι μαζί να σπρώξουμε τον ΑΡΗ στην κορυφή. Και από την στιγμή που τα λόγια έχουν γίνει πράξεις τίποτα δεν μπορεί να μας εμποδίσει να ονειρευόμαστε. Ακόμη και αν αυτή η πορεία μας κρύβει εμπόδια και δύσκολες στιγμές, το νέο διοικητικό καθεστώς σε πείθει ότι θα κάνει ότι χρειαστεί ώστε ο ΑΡΗΣ να πετύχει.

ΤΥΦΛΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΕ ΣΠΑΝΟΥΛΗ ΚΑΙ ΖΗΣΗ

Αν κάτι πυροδότησε όλο αυτόν τον πανικό που βιώνουμε εδώ και μερικούς μήνες, αυτό ήταν η επίτευξη της συμφωνίας του Βασίλη Σπανούλη. O Kill Bill συνδυάζει γνώση, εμπειρία, τρέλα και προοπτική και δικαιολογημένα τα φώτα επι του αγωνιστικού πέφτουν πάνω του. Δίπλα του ο Ζήσης σε μια «οικογενειακή συνεργασία» που μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει. Και όταν ακους τις δηλώσεις του προπονητή σου να λέει «ότι αυτούς τους παίκτες τους ήθελα πριν υπογράψω με τον ΑΡΗ και η διοίκηση μου τους έφερε» περιθώρια για κριτική και δεύτερες σκέψεις δεν υπάρχουν. Ηδη από τα φιλικά βλέπουμε μια ομάδα με υπογραφή Σπανούλη. Έχουμε ένα γεμάτο ρόστερ με ποιοτικούς παίκτες και πολλές λύσεις. Η προετοιμασία και τα φιλικά παρά τους τραυματισμούς έδειξαν ότι κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση. Άρα δεν μένει τίποτα ικανό να μας τρομάξει και να μας αποπροσανατολίσει από τον στόχο μας. Στόχος που δεν είναι άλλος από την επιστροφή στην κορυφή αρχίζοντας με το Eurocup.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

Για πρώτη φορά ύστερα από κάμποσα χρόνια… νιώθουμε ότι ο ΑΡΗΣ μας έχει όλα όσα απαιτούνται για να αρχίσει να κοιτάει ξανά ψηλά. Όχι με μεγάλα λόγια και υποσχέσεις αλλά με ανθρώπους, αποφάσεις και κινήσεις που μας δίνουν το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στα παλιά. Εκεί όπου η κατάκτηση τίτλων ήταν η μόνιμη συνήθεια και το «Ένα Έθνος μια Ομάδα» ήταν το σύνθημα που ένωνε όλη την Ελλάδα κάθε φορά που αγωνιζόμασταν. Για χρόνια κοιτούσαμε πίσω για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Τώρα ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να κοιτάμε μπροστά!

ΥΓ. Πως το είπε ο Θανάσαρος για τον Γιάνναρο με νόημα; "Θα δούμε, θα δούμε"

Μέχρι τέλους το πάλεψε η ομάδα μας για να μην τελειώσει σήμερα η αγωνιστική σεζόν, η ΑΕΚ όμως είναι τελικά η ομάδα που θα συνεχίσει. Σε ένα Game 3  που κρίθηκε στις λεπτομέρειες, είχε ένταση, συνεχείς διακοπές, 70 βολές , διάρκεια πάνω από δυόμισι ώρες και 3 διαιτητές αρνητικούς πρωταγωνιστές. Διαιτητές που σφύριζαν με διαφορετικά κριτήρια και σε κάθε αμφιβολία την μπάλα την έδιναν στην ΑΕΚ. Ακόμη και υπό αυτές τις συνθήκες ο ΑΡΗΣ άγγιξε την πρόκριση, 1-2 όμως κακές αποφάσεις έκριναν το παιχνίδι.

Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ ΕΦΕΡΕ ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΑΝΙΣΟΡΡΟΠΙΑ

Με το κενό του Αντετοκούνμπο να έχει από το ξεκίνημα τις επιπτώσεις του, ο ΑΡΗΣ μπήκε μπερδεμένος αμυντικά πετυχαίνοντας ταυτόχρονα να αφήνει απροστάτευτη τη ρακέτα του και ελεύθερα τα μακρινά σουτ. Η ΑΕΚ το εκμεταλλεύτηκε και κατάφερε από το πρώτο δεκάλεπτο να χτίσει μια διψήφια διαφορά με 35-25. Σκορ που μαρτυρούσε πόσο κακοί ήμασταν στην άμυνα. Μια εικόνα που βελτιώθηκε αισθητά στο 2^ο δεκάλεπτο αλλά και πάλι υπήρχαν στιγμές που με ευκολία κατάφερνε η ΑΕΚ να ξεφεύγει στο σκορ. Ωστόσο ο ΑΡΗΣ είχε παλμό και δεν επέτρεψε το παιχνίδι να ξεφύγει από τον έλεγχο του παρά την μέτρια εικόνα του.

ΟΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΛΑΘΗ» ΤΩΝ ΔΙΑΙΤΗΤΩΝ ΕΚΑΝΑΝ ΤΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

Το 3ο δεκάλεπτο είχε την ίδια γεύση σχεδόν με τα 2 προηγούμενα. Με το πλησιάζαμε, η ΑΕΚ απαντούσε πιο εύκολα από όσο έπρεπε. Άλλες φορές λόγω αδράνειας μας άλλες φορές εκμεταλλευόμενοι τα δώρα των 3 διαιτητών.   Κουλμπόκα, Μήτρου-Λονγκ και Νουά ήταν εκεί όποτε ο αντίπαλος πήγαινε να ξεφύγει αλλά αδυνατούσαμε να κρατήσουμε ένα σταθερό τέμπο μέσα στο παιχνίδι. Η ΑΕΚ από την άλλη στη μεγαλύτερη διάρκεια της 4^ης περιόδου όπου κάναμε την αντεπίθεση μας είχε κατασκηνώσει στις βολές. Από εκεί έβρισκε πόντους και μαζί με άλλα εξόφθαλμα σφαλτσοσφυρίγματα πήρε στο τέλος τη νίκη. Μια νίκη που θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει εμείς αν στο τέλος ήμασταν πιο προσεκτικοί και στις 2 πλευρές του γηπέδου.

