Άδοξο τέλος είχε το νικηφόρο σερί στη Πυλαία στο πιο κομβικό – ως τώρα – παιχνίδι στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο ΑΡΗΣ δεν ήταν αυτός που έπρεπε, αρκέστηκε σε κάποια ξεσπάσματα και δεν μπόρεσε να διεκδικήσει τη νίκη. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν οι 3 διαιτητές που μόλις στα πρώτα 13’’ με τα 3 πρώτα σφυρίγματα έδειξαν τις προθέσεις του. Ωστόσο η χαμένη μάχη στα ριμπάουντ και τα δικά μας λάθη ήταν αυτά που σε μεγαλύτερο βαθμό καθόρισαν το τελικό αποτέλεσμα.

ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΡΥΘΜΟ

Όλα λάθος από την αρχή για τον ΑΡΗ μας και αντι  να χαμηλώσει την ένταση του αγώνα επέτρεψε στους αντιπάλους μας να ακολουθήσουν το γρήγορο άναρχο παιχνίδι τους και να βρουν από νωρίς ρυθμό. Τα 7/11 τρίποντα που δεχθήκαμε στην 1^η περίοδο και το 29-19 ήταν η εικόνα μιας ομάδας που δεν είχε ακόμα πατήσει σωστά στο γήπεδο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1

Αν σε κάτι μας έχει συνηθίσει η ομάδα επί ημερών Μίλιτσιτς αυτό είναι το να βρίσκει τρόπο να επιστρέφει στο παιχνίδι ενώ φαίνεται να έχει στραβώσει εντελώς. Κάπως έτσι από το -16 φθάσαμε στο 43-42 λίγο πριν το ημίχρονο με τον Τζόουνς να παίρνει μπρος, τον Νουά να δίνει λύσεις και τον Χάρελ να κάνει τα δικά του.

Και εκεί ακριβώς που  ήταν το σημείο να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ του φάνηκε το τεράστιο «πνευματικό πρόβλημα» της ομάδας. Αντί για το προβάδισμα στα τελευταία δευτερόλεπτα πήγαμε με μείον 5 στα αποδυτήρια και κάπως έτσι βγήκαμε και από αυτά. Με τον Μήτρου Λόνγκ να παίρνει την μια λάθος απόφαση μετά την άλλη και τον Μίλιτσιτς για ανεξήγητο λόγο να τον εμπιστεύεται για σχεδόν 7 ολόκληρα λεπτά ο ποακ βρήκε την ευκαιρία να χτίσει εκ νέου διψήφια διαφορά.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2

Και εκεί που νόμιζες ότι όλα τελείωσαν ο ΑΡΗΣ το έκανε ξανά! Η άμυνα έσφιξε, στην επίθεση βρέθηκαν πόντοι από το πουθενά και με ένα σερί 13-2 το ματς ήρθε στα ίσια. Και όμως για 2^η φορά ο ΑΡΗΣ επανέλαβε ακριβώς την ίδια παράλογη συμπεριφορά  σε ένα σημείο όπου το μομέντουμ ήταν μαζί του. Οι «εμπνεύσεις» του Μίλιτσιτς με τον Μήτρου Λόνγκ, τα small ball σχήματα και τον Αντετοκούνμπο στον πάγκο στα τελευταία κρίσιμα λεπτά της αναμέτρησης ψαλίδισαν τις όποιες ελπίδες μας για νίκη.

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ

Πολλά μπορείς να πεις για το σημερινό παιχνίδι και τις λεπτομέρειες που έκριναν το τελικό αποτέλεσμα. Είτε μιλάμε για μερικά άστοχα σουτ, κάποιες κακές άμυνες ή για κάμποσα ανάποδα σφυρίγματα, υπάρχει ένα στατιστικό που αποτυπώνει σχεδόν τα πάντα. Τα 19 επιθετικά ριμπάουντ  και τα 20 περισσότερα στο σύνολο τους που πήραν οι αντίπαλοι μας όσο και αν δεν μας αρέσει δείχνουν περισσότερη μαχητικότητα και αποφασιστικότητα. Δεν δικαιολογείται σε ένα τέτοιο παιχνίδι να μην μπαίνεις στις φάσεις με δύναμη, να μην βάζεις το κορμί σου, να μην είσαι αποφασισμένος να ματώσεις για τη νίκη. Ή έστω να είσαι συγκεντρωμένος σε αυτά που πρέπει να κάνεις μέσα στο γήπεδο. Όταν όμως ο καπετάνιος το διαβάζει και το βλέπει το παιχνίδι όπως το είδε το σημερινό ο Μίλιτσιτς λογικό και οι παίκτες να ακολουθήσουν. Τι άλλο έπρεπε να κάνει ο Μήτρου Λόγνκ στο τρίτο δεκάλεπτο για να πείσει τον προπονητή του να τον βγάλει; Πόσους ακόμη πόντους θα έπρεπε να δεχθούμε στα τελευταία λεπτά κοντά στο καλάθι για να γίνει ο αντιληπτό ότι ο Αντετοκούνμπο όπως και ο Χάρελ ήταν απαραίτητος για την άμυνα μας; Ναι ο Μίλιτσιτς έπαιρνε τις αποφάσεις και στις 2 φορές που φέραμε στα ίσια το παιχνίδι αλλά ότι στο τέλος το αποτέλεσμα είναι μηδέν κάτι λέει.  Όπως και το ότι μέσα από τις 8 συνεχόμενες νίκες δεν κατάφερες να φτιάξεις μια αγωνιστική ταυτότητα και βολεύτηκες με τα «ξεσπάσματα» και τις «μεγάλες βραδιές» κάποιων παικτών.

ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

Τέλος το νικηφόρο σερί, τέλος και οι ελπίδες για ένα καλύτερο πλασάρισμα. Το πάλεψε ο ΑΡΗΣ μας  παρά τα εμπόδια των τριών διαιτητών αλλά δεν ήταν αυτός που έπρεπε στο σύνολο του αγώνα. Έπρεπε να παρουσιαστεί πιο έτοιμος, πιο αποφασισμένος, πιο μυαλωμένος και συγκεντρωμένος στα κρίσιμα. Εντός και εκτός παρκέ… Η ουσία είναι ότι ένα ακόμη παιχνίδι που έκρινε κάτι(στην παρούσα φάση) χάθηκε, και αυτό λέει πολλά για το πως είναι δομημένη η ψυχοσύνθεση αυτής της ομάδας. Και αυτό είναι κάτι που δεν κρύβεται από τα σφυρίγματα των διαιτητών αλλά και δεν διορθώνεται έτσι απλά.

