Άλλη μια ήττα γνώρισε η ομάδα μας απέναντι στον Παναθηναϊκό σε ένα παιχνίδι όπου όποτε ήθελαν οι αντίπαλοι μας πατούσαν γκάζι. Το έτσι και αλλιώς δύσκολο παιχνίδι έγινε ακατόρθωτο με τις απουσίες των Κάμινγκς, Καββαδά, Ντραγκίσεβιτς ...και του Σανικίντζε. Η μόλις με 16 πόντους ήττα σύμφωνα με τον ρεαλισμό που θέλει να δείχνουμε ως οπαδοί ο κόουτς Πρίφτης μάλλον θα πρέπει να μας αφήνει ικανοποιημένους. Άλλωστε ακολουθεί ακόμη ένας "τελικός" με την Βιλερμπάν όπου εκεί έχει επικεντρωθεί το ενδιαφέρον όλων μας...

Μπορεί να έλειπαν σημαντικοί παίκτες για την ομάδα μας αλλά αυτό που δεν έλειπε σήμερα ήταν ο ξεκάθαρος προσανατολισμός στην άμυνα μας. Οι παίκτες μας άφησαν το τρίποντο στους αντιπάλους του, ο Παναθηναϊκός ήταν  άστοχος και κακός στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα του αγώνα και αυτό βοήθησε ώστε να μην διασυρθούμε. Το αναγκαστικά περιορισμένο ροτέισον βοήθησε ως ένα βαθμό τους παίκτες μας ώστε σε μερικά χρονικά διαστήματα να παρουσιαστούν ανταγωνιστικοί αλλά μέχρι εκεί. Το επιθετικό πλάνο σε πολύ πιο εύκολα παιχνίδια δεν αποδίδει οπότε και σήμερα οι 54 πόντοι ήταν μια φυσιολογική συγκομιδή. Ενώ δόθηκε και η ευκαιρία για επένδυση στο μέλλον με τους Φλιώνη και Χρηστίδη να πέρνουν χρόνο...

Εξαρχής η αποστολή μας ήταν δύσκολη και κανείς δεν ήλπιζε σε κάτι θετικό από τον σημερινό αγώνα. Παρόλα αυτά όταν βλέπεις την ομάδα να μειώνει στους 4 πόντους περίπου 5΄πριν την λήξη και αντί να βλέπεις μια σπίθα, ένα τρελό όνειρο να αγγίξουν το θαύμα οι παίκτες βλέπεις την ολική κατάρρευση στα εναπομείναντα λεπτά μάλλον το πρόβλημα στον ΑΡΗ έχει να κάνει με κάτι πολύ διαφορετικό από τους τραυματισμούς. Οι "επιμέρους στόχοι" μάλλον επιτεύχθηκαν σήμερα, οπότε με μπόλικη "υπερηφάνεια" #synexizoumemazi...Όσο για τα "κοράκια" τα λόγια είναι περιττά...

5 ημέρες  μετά την τηλεοπτική παρουσία του Νίκου Λάσκαρη στην τηλεοπτική εκπομπή "Δίκη" και  ακόμη να  σταματήσουν οι κραδασμοί από όσα ειπώθηκαν από τον μεγαλομέτοχο του Αυτοκράτορα. Και πώς  θα μπορούσε να γίνει κάτι διαφορετικό μιας και δεν ακούς κάθε ημέρα για επενδύσεις του ενός δις… και ιδιαίτερα σε μια πόλη σαν την Θεσσαλονίκη!