ΤΟ ΨΥΧΟΓΡΑΦΗΜΑ ΜΙΑΣ ΟΛΟΚΛΗΡΗΣ ΧΡΟΝΙΑΣ ΣΕ 4 ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ.

Κάτι σαν ποτ πουρί ολόκληρης της χρονιάς ήταν το σημερινό παιχνίδι με την ΑΕΚ. Από εκεί η ομάδα έδειχνε χαμένη από τα αποδυτήρια, έμεινε όρθια, άντεξε σε κάθε ξέσπασμα του αντιπάλου και των 3 διαιτητών και το κυνήγησε μέχρι το τέλος. Αυτό που δεν έκανε για ακόμη μια φορά  ήταν στο πιο κρίσιμο σημείο να βρει ένα ριμπάουντ, μια κατοχή, μια καλή άμυνα, μία φάση που να γυρίσει οριστικά το ψυχολογικό βάρος στην άλλη πλευρά. Όσες φορές πήγε να το κάνει μέσα σε ελάχιστο χρόνο σχεδόν από μόνος του ξαναέμενε πίσω. Το τι θα γινόταν αν το επέτρεπαν οι 3 διαιτητές δεν το ξέρουμε. Πιθανόν να κερδίζαμε αλλά ίσως και να το χάναμε μέσα από τα χέρια μας. Γιατί αυτό που έδειξε σήμερα η ομάδα, αυτά τα τόσα διαφορετικά πρόσωπα στο ίδιο παιχνίδι ήταν ο ΑΡΗΣ που παρακολουθήσαμε όλη τη χρονιά. Μέχρι αυτό το σημείο μπόρεσε να το πάει το καράβι ο Μίλιτσιτς. Ως εδώ τραβάνε κουπί αυτοί οι παίκτες. Δεν θα τους «κακολογήσουμε» για το σημερινό μιας και η ομάδα μαζί με τον κόουτς τα έδωσε όλα. Αυτό το έργο που είδαμε σήμερα το ξαναείδαμε πολλές φορές και για αυτό υπάρχουν υπεύθυνοι. Υπεύθυνοι που θα πρέπει να αποχωρήσουν και υπεύθυνοι που θα πρέπει να διδαχθούν από όλα όσα διαδραματίστηκαν φέτος.

ΤΟ ΗΘΕΛΕ, ΤΟ ΠΑΛΕΨΕ, ΤΟΥ ΤΟ ΣΤΕΡΗΣΑΝ

Τα έδωσε όλα η ομάδα σήμερα και για λίγο δεν έδωσε παράταση στην καψούρα μας. Δύσκολα όμως να το πετύχαινε όταν απέναντι του είχε 3 αποφασισμένους διαιτητές που έσπρωχναν την ΑΕΚ με κάθε ευκαιρία. Ναι, ακόμη και έτσι μπορούσε αλλά.. λίγο πολύ κάπως έτσι μας συνήθισε ο φετινός ΑΡΗΣ. Καλή η προσπάθεια αλλά όχι αρκετή. Για αυτό και από νωρίς νωρίς με την πορεία της μας κόλλησε το μυαλό στην επόμενη χρονιά. Μια επόμενη χρονιά γεμάτο προσδοκίες που θα αναμένουμε με ανυπομονησία.

ΥΓ, Τι παράσταση δώσατε πάλι ρε ανθρωπάκια με τα γκρι;

ΥΓ2. Τέλειωσε και η φετινή περίεργη χρονιά. Όχι όπως θα θέλαμε αλλά κακά τα ψέματα από πολύ νωρίς στη σεζόν για κάτι τέτοιο μας είχε προετοιμάσει… Καιρός να περάσουν οι «συναισθηματισμοί» σε 2^η μοίρα και η αγωνιστική επιτυχία της ομάδας σε πρώτη μοιρά, ξανά, όπως παλιά!

Με διαφορετικά μυαλά σε σχέση με το παιχνίδι της Πέμπτης αγωνίστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα και αν και ζορίστηκε, στο τέλος κατάφερε να κερδίσει την μαχητική ΑΕΚ με 90-81 και να φέρει τη σειρά στα ίσια. Αντίβαρο στο ρεκόρ καριέρας του Χαραλαμπόπουλου(30 πόντοι) ήταν ο εξαιρετικός Τζόουνς με 28 πόντους που μαζί με τον σταθερά καλό Νουά(14 πόντους – 12 ριμπάουντ) οδήγησαν την ομάδα στη νίκη. «Ζέστανε» η ομάδα τον κόσμο μετά την ξενέρωτη εμφάνιση στο πρώτο παιχνίδι που με τη λήξη του αγώνα απαίτησε την νίκη πρόκριση στο κλειστό των Άνω Λιοσίων.

ΑΡΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΠΟΥΛΟΥ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ

Σε αντίθεση με το πρώτο παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ μπήκε πιο έτοιμος, πιο ζεστός και κυρίως πιο αποφασισμένος να παλέψει. Με τον Χάρελ, τον Φόρεστερ και τον Άντζουσιτς να δίνουν λύσεις προσπάθησε να ελέγξει τον ρυθμό αλλά έπεσε πάνω στον Χαραλαμπόπουλο.  Όσο και αν προσπαθούσαν οι παίκτες μας σε άμυνα και επίθεση, αντίδοτο για τον on-fire Χαραλαμπόπουλο δεν έβρισκαν. Το 25-23 του πρώτου δεκαλέπτου και το ελαφρύ προβάδισμα με 52-49 έδειχνε από την μια την αποφασιστικότητα μας αλλά από την άλλη φανέρωνε και την αδυναμία να σταματήσουμε τον Χαραλμπόπουλο και να κλείσουμε τους χώρους στον Μπράουν που κάρφωνε με κάθε ευκαιρία στο καλάθι μας.