ΥΓ.  Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει η διοίκηση για το κομμάτι διαιτησία. Αλλά το να το βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου και να μην κάνεις τίποτα σίγουρα δεν είναι η αντίδραση που βοηθάει.

Την ευκαιρία να διασκευάσει τις εντυπώσεις μιας τραγικής χρονιάς είχε σήμερα ο ΑΡΗΣ στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας και αντί να την εκμεταλλευτεί… προτίμησε να προσθέσει μια ακόμη προβληματική εμφάνιση ψαλιδίζοντας τις όποιες ελπίδες του για είσοδο στην πρώτη εξάδα. Αδικαιολόγητα ανέτοιμο το σύνολο του Νίκου Βετούλα. Μπήκε σε ένα κρίσιμο παιχνίδι χωρίς πλάνο, χωρίς συγκέντρωση και απλά επειδή δεν του βγήκαν τα μακρινά σουτ γνώρισε μια εύκολη ήττα. Έτσι απλά με συνοπτικές διαδικασίες κάνοντας σχεδόν ότι κάνει από την αρχή της χρονιάς.

ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΖΟΡΙΖΟΤΑΝ

Λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να καταλάβει ο καθένας το έργο που θα βλέπαμε σήμερα. Από την μια υπήρχε μια ομάδα που προσπαθούσε να εφαρμόσει μια συγκεκριμένη στρατηγική και να χτυπήσει στα αδύναμα μας σημεία περιορίζοντας τα βασικά μας ατού και από την άλλη υπήρχε ο ΑΡΗΣ μας που είχε εναποθέσει όλες τις ελπίδες του στο ατομικό ταλέντο κάποιων παικτών. Ο πόακ παίζοντας με ένα συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού από την αρχή μέχρι το τέλος προσπαθούσε να ξεφύγει στο σκορ(31-21 στο 12’) και η ομάδα μας απλά ήλπιζε ότι κάποιο από τα δυνατά μας χαρτιά θα σήκωνε την ομάδα στις πλάτες του.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΓΙΑ 5’ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΕΛΟΣ

Και εκεί που τίποτα δεν σε έπειθε ότι θα μπορούσε να αλλάξει, 2-3 μακρινά σουτ, κάποια ξεσπάσματα του Τζούστον και ξαφνικά από το -10 φθάνουμε στο +3. Ένα προβάδισμα(43-46) που κράτησε μόλις για 1-2 λεπτά μιας και καταφέραμε να κλείσουμε την 3^η περίοδο στο -6. Ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε ίχνος συγκέντρωσης από τους παίκτες αλλά και από τον προπονητή ώστε να αλλάξει η ροή της αναμέτρησης. Ο πόακ έβρισκε έστω και με δυσκολία τον δρόμο προς το καλάθι την ίδια στιγμή που οι παίκτες μας έπαιρναν την μια κακή επιλογή στην επίθεση μετά την άλλη. Με το που ξέφυγε ξανά ο συμπολίτης ήταν φανερό ότι δεν υπήρχαν τα ψυχικά αποθέματα να αντιδράσουμε και μοιραία στο τέλος η ήττα ήρθε εύκολα.

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΛΑΝΟ

Ένας ΑΡΗΣ χωρίς πλάνο, με ατομικές ενέργειες, μακρινά σουτ απελπισίας, φθηνά λάθη και καμία ουσιαστική καθοδήγηση από τον πάγκο. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τους 3 διαιτητές που δεν μας έδιναν σχεδόν ποτέ φάουλ  όταν μπουκάραμε μέσα σε αντίθεση με τα φάουλ που χάριζαν κάτω από το καλάθι μας στον ποακ, ο ΑΡΗΣ επέλεξε να κάνει το εύκολο και να σουτάρει από μακριά με όποιον τρόπο μπορεί. Από τα 8 μέτρα, μαρκαρισμένοι, υπό την πίεση του χρόνου.  Ακόμη και στο κατέβασμα της μπάλας είχε πρόβλημα σε όλο το παιχνίδι την ίδια στιγμή που εσύ δεν προσπάθησες καν να εκμεταλλευτείς τον τραυματισμό του Κατσίβελη στην 4^η περίοδο. Ρόμπερτς και Τζούστον ήταν οι μοναδικοί διασωθέντες ανάμεσα σε ένα σύνολο παικτών οπου ο καθένας έμοιαζε να έχει κατέβει για να κάνει απλά το κομμάτι του. Απογοητευτικό το κοουτσάρισμα του Βετούλα, ακόμη πιο απογοητευτικός ο τρόπος που προετοίμασε την ομάδα για το σημερινό παιχνίδι μετά από 3 εβδομάδες διακοπής.

ΤΗΝ ΕΚΑΨΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ

Κατώτερος των περιστάσεων παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ στο αποψινό ντέρμπι, σε ένα χρονικό σημείο όπου με την έλευση του Βετούλα αλλά και την απόκτηση του Τζούστον είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει. Δυστυχώς η ομάδα δεν ξέφυγε από τον κανόνα της μετριότητας που την χαρακτηρίζει από το ξεκίνημα της χρονιάς και μοιραία γνώρισε μια ακόμη πικρή ήττα. Δύσκολα σώζεται κάτι στα εναπομείναντα παιχνίδια και σύντομα θα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την επόμενη χρονιά με μοναδική παρακαταθήκη τη σωρεία λαθών προς αποφυγή που έγιναν από το καλοκαίρι έως και σήμερα.