Όπως ήταν αναμενόμενο αυτή η τοποθέτηση του Νίκου Λάσκαρη για το project που προσπαθεί να υλοποιήσει αλλά και η αναφορά του στα περιουσιακά του στοιχεία που είναι πολλαπλάσια των 60 εκ.ευρώ που διεκδικεί ο αντίδικος του δεν είναι δυνατό να μας αφήσουν αδιάφορους,  όλους εμάς τους οπαδούς της ομάδος που έβαλε το μπάσκετ στις καρδιές όλων των Ελλήνων.  Προσπαθώντας λοιπόν να βάλουμε τις σκέψεις μας σε μια σειρά το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι το γιατί αυτή την δυναμική του,  δεν  την  έχει δείξει σε αυτό τον βαθμό μέσα από τον ΑΡΗ μας. Άλλωστε και καθαρά επιχειρηματικά η ως τώρα περπατημένη στο Ελλαδιστάν λέει ότι για οποιοδήποτε επιχειρηματία θέλει να κάνει κάτι μεγάλο μόνο ως πλεονέκτημα θεωρείται το να έχει μια δυνατή λαοφιλή ομάδα σε υψηλό επίπεδο. Από τον Κόκκαλη, τον Μαρινάκη,  τον Μελισσανίδη μέχρι και  τον Σαββίδη αλλά και παλαιότερες περιπτώσεις όπως αυτές του Μπατατούδη, του Κοντομηνά και του Μυτιληναίου  πάντα  οι επιχειρηματικές τους κινήσεις  είχαν στον κάδρο και τις ομάδες τους.  Και σχεδόν πάντα στην αρχή τουλάχιστον αυτό γινόταν με εντυπωσιακό τρόπο.  Όχι ότι ο Νίκος Λάσκαρης έχει δείξει ότι έχει κάποια σχέση ως προς την νοοτροπία του με τους προαναφερθέντες αλλά όπως και να το δεις είναι σχεδόν ακατανόητο να βάλεις δίπλα σε αυτά που ακούσαμε το βράδυ της Δευτέρας τα παζάρια με Μακνήλ, τα ανυπέρβλητα εμπόδια που ακύρωσαν το Nick Galis Cup αλλά και  το πλάνο μιας ομάδας με χαμηλό ταβάνι, όχι και τόσο αντάξιο της  ένδοξης ιστορίας της . Μια λαμπρή ιστορία στον Ελληνικό αθλητισμό που ήταν και από τους βασικούς λόγους σύμφωνα με τον μεγαλομέτοχο που τον έφεραν στον ΑΡΗ μας.  Πως σε όλα τα παραπάνω  κολλάει η οικονομική εξυγίανση για κάποια ποσά αστεία σύμφωνα με τον πρόεδρο αλλά και  αστεία μπροστά σε αυτά που απαιτούνται για να μπει ο ΑΡΗΣ ανάμεσα στους 2 της Αθήνας. Όπως και αν το δεις, τα νούμερα δεν βγαίνουν…

Με το όλο μπλέξιμο του Νίκου Λάσκαρη  και της συζύγου  του με τον Λετονό επιχειρηματία δεν θα ασχοληθούμε. Υπάρχουν τα δικαστήρια και οι δικηγόροι για αυτά. Πάντως για να βγει ο πρόεδρος στην Δίκη όπου μόνο γραφικές φιγούρες βλέπουμε εκεί μάλλον το θέμα δεν είναι τόσο απλό όπως οι γνωστοί καλοθελητές έσπευσαν πριν πολύ καιρό να μας ενημερώσουν…  Αυτό που σίγουρα είμαστε, είναι οπαδοί του ΑΡΗ. Και ως οπαδοί του ΑΡΗ ελπίζω να μας επιτρέψουν οι οικονομολόγοι, τεχνοκράτες συνΑρειανοί μας που  ανησυχούν για το "χαρτοφυλάκιο" του μεγαλομετόχου  να ζητάμε από τον Ν.Λάσκαρη να κάνει τον ΑΡΗ πάνω στο παρκέ τόσο μεγάλο όσο μεγάλα είναι και τα πλάνα του εκτός παρκέ. Το τι θα γίνει τελικά, ο χρόνος θα δείξει…

ΥΓ. Αν υπάρχει ένα ιστορικό έγκλημα μεγαλύτερο από την πτώση  του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ στην Γ Εθνική αυτό σίγουρα είναι ο διωγμός του Νίκου Γκάλη από την αγαπημένη μας ομάδα. Και αυτό είναι αρκετό ώστε όταν ακούμε το όνομα Θ.Μητρούδης να γεμίζουμε με απογοήτευση, οργή και θλίψη. Παρόλα αυτά καλό είναι όταν κάποιος λέει κάτι να σχολιάζουμε και λίγο την ουσία όσων λέει και να μην μένουμε μόνο στο ποιος το είπε, γιατί το είπε και αν είναι επώνυμος ή ανώνυμος. Όχι τίποτα άλλο αλλά μένοντας στα ονόματα χάνεις και το δίκιο σου… Άσε που οι ίδιοι άνθρωποι, αν ο Θ.Μητρούδης έπλεκε το εγκώμιο του Ν.Λάσκαρη μέχρι και άφεση αμαρτιών μπορεί να του έδιναν…

ΥΓ2. Για να καταλάβω πως πάει το πράμα… Στο ποδόσφαιρο δεν μας ενδιαφέρει τι κάνει ο πρόεδρος με τις επιχειρήσεις του, αν χρωστάει ή δεν χρωστάει στους υπαλλήλους τους αλλά μας ενδιαφέρει τι κάνει με τον ΑΡΗ μας. Στο μπάσκετ όμως το τι κάνει  ο πρόεδρος με τον ΑΡΗ μας περνάει σε δεύτερη μοίρα και μας ενδιαφέρουν περισσότερο τα επιχειρηματικά του πλάνα. Έτσι πάει?