Ο ΤΖΟΟΥΝΣ ΣΥΜΠΑΡΕΣΥΡΕ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ

Για καλή μας τύχη ο Τζόουνς ήταν απάντηση μας στην «βραδιά καριέρας» του Χαραλαμπόπουλου και ήταν ο παίκτης που είτε με τους πόντους είτε με τις ασίστ κρατούσε την ομάδα ακόμη και όταν η ΑΕΚ μας προσπέρασε με 71-72. Σε εκείνο το σημείο ο Αντετοκούνμπο έκανε αισθητή την παρουσία του και στις 2 πλευρές του γηπέδου, ο Μήτρου Λόνγκ φώναξε παρών, ο Κουλμπόκα έβαλε το μεγάλο σουτ και το παιχνίδι έγειρε προς την πλευρά μας. Ο Τζόουνς ξαναπήρε το τιμόνι στα χέρια του και με ασφάλεια μας οδήγησε μέχρι το τέλος στη νίκη.

ΑΛΛΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΛΑ ΜΥΑΛΑ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΑΒΑΝΤΑΖ ΠΡΟΚΡΙΣΗΣ

Στο πρώτο ματς ο ΑΡΗΣ είχε έναν τεράστιο Νουά αλλά δεν μπήκε ποτέ στο πνεύμα της αναμέτρησης. Σήμερα είχε από την αρχή με την απαιτούμενη ένταση και κυρίως είχε περισσότερους παίκτες να στηρίξουν τον «μπροστάρη» της βαρδιάς Τζόουνς. Ο Τζόουνς δεν έκανε απλώς καλό παιχνίδι αλλά πήρε κυριολεκτικά τη ομάδα στις πλάτες του αφυπνίζοντας ως ένα βαθμό και τους υπόλοιπους με την απόδοση του. Ο Άντζουσιτς έδωσε λύσεις, ο Κουλμπόκα είχε κρύο αίμα στα κρίσιμα και ο Νουά ήταν ξανά εκεί παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε με την άμυνα του Γκρέι. Μέχρι και ο Αντετοκούνμπο έκανε αισθητή την παρουσία του αν και για ακόμη ένα παιχνίδι ήταν μετριότατος.

Το πιο σημαντικό από όλα όμως είναι ότι σήμερα ο ΑΡΗΣ έδειξε μια εντελώς διαφορετική νοοτροπία. Δεν έδειξε συμβιβασμένος με την 5^η θέση, πάλεψε και κέρδισε χωρίς καν να πιάσει μια σπουδαία απόδοση. Και αυτό είναι κάτι που αλλάζει όλη την αίσθηση της σειράς. Πλέον η ομάδα δείχνει ικανή να εκμεταλλευτεί το ψυχολογικό αβαντάζ που απέκτησε σήμερα και αυτό που δεν έκανε στο πρώτο παιχνίδι όπου οι συνθήκες έμοιαζαν ιδανικές, να το κάνει με πιο δύσκολο τρόπο στο τρίτο και καθοριστικό παιχνίδι της σειράς.

ΕΒΓΑΛΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ

Με την πλάτη στον τοίχο και την «νερόβραστη» εμφάνιση της Πέμπτης να την βαραίνει… πάτησε στο παρκέ η ομάδα μας, στο τέλος όμως ήταν αυτή που χαμογέλασε και πλέον κοιτάζει τον «τελικό» της 25^ης  Μαΐου με άλλη ματιά. Ο Τζόουνς έκανε τη διαφορά με 28 πόντους και μαζί με το double-double του  Νουά και τα καθοριστικά τρίποντα του Κουλμπόκα έδωσαν παράταση στην χρονιά.  Το τι θα γίνει στο Game 3 κανείς δεν μπορεί να το προβλέψει με αυτόν τον απρόβλεπτο ΑΡΗ. Το σημαντικό είναι η ομάδα να δείξει την ίδια διάθεση με σήμερα και όλα τα υπόλοιπα θα έρθουν από μόνα τους. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, πάμε να τους τελειώσουμε τώρα!

Ένας εκνευριστικά ανέτοιμος και εκτός πνεύματος αγώνα ΑΡΗΣ, γνώρισε την ήττα από την ΑΕΚ και σπατάλησε μια ιδανική ευκαιρία για να φέρει την υπόθεση πρόκριση στο Nick Galis Hall. Μπερδεμένος προπονητής, μπερδεμένοι παίκτες, μπερδεμένοι διαιτητές… και ένας Νουά να σταματάει στους 31 πόντους πραγματοποιώντας μια σπουδαία εμφάνιση χωρίς αντίκρισμα.  Σε ένα παιχνίδι που εύκολα θα μπορούσαμε να κερδίσουμε αν πιάναμε έστω μια μέτρια απόδοση. Δυστυχώς όμως σε ένα ακόμη κρίσιμο παιχνίδι η ομάδα παρουσιάστηκε κατώτερη των περιστάσεων. Τι προλαβαίνει να αλλάξει μέχρι την Κυριακή θα μας το δείξουν ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του.

ΔΥΟ ΒΗΜΑΤΑ ΕΜΠΡΟΣ ΕΝΑ ΑΛΜΑ ΠΡΟΣ ΤΑ ΠΙΣΩ

Σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε με πολύ κακό ρυθμό οι αντίπαλοι μας  μπήκαν καλύτερα και προηγήθηκαν με 9-2. Με τον Χάρελ όμως και τον Φόρεστερ που πέρασε δυναμικά από τον πάγκο κατάφερε να ισορροπήσει το δεκάλεπτο με 17-17 παρόλο που συνολικά ήμασταν κακοί.

