Άλλη μια προσπάθεια του ΑΡΗ μας να ανακάμψει έμεινε στην μέση. Η ομάδα επέστρεψε από το -20 αλλά η μόνιμη αδυναμία στην άμυνα και η εμμονή στα λάθη δεν της επέτρεψε να διεκδικήσει τη νίκη μέχρι το τέλος. Κακή προσέγγιση και από τον κόουτς που μάλλον δεν είχε διαβάσει καθόλου τον αντίπαλο και επέμεινε σε μια άμυνα όπου εύκολα οι παίκτες της ΑΕΚ μπορούσαν να σπάσουν. Σε αδιέξοδο η ομάδα που φαίνεται να εθίζεται στις εύκολες ήττες και τις κατοστάρες.

ΜΠΗΚΕ ΟΡΕΞΑΤΟΣ ΑΛΛΑ ΓΡΗΓΟΡΑ ΕΧΑΣΕ ΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ

Αρκετά δυνατά μπήκε στο πρώτο δεκάλεπτο η ομάδα μας με τους Γούντμπερι, Κούπερ και Γουίλις να βρίσκουν τους τρόπους να σκοράρουν και να συντηρούν ένα ελαφρύ προβάδισμα για την ομάδα μας. Στο τέλος όμως του πρώτου δεκαλέπτου φάνηκε η όποια συγκέντρωση υπήρχε να χάνεται και η ΑΕΚ από το πουθενά να αρπάζει την ευκαιρία και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα να προσπερνάει με +5! Η αρχή του κακού έγινε στο τέλος του πρώτου δεκαλέπτου η κορύφωση του όμως έγινε στο 2^ο δεκάλεπτο όπου εκεί πραγματικά η ομάδα απλά έκατσε σε μια άκρη και παρακολούθησε την ΑΕΚ να κάνει ότι γουστάρει μέσα στο γήπεδο. Το 49-29 λίγο πριν το ημίχρονο έμοιαζε με βιαστικούς τίτλους τέλους άλλης μιας προσπάθειας του ΑΡΗ μας να ανακάμψει.

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΑΛΛΑ ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΔΕΝ ΚΟΒΟΝΤΑΙ

Αν και με τους Χέιλ και Κουσμίνσκας η ΑΕΚ έμοιαζε να καθαρίζει εύκολα το παιχνίδι ο ΑΡΗΣ έβγαλε αντίδραση στο γήπεδο. Με τους Γούντμπερι, Γούιλις και Νόλεϊ να μην καταθέτουν τα όπλα η ομάδα μας σιγά σιγά ροκάνισε την διαφορά και έφθασε στο -4 με αρκετό χρόνο για να ολοκληρώσει την ανατροπή. Εκεί όμως φάνηκε η έλλειψη πλάνου, η απουσία ρόλων στην ομάδα και φυσικά η «απόσταση» που υπάρχει μεταξύ παικτών και προπονητή. Δεν εξηγείται διαφορετικά το ότι ο Νόλεϊ για ακόμη μια φορά από εκεί που ήταν εκ των κορυφαίων παραδόθηκε στην αφέλεια του… χωρίς να υπάρχει κανείς εκτός των 4 γραμμών να τον επαναφέρει αλλά και χωρίς να υπάρχει κάποιος εντός των 4 γραμμών να του πάρει την μπάλα από τα χέρια και να βγει μπροστά. Καμία ομαδική προσπάθεια και συγχρονισμένη σκέψη, παρά μόνο ατομικές ενέργειες και εμπνεύσεις από γηπεδάκια με χαμηλές μπασκέτες που κατέληγαν σε λάθη.

ΚΑΤΕΒΗΚΕ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΔΙΑΒΑΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕ

Καθαρά ποσοτικά το μέτρησε ο Καστρίτης το παιχνίδι χωρίς καν να μπει στην διαδικασία να δει τι στυλ παίκτες έχει η ΑΕΚ και ποιος είναι ο κατάλληλος τρόπος για να τους αντιμετωπίσει.  Για αυτό και επέλεξε να αφήσει τον Ρόμπερτς εκτός δίνοντας ιδιαίτερη βαρύτητα στην περιφερειακή άμυνα μιας και εκεί σου λέει υπάρχει η δύναμη της ΑΕΚ. Έλα όμως που για παίκτες σαν τον Χέιλ το ένας με ένας είναι βούτυρο στο ψωμί του. Ενώ μάλλον αγνόησε εντελώς την ύπαρξη ενός παίκτη σαν τον Κουζμίνσκας. Αντιθέτως ο κόουτς επέμεινε στις αρχές του παρασέρνοντας τους παίκτες του να μαρκάρουν στο κέντρο ακόμη και τους ψηλούς , αφήνοντας άδεια την ρακέτα μας και οδηγώντας τους σε ανούσια φάουλ και βολές. Καλή η πιεστική άμυνα ψηλά αλλά δεν γίνεται να πηγαίνεις πάντα για το κλέψιμο. Ιδιαίτερα όταν δεν έχεις παίκτες ικανούς να το ακολουθήσουν. Χότζ και Νόλεϊ ήταν μια μόνιμη τρύπα στην άμυνα. Ενώ και ο Λαζέφσκι για πολλοστή φορά φάνηκε λίγος αν και προσπάθησε. Όχι ότι οι υπόλοιποι έθελξαν αλλά και πως να δείξουν το κάτι διαφορετικό όταν ο ΑΡΗΣ μοιάζει με ακυβέρνητο καράβι. Κάπως έτσι πήγε η διαφορά στους 20 πόντους, κάπως έτσι ο Νόλεϊ από κορυφαίος έγινε ξανά μοιραίος. Τουλάχιστον είχε συμμετοχή στο παιχνίδι σε αντίθεση με τον Χότζ.

ΟΙ ΠΛΗΓΕΣ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΜΑΤΩΝΟΥΝ

Λίγος στην άμυνα, πολύς… στα λάθη από την αρχή μέχρι το τέλος του παιχνιδιού. Προσπάθησαν τα παιδιά… επέστρεψαν από το -20 αλλά ως εκεί. Εύκολα η ΑΕΚ πήρε τη νίκη που ήθελε δίνοντας αναβολή στην «αντεπίθεση» που αναμένουμε εδώ και καιρό από τον Καστρίτη και τους παίκτες του. Οι πληγές του καλοκαιριού θέλουν τον χρόνο τους για να κλείσουν. Χρόνος που όσο περνάνε οι αγωνιστικές και οι κατοστάρες διαδέχονται η μια την άλλη, μοιάζει με πολυτέλεια. Ας ευχηθούμε η νέα χρονιά να μας φέρει πίσω τους τραυματίες, να προπονηθούν τα παιδιά όλα μαζί και να δούμε επιτέλους την ομάδα να σηκώνει κεφάλι. Διαφορετικά θα είναι πολύ ζόρικο το 2025.

ΥΓ. Ξέρει ο κόουτς να σου κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον. Χότζ ή Νόλεϊ ή κάποια έκπληξη; Σε μια φυσιολογική ομάδα αυτό θα ήταν ξεκάθαρο, στον φετινό ΑΡΗ όμως όχι.

Ούτε το τελικό σκορ της αναμέτρησης με τον  Παναθηναϊκό δεν μας πάει η καρδιά να πληκτρολογήσουμε. Ακόμη και σε ένα παιχνίδι όπου κάθεσαι προετοιμασμένος μέχρι και για μια τριαντάρα στο κεφάλι, ο Καστρίτης και οι παίκτες του έχουν τον τρόπο να σε εκπλήξουν. Να σε εκπλήξουν με την έλλειψη προσπάθειας, συγκέντρωσης και ΕΝΣΥΝΑΙΣΘΗΣΗΣ της όλης κατάστασης. Όταν όμως ο ίδιος ο κόουτς δεν νιώθει ότι οφείλει να πει μια συγγνώμη προς τον κόσμο για αυτό που βιώνουμε τι να περιμένουμε και από τους παίκτες του.