Ως έκπληξη παρουσιάστηκε η νίκη της πρεμιέρας απέναντι στον Παναθηναϊκό με την πλειοψηφία να ασχολείται περισσότερο με το πόσο κακός ήταν ο αντίπαλος μας παρά με την υπερπροσπάθεια των παικτών του Γ.Καστρίτη. Μέχρι και αυτή η απώλεια του Β.Καββαδά και η απουσία του 6^ου ξένου πέρασε στα ψιλά. Αυτή τη φορά όμως πιο πλήρης στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας θα μετρήσει τις δυνάμεις του απέναντι στον συμπολίτη και θα μας δείξει λίγο παραπάνω το τι μπορούμε να περιμένουμε από τον φετινό ΑΡΗ.                                                                                                                     

ΤΟ ΠΑΘΗΜΑ ΤΗΣ ΠΕΡΣΙΝΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ ΚΑΙ Η ΡΕΒΑΝΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΙΤΗ

Και πέρσι ξεκινήσαμε εντυπωσιακά αλλά η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Μάλιστα η ήττα κόντρα στον μπαογκ με κατεβασμένα χέρια είχε πληγώσει πολύ όλους μας και είχε βάλει ένα μεγάλο μαύρο στίγμα από νωρίς στην προσπάθεια του συνόλου του Γ.Καστρίτη. Και το χειρότερο από όλα εκείνης της δύσκολης βραδιάς ήταν ότι το πρόβλημα δεν ήταν αγωνιστικό αλλά πνευματικό. Κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα στη συνέχεια της χρονιάς αλλά η ζημιά είχε ήδη γίνει. Και αν για κάτι έχει το μεγαλύτερο μερίδιο ευθύνης ο προπονητής αυτό είναι η πνευματική ετοιμότητα των παικτών του. Δεν κατάφερε να τους «προστατέψει» από την έντονη επιθυμία όλων μας για νίκη, δεν κατάφερε να τους προετοιμάσει για το πώς θα πρέπει να διαχειριστούν ένα τέτοιο παιχνίδι. Για αυτό και η αναμέτρηση με τον συμπολίτη έχει και μια μορφή άτυπης προσωπικής ρεβάνς του προπονητή μας.

ΠΑΘΟΣ, ΕΝΤΑΣΗ ΚΑΙ ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΑΜΥΝΑ

Σε αυτό το τρίπτυχο βασίστηκε ο περσινός ΑΡΗΣ που μας ενθουσίασε ύστερα από χρόνια, με την ίδια συνταγή φαίνεται να πορευόμαστε και φέτος. Σίγουρα απαιτείται βελτίωση, οπωσδήποτε ζητούμενο είναι και η σταθερότητα στην απόδοση. Για αυτό και η άμυνα θα πρέπει από την αρχή του αγώνα να αποτελέσει το εφαλτήριο της νίκης μας. Αν «κλειδώσουμε» τον αντίπαλο μετά στην επίθεση η λύση θα βρεθεί. Με προσωπικές ενέργειες των Νότε και Χάγκινς; Με αξιοποίηση των Καββαδά, Γκούντγουιν  και Σανόγκο κοντά στο καλάθι που ο αντίπαλος μας θεωρητικά μειονεκτεί; Θα την βρει την άκρη αρκεί να μην επιτρέψει στον αντίπαλο του να πιστέψει ότι για ακόμη μια χρονιά αυτό θα είναι το παιχνίδι που θα του χαρίσει άπλετη «πίστωση χρόνου».

Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΒΑΛΕΙ ΓΕΡΕΣ ΒΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Την ευκαιρία να ξορκίσει το περσινό φιάσκο και να βάλει γερές βάσεις για τη συνέχεια του πρωταθλήματος θα έχει ο ΑΡΗΣ μας το απόγευμα του Σαββάτου στο κρατικό. Αυτή τη φορά ο Καστρίτης σε μια κατά κάποιο τρόπο προσωπική του ρεβάνς θα πρέπει να φανεί πιο έτοιμος. Και αν η ομάδα βγάλει αυτό το πάθος που είδαμε με τον Παναθηναϊκό τότε όλα θα γίνουν εύκολα. Πάμε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

Σε ιστορική βραδιά ντροπής εξελίχθηκε η αποψινή αναμέτρηση με τον συμπολίτη κόντρα σε κάθε ίχνος μπασκετικής λογικής. Εμφανώς απροετοίμαστοι πνευματικά οι παίκτες του Γ.Καστρίτη για αυτό το παιχνίδι κατέρρευσαν πριν καν πατήσουν το πόδι τους στο παρκέ. Προφανώς η ιδιαίτερη σημασία του συγκεκριμένου αγώνα σε συνδυασμό με το ότι στα μάτια της πλειοψηφίας ο ΑΡΗΣ ήταν το φαβορί  εγκλώβισε το μυαλό των παικτών μας που αποδείχθηκαν πολύ λίγοι μέσα στο γήπεδο…

ΣΑΝ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΗΚΕ ΠΟΤΕ ΜΕΣΑ ΝΑ ΑΓΩΝΙΣΤΕΙ

Ελάχιστα δευτερόλεπτα διήρκησε το ενδιαφέρον σχετικά με την έκβαση του αγώνα μιας και ο ΑΡΗΣ κατευθείαν φρόντισε να δείξει ότι δεν ήταν έτοιμος. Άμυνα για κλάματα επίθεση για γέλια και εις βάρος μας διαφορά ανέβαινε με γοργούς ρυθμούς. Για ανεξήγητο λόγο στα πρώτα λεπτά η μπάλα δεν περνούσε καθόλου από τα χέρια του Χάνλαν ενώ ο Κέλι φάνηκε ότι πίστευε ότι έπρεπε και μπορούσε να κερδίσει το παιχνίδι μόνος του. Ο Γουίλιαμς όπως σε όλα τα παιχνίδια «κρύφθηκε» ενώ ο Λόκετ φρόντισε πολύ γρήγορα να «αδειάσει» την  εμπιστοσύνη που του έδειξε ο προπονητής του υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι η διάθεση και οι προθέσεις πολλές φορές δεν είναι αρκετό. Μόνο ο Τζούστον έδειξε να έχει παλμό αλλά με την εικόνα που είχε όλη η ομάδα το τραίνο έστω μιας αξιοπρεπής εμφάνισης είχε ήδη αποχωρήσει…