ΥΓ3. Πραγματικά όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο έντονη γίνεται η αλλοίωση του DNAτου Αρειανού.  Φθάσαμε πλέον στο σημείο η ενασχόληση μας με τον ΑΡΗ να έχει να κάνει με το καλό του τόπου μας και την δημιουργία θέσεων εργασίας για τους συμπολίτες μας…

Με αυτό το ασυνήθιστο ισόπαλο σκορ ολοκληρώθηκε το "πρώτο ημίχρονο" ανάμεσα στην αγαπημένη μας ομάδα και την Βιλερμπάν. Αν και καταφέραμε να προηγηθούμε μέχρι και με 11 πόντους, οι πολλές χαμένες βολές, τα λάθη στην επίθεση, η αστοχία στα τρίποντα και η κακή διαιτησία όδηγησαν στο τελικό 67-67, ένα αποτέλεσμα που ψαλιδίζει σημαντικά τις πιθανότητες μας για πρόκριση στην επόμενη φάση.

Κάτι από τον αγώνα με την Στρασμπούργκ θύμισαν οι παίκτες μας στο ξεκίνημα της αναμέτρησης δείχνοντας ιδιαίτερη διάθεση στην άμυνα αλλά και προσπαθώντας ξεκάθαρα να περάσουν την μπάλα στο καλάθι. Όσο όμως περνούσε ο χρόνος η συγκέντρωση των παικτών μας χανόταν και οι Γάλλοι δεν ήταν διατεθιμένοι να αφήσουν την ευκαιρία να πάει χαμένη παίρνοντας κεφάλι στο σκορ. Στο τρίτο δεκάλεπτο ήρθε το ξέσπασμα για την ομάδα μας που όχι μόνο γύρισε το παιχνίδι αλλά κατάφερε να πάρει και μια διαφορά που αν έμενε μέχρι το τέλος θα ήταν ένα πολύ καλό προβάδισμα για τον επαναληπτικό. Σε εκείνο όμως το σημείο οι παθογένειες του ΑΡΗ έκαναν την εμφάνιση τους όπως και οι 3 διαιτητές που φόρτωναν με απίθανα φάουλ τους παίκτες μας στέλνοντας με μεγάλη ευκολία τους Γάλλους στις βολές. και δίνοντας το δικαίωμα στην Βιλερμπάν να ανακάμψει και να περάσει μπροστά. Στο τέλος με τα λάθη στην επίθεση να συνεχίζονται όπως και η αστοχία στις βολές δεν καταφέραμε να πάρουμε ούτε καν μια νίκη περισσότερο ψυχολογίας παρά ουσίας μιας και μια νίκη με 1-2 πόντους δεν θα ήταν ικανή να κάνει την διαφορά. Σε όλο αυτό το σκηνικό για πολλοστή φορά φέτος ο Δ.Πρίφτης όχι μόνο δεν μπόρεσε να βρει τις λύσεις αλλά με το ανούσιο ροτέισον και τον ανεξήγητο παραγκωνισμό παικτών όπως ο Τσαϊρέλης και ο Καββαδάς που σήμερα τα πήγαν αρκετά καλά αλλά ξεχάστηκαν στον πάγκο μάλλον δυσκόλεψε την προσπάθεια της νίκης. Περίεργη η εμφάνιση του Γιάνκοβιτς που δεν έπαιρνε προσπάθειες ενώ προβλημάτισε και πάλι ο Γκόρντον με την κακή του παρουσία.