ΟΙ ΑΠΟΥΣΙΕΣ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΟΥΝ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Με μια δικαιολογία και μια υπόσχεση για το μέλλον στο στόμα πορεύεται ο Καστρίτης από το καλοκαίρι έως και σήμερα. Από την μια οι τραυματισμοί από την άλλη το όταν θα μαζευτούμε όλοι μαζί θα δείτε. Το τραγικό όμως στην όλη κατάσταση είναι ότι ο κόουτς πιστεύει ότι αυτή η εξήγηση καλύπτει τα πάντα. Αυτούς  που στην άμυνα είναι αλλού για αλλού, αυτούς που δεν τρέχουν να γυρίσουν, αυτούς που στα ριμπάουντ παρακολουθούν απλά αν θα έρθει η μπάλα πάνω τους, αυτούς που στην επίθεση τρέμουν με το που πιάσουν την μπάλα ή στο άλλο άκρο νομίζουν ότι παίζουν στην γειτονιά τους.

ΧΑΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΕΜΜΟΝΕΣ ΤΟΥ

Απλά ξεκάθαρα τα πράγματα για όποιον δεν ψάχνει δικαιολογίες. Χότζ, Λαζέσφκι, Μπάνκς προοριζόντουσαν για βασικοί, Νόλεϊ 6^ος στο ροτέισον και ο Ρόμπερτς μαζί με τον Χατζηδάκη να ανταγωνίζονται για την πρώτη αλλαγή στη θέση του σέντερ. Χότζ, Μπάνκς, Νόλεϊ και Ρόμπερτς φαίνεται να μην έχουν την παραμικρή ιδέα για το πως παίζεται το άθλημα στην Ευρώπη. Ακόμη και αν βγάλουν κάποια καλή άμυνα ή κάνουν κάποιο κλέψιμο ή μπλοκ αυτό είναι καθαρά συμπτωματικό. Όταν όμως δεν ξέρεις πως να βάζεις το κορμί σου σε άμυνα και επίθεση, πως κινούνται οι αντίπαλοι και δεν έχεις συνηθίσεις καθόλου στο physical game τότε δεν μπορείς να προσφέρεις τίποτα και παρασέρνεις και όλους τους υπόλοιπους σε αυτό το χάλι. Ο Λαζέσφκι μοιάζει πιο έμπειρος αλλά το κορμί του είναι τόσο αδύναμο που θυμίζει έφηβο αθλητή ανάμεσα σε άνδρες. Σε ποιον να μοιράσει ασίστ ο Κούπερ αν δεν κάνει κανείς κίνηση, από ποιον να πάρει σωστό σκριν ο Τολιόπουλος για να σουτάρει με καλύτερες προϋποθέσεις, με ποιον παρέα να παίξει άμυνα ο Γούντμπερι; Και αντί από τον Οκτώβριο να αρχίσει να διορθώνει τα λάθη του ο κόουτς αποφάσισε να τζογάρει στην πλάτη του ΑΡΗ μπας και δικαιωθεί για τις αρχικές επιλογές του. Πως να δικαιωθεί όμως όταν πλέον έχει χάσει τα αποδυτήρια, οι ίδιοι οι παίκτες του κρύβονται πίσω από την δικαιολογία του κόουτς και ο καθένας κάνει ότι θέλει όποτε θέλει.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΚΑΙ Η ΑΠΑΘΕΙΑ ΚΟΣΤΙΖΟΥΝ

Ο ΑΡΗΣ δυστυχώς πληρώνει τις εμμονές του προπονητή και την απίστευτη ανοχή που δείχνει η διοίκηση και μια μερίδα του κόσμου στο πρόσωπο του.  Μια ματιά να ρίξεις γύρω στο ελληνικό  πρωτάθλημα θα δεις προπονητές και παίκτες να αλλάζουν σαν τα πουκάμισα. Με γνώμονα πάντα το καλό της ομάδας! Στον ΑΡΗ όμως είμαστε πιστοί και στηρίζουμε. Στηρίζουμε προπονητές, στηρίζουμε βοηθούς προπονητών,  στηρίζουμε παίκτες, στηρίζουμε παράγοντες. Τελικά όπως φαίνεται μόνο τον ΑΡΗ δεν στηρίζουμε. Διαφορετικά δεν εξηγείτε όλο αυτό.

ΥΓ. Για να μην λέμε μόνο τα αρνητικά της «διαδικασίας» του Καστρίτη και τι έχει κοστίσει στην ΚΑΕ (αλλαγές παικτών, μειωμένα εισιτήρια, λιγότερα χρήματα* από τηλεοπτικά και στοίχημα) να πούμε ότι η μη συμμετοχή του ΑΡΗ στο Final 8 του κυπέλλου μας γλιτώνει τα έξοδα μετακίνησης.

ΥΓ2. Το μεγαθήριο της Καρδίτσας με τους παίκτες έτοιμους για ευρωλίγκα που ήρθε και σου έκανε πλάκα μέσα στο Παλέ, έχασε χθες μέσα στην έδρα της από τον συμπολίτη. Αυτά για αυτούς που όλα τα δικαιολογούν.

ΥΓ3. Και ακούς μετά να λένε ότι ο προπονητής στις ομάδες είναι το εύκολο θύμα… για ρωτήστε και προς τα εδώ.

Με τις γιούχες στο παιχνίδι με την Καρδίτσα μάλλον να πιάνουν τόπο… οι παίκτες του Καστρίτη έδειξαν διάθεση, έπαιξαν πιο συγκεντρωμένα και κατάφεραν να κερδίσουν την Λιετκαμπέλις με 81-66. Αναμφίβολα MVP της αναμέτρησης ο Γούντμπερι που όχι μόνο έδειξε ότι έχει επιστρέψει για τα καλά από τον τραυματισμό του αλλά ότι αξίζει γενικότερα σε αυτόν τον ΑΡΗ έναν πιο ενεργό ρόλο στο παιχνίδι. Νίκη χωρίς αντίκρισμα βαθμολογικά αλλά σίγουρα με ευεργετικές επιπτώσεις στην αυτοπεποίθηση της ομάδας που μετά τις τελευταίες εμφανίσεις είχε πιάσει πάτο.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Με τον Γούντμπερι να είναι η αιχμή του δόρατος στην επίθεση και όλους τους υπόλοιπους να δείχνουν ιδιαίτερη διάθεση στα καθήκοντα τους ο ΑΡΗΣ άντεξε στο καλό ξεκίνημα των Λιθουανών. Όχι μόνο δεν τους επέτρεψε να χτίσουν διαφορά αλλά κατάφερε και να προσπεράσει λίγα δεύτερα πριν τη λήξη του πρώτου δεκαλέπτου. Τα γνωστά όμως προβλήματα στην άμυνα κοντά στο καλάθι και η μοναξιά του Γούντμπερι στην επίθεση δεν μας επέτρεπαν να χτίσουμε διαφορά και έτσι το παιχνίδι πήγαινε πόντο πόντο.

Η ΣΚΥΤΑΛΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΣΤΟ ΞΕΣΠΑΣΜΑ ΤΗΣ 4^Ης ΠΕΡΙΟΔΟΥ

Κούπερ και Γουίλις δεν ήταν σε καλή βραδιά,  ο Νόλεϊ μετά τις παρεμβάσεις του Καστρίτη έμοιαζε με το πόδι κολλημένο στο φρένο και οι Χότζ και Λαζέφσκι είχαν απλά κάποιες εκλάμψεις που δεν ήταν αρκετές. Η άμυνα όμως ήταν αυτή που οδήγησε την έτσι και αλλιώς προβληματική Λιετκαμπέλις σε μια σειρά κακών επιλογών, άστοχων σουτ και αρκετών εύκολων λαθών. Νόλεϊ, Χότζ και Γούντμπερι έβγαλαν καλές άμυνες και έδωσαν την ευκαιρία στην ομάδα να τρέξει και να βρει γρήγορους πόντους. Και όταν και ο Κούπερ βρήκε ρυθμό στην επίθεση η πλάστιγγα έγειρε για την καλά προς την πλευρά μας. Ωστόσο και στο τέλος ο Γούντμπερι ήταν αυτός που με τα καλάθια του κλείδωσε τη νίκη για την ομάδα μας δίνοντας ιδανικό επίλογο σε μια καταπληκτική για τον ίδιο βραδιά.  

ΜΕ ΑΛΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΚΑΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΜΥΑΛΑ

Εμφανώς αλλαγμένος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στο παρκέ, δείχνοντας από νωρίς μια διάθεση εντελώς διαφορετική από αυτήν του περασμένου Σαββάτου. Διαφορετική διάθεση έδειξε και ο Καστρίτης που από το τζάμπολ προσπάθησε να ταράξει τα νερά αφήνοντας τον Νόλεϊ στον πάγκο. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να δούμε μια ομάδα που παρά τις όποιες λάθος επιλογές της σε άμυνα και επίθεση έδειχνε πιο σοβαρή. Ακόμη και όταν πέρασε ο Νόλεϊ στο παιχνίδι έμοιαζε με διαφορετικό παίκτη σε σχέση με αυτόν που βλέπουμε στους τελευταίους αγώνες που νομίζει ότι βρίσκεται στην αλάνα της γειτονιάς του με τους φίλους του. Είχε διάθεση σε άμυνα και ριμπάουντ, κίνηση και υπομονή στην επίθεση. Μάλιστα έψαξε και τις συνεργασίες με κάποιες από αυτές να καταλήγουν σε ωραία καλάθια. Είχε όμως και έναν Γούντμπερι που τα έκανε σχεδόν όλα και στις 2 πλευρές του γηπέδου.  Το σημαντικότερο όμως από όλα έχει να κάνει με τον διαφορετικό τρόπο σκέψης του Καστρίτη σε σχέση με το παρελθόν. Επιτέλους αποφάσισε να δοκιμάσει και κάτι διαφορετικό και σε μεγάλο βαθμό του βγήκε.  Ας ευχηθούμε να μην ήταν μια αναλαμπή και να δούμε στη συνέχεια περισσότερο Γούντμπερι και λίγοτερο Νόλεϊ σε ρόλο one man team show γειτονιάς.  Όσο για τα προβλήματα στο 5, αυτά σίγουρα δεν λύνονται έτσι απλά με το δίδυμο ψηλών Μπάνκς – Ρόμπερτς. Ακόμη και όταν ο Ρόμπερτς είναι θετικός όπως ήταν σήμερα, δεν είναι αρκετό. Εκεί αναμένουμε τις αλλαγές στο ρόστερ.

ΟΙ ΓΙΟΥΧΕΣ ΕΠΙΑΣΑΝ ΤΟΠΟ

Στον απόηχο της κατακραυγής μετά την ιστορική ήττα ντροπής από την Καρδίτσα οι παίκτες του ΑΡΗ και το τεχνικό τιμ δεν είχε άλλη επιλογή από το να δείξει έστω ότι προσπαθεί να αλλάξει την κατάσταση. Πρώτος ο Καστρίτης προσπάθησε να ξεφύγει από τα τετριμμένα και οι παίκτες του σε μεγάλο βαθμό τον ακολούθησαν. Είχαν ένταση και συγκέντρωση στην άμυνα, υπομονή και κίνηση στην επίθεση αλλά και έναν Γούντμπερι απόλυτο πρωταγωνιστή στην καλύτερη του εμφάνιση με τη φανέλα του ΑΡΗ μας! Σχεδόν απίθανο να οδηγήσει κάπου παραπέρα αυτή η νίκη, σίγουρα όμως αποτελεί ένα πρώτο ελαφρύ παυσίπονο για όλους.

ΥΓ. Σήμερα φάνηκε ότι δεν έχει να κάνει μόνο με την ποιότητα που έχουν ή δεν έχουν κάποιοι παίκτες αλλά έχει να κάνει και με τον τρόπο που αξιοποιούνται μέσα από το «πλάνο» και την «διαδικασία» Καστρίτη.

ΥΓ2. Έστω οδεύοντας προς το τέλος του έτους είδαμε και μια προσπάθεια για κάτι διαφορετικό από τον κόουτς. Ας ελπίσουμε να υπάρχει συνέχεια και να μην ξεχαστεί μέσα στην γενικότερη θολούρα.

Αρνητική ιστορία έγραψε σήμερα ο ΑΡΗΣ μας στο Nick Galis Hall γνωρίζοντας βαριά ήττα από την Καρδίτσα με 27 πόντους διαφορά… κάτι που όσο και αν ψάξουμε στη μνήμη μας δύσκολα θα θυμηθούμε κάτι ανάλογο στο παρελθόν. Ένα απόλυτο μπάχαλο επί 40’ που δεν θύμιζε σε τίποτα ομάδα μπάσκετ. Ούτε καν ερασιτεχνική. Αδιάφοροι παίκτες, θολωμένος προπονητής και μια εικόνα που πρόσβαλλε τον σύλλογο και όσους βρεθήκανε σήμερα στο γήπεδο.  Στο ίδιο μήκος και οι δηλώσεις του Καστρίτη που αντί για μια έστω προσχηματική συγγνώμη προτίμησε να αναφερθεί στην έλλειψη ενσυναίσθησης από όσους χαλιούνται και την τάση ανθρωποφαγίας που δείχνουν.

ΣΚΟΡΠΟΧΩΡΙ ΧΩΡΙΣ ΑΡΧΗ ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ

Ούτε για μια στιγμή η ομάδα δεν έδειξε ικανή να διεκδικήσει τη νίκη από την Καρδίτσα. Από την στιγμή που οι παίκτες μας πάτησαν στο παρκέ, υστερούσαν στα πάντα σε σχέση με τους αντιπάλους μας. Η Καρδίτσα έμοιαζε μπροστά μας με ομάδα από το NBA που ήρθε για να προπονηθεί κόντρα στον ΑΡΗ. Δεν συνάντησε καμία αντίσταση και με συνοπτικές διαδικασίες ανέβαζε τον δείκτη της διαφοράς. Οι φωνές και τα νεύρα του Καστρίτη ήταν η μόνη προσπάθεια αντίδρασης από την πλευρά μας μιας και καθαρά αγωνιστικά για άλλο ένα παιχνίδι  ο κόουτς μοιρολατρικά αποδέχθηκε ότι συνέβαινε πάνω στο παρκέ χωρίς να προσπαθεί να το αλλάξει.

ΑΝ ΑΡΝΕΙΣΑΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΛΥΣΕΙΣ;

Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν. Κάτι τέτοιο θυμίζει ο φετινός ΑΡΗΣ που παραμένει αδιόρθωτος και αρνείται πεισματικά να κάνει ένα βήμα προόδου. Και πως να το κάνει όταν ο «ιθύνων νους» αυτής της ομάδας επιμένει στα αρχικά του πλάνα και σκέψεις, αδιαφορώντας ότι η ομάδα πάει από το κακό προς το χειρότερο. Τίποτα δεν προσπαθεί να αλλάξει ο Καστρίτης. Ακόμη και αν μπαίνουν νέα πρόσωπα στην ομάδα τα πάντα παραμένουν ίδια και απαράλλαχτα. Οι ίδιες ανούσιες άμυνες, τα ίδια ανόητα λάθη, οι ίδιες κακές επιλογές. Μονίμως με την δικαιολογία οδηγό με αποτέλεσμα κανείς στην ομάδα να μην νιώθει την παραμικρή ευθύνη για ότι συμβαίνει. Πως περιμένουμε από παίκτες σαν τον Χότζ, τον Λαζέφσκι και τον Μπάνκς να βγουν μπροστά όταν δεν υπάρχει η πίεση από τον κόουτς για να γίνει κάτι τέτοιο. Ο ίδιος μετά από κάθε ήττα τους δίνει άλλοθι. Ο ίδιος τους στηρίζει με νύχια και με δόντια από το καλοκαίρι ενώ θα έπρεπε νωρίς νωρίς να έχει αποδεχθεί τις λανθασμένες επιλογές του και να έχει προχωρήσει σε διορθωτικές κινήσεις. Όταν όμως το καλό της ομάδας και οι νίκες δεν είναι προτεραιότητα αλλά να εξυπηρετηθεί ένα συγκεκριμένο πλάνο που βολεύει τον κόουτς αυτά είναι τα αποτελέσματα. Αποτελέσματα που θα έπρεπε να έχουν εξοργίσει τη διοίκηση. Το αφήγημα του κόουτς όμως βολεύει τη διοίκηση, όπως τη βολεύει και όλη την ευθύνη της αγωνιστικής ξεφτίλας να την έχει ο Καστρίτης. Από εκεί ξεκινάνε όλα. Όταν αποφασίσει η διοίκηση να ζητήσει ευθύνες τότε ίσως και να αρχίσουμε να βλέπουμε έναν διαφορετικό ΑΡΗ.

ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΕΛΕΙΩΜΟ

Καμία έκπληξη για ότι έγινε σήμερα. Άλλωστε τα είπε όλα ο κόουτς στη συνέντευξη τύπου. Μα αφού υπάρχουν προβλήματα… τι περιμένατε; Να αλλάξουν 1-2 σωστές πάσες και να βγάλουν κάποιο σύστημα στην επίθεση; Να παίξουν άμυνα και να παλέψουν για κάθε μπάλα;  Για ποιο λόγο να προσπαθήσουν παραπάνω; Μα από την στιγμή που λείπει ο Τολιόπουλος και ο Μποχωρίδης και όσο θα λείπουν είναι αποδεκτό οι υπόλοιποι παίκτες και όλη η ομάδα σαν σύνολο να έχει αυτή την εικόνα. Είναι φυσιολογικό δηλαδή να χάνεις με αυτόν τον τρόπο από την Καρδίτσα. Τι δεν καταλαβαίνεις; Οπότε όλα καλά συνεχίζουμε έτσι…

ΥΓ. Για έλλειψη ενσυναίσθησης ακούσαμε, για ανθρωποφαγία ακούσαμε… ένα συγγνώμη δεν ακούσαμε.

ΥΓ2. Από την ήττα από την Καρδίτσα μέσα στο Παλέ στο φιλικό προετοιμασίας έως και τον σημερινό διασυρμό απέναντι στην ίδια ομάδα δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα. Ή τουλάχιστον δεν έχει αλλάξει κάτι προς την θετική κατεύθυνση. Και για αυτό δεν φταίει κανένας τραυματισμός.

ΥΓ3. Όσο και αν σκαλίζω τη μνήμη μου δεν μπορώ να θυμηθώ ανάλογη κακή βραδιά μέσα στην έδρα μας με έναν αντίπαλο σαν την Καρδίτσα. Όπως και δεν μπορώ να θυμηθώ άλλη φορά που ο κόσμος άρχισε να φεύγει από το γήπεδο από το ξεκίνημα της 4^ης περιόδου.

ΥΓ4. Είναι να αναρωτιέσαι τι άλλο πρέπει να κάνει ένας προπονητής στον ΑΡΗ για να ξεκινήσει έστω αμυδρά να συζητιέται το ενδεχόμενο αντικατάστασης του. Όχι γιατί δεν τον συμπαθούμε... Αλλά για το καλό της ομάδας που εδώ και καιρό έχει περάσει σε 2^η μοίρα μιας και προέχουν τα «παιδιά» και το «οικογενειακό κλίμα» στα αποδυτήρια και στα γραφεία.

Ένα από τα τελευταία του χαρτιά έπαιζε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στην Άγκυρα. Τα έδωσε όλα, έφθασε κοντά στη νίκη αλλά στο τέλος για ακόμη μια φορά δεν τα κατάφερε. Το 18-6 στα τελευταία 5’ που οδήγησε στην ήττα, ήταν ξεκάθαρα αποτέλεσμα της κούρασης και της έλλειψης λύσεων στον πάγκο αλλά και ιδεών από τον κόουτς.

ΠΙΟ ΣΟΒΑΡΟΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΑΛΛΗ ΦΟΡΑ

Ευχάριστη έκπληξη ήταν η παρουσία του ΑΡΗ στο πρώτο δεκάλεπτο. Όχι μόνο γιατί καταφέραμε να φθάσουμε στο +11 αλλά γιατί όλο αυτό προέκυψε μέσα από καλή κυκλοφορία της μπάλας και σωστές επιλογές στην επίθεση, καλή άμυνα και μαχητικότητα στα ριμπάουντ. Οι 8 πόντοι του Χότζ έμοιαζαν με μια πρώτη έκτακτη βοήθεια προς τους Κούπερ, Γουίλις και Νόλεϊ που και σήμερα προσπάθησαν να σηκώσουν την ομάδα στις πλάτες τους.

ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΠΟΡΕΥΤΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ

Στο 2^ο και στο 3^ο δεκάλεπτο η ομάδα μας ίσως για πρώτη φορά φέτος πορεύτηκε με την άμυνα. Αν και οι Τούρκοι άρχιζαν να διαβάζουν καλύτερα το παιχνίδι και με τους Ακπινάρ και Χάνλαν σιγά σιγά να ανεβάζουν απόδοση κατάφεραν να προσπεράσουν. Χάρη στην άμυνα  μιας και στην επίθεση Κούπερ και Γουίλις πάλευαν σχεδόν μόνοι  του ο ΑΡΗΣ κατάφερε να μείνει μέσα στην διεκδίκηση της νίκης και να προσπεράσει ξανά.

ΧΩΡΙΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΜΥΑΛΟ

Όσο κυλούσε ο χρόνος τόσο χανόταν η συγκέντρωση των παικτών μας. Από την καλή άμυνα και τα πολλά κερδισμένα ριμπάουντ μέχρι την αποτελεσματικότητα στην επίθεση, ο ΑΡΗΣ ότι καλό έκανε στο παιχνίδι στα τελευταία 5’ το άφησε στην άκρη. Προφανώς και η κούραση έπαιξε τον ρόλο της, πόσο μάλλον όταν εκτός των Κούπερ και Γουίλις, ο τρίτος πόλος στην επίθεση ο Νόλεϊ είναι σε κακή βραδιά. Το 18-6 επιμέρους σκορ στα τελευταία λεπτά χάλασαν με περίσσια ευκολία ότι είχε χτίσει ο σημερινός ΑΡΗΣ σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα.

ΒΕΛΤΙΩΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΑΔΙΟΡΘΩΤΟΣ ΤΑΥΤΟΧΡΟΝΑ

Όταν έχεις παίξει τόσο κακό μπάσκετ όσο έχει παίξει το φετινό σύνολο του Γιάννη Καστρίτη κάθε κλικ προς την σωστή κατεύθυνση το υποδεχόμαστε ως σαν έναν μικρό άθλο. Κάπως έτσι έμοιαζε το παιχνίδι κόντρα στην Τούρκ και ιδιαίτερα το πρώτο δεκάλεπτο που είδαμε τον Χότζ να σκοράρει,  2-3 καλές συνεργασίες, μαχητικότητα στα ριμπάουντ και συγκέντρωση στην άμυνα. Από την άλλη όμως είδαμε ξανά τα ίδια ακριβώς προβλήματα. Τους Χότζ και Λαζέσφσκι συνολικά στο παιχνίδι να κρύβονται, τον Μπάνκς να αδυνατεί να διαβάσει εγκαίρως ότι γινόταν στο γήπεδο, τον Ρομπέρτς να μοιάζει αφηρημένος και τον Καστρίτη να μην θέλει να ξεφύγει ούτε σπιθαμή από τα πλάνα του. Κουραστικό ένας εναντίον ενός στην επίθεση, οι ίδιες άμυνες που δεν μπορούν να εφαρμόσουν οι περισσότεροι φετινοί μας παίκτες ξανά και ξανά. Μέχρι και στα τελευταία λεπτά η ίδια απάθεια που έχουμε δει και στα προηγούμενα παιχνίδια που κρίθηκαν στο τέλος. Ούτε μια σκέψη, ούτε μια δοκιμή, ούτε ένα ρίσκο από τον κόουτς. Αν τύχει και όποιος πάρει την προσπάθεια το βάλει και ο αντίπαλος το χάσει καλώς… διαφορετικά τι να κάνουμε πάμε παρακάτω μέχρι να επιστρέψουν οι τραυματίες.

ΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΚΑΙ ΞΕΜΕΙΝΕ ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΕΛΠΙΔΕΣ ΠΡΟΚΡΙΣΗΣ

Πιο σοβαρή παρουσιάστηκε η ομάδα σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια και πάλι όμως όταν φθάσαμε στα κρίσιμα λεπτά χάθηκε το καθαρό μυαλό εντός και εκτός των 4 γραμμών. Ίσως και να αξίζαμε τη νίκη σήμερα αλλά με 2.5 παίκτες δεν πας πουθενά.  Σίγουρα δεν πας στην επόμενη φάση του Eurocup μιας και πλέον μας έχουν απομείνει μόνο μαθηματικές ελπίδες και πολύπλοκα σενάρια πρόκρισης.  Μικρό το κακό θα μου πεις σε σχέση με όσα διαδραματίζονται φέτος. Πλέον η σκέψη μας είναι στο αν θα επιστρέψει κάποιος από τους τραυματίες και ο ΑΡΗΣ κόντρα στην Καρδίτσα παρουσιαστεί πιο γεμάτος.

ΥΓ. Δάκρυσαν τα παιδιά στα αποδυτήρια… Εμείς να δεις κόουτς πόσο δάκρυ ρίχνουμε με αυτά που βλέπουμε φέτος.

Τα νεκρά διαστήματα στην επίθεση και τα μόνιμα προβλήματα στην άμυνα στοίχισαν μια ακόμη νίκη παρά την μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλλε η ομάδα. Εντυπωσιακός ο Κούπερ σήκωσε την ομάδα στις πλάτες του, θετικός και ο Νόλεϊ παρά την αστοχία του …σε έναν ΑΡΗ που ακόμη και να τολμήσει κάποιος να σουτάρει είναι ζητούμενο. Νεκρά διαστήματα και από τον πάγκο στο δεύτερο ημίχρονο που δίστασε να ανακατέψει παραπάνω την τράπουλα μπας και γυρνούσε το παιχνίδι.

ΜΕ ΚΟΥΠΕΡ ΟΔΗΓΟ ΚΑΙ ΑΜΥΝΑ ΣΤΟ ΧΑΛΑΡΟ

Με τον Κούπερ όπως φάνηκε από το τελευταίο παιχνίδι θα πορευόταν ο ΑΡΗΣ σήμερα και έτσι ακριβώς και έγινε από το ξεκίνημα του αγώνα. Μαζί με τον Νόλεϊ ήταν οι 2 παίκτες που βγήκαν μπροστά και οδήγησαν στο ισχνό προβάδισμα του πρώτου δεκαλέπτου. Ένα δεκάλεπτο όπου όσο καλοί ήμασταν επιθετικά, άλλο τόσο κακοί ήμασταν στην άμυνα. Συνεχώς κακές τοποθετήσεις και άνευρες κινήσεις χωρίς ουσία.

ΑΔΙΟΡΘΩΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ

Σε έναν σχεδόν σταθερό μονότονο ρυθμό κυλούσε το παιχνίδι. Νόλεϊ και Κούπερ με ατομικές ενέργειες να προσπαθούν να σκοράρουν την ίδια στιγμή που στην άμυνα τα πράγματα αντί να βελτιώνονται μάλλον γινόντουσαν χειρότερα. Στην άλλη πλευρά όμως όσο κυλούσε ο χρόνος προσπαθούσαν με κάθε τρόπο να περιορίσουν τον Κούπερ και τον Νόλεϊ.  Αποτέλεσμα αυτής της εικόνας ήταν το προβάδισμα του Λαυρίου με 12 πόντους.

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ, ΚΟΥΡΑΣΗ ΚΑΙ ΑΠΑΘΕΙΑ

Αν και η εικόνα του αγώνα εκεί κάπου στο -12 έδειχνε ότι δύσκολα να άλλαζε κάτι ο ΑΡΗΣ βρήκε τα ψυχικά αποθέματα και με μια αντεπίθεση διαρκείας χάρη στους 2 πρωταγωνιστές έφερε το παιχνίδι στα ίσια λίγο πριν τη  λήξη του 3^ου δεκαλέπτου. Η κούραση όμως έκανε την εμφάνιση της, Νόλεϊ και Κούπερ έκαναν τα λαθάκια και φυσικά δεν υπήρχε κανείς άλλος να τους καλύψει. Ούτε στην επίθεση αλλά ούτε και στην άμυνα όπου το Λαύριο εύκολα ή δύσκολα έβρισκε τον δρόμο προς το καλάθι. Σχεδόν όλη η 4^η περίοδος κύλησε έτσι με τον Καστρίτη να παρακολουθεί να ρισκάρει με κάτι διαφορετικό μπας και άλλαζε κάτι.