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΙΤΗ

Μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το σημερινό ναυάγιο αν όχι το μεγαλύτερο έχει ο Γιάννης Καστρίτης. Αυτός όφειλε να προετοιμάσει τους παίκτες για τη σημερινή αναμέτρηση, αυτός όφειλε να μπολιάσει το δίδυμο Χάνλαν-Κέλι, αυτός όφειλε να πείσει αυτούς που φοβούνται να πάρουν πρωτοβουλίες στην επίθεση να ξεκινήσουν να το κάνουν. Και αν η επίθεση έχει να κάνει και με την «ημέρα» που θα βρεθεί ο κάθε παίκτης ατομικά η άμυνα έχει να κάνει καθαρά με διάθεση και συγκέντρωση σε ένα πλάνο. Πλάνο δεν υπήρχε, εμπνεύσεις και λύσεις από τον πάγκο δεν υπήρχαν. Ναι το ρόστερ έχει χτυπητές αδυναμίες αλλά δεν παύει να είναι προϊόν επιλογών. Όπως ακριβώς ήταν και η επιλογή να αποχωρήσει ο έμπειρος Κλόμπουτσαρ για να παραμείνει ένας μονόπλευρος φιλότιμος παίκτης όπως είναι ο Λόκετ.

ΣΚΛΗΡΟ ΜΑΘΗΜΑ, ΜΕΓΑΛΟ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

Από τις φευγαλέες δηλώσεις χαριτολογώντας για κατάκτηση του πρωταθλήματος καταλήξαμε στη συγγνώμη του Καστρίτη για το σημερινό ναυάγιο. Παίκτες χ@#$%$ που μόλις τους ενημέρωσαν ότι το παιχνίδι έχει ιδιαίτερη σημασία και ότι ο κόσμος τους βλέπει σαν φαβορί κατέρρευσαν. Σκληρό μάθημα για όλους μας που βιαστήκαμε να πιστέψουμε στα μάτια μας…

ΥΓ. Δεν έχει να κάνει με τον Λόκετ. Έχει να κάνει με αυτόν τον ΑΡΗ που χρειάζεται ξένους πρωταγωνιστές και όχι φιλότιμους ρολίστες.

Τυφλός εναντίον μονόφθαλμου είναι περισσότερο το αυριανό παιχνίδι στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας( ή στο "πελατάκι" αν προτιμάτε) με τις 2 ομάδες να μην θυμίζουν τίποτα από το ένδοξο παρελθόν τους πέρα από τα σήματα και τις φανέλες. Ο μπάογκ σε μέτρια κατάσταση παρά τη μεγάλη νίκη στην Τενερίφη όπως και ο ΑΡΗΣ μας που πέρα από την αναζήτηση της αγωνιστικής του ταυτότητας έχει να αντιμετωπίσει και τα προβλήματα των τραυματισμών. Ακόμη και έτσι όμως οποιοδήποτε προγνωστικό θα είναι παρακινδυνευμένο…

Με ωμό ρεαλισμό(όπως θέλουν παράγοντες, προπονητές και παίκτες της ομάδος μας) αν προσεγγίσουμε το παιχνίδι υπάρχει ξεκάθαρο φαβορί και αυτό δεν είναι ο ΑΡΗΣ. Όταν όμως απέναντι σου έχεις μια ομάδα σαν τον συμπολίτη που πέρα από την προβληματική του εικόνα πάνω στο παρκέ κουβαλάει και τα κόμπλεξ ολόκληρων δεκαετιών τα πάντα είναι ανοιχτά. Μάλιστα το ότι ο μπαογκ(ή ποακ αν προτιμάτε) είναι το φαβορί για τον φετινό ΑΡΗ μπορεί να λειτουργήσει ευεργετικά μιας και αυτό που μας έχει δείξει ως τώρα το σύνολο του Β.Αγγέλου είναι ότι το "πρέπει" στα παιχνίδια χαντακώνει τους παίκτες μας και τους κάνουν να βλέπουν το αντίπαλο καλάθι σαν κλειδαρότρυπα.  Οπότε αν ο Β.Αγγέλου προετοιμάζει τους παίκτες του για τη νίκη και όχι για ακόμη μια ήττα-μάθημα τότε ο απελευθερωμένος πνευματικά ΑΡΗΣ χωρίς φόβο μπορεί να πάρει μια σπουδαία νίκη κόντρα σε έναν ταλαίπωρο αντίπαλο, πολύ πιο εύκολα από όσο μπορούμε να φανταστούμε.

Όσο και αν δεν μας αρέσει…  ο ΑΡΗΣ που χάνει από τον διαλυμένο Πανιώνιο, αποκλείεται από κάποιους Φινλανδούς και ηττάται από το φαβορί Περιστέρι μέσα στην έδρα του δεν έχει να φοβηθεί τίποτα από αυτό το παιχνίδι τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά. Μόνο να κερδίσει μπορεί. Και αυτό ακριβώς θα πρέπει να κάνει. ΑΡΗ διπλό διπλό μεσά στο κρατικό!

ΥΓ. Την παράσταση πριν το παιχνίδι  την έκλεψε ο Μπάνε που πέρα από την ύστατη προσπάθεια να φέρει τον κόσμο στο γήπεδο είπε αρκετά και ενδιαφέροντα πράγματα σε μια συνέντευξη που πολύ θα θέλαμε όλα αυτά τα χρόνια της ταλαιπωρίας να ακούγαμε κάτι ανάλογο και από τους δικούς μας παράγοντες… Ακόμη και αν η σχέση τους με το μπάσκετ περιορίζεται στην παρακολούθηση της επικράτησης της  παρέας του Γκάλη και του Γιαννάκη επί της παρέας του Πρέλεβιτς και του Φασούλα… Ποτέ δεν είδαμε μπασκετανθρώπους στην ομάδα μας και ποτέ κανείς μα κανείς δεν μίλησε με αυτόν τον τρόπο προς τον κόσμο του ΑΡΗ. Πιθανόν γιατί κανείς τους δεν είχε ούτε έχει την γνώση του χώρου που έχει ο Πρέλεβιτς και ο κάθε Πρέλεβιτς που μεγάλωσε πάνω στα παρκέ. Ελπίζουμε κάποια στιγμή ο ΑΡΗΣ να βρει στη διοίκηση τον δικό του Πρέλεβιτς που θα μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας όσο άσχημη και αν ακούγεται.