Ναι μεν η Βιλερμπάν δεν μας "τρόμαξε" με την παρουσία της αλλά όπως συμβαίνει από την αρχή της χρονιάς ο κακός μας εαυτός φαντάζει ο δυσκολότερος μας αντίπαλος. Το να ελπίζουμε σε νίκη μέσα στην Γαλλία δεν περιέχει τον ρεαλισμό που θέλει να έχουμε ο προπονητής μας... παρόλα αυτά εμείς επειδή δεν έχουμε μάθει να τα παρατάμε θα συνεχίσουμε να ελπίζουμε και θα παρακαλάμε ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του να διαψεύσουν την απαισιοδοξία μας παίρνοντας επιτέλους μια σημαντική νίκη εκτός έδρας... #synexizoumemazi

ΥΓ. Μπορεί σήμερα ο Δ.Πρίφτης να μην μας "κατσάδιασε" όπως μετά τον αγώνα με τον Κόροιβο αλλά σειρά πήρε ο αρχηγός... Χάσαμε το κύπελλο, μια ανάσα από το να χάσουμε την Ευρωπαϊκή ελπίδα για διάκριση αλλά δεν τρέχει τίποτα γιατί έχουμε μπροστά μας και τα πλέιοφς... αυτά τα πλέιοφς που οι ίδιοι άνθρωποι απορούσαν γιατί γινόνται...

ΥΓ2. Που να κερδίζαμε εμείς την προτωπόρο Ισπανίας... θα σηκώναμε λάβαρο στην οροφή του Παλέ!

ΥΓ3. Και για τους "χαρούμενους" οπαδούς. ...τα μπάτζετ, έλειπε ο Σανικίντζε, έλειπε ο Ντραγκίσεβιτς, η διαιτησία, οικονομική εξυγίανση, προσπαθήσαμε, και στα @@ γιατί ο πρόεδρας θα κάνει επένδυση 1δις!

Την εμφάνιση του πρώτου αγώνα κόντρα στην Στρασμπούργκ μέσα στο Nick Galis Hall θέλει να επαναλάβει η ομάδα μας σήμερα το απόγευμα απέναντι στην Βιλερμπάν για να κάνει το πρώτο αποφασιστικό βήμα για την πρόκριση στην επόμενη φάση. Ο ΑΡΗΣ μας θα παραταχθεί χωρίς τον Ντραγκίσεβιτς απέναντι σε μια καλή ομάδα όπως είναι η Βιλερμπάν που όμως είναι μέσα στις δυνατότητες μας και αν εκμεταλλευτούμε την έδρα μας μπορούμε να πάρουμε την πρόκριση.

Η Βιλερμπάν μπορεί οι ειδικοί να λένε ότι πρόκειται για διαφορετικού στυλ ομάδα σε σχέση με την Στρασμπουργκ αλλά ως Γαλλική ομάδα έχει τα ίδια χαρακτηριστικά που έχουν όλες οι Γαλλικές ομάδες. Παίκτες με πλούσια αθλητικά προσόντα που προσπαθούν συνήθως με ανορθόδοξους τρόπους σε γρήγορο τέμπο να χτυπήσουν τους αντιπάλους τους. Ένα άναρχο στυλ που σε γενικές γραμμές μας ταιριάζει πιο πολύ από ότι ο χαμηλός ρυθμός και οι οργανωμένες επιθέσεις απέναντι σε οργανωμένες άμυνες. Βέβαια όπως φάνηκε στο τελευταίο μας Ευρωπαϊκό παιχνίδι η συγκέντρωση είναι το νούμερο ένα απαιτούμενο ώστε να μην παρασυρθείς και ξαφνικά με συνοπτικές διαδικασίες βρεθείς στον άχαρο ρόλο να κυνηγάς στο σκορ. Η απουσία του Ντραγκίσεβιτς είναι ένα πλήγμα αλλά με βάση τον τρόπο που διαχειρίζεται το ρόστερ ο κόουτς ίσως και να λειτουργήσει ευεργετικά για την ομάδα μιας και το ανούσιο ροτέισον που δεν αφήνεις τους παίκτες να βρουν ρυθμό ως ένα σημείο θα περιοριστεί. Δυνατή άμυνα, ενέργεια σε όλες τις φάσεις και συγκέντρωση για 40' είναι η συνταγή για την σημερινή νίκη που αν έρθει και με μια καλή διαφορά θα είναι θετικό. 