ΚΟΥΠΕΡ, ΝΟΛΕΪ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΑΟΣ

Περιμέναμε κάτι διαφορετικό σήμερα; Μάλλον όχι. Ίσως να μας αιφνιδίασε θετικά κιόλας η ομάδα σε κάποια σημεία του αγώνα που έδειχνε να παίζει πιο ώριμα. Κατά τα άλλα όλα κύλησαν βάσει πλάνου. Κούπερ και Νόλεϊ έκαναν τα πάντα. Ο μέτριος Χατζηδάκης που ήταν ότι καλύτερο είχες να επιδείξεις κοντά στο καλάθι και από εκεί και πέρα το χάος. Χάος που αρχίζει και τελειώνει στους 4 ξένους. Χότζ, Λαζέφσκι  και Ρόμπερτς με ελάχιστη επίδραση στο παιχνίδι. Ιδιαίτερα οι 2 πρώτοι φοβούνται να πάρουν πρωτοβουλίες και στην άμυνα είναι μόνιμη τρύπα… Ακόμη και ο Νόλεϊ σε έναν σοβαρό ΑΡΗ θα ελεγχόταν για τον τρόπο παιχνιδιού του. Σε αυτόν… καλά κάνει και ότι κάνει. Άλλωστε πλησιάζοντας τα μέσα Δεκέμβρη τι από όλα αυτά που σχεδίαζε και προετοίμαζε ο Καστρίτης το καλοκαίρι έχει πάει καλά; Σίγουρα πάντως δεν σχεδίαζε να περιμένει τον Κούπερ και τον Γουίλις μπας και τον σώσουν.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙ ΤΑ ΛΑΘΗ ΤΟΥ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ

Όσο και αν κάλυψαν τις απουσίες στα γκαρντ ο εντυπωσιακός Κούπερ και ο Νόλεϊ στην άμυνα και τους ψηλούς το κενό παρέμεινε. Συνεχίζει να πληρώνει ο ΑΡΗΣ τα λάθη του καλοκαιριού και θα συνεχίσει να το κάνει μέχρι να επιστρέψουν οι τραυματίες και μπει και ο Γουίλις στο ρόστερ σε μια ακόμη διορθωτική κίνηση από αυτές που πρέπει να γίνουν. Βασανιστική διαδικασία αλλά αυτό είναι φέτος…

Πιστός στις συνήθειες του και σήμερα ο ΑΡΗΣ μας, τα έδωσε όλα κόντρα στη Βενέτσια, κατάφερε να επιστρέψει από το -20 και να διεκδικήσει στα ίσια τη νίκη αλλά στο τέλος δεν μπόρεσε να πανηγυρίσει τη νίκη. Ο εκπληκτικός Γουίλις προσπάθησε να το κερδίσει μόνος του αλλά στο τέλος και αυτός δεν είχε το καθαρό μυαλό όπως και οι Κούπερ και Νόλεϊ παρά την καλή τους εμφάνιση. Χειροκροτήματα και νεύρα στο φινάλε. Από την μια όλοι αναγνωρίζουν την προσπάθεια παρά τα προβλήματα με τους τραυματισμούς από την άλλη όμως η συνολική εικόνα της ομάδας αρχές Δεκεμβρίου είναι απογοητευτική.

ΘΟΛΩΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ, ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΑ ΚΟΡΜΙΑ

Βλέποντας τον τρόπο με τον οποίο μπήκε η ομάδα στο αποψινό παιχνίδι είναι να απορείς με την προετοιμασία που έγινε. Παίκτες μπερδεμένοι σε όλο το μήκος και πλάτος του παρκέ! Δεν ήξεραν που να κινηθούν, έπεφτε ο ένας πάνω στον άλλον και στην άμυνα έμοιαζαν με παιδάκια που προσπαθούσαν να σταματήσουν κάποιους σταρ του NBA. Στο ίδιο τέμπο και ο κόουτς που όσα νεύρα και αν έβγαζε εκεί στον πάγκο οι κινήσεις του έδειχναν κάτι εντελώς διαφορετικό και αρκετά παθητικό. Το 21-41 στα μισά του 2^ου δεκαλέπτου ήταν η αποτύπωση της εικόνας ενός αγώνα όπου ο ΑΡΗΣ απουσίαζε εκτός του Νόλεϊ που έμοιαζε εξαρχής ο πιο μπαρουτοκαπνισμένος από όλους.

ΚΟΥΠΕΡ, ΝΟΛΕΪ ΚΑΙ ΓΟΥΙΛΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ …ΠΟΥ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΗ ΜΕΣΗ

Με ένα προσωπικό κρεσέντο 11 συνεχόμενων πόντων, ο Κούπερ φώναξε βροντερό παρών στο παιχνίδι και μαζί ο ΑΡΗΣ έδειξε τα πρώτα σημάδια ζωής. Από εκεί που η διαφορά είχε κάτσει στο -20 αρχίσαμε να την ροκανίζουμε. Οι πόντοι του Κούπερ και του Νόλεϊ αφύπνισαν και τους υπόλοιπους που με αρκετή καθυστέρηση ανέβασαν την ένταση στην άμυνα. Η αντεπίθεση του ΑΡΗ γιγαντώθηκε όταν ο Γουίλις αποφάσισε να βγει μπροστά. Ο Αμερικάνος έκανε ότι ήθελε στο γήπεδο με όποιο τρόπο ήθελε. Άλλες φορές με λογική, άλλες φορές με τρέλα, τις περισσότερες όμως φορές την έβαζε την μπάλα στο καλάθι. Όλα αυτά όμως μέχρι τα μισά της 4^ης περιόδου όπου η κούραση έκανε την εμφάνιση της και το προσπέρασμα για πρώτη φορά στο παιχνίδι με 70-69 δεν είχε συνέχεια. Και πως να έχει όταν στα τελευταία λεπτά η ομάδα θυμήθηκε όλα τα στραβά της και είπε να τα στριμώξει στα 3-4 λεπτά που απέμεναν. Μπλοκ άουτ ούτε για πλάκα, πολλά χαμένα ριμπάουντ, μαλθακότητα στην άμυνα και κακές επιλογές στην επίθεση.

ΚΟΥΠΕΡ ΚΑΙ ΓΟΥΙΛΙΣ ΕΚΘΕΤΟΥΝ ΤΗΝ «ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ» ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΙΤΗ

Και τι δεν έχουμε ακούσει και δει φέτος με την «ειδική διαχείριση» των παικτών από τον Καστρίτη. Όλοι οι παίκτες θέλουν τον χρόνο τους, όλοι θέλουν τον τρόπο τους, όλα πρέπει να γίνουν σιγά σιγά ώστε να κατανοήσει ο καθένας την αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδας, 2 εβδομάδες θέλει ο ένας για να βρει αγωνιστικό ρυθμό, 1 μήνα θέλουν οι άλλοι για να μάθουν το ευρωπαϊκό μπάσκετ και τον Δεκέμβρη θα είμαστε. Αυτά ακούμε μαζί με ύμνους για τα μεγαθήρια αντιπάλους μας που πάνω στο παρκέ όμως  με το ζόρι κερδίζουν αυτόν τον προβληματικό γεμάτο απουσίες ΑΡΗ. Και ξαφνικά σκάνε μύτη 2 νέοι Αμερικάνοι και με συνοπτικές διαδικασίες επιβεβαιώνουν τα αυτονόητα. Έτοιμοι παίκτες με τσαγανό που δεν χρειάζονται κανά μήνα για να μας δείξουν αν ξέρουν ή δεν ξέρουν μπάσκετ. Έτσι απλά ο Γουίλις και ο Κούπερ στην δεύτερη εμφάνιση τους έκλεψαν την παράσταση. Μέχρι και ο Φίλλιος στην επιστροφή του έκλεισε το μάτι στον Καστρίτη που δεν τον ήθελε το καλοκαίρι. Και τελικά σήμερα ίσως και να είδαμε τον 2^ο καλύτερο πόιντ γκαρντ που έχει το ρόστερ. Γιατί σε αυτόν τον ΑΡΗ ακόμη και να μπορείς να κατεβάσεις την μπάλα και να περάσεις το κέντρο εγκαίρως έχει την αξία του. Μόνο ο Νόλεϊ δείχνει να βελτιώνεται. Οι υπόλοιποι στάσιμοι, στην καλύτερη περίπτωση με κάποιες αναλαμπές. Φταίει η διαδικασία,  φταίει που τους επέλεξαν. Καλό θα είναι για την ομάδα κάποια στιγμή να ειπωθεί το τι φταίει. Εκτός και αν βολεύει να λέμε ότι φταίνε οι τραυματισμοί.