ΥΓ2. Με κάθε επισημότητα μέσω του Α.Σ. αλλά και του προέδρου της ΚΑΕ μπάογκ ο συμπολίτης ψάχνει για επενδυτή… όπως ακριβώς έκανε και ο ΑΡΗΣ πολλές φορές τα τελευταία δέκα χρόνια που ταλαιπωρείται… για ένα λέπτο… έχει γίνει? το κάναμε? ποιος? πότε? μισό… μπερδεύτηκα…

Την δυνατότητα να δώσει τέλος στο αρνητικό σερί με τις 4 συνεχόμενες ήττες θα έχει αύριο ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στον εξίσου προβληματικό συμπολίτη. Μπορεί η ομάδα μας να μη βρίσκεται ακόμη σε καλή κατάσταση αλλά σίγουρα αν κάνει έστω τα βασικά που μας έχει δείξει ότι μπορεί θα καταφέρει να φύγει με μια σπουδαία νίκη ψυχολογίας!

Η αισιοδοξία που εκπέμπει ο Π.Γιαννάκης και η πεποίθηση του ότι η ομάδα σύντομα θα βρει το δρόμο της και θα αρχίσει να αποδίδει σύμφωνα με τις πραγματικές δυνατότητες της είναι αυτό που μας κάνει ακόμη και μετά από ήττες να κρατάμε τα θετικά. Γιατί ανεξάρτητα από τις  συνεχόμενες ήττες και στα 4 τελευταία παιχνίδια η ομάδα έδειξε κάποια καλά στοιχεία αλλά δεν είχε την απαραίτητη σταθερότητα και διάρκεια στο παιχνίδι της. Ιδίως στα τελευταία 2 με Ολυμπιακό και Μπάνβιτ έδειξε ένα πιο σκληρό πρόσωπο στην άμυνα. Στην Τουρκία μάλιστα είδαμε τον Αθηναίου να ανεβάζει στροφές και τον Μπένσον να δίνει λύσεις χωρίς ωστόσο να υπάρχει συνέπεια και συγκέντρωση για 40'. Ο μπαογκ όμως σε καμία περίπτωση δεν είναι Μπάνβιτ ή Ολυμπιακός. Έχει τα δικά του προβλήματα, με την αποχώρηση του Ντίλαρντ αλλά και τη δυσαρέσκεια του ανερχόμενου γκουρού Παπαθεοδώρου που είναι με το ένα πόδι εκτός της ομάδος. Ενώ και ο Κρούμπαλι μέχρι χθες ήταν εκτός προπονήσεων. Άλλωστε τους είδαμε και στο παιχνίδι του κυπέλλου όπου στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα κάναμε πλάκα και μόνο όταν χαλαρώσαμε κατάφεραν απλά να μειώσουν το τελικό σκορ.  Αν λοιπόν σε εκείνο το παιχνίδι ο Μπένσον και ο Μπελ που μόλις είχαν κατέβει από το αεροδρόμιο τους έκαναν τη ζημιά πόσο τώρα που η ομάδα έχει και κάμποσα παιχνίδια στην πλάτη της. 

Ευκαιρία είναι να πάρουμε μια νίκη ψυχολογίας και παράλληλα να τους βυθίσουμε ακόμη περισσότερο στα προβλήματα τους. Ο Γιαννάκης γνωρίζει πόσο σημαντικό είναι αυτό το παιχνίδι για όλους μας και είναι βέβαιο ότι θα προετοιμάσει την ομάδα κατάλληλα. Συγκέντρωση, μαχητικότητα και η νίκη εύκολα ή δύσκολα θα έρθει. Με Δράκο στον πάγκο, από αυτούς τουλάχιστον δεν χάνεις γιατί ξυπνάει τους εφιάλτες τους! ΑΡΗ ΔΙΠΛΟ ΔΙΠΛΟ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΚΡΑΤΙΚΟ!

Την μεγάλη ευκαιρία για να πάρει την νίκη πρόκριση θα έχει η αγαπημένη μας ομάδα στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας το απόγευμα της Τετάρτης. Εκεί όπου ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του απελευθερωμένοι ψυχολογικά μετά την αγχωτική νίκη στο Nick Galis Hall θα πρέπει να τελειώσουν την σειρά αν δεν θέλουν να οδηγηθούν σε τρίτο παιχνίδι με την πλάτη στον τοίχο. Ένα ακόμη ντέρμπι όπου στο χέρι μας είναι να το κάνουμε εύκολο και να πάρουμε τη νίκη αδιαφορώντας για την εκ των έσω προσπάθεια μεγαλοποίησης του ανύπαρκτου αντιπάλου μας.

Αγωνιστικά δύσκολα να περιμένουμε πολύ διαφορετικά πράγματα σε σχέση με τον αγώνα του Σαββάτου αν και ο ΑΡΗΣ σε μεγάλο βαθμό λόγω των συγκυριών έχει τη δυνατότητα να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο του. Η φυσιολογική απόδοση του Κάμινγκς αλλά και η αξιοποίηση του Σκότ από τον Δ.Πρίφτη είναι τα 2 στοιχεία που μπορεί να αλλάξουν την εικόνα του αγώνα. Αν μάλιστα ο τραυματισμός του Σόμπι δεν είναι ακόμη ένα μπαοκτσίδικο τέχνασμα και αποδειχθεί αληθινός τότε πολύ δύσκολα ο συμπολίτης να μπορέσει να βελτιώσει την εικόνα του σε σχέση με την τελευταία μας αναμέτρηση. Η άμυνα θα παίξει σημαντικό ρόλο αλλά η ευστοχία στα μακρινά σουτ είνα αυτή που θα κάνει τη διαφορά και θα κρίνει τον νικητή. Ενώ και λόγω της κατάντιας και των 2 ομάδων ακόμη και οι βολές θα είναι ένας παράγοντας που μπορεί να οδηγήσει στη νίκη μιας και δύσκολα το διαιτητικό τρίο να ξεφύγει από τον κανόνα των πολλών φάουλ. Πάντως αν ο ΑΡΗΣ πάρει αυτά που πήρε το Σάββατο από τον "ελληνικό κορμό" του δύσκολα να χάσει το παιχνίδι. Ενώ ο Κάμινγκς αν έχει κέφια ίσως να καταφέρει να το τελειώσει και μόνος του!