Τα χθεσινά αποτελέσματα στο Basketball Champions League έδωσαν τροφή για πολλά συμπεράσματα. Οι μη απαιτητικοί συνΑρειανοί μας που αρέσκονται να δικαιολογούν τα αδικαιολόγητα θα έμειναν στην δύσκολη νίκη της ΑΕΚ επί της Μονακό... Οι υπόλοιποι πάντως βλέποντας την νίκη του μπάογκ επί μιας πολύ δυνατής ομάδας(όπως μας την παρουσιάζουν)  αλλά και τα άλλα αποτελέσματα φθάνουμε στο συμπέρασμα που λέγαμε εξαρχής. Ο ΑΡΗΣ σε αυτή την διοργάνωση δεν γίνεται να έχει άλλο στόχο πέρα από την κορυφή. Champions League ή Milko Cup ελάχιστη σημασία έχει... Εδώ αγωνιζόμαστε, οι αντίπαλοι μας είναι της ίδιας δυναμικής με εμάς και θα πρέπει να εξαντλήσουμε τις πιθανότητες μας για να κατακτήσουμε την κούπα. ΠΑΜΕ ΡΕ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Όσο για τις δηλώσεις του Ν.Λάσκαρη μόνο αδιάφορους δεν μας άφησαν και πολύ σύντομα θα ασχοληθούμε.

Επιστροφή στις νίκες για την αγαπημένη μας ομάδα που επικράτησε του Κοροιβου Αμαλιάδας με 100-79 σε ένα παιχνίδι που εξελίχθηκε πολύ πιο δύσκολα από όσο δείχνει το τελικό σκορ. Η πολύ καλή εμφάνιση του Γιάνκοβιτς αλλά και οι βοήθειες που έδωσαν οι Κάμινγκς, Ντραγκίσεβιτς και Τζάκσον έκαναν τη διαφορά και ο ΑΡΗΣ μας ξαναεπέστρεψε την 4η θέση. Το τρίποντο του Ζάρα λίγο πριν το σφύριγμα της λήξης ξόρκισε το φάντασμα της κατοστάρας που είχε εξελιχθεί σε σήριαλ σε προηγούμενα παιχνίδια.

Μια από τις γνωστές αλλοπράσαλες εμφανίσεις του ΑΡΗ μας είδαμε και σήμερα μέχρι τις αρχές του Β ημίχρονου με τίποτα σχεδόν να μην λειτουργεί σωστά. Η δυσκολία με την οποία περνούσαμε το κέντρο και τα πολλά λάθη ήταν το βασικό χαρακτηριστικό μας. Κάτι που σε συνδυασμό με την εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας είχε ως αποτέλεσμα να βρεθούμε μέχρι και με 5 πόντους πίσω στα πρώτα λεπτά της 3ης περιόδου. Σε εκείνο το σημείο γύρισε ο διακόπτης και είδαμε έναν εντελώς διαφορετικό ΑΡΗ μέχρι το τέλος της αναμέτρησης. Η άμυνα έγινε πολύ πιο σκληρή και αποτελεσματική ενώ στην επίθεση οι παίκτες μας με κάθε ευκαιρία χτυπούσαν κοντά στο καλάθι. Τζάκσον και Σίμτακ είχαν ουσία στο παιχνίδι τους, έλεγξαν τα ριμπάουντ και έδωσαν την ευκαιρία στην ομάδα να αντεπιτεθεί. Ο Γιάνκοβιτς με 21 πόντους(8 στα 8 δίποντα) ήταν ο παίκτης που αναζητούσαμε εδώ και πολλές αγωνιστικές, ο Κάμινγκ άρχιζε να βάζει την μπάλα στο καλάθι, ο Ντραγκίσεβιτς άφησε τα τρίποντα και σκόραρε από κοντά και κάπως έτσι το -5 έγινε +21. Το τρίποντο του Ζάρα που οδήγησε στην κατοστάρα πρόσφερε χαμόγελα στον σκασμένο κόσμο που βρέθηκε σήμερα στο Παλέ παρά την όποια πίκρα του...