ΟΙ ΑΠΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΣΤΟΙΧΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ ΠΟΥ ΣΕ ΤΣΑΚΙΖΟΥΝ

Η κακή άμυνα σε μεγάλα κομμάτια του παιχνιδιού και τα πολλά χαμένα ριμπάουντ για ακόμη ένα παιχνίδι που παλέψαμε ήταν η πληγή που έφερε την ήττα. Σπουδαία εμφάνιση από τον Γουίλις που λίγο έλειψε να το κερδίσει μόνος του. Αρκετά καλοί και ο Κούπερ με τον Νόλεϊ.  Όταν όμως από τους 74 πόντους που πέτυχες τους 61 τους πέτυχαν μόλις 3 παίκτες τότε το μόνο που μπορείς να περιμένεις είναι να επιστρέψουν οι τραυματίες μπας και οι 3 γίνουν 5-6. Για βελτίωση σε άμυνα, ριμπάουντ, κλπ. ούτε λόγος.   

ΥΓ. 2-3 μπλοκ άουτ να μπορούσε να κάνει η ομάδα στο τέλος και θα είχαμε νικήσει. Υπομονή του χρόνου αν αυξηθεί το μπάτζετ μπορεί να δούμε και κανά μπλοκ άουτ...

Σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα βρέθηκε πίσω στο σκορ με -12, είδε στην πορεία να χάνει από τραυματισμό τον Τολιόπουλο και τον Μποχωριδή, τελικά βρήκε νέους πρωταγωνιστές στα πρόσωπα των Χότζ, Νόλεϊ, Κούπερ και Ρόμπερτς και τελικά έφθασε στη νίκη. Μια νίκη που ήρθε πολύ πιο εύκολα από ότι δείχνει το τελικό σκορ και δικαιολογημένα πανηγυρίστηκε από τους περίπου 5500 φίλους της ομάδας που εξάντλησαν τα εισιτήρια και γέμισαν κάθε άκρη του γηπέδου.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΟΥ ΣΚΟΡ

Με τέτοια χαλαρή άμυνα και τόσο κακές επιλογές στην επίθεση ο ΑΡΗΣ από το ξεκίνημα της αναμέτρησης έβαλε τον αντίπαλο του στη θέση του οδηγού. Η πολύ κακή μας παρουσία σε όλες τις πλευρές του γηπέδου έδωσε το δικαίωμα στους παίκτες του ποακ να βρουν ρυθμό και να φθάσουν στο +12. Η αδυναμία του Μπάνκς στα αμυντικά του καθήκοντα και στη μάχη των ριμπάουντ έμοιαζε με πληγή που αιμορραγούσε από τα αποδυτήρια. Ενώ στην επίθεση μπορεί ο Νόλεϊ και ο Τολιόπουλος να έκαναν όλη την δουλειά αλλά φαινόταν ότι κανείς από τους 2 δεν ήταν σε τόσο καλή ημέρα.

ΔΕΝ ΜΑΣΗΣΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΤΥΧΙΕΣ ΚΑΙ ΑΝΤΕΠΙΤΕΘΗΚΕ ΣΕ ΦΡΕΝΗΡΗ ΡΥΘΜΟ

Η αποχώρηση του Τολιόπουλου λόγω τραυματισμού με τον ΑΡΗ να παλεύει να ξαναμπεί στο παιχνίδι έφερε μια παγωμάρα. Πόσο μάλλον όταν τα πράγματα στην άμυνα και στα ριμπάουντ βελτιώθηκαν με την είσοδο των Χατζηδάκη και Ρόμπερτς αλλά στην επίθεση ζοριζόμασταν. Αυτό το σοκ του τραυματισμού του Τολιόπουλου ίσως και να ήταν το έναυσμα για τους υπόλοιπους ώστε να βγουν μπροστά, να πάρουν τις πρωτοβουλίες που απέφευγαν και να γυρίσουν το παιχνίδι. Πρώτος και καλύτερος ο Χότζ που στα προηγούμενα παιχνίδια τα είχε σπάσει. Σήμερα όχι μόνο σκόραρε με καλά ποσοστά έξω από τα 6.75 αλλά κατάφερε με τα ριμπάουντ που μάζεψε και τα κλεψίματα που έκανε να δώσει την ευκαιρία στην ομάδα μας να τρέξει, να πετύχει εύκολους πόντους και να φθάσει με εντυπωσιακό τρόπο στο +18 λίγα λεπτά πριν τη λήξη του αγώνα. Στο τέλος αυτός ο φρενήρης ρυθμός που συνέχισε να έχει η ομάδα μας έκανε ζημιά αλλά έπρεπε να αυτοκτονήσουμε για να χαθεί αυτή η νίκη.

ΒΡΗΚΕ ΛΥΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΟ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΑΛΛΑ Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΡΟΜΑΖΕΙ

Ενστικτώδες αντίδραση μάλλον ήταν η σημερινή της ομάδας, ιδιαίτερα από το χρονικό σημείο που τραυματίστηκε ο Τολιόπουλος. Πρώτος και καλύτερος ο Μποχωρίδης (μέχρι να αποχωρήσει και αυτός τραυματίας) έβγαλε ένα πείσμα στο δεύτερο δεκάλεπτο που παρέσυρε ολόκληρη την ομάδα. Από την ένταση στην άμυνα μέχρι την οργάνωση των επιθέσεων ήταν από τους πιο κομβικούς παίκτες της αναμέτρησης παρόλο που τα στατιστικά του δείχνουν κάτι διαφορετικό. Αυτός όμως που έκανε την διαφορά ήταν ο Χότζ. Μήνες περιμέναμε μια τέτοια εμφάνιση και επιτέλους σήμερα είδαμε αυτόν τον Χότζ που μας παρουσιάστηκε ως δεινός σουτέρ και σκόρερ. Μακάρι να μην είναι μια εμφάνιση πυροτέχνημα και να υπάρχει ανάλογη συνέχεια. Ιδιαίτερα τώρα που οι Τολιόπουλος και Μποχωρίδης αναμένεται να λείψουν καιρό. Κούπερ και Νόλεϊ με την ενέργεια που έβγαλαν πάνω στο παρκέ και τους πόντους που πέτυχαν παρά την αστοχία τους ήταν και αυτοί στους διακριθέντες.  Ιδιαίτερη μνεία θα πρέπει να κάνουμε και στον Ρόμπερτς μιας και από τη στιγμή που μπήκε(με αρκετή καθυστέρηση) στο παιχνίδι ο ΑΡΗΣ απέκτησε οντότητα κάτω από το καλάθι. Μέχρι να μπει ο Ρόμπερτς η ρακέτα ήταν άδεια και όποιος ήθελε έμπαινε και πετύχαινε καλάθι με ευκολία. Αυτά ήταν τα θετικά στοιχεία της σημερινής νίκης που θα πρέπει να κρατήσουμε για τη συνέχεια. Πλέον ο Καστρίτης με τους Τολιόπουλο και Μποχωρίδη εκτός θα πρέπει να ουσιαστικά να στήσει ένα πολύ διαφορετικό πλάνο για τη συνέχεια. Και σίγουρα θα χρειαστεί τον Χότζ και τον Ρόμπερτς που είδαμε σήμερα.