Στο 2^ο  δεκάλεπτο ο αγώνας άνοιξε περισσότερο, οι δύο ομάδες βρήκαν ρυθμό και το σκορ ανέβηκε με την ΑΕΚ να βρίσκει πόντους από μακριά και τον ΑΡΗ να τα επιτρέπει χωρίς πίεση. Η ΑΕΚ προσπαθούσε να ξεφύγει στο σκορ αλλά ο Νουά κρατούσε την ομάδα όρθια μέσα στο παιχνίδι. Και μαζί με τις ελάχιστες βοήθειες που έπαιρνε από τους συμπαίκτες του  ήταν αρκετό για να κλείσει το ημίχρονο

Και το 2^ο ημίχρονο κύλησε ακριβώς στο ίδιο μοτίβο. Οι αντίπαλοι μας να προσπαθούν να κλειδώσουν τη νίκη από νωρίς και ο Νουά να αντιστέκεται. Το 75-60 στις αρχές του 4^ου δεκαλέπτου έμοιαζε με κάτι φυσιολογικό αλλά κάπου εκεί την ΑΕΚ την έπιασαν τα ψυχολογικά της. Ο ΑΡΗΣ με μπροστάρη και πάλι τον Νουά έκανε την αντεπίθεση του, μείωσε στο 82-79 κυνήγησε την ολική ανατροπή. Στο τέλος όμως τόσο οι κακές αποφάσεις των διαιτητών όσο και των παικτών και του προπονητή μας οδήγησαν στην ήττα.

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΑ ΙΔΙΑ

Ο ΑΡΗΣ πήγε στα Λιόσια για να ψάξει το break αλλά στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα έμοιαζε περισσότερο να ψάχνει τα πατήματα του μετά την αγωνιστική απραξία . Κατώτεροι του αναμενομένου ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του. Το πως προετοιμάστηκε η ομάδα πνευματικά και τακτικά μόνο οι ίδιοι το ξέρουν. Η εικόνα όμως έδειχνε ότι εκτός του Νουά οι περισσότεροι ήταν ακόμη σε κατάσταση «διακοπής».  Το ότι ακόμη και έτσι μπορούσαμε να κερδίσουμε απλά φανερώνει την κακή κατάσταση που ήταν σήμερα η ΑΕΚ. Όταν όμως τους αφήνεις σε όλο τον αγώνα να σουτάρουν ανενόχλητοι, δεν τους τρέχεις ή δεν τους πιέζεις για να κουραστούν τότε δεν έχεις τύχη για τίποτε παραπάνω πέρα από τις εντυπώσεις που αφήνει το τελικό 87-81. Επί της ουσίας δεν είδαμε τίποτα διαφορετικό από όλα εκείνα τα παιχνίδια που σήμαιναν κάτι. Ανέτοιμη ομάδα, κακές αποφάσεις, κακή διαχείριση και έλλειψη αποφασιστικότητας.

ΕΧΑΣΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΜΠΡΕΪΚ

Σπουδαία ευκαιρία για το μπρέικ έχασε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στο κλειστό των Άνω Λιοσίων όπου γνώρισε την ήττα με 87-81.  Κόντρα σε μια ομάδα άδεια από ενέργεια και ψυχικά αποθέματα ο ΑΡΗΣ μας παρουσιάστηκε άνευρος, μπερδεμένος και ανέτοιμος για αυτό το κρίσιμο παιχνίδι. Όαση στην έρημο ο Νουά με 31 πόντους(12 στα 16 σουτ) που ώρες ώρες έμοιαζε να παλεύει μόνος του. Επόμενο ραντεβού, την ερχόμενη Κυριακή στο Nick Galis Hall. Εκεί που θα πρέπει να δούμε έναν πολύ καλύτερο και πιο αποφασιστικό ΑΡΗ από αυτόν που παρακολουθήσαμε σήμερα.

ΥΓ. Όταν η «περιρρέουσα ατόμσφαιρα» σου λέει ότι η 5^η θέση είναι επιτυχία λογικό είναι και ο παίκτης αυτή τη διακοπή πριν το σημερινό παιχνίδι να την δει αντί για προετοιμασία για τα πλέιοφς ως  ευκαιρία για μίνι διακοπές. Μακάρι από του χρόνου να εκλείψουν οι «επιμέρους στόχοι» και οι «επιτυχίες με υπότιτλους».

Εύκολα πέρασε ο ΑΡΗΣ μας από το Πανθεσσαλικό με τον Χόνγκλα στο  21’και το αυτογκόλ του Τριανταφύλλου από την προσπάθεια του Γιαννιώτα αμέσως μετά την ισοφάριση του Βόλου να διαμορφώνουν το τελικό αποτέλεσμα. Σε έναν αγώνα όπου ο ΑΡΗΣ ήταν κατά πολύ ανώτερος από τον αντίπαλο του, είχε 3 δοκάρια και σωρεία χαμένων ευκαιριών που του στέρησαν μια πιο εμφατική νίκη. Αυτό όμως που μετράει τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ότι ο Γρηγορίου έχει καταφέρει να πείσει τους παίκτες του να παραμείνουν προσηλωμένοι στον στόχο της νίκης. Οι νίκες είναι πάντα νίκες και έχουν την αξία όπως και τα μικρά συμπεράσματα που βγαίνουν από αυτή τη διαδικασία έχουν την αξία τους.

ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΝΑ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΠΟ ΟΣΟ ΗΤΑΝ

Με την ίδια λογική μπήκε η ομάδα στο παιχνίδι και γρήγορα γρήγορα επέβαλλε τον ρυθμό του στον αγώνα. . Το 0-1 στο 21’  με το σουτ του Χόνγκλα μέσα από την μεγάλη περιοχή ήρθε απολύτως φυσιολογικά. Οι αντίπαλοι μας έμοιαζαν αποσυντονισμένοι,  έκαναν λάθη και άφηναν χώρους που εμείς δεν εκμεταλλευόμασταν για να τελειώσουμε από νωρίς το παιχνίδι.

Ο Καντεβέρε ήταν κατά κάποιο τρόπο το πρόσωπο της αναμέτρησης με τις χαμένες του ευκαιρίες και τα δοκάρια σε μια προσπάθεια να χτίσει ίσως ένα μοναδικό ρεκόρ. Και όταν χάνεις τη μια ευκαιρία μετά την άλλη το ποδόσφαιρο σε τιμωρεί. Στο 54’ ο Λάμπρου βρήκε τον χώρο, εκτέλεσε από καλό σημείο και έγραψε το 1-1.