Πέρασε και αυτό το παιχνίδι αφήνοντας μας για ακόμη μια φορά ανάμεικτα συναισθήματα. Από την μια η ικανοποίηση για τη νίκη και την εμφάνιση της ομάδος για περίπου 15' και προβληματισμός για αυτά που είδαμε για σχεδόν 25΄. Το ξέσπασμα του Δ.Πρίφτη στην συνέντευξη τύπου μετά τον αγώνα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το ίδιο το παιχνίδι και για όσους "διαβάζουν" πέρα από τους τίτλους φανερώνει και γιατί τραβάει αυτά που τραβάει αυτή η ομάδα και ο κόσμος της. Έλειψη ρεαλισμού, μιζέρια και γκρίνια βλέπει ο Δ.Πρίφτης στον κόσμο του ΑΡΗ ενώ πήρε την ευθύνη(στα λόγια) πάνω του για ότι συμβαίνει φέτος. Προφανώς ο κόουτς δυσκολεύεται να κατανοήσει πως φαίνεται στον κόσμο του ΑΡΗ το να πανηγυρίζεις την 4η θέση στην Basket League των τεσσάρων ομάδων, την  "σφαίρα του έξτρα" στην Ευρώπη, την συμμετοχή στον τελικό με ένα δύσκολο παιχνίδι μέσα στην έδρα σου και την απονομή των μεταλίων για αυτή τη συμμετοχή... Ενώ ο ρεαλισμός λέει ότι όταν το καλοκαίρι με το καλό χωρίσουν οι δρόμοι ΑΡΗ - Πρίφτη, ο κόουτς έχοντας πλέον εμπλουτίσει το βιογραφικό του με τίτλους όπως το coach of the year, το μετάλιο της συμμετοχής στον τελικό και πολύτιμες εμπειρίες από την Ευρώπη όντας στην "ηλεκτρική καρέκλα" μιας μεγάλης ομάδας όπως είναι ο ΑΡΗΣ θα μπορέσει με ευκολία να συνεχίσει την σταδιοδρομία έχοντας κάνει ένα σπουδαίο βήμα στην καριέρα του. Αντιθέτως ο ΑΡΗΣ μας θα μαζεύει τα κομμάτια του και θα ξαναπροσπαθεί να χτίσει από το μηδέν έχοντας κάνει τουλάχιστον ένα βήμα πίσω...

ΥΓ. Μπράβο σε όλους όσους έπνιξαν την πίκρα τους και ήρθαν σήμερα στο γήπεδο!

ΥΓ2. Από τώρα τρέμουμε για την επόμενη σεζόν και τα "αντίποινα" στην Αμαλιάδα για τους 100 πόντους που τους ρίξαμε στο κεφάλι...

ΥΓ3. Ενδιαφέρον στατιστικό που θα μπορούσε να τσεκάρει η ΚΑΕ είναι το πόσοι από αυτούς που τους δόθηκαν εισιτήρια για τον τελικό ήρθαν και σήμερα... έτσι για την επιβεβαίωση.

Μετά τον μεγάλο χαμένο τελικό και την "θριαμβευτική" πρόκριση επί της Γαλλικής Στρασμπούργκ στην Ευρώπη, η ομάδα μας συνεχίζει την προσπάθεια της στο πρωτάθλημα. Εκεί που θα επιδιώξει να πάρει όσο πιο εύκολα μπορεί τη νίκη απέναντι στον Κόροιβο Αμαλιάδας  και σε συνδυασμό με τα δύσκολα παιχνίδια που έχουν οι "συγκάτοικοι" του στην βαθμολογία να μείνει μόνος 4ος... αν αυτό έχει κάποια σημασία για τον ΑΡΗ όπως τον μάθαμε από μικροί...

Ο Κόροιβος μπορεί εκτός έδρας να αποτελεί τον εφιάλτη των τελευταίων χρόνων και ακόμη και φέτος να έπρεπε να γίνουν τα αδύνατα δυνατά για να κερδίσουμε στην Αμαλιάδα αλλά μέσα στην έδρα μας δεν έχει καμία τύχη. Το ζητούμενο όμως σήμερα όπως και σε κάθε εύκολο παιχνίδι είναι να δούμε έστω και ένα διστακτικό βήμα βελτίωσης. Βήμα βελτίωσης που δεν θα έχει να κάνει με το πόσα τρίποντα θα βρουν σήμερα τον στόχο αλλά με το αν αυτή η ομάδα θα αρχίσει έστω και τέλη Φεβρουαρίου να θυμίζει επαγγελματική ομάδα. Η απουσία του Γκόρνον περιπλέκει για ακόμη μια φορά τα πράγματα αλλά το ιατρικό ιστορικό ενός αθλητή είναι κάτι που θα έπρεπε μετά από όσα βιώνουμε την φετινή χρονιά να το λαμβάνει υπόψιν του ο Δ.Πρίφτης αλλά και όλοι όσοι βοηθάνε στην επιλογή παικτών. Πέρα όμως από τον Γκόρντον θα πρέπει επιτέλους να δούμε και τον κόουτς αυτά τα "πρέπει" και την "δουλειά"  που αναφέρει στις συνεντεύξεις τύπου να τα δούμε να εφαρμόζονται. Διαφορετικά απλά θα περιμένουμε μοιρολατρικά να ολοκληρωθεί η χρονιά βλέποντας έναν τους όποιους στόχους είχαμε(και φοβόμασταν να κατονομάσουμε) να χάνονται με τον πιο άσχημο τρόπο.