Και μόνο ότι μιλάμε για έναν αντίπαλο που τον κερδίσαμε  με τους 2 από τους 4 ξένους μας να είναι θεατές, τον καλύτερο μας παίκτη να κάνει μια από τις χειρότερες εμφανίσεις του, την ομάδα να αστοχεί σε 13 βολές και στο τέλος να μην μπορούμε να κάνουμε ούτε το φάουλ που θα μας χάριζε στην κανονική διάρκεια τη νίκη λέει πολλά. Περι κατορθώματος πρόκειται που χάσαμε 2 φορές από αυτούς... Πάντως παρακολουθώντας πως λειτουργεί ο φετινός ΑΡΗΣ από την αρχή της χρονιάς και ιδιαίτερα στα σημαντικά παιχνίδια θα πρέπει να τα δώσουν όλα αύριο για τη νίκη. Διαφορετικά το γεμάτο Παλέ μάλλον σαν βαρίδιο θα λειτουργήσει για αυτήν την ομάδα παρά για πανοπλία... Για αυτό διπλό στο κρατικό για να τελειώνουμε με τους ανύπαρκτους!

ΥΓ. Το οτι εξακολουθείτε ακόμη και σήμερα να μεγαλώνετε έναν αντίπαλο σαν τον μπάογκ και να αναδεικνύετε την συγκεκριμένη σειρά σε παιχνίδια της χρονιάς τα οποία περιμέναμε πως και πως, απλά επιβεβαιώνετε όλους όσους σας θεωρούν λίγους για τον ΑΡΗ μας...

Σε αγώνα που θύμιζε περισσότερο γυναικείο μπάσκετ ο ΑΡΗΣ επιδόθηκε σε έναν άνευ λογικής διαγωνισμό τρίποντων καταφέρνοντας να χάσει για 2η φορά από έναν κωμικοτραγικό μπαογκ που τέλειωσε το παιχνίδι με 0/22 τρίποντα. Σκορποχώρι η ομάδα, παίκτες χωρίς ρόλους, ομάδα χωρίς σύστημα, πάγκος χωρίς προπονητή... Μετά τις 2 ήττες από τους Γερμανούς του Χέρμπερτ, τον διασυρμό από τα Τρίκαλα(που ηττήθηκε σήμερα εντός έδρας από το Λαύριο) ζήσαμε και αυτόν τον μπάογκ να μας κερδίζει 2 φορές και μάλιστα χωρίς να σκοράρει έξω από τα 6.75.

Εντυπωσιακά ξεκίνησε η ομάδα έχοντας εξαιρετικά ποσοστά στα τρίποντα και δείχνοντας τη διάθεση να τρέξει με κάθε ευκαιρία. Με τον ΑΡΗ μας όμως να επιμένει στα τρίποντα και να μην ψάχνει εναλλακτικούς δρόμους προς το αντίπαλο καλάθι όλα έδειχναν ότι τα μακρινά σουτ σταμάτησαν να μπαίνουν θα είχαμε πρόβλημα. Ο συμπολίτης μπορεί να μην μπορούσε με τίποτα να σκοράρει έξω από τα 6.75, να έχανε τα άχαστα κάτω από το καλάθι αλλά με την επιμονή του να φέρνει την μπάλα κοντά στο καλάθι μας έβρισκε τους τρόπους για να σκοράρει. Σε αυτή την εικόνα βοήθησε σημαντικά η εμμονή του Δ.Πρίφτη να δώσει με χαμηλά σχήματα(ούτε καν τον Μούρτο δεν έβαλε να παίξει άμυνα)  από το ξεκίνημα ένα πλεονέκτημα στον Πέινερς που συνεχώς βρισκόταν στην επίθεση με πιο κοντό παίκτη αλλά και να παίξει για μεγάλο χρονικό διάστημα με τον Σίμτσακ όπου στην άμυνα κάτω από το καλάθι υστερεί σημαντικά. Ο συμπολίτης έμεινε κοντά στο σκορ, τα ποσοστά μας έξω από τα 6.75 συνεχώς μειωνόταν, σύστημα ή έστω σκέψη για να περάσει η μπάλα κοντά στο καλάθι δεν υπήρχε και έτσι απλά χάθηκε το παιχνίδι. Χωρίς ενέργεια οι περισσότεροι παίκτες μας, έδειχναν να μην πιστεύουν στη νίκη ακόμη και όταν πήραν σημαντική διαφορά στο πρώτο ημίχρονο. Ακατανόητο το γιατί ένας παίκτης σαν τον Γιάνκοβιτς δεν μπορεί να έχει ενεργό ρόλο σε αυτόν τον ΑΡΗ  όπως εξίσου ακατανόητο το γιατί δίνονται χρήματα για να έρθουν παίκτες σαν τον Καββαδά και τον Τζάκσον όταν ο κόουτς "βολεύεται" περισσότερο με αυτά που μπορεί να του δώσει ένας παίκτης σαν τον 37χρονο Σίμτσακ... 

Ο ΑΡΗΣ ήταν τραγικός και σήμερα όπως τραγικός είναι σχεδόν στα περισσότερα παιχνίδια από το ξεκίνημα της χρονιάς. Το παιχνίδι κρίθηκε στις λεπτομέρειες και μπορεί με ένα εύστοχο ή χαμένο σουτ ή και ένα ανάποδο σφύριγμα να παίρναμε τη νίκη. Νίκες σαν πολλές από αυτές που έχουμε πάρει χωρίς όμως η ομάδα να πείθει κανέναν. Το χειρότερο από όλα είναι ότι για να φθάσουμε στο σημείο να παραδεχθούμε τα οφθαλμοφανή πρέπει να ντροπιαστούμε από τους Φράπορτ, τα Τρίκαλα και τον συμπολίτη. Ναι η ομάδα έχει άλλα 3 πολύ σημαντικά παιχνίδια σε σύντομο χρονικό διάστημα. Ναι η ομάδα πρέπει να συνεχίσει να παλεύει και δεν μπορεί να τα παρατήσει. Κάποια στιγμή όμως θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε και το τι παρακολουθούμε φέτος.... την προσπάθεια του ΑΡΗ να επιστρέψει στην κορυφή ή την μεγάλη ευκαιρία στην καριέρα ενός επαγγελματία προπονητή για να ξεφύγει από την μετριότητα; 