Η ΘΕΛΗΣΗ ΓΙΑ ΝΙΚΗ ΥΠΕΡΙΣΧΥΣΕ ΤΩΝ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΩΝ

Νοκ άουτ από νωρίς ο Τολιόπουλος… λίγο αργότερα αποχώρησε και ο Μποχωρίδης… αλλά ο ΆΡΗΣ τον χαβά του! Η ομάδα δεν μάσησε από το κακό της ξεκίνημα και τις ατυχίες με τους τραυματισμούς. Έβγαλε πάθος,  είχε τεράστια θέληση για τη νίκη και είχε και έναν εκπληκτικό Χότζ με μια εμφάνιση που μας χρωστούσε εδώ και καιρό!  Πήρε αυτό που ήθελε ο ΑΡΗΣ  μας, κερδίζοντας πιο εύκολα από όσο δείχνει το τελικό  σκορ.  Σημαντική νίκη που δίνει αυτοπεποίθηση και ηρεμία στην ομάδα κόντρα στα προβλήματα τραυματισμών που δεν λένε να μας αφήσουν σε ησυχία. Δεν μασάμε όμως, το δείξαμε σήμερα και έτσι θα πρέπει να συνεχίσουμε! Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Το ήθελε πολύ η ομάδα να ξεκινήσει την αντεπίθεση της στη Ρουμανία κερδίζοντας την Κλούζ στην πράξη όμως φάνηκε ότι δεν μπορούσε. Η εντυπωσιακή επιστροφή του Νόλεϊ και το θετικό ντεμπούτο του Κούπερ δεν μπόρεσαν να καλύψουν την συνολική αστοχία και το μόνιμο πρόβλημα κοντά στο καλάθι. Μια ήττα που μας κρατάει στην τελευταία θέση του ομίλου …κάτι όμως που δεν πτοεί τον κόσμο του ΑΡΗ που και σήμερα έδωσε το στίγμα του στο Κλούζ!

ΜΕ ΤΑ ΓΝΩΣΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΝΟΛΕΪ

Δύσκολα τα πράγματα από το πρώτο τζάμπολ για τον ΑΡΗ που δεν μπόρεσε ούτε για μια στιγμή να προστατέψει το καλάθι του. Οι αντίπαλοι μας έμπαιναν κάρφωναν, άρπαζαν δεύτερες ευκαιρίες και έκαναν ότι ήθελαν κοντά στο καλάθι μας. Ο Μπάνκς μπορεί να μοίραζε τάπες και να έμοιαζε συνεπής σε πρώτο χρόνο στα αμυντικά του καθήκοντα, όταν όμως η μπάλα κυκλοφορούσε ή ήταν διεκδικήσιμη έχανε εντελώς την φάση. Σε αυτή την εικόνα η απάντηση του ΑΡΗ άκουγε στο όνομα Νόλεϊ . Μπορεί οι προσπάθειες που πήρε να ήταν τραβηγμένες και να ήταν άστοχος έξω από τα 6.75 αλλά τα 10 στα 14 δίποντα με προσωπικές ενέργειες και η συνεισφορά του σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού έμοιαζε με όαση και την μοναδική μας ελπίδα για να διεκδικήσουμε τη νίκη. Το προσπέρασμα του ΑΡΗ στα μισά του 2^ου δεκαλέπτου ενώ νωρίτερα η ομάδα είχε βρεθεί στο -10 είχε την υπογραφή του Νόλεϊ.

ΞΕΜΕΙΝΕ ΑΠΟ ΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΧΘΗΚΕ ΤΗΝ ΗΤΤΑ

Όσο ανταγωνιστικό και αν είχε γίνει το παιχνίδι με τις ομάδες να βρίσκονται κοντά στο σκορ ήταν φανερό ότι αυτό δεν θα συνεχιζόταν για πολύ. Από την μια ο ΑΡΗΣ να πασχίζει για κάθε άμυνα και κάθε καλάθι, από την άλλοι οι Ρουμάνοι να μπουκάρουν με ευκολία στο καλάθι μας και να σκοράρουν χωρίς καμία αντίσταση. Κάθε άστοχο σουτ μας πονούσε μιας και η άμυνα μας απουσίαζε. Με το που πήγε στο +12 παιχνίδι δεν υπήρχε ελπίδα μιας και ο ΑΡΗΣ φάνηκε να έχει ξεμείνει από ιδέες τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΠΑΡΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΟΙ ΑΠΟΝΤΕΣ

Ήθελε αλλά δεν μπορούσε η ομάδα σήμερα και πως να μπορέσει άλλωστε με τόσα σημαντικά προβλήματα. Παρά την βελτιωμένη συνολική εικόνα χάρη κυρίως στην εντυπωσιακή επάνοδο του Νόλεϊ και το θετικό ξεκίνημα του Κούπερ τα προβλήματα παρέμειναν στη θέση τους. Προβλήματα όπως η μονίμως μέτρια ως κακή απόδοση των Χότζ, Λαζέσφσκι, Μπάνκς και Ρόμπερτς.  Και ναι όταν επιστρέψουν οι Γούντμπερι και Μποχωρίδης η ομάδα θα είναι σαφώς καλύτερη. Τα προβλήματα όμως θα παραμείνουν εδώ. Εδώ στην άμυνα, εδώ στα ριμπάουντ, εδώ στο να πιάσεις την μπάλα και να την καρφώσεις στο καλάθι. Ίσως ο Γουίλις αν αποδειχθεί αποτελεσματικός να διορθώσει ως ένα σημείο αυτό το χάος κοντά στο καλάθι αλλά και πάλι… Ιδιαίτερα οι Χοτζ, Λαζέσφσκι και Μπάνκς όχι δεν έχουν ανταποκριθεί στις προσδοκίες αλλά αν κάτσουμε να αναλύσουμε σε τι ήλπιζε ο Καστρίτης να παίρνει η ομάδα από αυτούς τους τρεις και τι προσφέρουν ως τώρα θα απογοητευτούμε οικτρά. Δεν ξέρω πως αλλάζει όλο αυτό. Δύσκολα όμως να αλλάξει χωρίς μαζική αλλαγή προσώπων.

ΠΙΟ ΧΑΜΗΛΑ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ

Το χρειαζόταν η ομάδα το διπλό, το κυνήγησε αλλά το δυνατό «come back» του Νόλεϊ και οι βοήθειες που έδωσε ο Κούπερ στο ντεμπούτο δεν αρκούσαν. Οι Ρουμάνοι είχαν περισσότερες επιλογές, έβρισκαν εύκολους πόντους κοντά στο καλάθι μας και κάπως έτσι έφθασαν στη νίκη χωρίς να ζοριστούν. Στην ουρά της βαθμολογίας ο ΑΡΗΣ μας με την ολοκλήρωση του Α’ γύρου με τη συνέχεια να μοιάζει ολοένα και περισσότερο με τυπική διαδικασία.  Ζητούμενο πλέον για την ομάδα είναι να επιστρέψουν οι τραυματίες, να τρέξουν οι πολλές(και απαραίτητες) αλλαγές στο ρόστερ και να ξεκινήσει να βρίσκει τα πατήματα της πάνω στο παρκέ. Ιδανική ευκαιρία για αυτό το ξεκίνημα το παιχνίδι της Κυριακής.

ΥΓ. Μακάρι στο τέλος αυτή την σεζόν να την μνημονεύουμε για κάποια αγωνιστική επιτυχία και όχι για το ρεκόρ άστοχων επιλογών. Πραγματικά αυτό το φετινό δεν έχει προηγούμενο! Άραγε διορθώνεται;