Ο σημερινός αγώνας στο Παλέ έχει ακόμη μια ιδιαιτερότητα μιας και είναι το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι μετά τον τελικό όπου η απογοήτευση για την εικόνα της ομάδος αλλά και τον τρόπο που χειρίστηκε η ΚΑΕ το θέμα με τα εισιτήρια δεν έχει ξεχαστεί. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον στατιστικό να δούμε μετά το σημερινό παιχνίδι πόσοι από τους τυχερούς που βρέθηκαν το περασμένο Σάββατο στο Παλέ ως πιο  "εκλεκτοί" οπαδοί από αυτούς που αποδεδειγμένα στηρίζουν τον μπασκετικό ΑΡΗ θα κάνουν τον κόπο να έρθουν και σε αυτό το αδιάφορο παιχνίδι για να στηρίξουν τον Αυτοκράτορα. Η ανακοίνωση για δωρεάν είσοδο στον αγώνα με τη Βιλερμπάν στους κατόχους διαρκείας που δεν πήγαν στον τελικό είναι  το ελάχιστο που μπορεί να κάνει η ΚΑΕ για να μειώσει το χάσμα που έχει δημιουργηθεί με αυτούς που εμπράκτως στηρίζουν. Ιδίως μετά την ανακοίνωση της τιμωρίας της έδρας μας για 2 αγωνιστικές. Πάμε για τη νίκη σήμερα και #synexizoymemazi και όπου μας βγάλει...

Στις 16 κορυφαίες ομάδες του Basketball Champions League προκρίθηκε πριν από λίγο η ομάδα μας, που γνώρισε ανώδυνη ήττα από την Στρασμπούργκ. Μια πρόκριση που μετριάζει τα συναισθήματα για την κακή εικόνα που είχε και σήμερα ο ΑΡΗΣ που κινδύνεψε να αποκλειστεί παρά το ευρύ +19 του πρώτου αγώνα. Ευτυχώς βρέθηκε ο Θ.Ζάρας σε εξαιρετική βραδιά, έκανε τη διαφορά και χάρισε ουσιαστικά την πρόκριση στην ομάδα μας.

Εξαρχής το παιχνίδι ήταν δύσκολο παρά την ευκολία με την οποία ήρθε η νίκη στο πρώτο παιχνίδι. Ο λόγος δεν ήταν άλλος από την αστάθεια που δείχνει διαρκώς η ομάδα μας από παιχνίδι σε παιχνίδι αλλά και η έλειψη αυτοπεποίθησης που είναι εμφανής σε όλους τους παίκτες και τον προπονητή.  Κάτι που φάνηκε από το ξεκίνημα του αγώνα όπου οι Γάλλοι μπήκαν φουριόζοι και ο ΑΡΗΣ μας έδειχνε να τα έχει χαμένα. Χαλαρή άμυνα, αστοχία, λάθη και κακές επιλογές στην επίθεση που έδωσαν το δικαίωμα στην Στρασμπούργκ να φθάσει και στο +23 σχετικά εύκολα. Για καλή μας τύχη ο Θ.Ζάρας δεν παρασύρθηκε από τη μετριότητα των συμπαικτών του, πέτυχε σημαντικά καλάθια όταν δεν μπορούσαμε να σκοράρουμε με τίποτα και ήταν αυτός που ουσιαστικά χάρισε την πρόκριση στην ομάδα μας. Βοήθησαν χωρίς να πιάσουν κάποια ιδιαίτερα καλή απόδοση οι Κάμινγκς, Γιάνκοβιτς και Τζάκσον. Προβλημάτισαν έντονα με την "απουσία" τους όλοι οι υπόλοιποι παίκτες όπως και ο κόουτς που ακόμη αδυνατεί να βρει λύσεις. Μάλιστα με τον τρόπο που μοιράζει τον χρόνο και την εμπιστοσύνη που δείχνει ή δεν δείχνει σε συγκεκριμένους παίκτες απλά επιβεβαιώνει την άποψη ότι τα έχει χαμένα... και ότι αυτή η ομάδα δύσκολα να αλλάξει εικόνα.