ΥΓ. "Ότι σου δίνει ο αντίπαλος προπονητής πρέπει να το παίρνεις" Τα ακούσαμε στο Ρέθυμνο, το ακούσαμε στο πρώτο παιχνίδι στο Παλέ το ακούσαμε και σήμερα... Μήπως ρε κόουτς δεν πρέπει να παίρνεις ότι σου δίνει ο αντίπαλος προπονητής και να κάνεις κάτι δικό σου;

ΥΓ2. Προφανώς για άλλους παίκτες είναι αρκετό και θετικό το ότι καταφέρνουν και αναπνέουν πάνω στο παρκέ ενώ για άλλους αν σε αυτά τα δίλεπτα διαλλείματα από τον πάγκο δεν καταφέρουν να σηκώσουν την ομάδα στην πλάτη τους είναι άχρηστοι και δεν κάνουν...

ΥΓ3. Ντροπή στον Μαρκόπουλο που ρίχνει ένα αμούστακο παιδάκι σαν τον Κόνιαρη στα βαθειά... θα το καταστρέψει το παιδί....

ΥΓ4. Φταίνε οι διαιτητές... μας χάλασε τη χημεία ο Γκόρντον...  έλειπε ο Σανικίντζε... στα @@ μας το σημερινό, αδιάφορο παιχνίδι ήταν... το Στρασβούργο να κερδίσουμε την Τρίτη και όλα καλά.

ΥΓ5. Ησυχία, μην γκρινιάζει κανείς. Θετική ενέργεια όλοι γιατί διαφορετικά θα αγχωθούν τα παιδιά και ο κόουτς και δεν θα παίζουν καλά...

Να "κλειδώσει" κατά μεγάλο ποσοστό την 4η θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος θα προσπαθήσει να πετύχει σήμερα το βράδυ στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας η αγαπημένη μας ομάδα αλλά και να πάρει τη ρεβάνς από την εντός έδρας ήττα του πρώτου γύρου. Μια ήττα που μας πλήγωσε πάρα πολύ αλλά παράλληλα χτύπησε από πολύ νωρίς τον κώδωνα του κινδύνου ότι κάτι δεν πάει καλά...Αυτό που απομένει είναι να φανεί έστω και μήνα Φεβρουάριο και αφού έχουν γίνει μια σειρά από αλλαγές στο ρόστερ ότι η ομάδα τώρα που αρχίζουν τα σημαντικά παιχνίδια θα ανεβάσει στροφές και θα παρουσιαστεί πανέτοιμη για να κάνει το αυτονόητο!

Η άφιξη του Γκόρντον και ο ορισμός του τελικού στο Παλέ έχουν αλλάξει σημαντικά το κλίμα στην ομάδα. Η έντονη αμφισβήτηση στο πρόσωπο του προπονητή και σε αρκετούς παίκτες έχει δώσει την θέση στο πείσμα για να πετύχουμε κάτι καλό σε μια περίεργη χρονιά. Το -16 στα Τρίκαλα με το +48 απέναντι στο Ρέθυμνο δείχνει ότι η ομάδα ακόμη ψάχνεται αλλά και ότι έχει τεράστιες δυνατότητες. Κάτι όμως της λείπει για να αποκτήσει τη σταθερότητα και την αυτοπεποίθηση που απαιτείται για να πετύχει τους όποιους στόχους έχει. Αυτό το κάτι φαίνεται να είναι ο Γκόρντον που επέλεξε ο Δημήτρης Πρίφτης για να βελτιώσει σημαντικά κομμάτια στο παιχνίδι μας όπως είναι η οργάνωση στην επίθεση, το μακρινό σουτ και η συγκέντρωση στα κρίσιμα λεπτά ενός αγώνα. Η λογική λέει ότι ο Αμερικάνος τα έχει και τα παρέχει αυτά τα στοιχεία και ότι πολύ εύκολα με το που θα προσαρμοστεί θα μπορέσει να βοηθήσει ολόκληρη την ομάδα για να βελτιωθεί αλλά και κάθε έναν παίκτη ατομικά. Γιάνκοβιτς, Ντραγκίσεβιτς και Τζένκινς είναι 3 παίκτες που για να αποδώσουν χρειάζονται χώρους, σκριν, συστήματα, βοήθειες που ως τώρα δεν υπάρχουν. Ενώ ο Κάμινγκς ίσως και να κάνει κακό στον εαυτό του(και σε ολόκληρη την ομάδα) όταν κρατάει τόσο πολύ την μπάλα στα χέρια του, οπότε αν την μοιράζεται με τον Γκόρντον τα πράγματα θα είναι πολύ καλύτερα. Όλα τα παραπάνω δεν ξέρω πόσο ρόλο μπορούν να παίξουν στο σημερινό παιχνίδι για τον απλό λόγο ότι γνωρίζουμε τη φιλοσοφία του κόουτς και μάλλον δύσκολα να τον δούμε τον Γκόρντον να παίρνει σημαντικό χρόνο συμμετοχής. Λογικά μόνο αν τα πράγματα αρχίσουν να στραβώνουν θα τον δούμε πάνω στο παρκέ. Μακάρι πάντως η ομάδα να κάνει έναν υγιεινό περίπατο και ο Γκόρντον να αρκεστεί σε κάποια αναγνωριστικά λεπτά. Άλλωστε αν ο ΑΡΗΣ πιάσει μια μέτρια απόδοση ακόμη και από αυτόν τον βελτιωμένο σχετικά μπάογκ δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Αρκεί φυσικά να η ομάδα να μην μπει φοβισμένα, να παίξει δυνατά από την αρχή και να μεταφέρει όλο το άγχος στους γηπεδούχους όπου σήμερα θα προσπαθήσουν να ολοκληρώσουν με επιτυχία την χρονιά μιας και τα τελευταία χρόνια ο μοναδικός τους στόχος είναι να μας κερδίζουν... Ας μην τους δώσουμε ξανά αυτή τη χαρά...