Αυτή τη φορά η αντίδραση ήταν άμεση. Στη σέντρα σχεδόν, ο Ράτσιτς έβγαλε υπέροχα στον Γιαννιώτα  που έκανε το γύρισμα προς την μικρή περιοχή και ο Τριανταφύλλου την έστειλε στα δίχτυα κάνοντας το 1-2. Και αφού αποκαταστάθηκαν οι σωστές ισορροπίες στο παιχνίδι ο ΑΡΗΣ προσπάθησε να το τελειώσει. Είχε νέες μεγάλες ευκαιρίες, νέο δοκάρι, νέα «μπλοκ»  από τον Μορέιρα και έφθασε στο φινάλε να χρειαστεί τον Αθανασιάδη για μια μεγάλη απόκρουση στην κεφαλιά του Τριανταφύλλου.

ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΧΡΗΣΙΜΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Η διάρκεια σε όλη τη σεζόν και τα παιχνίδια που «καίνε» είναι το κριτήριο για μια ομάδα και τους παίκτες οπότε αυτή η σειρά αγώνων χωρίς στόχο εξαιρούνται από το συγκεκριμένο αγώνα. Ωστόσο υπάρχουν κάποια επιμέρους στοιχεία που μπορείς να εντοπίσεις σε αυτούς τους αγώνες που ναι μεν δεν γίνεται να οδηγήσουν στην αποθέωση ή στην καταδίκη κάποιου παίκτη αλλά είναι κάποιες λεπτομέρειες που κάνουν τη διαφορά. Όταν λοιπόν ένας παίκτης που του δίνεται η ευκαιρία σε ένα παιχνίδι χωρίς πίεση δεν βρίσκει κίνητρο ούτε για το επόμενο του συμβόλαιο ή έστω για τον προσωπικό ποδοσφαιρικό του εγωισμό δύσκολα να είναι αυτός που θα μας βοηθήσει να πάμε ένα βήμα παραπάνω. Και αν για τον Μπουσαϊντ υπάρχει η δικαιολογία της έλλειψης ρυθμού και αγωνιστικών λεπτών συνολικά, για τον Τεχέρο μάλλον οι δικαιολογίες έχουν στερέψει. Ίσως και για τον Μεντίλ. Πιθανόν η μέτρια εικόνα των περισσότερων παικτών κατά τη διάρκεια της σεζόν να είναι συνάρτηση πολλών παραγόντων αλλά σε αυτή την προβληματική κατάσταση δεν αντέδρασαν όλοι το ίδιο. Άλλοι εγκατέλειψαν την προσπάθεια, άλλοι τα έδωσαν όλα, άλλοι απλά προσπάθησαν και άλλοι μας απέδειξαν ότι μπορούν και καλύτερα. Και αυτά τα στοιχεία της «προσωπικότητας» του ποδοσφαιριστή που ψάχνει ο ΑΡΗΣ σε κάθε μεταγραφική περίοδο μάλλον είναι τα ψιλά γραμματάκια του βιογραφικού που δεν ασχολείται κανείς.

ΑΧΑΜΠΑΡΟΣ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΝΙΚΗΦΟΡΟ ΡΥΘΜΟ

Νικηφόρο πέρασμα και από τον Βόλο για τον ΑΡΗ μας που μετά από την 4^η συνεχόμενη νίκη του έφερε τη σειρά 5-8 εκεί που ακριβώς θέλαμε. Μόλις 1-2 το τελικό σκορ, σε ένα παιχνίδι όπου εύκολα θα μπορούσε να είχε πετύχει 2-3 γκολ παραπάνω. Ο στόχος γοήτρου της 5^ης θέσης παραμένει στο χέρι μας και η ομάδα δείχνει να θέλει να την κατακτήσει. Χαιρόμαστε για τη νίκη όπως και για την επόμενη – με το καλό να έρθει – κόντρα στο Λεβαδειακό. Πιο πολύ θα χαρούμε όμως όταν ξεκινήσει η συζήτηση για την επόμενη ημέρα. Αυτό μας καίει και αυτό περιμένουμε με ανυπομονησία με το που ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα. Με την ελπίδα φυσικά ότι κάτι θα αλλάξει…

Υπό την λάμψη του «οικοδεσπότη» κορυφαίου Έλληνα αθλητή Νίκο Γκάλη και των υψηλών προσκεκλημένων Γιάννη και Θανάση Αντετοκούνμπο αλλά και του Ρίτσαρντ Σιάο, το Nick Galis Hall έβαλε τα γιορτινά του και ο κόσμος του ΑΡΗ έδωσε μια ακόμη μοναδική παράσταση! Απίστευτος παλμός και ένα ξέφρενο πάρτι από τον κόσμο που είχε σπεύσει από νωρίς να γεμίσει ασφυκτικά το Παλέ. Η νίκη του ΑΡΗ μας εντός των 4 γραμμών και το «κύκνειο άσμα» του Πανιωνίου στην πρώτη κατηγορία περάσανε σε 2^η μοίρα και αυτό μάλλον λειτούργησε ευεργετικά για τους παίκτες του Μίλιτσιτς μιας και στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα δεν βλεπόντουσαν.

3 ΟΛΟΚΛΗΡΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΑ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑΣ

Η αρχή σε κάθε παιχνίδι δείχνει τον βαθμό ετοιμότητας και πνευματικής συγκέντρωσης των 2 ομάδων. Και για κακή μας τύχη… ο Πανιώνιος ήταν αυτός που μπήκε με ένταση, πήρε μικρό προβάδισμα και θύμισε από νωρίς ότι παίζει τη ζωή του. Με τον Αντετοκούνμπο να κάνει αισθητή την παρουσία του και τον Φόρεστερ με το που τον αντικατέστησε να δίνει λύσεις, ο ΑΡΗΣ αντέδρασε προσπέρασε με 19-15 αλλά ως εκεί.