Δεν χρειάζεται να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Η ήττα του πρώτου γύρου μας πείραξε πολύ. Όχι μόνο γιατί χάσαμε από τον συμπολίτη αλλά γιατί χάσαμε από έναν μπάογκ για γέλια και για κλάματα, ίσως και τον χειρότερο που έχουμε δει ποτέ... Η νίκη σήμερα επιβάλλεται τόσο για βαθμολογικούς όσο και για λόγους γοήτρου. Το ελάχιστο που είχε να πετύχει φέτος  ο ΑΡΗΣ ήταν να αποδείξει ότι σε σχέση με τις μικρομεσαίες ομάδες της Ελλάδος που έχουν το 1/4 του μπάτζετ του είναι τουλάχιστον ένα επίπεδο πάνω. Αν και μπήκαμε στον Φεβρουάριο ποτέ δεν είναι αργά για να αρχίσει να ανταποκρίνεται στις καλοκαιρινές μας προσδοκίες. Πατάμε το κοτόπουλο και συνεχίζουμε στα ακόμη πιο σημαντικά παιχνίδια!

Την γνώριμη κατάληξη είχε ακόμη ένα παιχνίδι του ΑΡΗ στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας με τους φίλους του συμπολίτη να επιδίδονται σε αστειότητες στις κερκίδες και την αγαπημένη μας ομάδα να φεύγει με το ροζ φύλλο αγώνα. Η σπουδαία εμφάνιση των Μακνήλ και Γουότερς, το ξέσπασμα του Γουάιτ στο Β ημίχρονο και οι ανέλπιστες βοήθειες από παίκτες σαν τον Πελεκάνο και τον Τσούπκοβιτς ήταν αυτά που γύρισαν το παιχνίδι και οδήγησαν σε μια καθαρή νίκη χωρίς ιδιαίτερο άγχος.

Αν και μπήκαμε ζεστά στο παιχνίδι το υψηλό σκορ του πρώτου δεκαλέπτου έδειχνε ότι ο ΑΡΗΣ δεν έπαιζε σωστά άμυνα και αδυνατούσε να επιβάλλει τον ρυθμό του. Ο μπάογκ εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι οι Γουάιτ και Χάγκινς φορτώθηκαν σχετικά νωρίς με 3 φάουλ και έχοντας τον Σχορτσιανίτη ξεκούραστο  κατάφερε να ελέγξει τον ρυθμό, να κυκλοφορήσει σωστά την μπάλα και να προηγηθεί μέχρι και με 10 πόντους διαφορά. Την ίδια στιγμή που στην ομάδα μας σχεδόν τίποτα δεν λειτουργούσε σωστά. Η άμυνα μας ήταν χαλαρή στο μισό γήπεδο, στα ριμπάουντ δεν  βγάζαμε ενέργεια και στην επίθεση πηγαίναμε διαρκώς σε προσωπικές ενέργειες. Ξαφνικά αυτή η εικόνα άλλαξε και με τον Γουάιτ να βγάζει απίστευτη ενέργεια και να μαζεύει το ένα ριμπάουντ μετά το άλλο παρέσυρε και τους συμπαίκτες του σε έναν δαιμονιώδη ρυθμό. Ο ΑΡΗΣ έκανε ένα εξαιρετικό τρίτο δεκάλεπτο εξαφάνισε το -10 και πήρε τα ηνία της αναμέτρησης. Ο Σχορτσιανίτης είχε κουραστεί και εκνευριστεί,  η άμυνα κυρίως πάνω στον Βασιλειάδη είχε γίνει σαφώς πιο αποτελεσματική ενώ και ο Χάγκινς άρχισε να κλείνει τους διαδρόμους προς το καλάθι μας. Το τρίποντο του Πελεκάνου και του Τσούπκοβιτς ήρθαν την κατάλληλη στιγμή, ο Μακνήλ έδειξε το δολοφονικό του ένστικο ενώ ο Γουάιτ που στα τελευταία παιχνίδια ήταν πολύ άστοχος έδωσε την τελική μαχαιριά από τα 6.75 στον συμπολίτη. Η ομάδα μας έχει περισσότερη ποιότητα από τον συμπολίτη, ο Δ.Πρίφτης είχε περισσότερες επιλογές  στον πάγκο του από τον Μαρκόπουλο, επένδυσε σε αυτό και στο τέλος δικαιώθηκε!

Αυτή η νίκη δίνει τέλος στους ονειροπόλους(σαν και αυτούς της NOVA) που βλέπανε τον συμπολίτη σαν διεκδικητή της 3ης θέσης και ουσιαστικά μας κρατάει σε απόσταση αναπνοής από την ΑΕΚ που την έχουμε και μέσα στην έδρα μας. Δεν χρειάστηκε να κάνουμε κάποιο τέλειο παιχνίδι σήμερα για να φύγουμε νικητές. Ακόμη και με μέτριες εμφανίσεις ομάδες σαν τον  μπάογκ, τον Κόροιβο, τον Κολοσσό μπορούμε και πρέπει να τις κερδίζουμε. Καλό είναι να μην σπαταλήσουμε περισσότερο χρόνο σε αυτή την νίκη και να δούμε τη συνέχεια και πως μπορούμε να γίνουμε ακόμη καλύτεροι. Αυτή η ομάδα έχει και ποιότητα και ταλέντο και δίψα για διάκριση! Τον ΑΡΗ του Β ημιχρόνου να δούμε και στη Λιθουανία και η νίκη είναι στο τσεπάκι μας!

ΥΓ. "Μαχητής" ο Τσόχλας τα έδωσε όλα... Νευρίασε και ο Δέδας που δεν άντεξε να βλέπει τον ΑΡΗ να θριαμβεύει... ας ευχηθούμε μια ζωή τέτοιους ψευτόμαγκες να έχουν οι δίπλα.

ΥΓ2. Εντάξει παιδιά... ένα τρίποντο έβαλε ο Τσούπκοβιτς μην το κάνουμε θέμα.