Ο Πανιώνιος δεν έδειχνε διατεθειμένος να τα παρατήσει ξαναμπήκε γερά στο παιχνίδι και το ημίχρονο έκλεισε στο 31-31 δείχνοντας ότι και οι 2 ομάδες ζοριζόντουσαν επιθετικά αλλά τα έδιναν όλα στην άμυνα. Στο τρίτο δεκάλεπτο ο Μήτρου-Λονγκ βγήκε μπροστά και προσπάθησε να σπρώξει τον ΑΡΗ πιο αποφασιστικά. Με τρία τρίποντα στα πρώτα τρία λεπτά έδωσε ώθηση και προβάδισμα, αλλά ο Τσαλμπούρης απάντησε άμεσα με το 51-49 στο τέλος της 3^ης περιόδου να δείχνει ότι όλα ήταν ανοιχτά.

ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΠΙΟ ΕΥΚΟΛΑ ΑΠΟ ΟΣΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ

Στην τέταρτη περίοδο η ομάδα μάλλον φάνηκε να καταλαβαίνει ότι αν δεν το «κλειδώσει» νωρίς στο τέλος θα πράγματα θα γίνουν πολύ ζόρικα.  Ξαφνικά οι παίκτες μας άρχισαν να βρίσκουν τον στόχο από μακριά και με τον Μποχωρίδη να πετυχαίνει 2 συνεχόμενα τρίποντα καταφέραμε να ξεφύγουμε στο σκορ. Και εκεί κάπου φάνηκε να εξαντλούνται τα ψυχικά αποθέματα των αντιπάλων μας με τον χρόνο να κυλάει εις βάρος του και την Α2 να πλησιάζει ολοένα και πιο κοντά. Και αφού έφυγε το άγχος της νίκης τα πάντα μέχρι να μηδενίσει το χρονόμετρο έγιναν εύκολα.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΑΔΥΝΑΤΕΙ ΝΑ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΙ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ

Ευτυχώς που ο Νίκος Γκάλης, οι Αντετοκούνμπο και ο Σιάο τραβούσαν την προσοχή όλων γιατί αν ασχολούμασταν αποκλειστικά με το παιχνίδι θα ήμασταν τώρα με χάπια… Για ακόμη μια φορά μπροστά σε ένα «πρέπει» ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του παρουσιάστηκαν ανέτοιμοι. Παρόλο που το «πρέπει» ήταν μια απλή νίκη κόντρα στον ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ και άκρως προβληματικό Πανιώνιο. Κυκλοφορία της μπάλας για γέλια, φθηνά λάθη και αποφάσεις στην επίθεση που προκαλούσαν πονοκέφαλο. Ενώ και στην άμυνα  παρά την ένταση που έβγαζαν οι παίκτες μας, τα περισσότερα σουτ των αντιπάλων μας ήταν αμαρκάριστα. Μέχρι και ο Νουά πραγματοποίησε ίσως την χειρότερη εμφάνιση του παρασυρόμενος από την γενικότερη μετριότητα. Τίποτα διαφορετικό από τον Μίλιτσιτς σε ότι έχει να κάνει με την προετοιμασία της ομάδας, αντιθέτως πλέον είναι φανερό ότι έχει «χάσει» και τους Κουλμπόκα και Άντζουσιτς που απλά μπαίνουν για να κάνουν τα δικά τους. Και όλα αυτά λίγες ημέρες μετά την ήττα στο Περιστέρι σε ένα χρονικό σημείο που θα έπρεπε να ανεβάζουμε απόδοση και να έχουμε φορμαριστεί.

ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΑΝ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΠΕΙΘΕΙ

Συγκλονιστικές στιγμές ζήσαμε όσοι είχαμε την τύχη να βρεθούμε στο κατάμεστο Nick Galis Hall με τον κόσμο του ΑΡΗ να διατυμπανίζει με τον μοναδικό τρόπο που μόνος αυτός ξέρει την αγάπη του για αυτή την ομάδα αλλά και την δίψα του για να την δει ξανά στην κορυφή! Ο μπασκετικός θεός Νίκος Γκάλης, ο κορυφαίος της εποχής του Γιάννη Αντετοκούνμπο μαζί με τον Θανάση αλλά και τον ιδιοκτήτη της ΚΑΕ Ρίτσαρντ Σιάο μονοπώλησαν το ενδιαφέρον. Και ως ένα σημείο τράβηξαν τα φώτα από το παιχνίδι. Εκεί που ο Μίλιτσιτις και οι παίκτες του μας πονοκεφάλιασαν μέχρι να καταφέρουν να πάρουν τη νίκη κόντρα στον τελευταίο Πανιώνιο. Αποφύγαμε το κάζο σήμερα αλλά δεν πείθει η ομάδα ότι μπορεί κάτι παραπάνω από την 5^η θέση. Μακάρι να μας διαψεύσει.

ΥΓ. Καταπληκτική ατμόσφαιρα, όσοι βρεθήκαμε στο Nick Galis Hall το απολαύσαμε από πρώτο χέρι. Ζω όμως για τη στιγμή που το Παλέ θα κοχλάζει και θα ξεχειλίζει από ηδονή χάρη σε ένα σύνολο παικτών και ενός προπονητή που θα μας ξεσηκώνουν με τις επιδόσεις τους πάνω στο παρκέ. Όπως παλιά.

ΥΓ2. Ρε Γιάννη,Γιάννη άντε τέλειωνε με το ΝΒΑ φτάνει, Έλα εδώ καλό μου παλικάρι για σηκώσουμε πρωτάθλημα στον ΆΡΗ!

Γλυκιά ήττα θα μπορούσε να πει κανείς γνώρισε ο ΑΡΗΣ μας στο Περιστέρι μιας και το τελικό 78-75 μας δίνει το προβάδισμα για την 5^η θέση στην κανονική διάρκεια του αγώνα. Ωστόσο ήττα και γλυκιά για τον ΑΡΗ μας δύσκολα πηγαίνουν και κάπου όλο αυτό μοιάζει εντελώς λάθος. Όπως εντελώς λάθος αγωνίσθηκε  η ομάδα μας σε ένα παιχνίδι που ήθελε να κερδίσει κόντρα σε έναν πιο αδύναμο αντίπαλο όπως είναι το Περιστέρι. Το καλό πρόσωπο που είδαμε κόντρα στον Ολυμπιακό όπως αποδείχθηκε σήμερα ήταν απλά λόγω των άνευ πίεσης συνθηκών. Και αυτό είναι μια κατάσταση που προβληματίζει είτε σήμερα κερδίζαμε είτε όχι.

ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΕΒΑΛΕ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Η αρχή είναι το ήμισυ του παντός και για την ομάδα μας  ήταν ακριβώς αυτή που δεν έπρεπε. Μουδιασμένη, χωρίς εντάσεις στην άμυνα, χωρίς ρυθμό και καθαρή σκέψη στην επίθεση. Με άσχημα ποσοστά από μακριά και αποφάσεις που πονοκεφάλιαζαν. Το Περιστέρι έβρισκε σκορ πιο εύκολα απ’ όσο θα έπρεπε, ειδικά κοντά στο καλάθι με αποτέλεσμα να κυνηγάμε στο σκορ από νωρίς. Ο Νουά κρατούσε επιθετικά την ομάδα όρθια, ο Τζόουνς έδινε λύσεις, όμως συνολικά ο ΑΡΗΣ δεν είχε διάρκεια και κανένα σταθερό σημείο αναφοράς. Το -8 έμοιαζε διαχειρίσιμο  αλλά η εικόνα φώναζε ότι χρειάζεται άμεση αλλαγή νοοτροπίας.

ΕΠΕΜΕΙΝΕ, ΤΟ ΓΥΡΙΣΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΑΣΕ

Στο τρίτο δεκάλεπτο το έργο πήγε να στραβώσει άσχημα με το Περιστέρι να ξεφεύγει με 14 πόντους και τον ΑΡΗ να μοιάζει ανήμπορος να αντιδράσει. Όπως το συνηθίζει όμως… εκεί όπου όλα φαίνεται να τελειώνει έβγαλε αντίδραση! Με Τζόουνς και Νουά να σηκώνουν το βάρος, τον Κουλμπόκα να δίνει κάποιες λύσεις και τον Αντετοκούνμπο να βγάζει ενέργεια στην άμυνα η διαφορά άρχισε να μαζεύεται.

Το Περιστέρι όσο περνούσε ο χρόνος έβγαζε κόπωση λόγω του περιορισμένου ροτέισον, έχανε διαρκώς ελεύθερα σουτ με αποτέλεσμα οι παίκτες μας να αρπάξουν την ευκαιρία και από το -14 να τρέξουν ένα μεγάλο σερί και να προσπεράσουν με +4 λίγα λεπτά πριν το φινάλε. Εκεί αντί να τελειώσουμε την δουλειά… έγινε η μια λάθος επιλογή μετά την άλλη και το Περιστέρι στις λεπτομέρειες πήρε τη νίκη μιας και στο τέλος πάρθηκε η απόφαση να κρατήσουμε τη διαφορά παρά να ρισκάρουμε το παιχνίδι στην παράταση.

ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΙ ΤΗΝ ΠΙΕΣΗ

Ο Μίλιτσιτς μετά το ματς στάθηκε στην κακή εκκίνηση και στη συγκέντρωση τονίζοντας ουσιαστικά αυτό που έδειξε και το παρκέ. Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ένα κακό πεντάλεπτο ή δύο λάθος αποφάσεις. Το πρόβλημα είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε κάθε «πρέπει» που συναντά η ομάδα το οποίο καταλήγει σε αρνητικό αποτέλεσμα. Ναι ο στόχος εν μέρει επετεύχθη αλλά κάπου όλο αυτό μοιάζει λάθος. Λάθος γιατί εδώ και τόσο καιρό υπολογίζαμε το αν θα βγούμε 3^οι ή 4^οι ή  αν με μειονέκτημα έδρας θα μπορούμε να κάνουμε το μπρέικ ευελπιστώντας στα κρίσιμα να είμαστε έτοιμοι. Κάτι που σήμερα δεν το είδαμε σχεδόν καθόλου. Δεν το είδαμε την περασμένη Τετάρτη στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας, δεν το είδαμε όποτε χρειάστηκε σε ολόκληρη τη χρονιά. Αν όλο αυτό δεν είναι λάθος, τότε αναρωτιέμαι τι είναι; Τουλάχιστον με αυτή την εικόνα βγαίνουν κάποια χρήσιμα συμπεράσματα για την επόμενη χρονιά. Γιατί πέρα από «καλούς χαρακτήρες», η ομάδα χρειάζεται και ανθρώπους που δεν φοβούνται τη νίκη.

ΚΑΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΛΕΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Παιχνίδι στα μέτρα του που έπρεπε και μπορούσε να κερδίσει είχε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στο Περιστέρι, τελικά όμως η ομάδα αρκέστηκε στο να μην χάσει τη διαφορά της πρώτης αναμέτρησης και μαζί και το πλεονέκτημα για την κατάκτηση της 5^ης θέσης. Πολύ κακό αγωνιστικό πρόσωπο στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα μόλις λίγες ημέρες μετά την πολύ καλή εμφάνιση στο ΣΕΦ. Το τι διαφορά είχε εκείνο το παιχνίδι με το σημερινό το γνωρίζουμε όλοι. Αυτό που δεν γνωρίζουμε είναι αν ο Μίλιτσιτις και οι παίκτες του μπορούν να αλλάξουν αυτή τη νοοτροπία στα επόμενα παιχνίδια «χωρίς γυρισμό» ή όχι.

ΥΓ. Τουλάχιστον τώρα υπάρχει διπλό κίνητρο με Πανιώνιο και καμία απολύτως δικαιολογία.

Μόνο με κομπάρσο(όπως θα περίμεναν) δεν έμοιαζε ο ΑΡΗΣ στο ΣΕΦ παρά τις απουσίες του, έβαλε δύσκολα στον Ολυμπιακό και ανάγκασε τους 3 διαιτητές να «αγωνιστούν» και αυτοί για το αήττητο των αντιπάλων μας. Άλλη ομάδα σε σχέση με αυτή που είδαμε στο κρατικό της Πυλαίας,  όπου ούτε για 2’ δεν έπαιξε όσο ψύχραιμα και μυαλωμένα αγωνίστηκε σήμερα. Εντελώς διαφορετικά όμως τα 2 παιχνίδια και αυτό έχει τη σημασία του.

ΠΡΟΣΗΛΩΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ

Χωρίς φόβο και με απόλυτη προσήλωση στο αγωνιστικό του πλάνο ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά και «τρομοκράτησε» τον Ολυμπιακό φθάνοντας στο+12!  Το 15-23 του πρώτου δεκαλέπτου ήταν προϊόν σωστής προσέγγισης, καλών επιλογών και μιας ομάδας που δεν μπήκε στο γήπεδο για να “βγάλει την υποχρέωση” αλλά για να παλέψει πραγματικά. Μια πρώτη περίοδος όπου διαιτητές δεν σφύριζαν ούτε για πλάκα εις βάρος του Ολυμπιακού και αυτό ήταν το μόνο ανησυχητικό για τη συνέχεια του αγώνα.

Στη 2η περίοδο οι αντίπαλοι μας αποφάσισαν να ανεβάσουν την πίεση και εκμεταλλευόμενοι την «ανοχή» των 3 διαιτητών κατάφεραν να μας κόψουν τον ρυθμό. Η διαφορά μειώθηκε αλλά η ομάδα έστω και αν η διαφορά χάθηκε φάνηκε να ξαναβρίσκει την ψυχραιμία της και να μην παρασύρεται ούτε από την αντίδραση των αντιπάλων αλλά ούτε και από τις αποφάσεις των 3 διαιτητών.

ΑΧΑΜΠΑΡΟΣ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ 3 ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ

Το πόσο πνευματικά διαφορετικός ήταν ο ΑΡΗΣ σήμερα σε σχέση με το παιχνίδι της Τετάρτης φάνηκε στο Β ημίχρονο. Εκεί όπου οι αντίπαλοι μας πέρα από την «χείρα βοηθείας» από τους διαιτητές βρήκαν και το χέρι τους πετυχαίνοντας συνεχόμενους πόντους. Αντί για κατάρρευση ήρθε η αντίδραση και 2 φορές ενώ ο Ολυμπιακός είχε ξεφύγει με διψήφια διαφορά καταφέραμε να ξαναμπούμε στο παιχνίδι. Και τις 2 φορές όμως το μόνο που χρειάστηκε να κάνει ο Ολυμπιακός ήταν να εξαργυρώσει τα δώρα των 3 διαιτητών με αποτέλεσμα να φθάσει στη νίκη χωρίς άγχος.

Η ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Παρά τις απουσίες του ο ΑΡΗΣ ήταν πολύ καλός σήμερα. Όχι γιατί κάποιος παίκτες ήταν «διαστημικός» ή έμπαιναν όλα τα μακρινά σουτ αλλά γιατί όλοι οι παίκτες ήταν συγκεντρωμένοι, ακολουθούσαν το αγωνιστικό πλάνο και ήταν άπαντες παρόντες στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα. Έπαιξε άμυνα με νεύρο, έκλεισε χώρους, δυσκόλεψε τον Ολυμπιακό και χτύπησε εκεί που έβρισκε ρωγμές. Γιατί έγινε αυτό σήμερα και δεν έγινε ούτε για 2 συνεχόμενα λεπτά στο κρίσιμο παιχνίδι της Τετάρτης είναι κάτι που μόνο ο ίδιος ο Μίλιτσιτς μπορεί να το δικαιολογήσει. Για τους υπόλοιπους που παρακολουθούμε την ομάδα από την κερκίδα η απάντηση είναι ξεκάθαρη και έχει να κάνει κυρίως με την αδυναμία του ίδιου του προπονητή μας να διαχειριστεί την πίεση. Την πίεση του πρέπει σε παιχνίδια όπου θέλεις τη νίκη και βάσει συνθηκών είναι εφικτό να την πάρεις. Και όταν ο «κουμανταδόρος» από τον πάγκο δεν είναι ψύχραιμος, λογικό είναι και οι παίκτες μέσα να ακολουθήσουν. Αν τώρα όλο αυτό δεν ισχύει ή είναι «μέρος της διαδικασίας» που μας εξηγούσε… ο Καστρίτης θα φανεί στα επόμενα χωρίς γυρισμό παιχνίδια.

ΕΠΑΝΑΛΗΨΗ ΠΟΥ ΠΡΟΣΒΑΛΛΕΙ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΟΛΩΝ

Την «φυσιολογική ήττα» γνώρισε ο ελλιπής ΆΡΗΣ στο ΣΕΦ πραγματοποιώντας στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα εξαιρετική εμφάνιση. Όπως είπε όμως και ο Μπαρτζώκας μετά τη λήξη του αγώνα στην Ευρωλίγκα δεν σου χαρίζεται τίποτα υπονοώντας… ότι στην Ελλάδα σου χαρίζονται πολλά όπως αυτά τα δώρα που χάρισαν οι 3 διαιτητές σήμερα στους αντιπάλους μας. Δυστυχώς συνηθισμένοι σε αυτή την κατάσταση, όπως και όλο το ελληνικό μπάσκετ που παρακολουθεί αυτή την κακοποίηση να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά απλά με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Άλλες φορές κόκκινους, άλλες φορές πράσινους με θύματα σταθερά όλους τους υπόλοιπους. Μοναδικό παράπονο από τον Μίλιτσιτς και τους παίκτες του είναι το γιατί δεν είδαμε έστω και λίγο αυτόν τον ΑΡΗ και στο κρίσιμο ματς της Τετάρτης.

ΥΓ. Περνάνε τα χρόνια αλλάζει το μπάσκετ όπως και ο τρόπος που σφυρίζουν οι διαιτητές. Κάποτε είχαν την υπομονή ως τα τελευταία λεπτά να δουν πως θα εξελιχθεί το παιχνίδι ώστε να παρέμβουν υπέρ των αγαπημένων τους, πλέον την χτίζουν την αβάντα από το πρώτο δευτερόλεπτο. Με τη στατιστική να προκαλεί απορίες και τα instant replay εκνευρισμό και αμηχανία.