Τέλος καλό όλα καλά θα μπορούσε να πει κανείς μετά τη σημερινή πρόκριση αλλά πόση δόση αλήθειας έχει αυτό όταν γνωρίζεις ότι έτσι δεν πας πουθενά. Άλλωστε αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς παρά την επιβλητική εμφάνιση στο Παλέ πριν 2 εβδομάδες οι περισσότεροι περιμέναμε ακριβώς αυτό το παιχνίδι που παρακολουθήσαμε. Και πως θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά όταν ο ίδιος ο προπονητής και οι παίκτες του δείχνουν να μην πιστεύουν στις δυνάμεις του.όπως φάνηκε και από τις δηλώσεις τους πριν το παιχνίδι. Όσο για το μέλλον... με τον Γκόρντον να είναι σε κακή αγωνιστική κατάσταση, τον Τζένκινς να χάνεται στο παρκέ και τον πάγκο, τον Κάμινγκς ακόμη να μαθαίνει το Ευρωπαϊκό στυλ παιχνιδιού, τους Γιάνκοβιτς και Ντραγκίσεβιτς να σπάνε τα καλάθια με την αστοχία τους και τον Καββαδά και τον Τζάκσον να αποτελούν αλλαγή(!?!?) του Σίμτσακ ελπίδα για κάτι καλό δύσκολα να υπάρξει...

ΥΓ. Ξεχειλίζει περηφάνεια ο Αρειανός μετά από αυτή την πρόκριση... άλλωστε όπως είπε ο κόουτς απέναντι μας είχαμε μια ομάδα ευρωλίγκας που εύκολα μπορούσε να μας κερδίσει με 30 πόντους! 

Στο χρονοντούλαπο της ιστορίας ανήκει πλέον ο τελικός του κυπέλλου Ελλάδος και όπως απαιτεί η ωμή πραγματικότητα, η ομάδα πρέπει να συνεχίσει την προσπάθεια της σε Ελλάδα και Ευρώπη. Άλλωστε μόνο τυχαίο δεν είναι το μότο "συνεχίζουμε μαζί" για την φετινή ομάδα όπου ούτε για μια στιγμή δεν μπαίνει στην διαδικασία να αναλογιστεί το μέγεθος και τις επιπτώσεις της αποτυχίας μετά από πικρές ήττες όπως αυτήν του περασμένου Σαββάτου. Η πρόκριση στην επόμενη φάση αναμένεται να επικυρωθεί σήμερα το βράδυ στην Γαλλία αλλά και μόνο το ότι δεν αποτελεί για τους ανθρώπους της ομάδος το +19 του πρώτου αγώνα εγγύηση για την πρόκριση φανερώνει την νοοτροπία που υπάρχει.

Στο πρώτο παιχνίδι ο ΑΡΗΣ κατάφερε με την άμυνα του να εγκλωβίσει τους Γάλλους και να τους κάνει πάνω στο γήπεδο να φανεί μια πολύ κακή ομάδα, ανίκανη να μας απειλήσει. Λογικά το Στρασβούργο θα παρουσιαστεί πιο ανταγωνιστικό και εκεί είναι που θα πρέπει οι παίκτες μας να είναι πιο συγκεντρωμένοι, να μην παρασυρθούν από τον γρήγορ ρυθμό που θα θέλουν να επιβάλλουν οι αντίπαλοι μας. Ο χρόνος στο σημερινό παιχνίδι είναι σύμμαχος μας και αυτό σίγουρα θα το έχει υπολογίσει στο πλάνο του ο Δ.Πριφτής. Φυσικά όπως και στα υπόλοιπα παιχνίδια ερωτηματικό αποτελεί η δική μας εικόνα. Ιδίως μετά το ψυχολογικό άδειασμα του χαμένου τελικού. Οι ημέρες για προπόνηση είναι ελάχιστες άρα το να περιμένουμε στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι να δούμε κάτι διαφορετικό μάλλον είναι αδύνατο. Στην ψυχολογία, στη διάθεση, στη μαχητικότητα όμως μπορεί και να δούμε κάτι διαφορετικό.

Όσο περνάει ο καιρός οι δικαιολογίες τελειώνουν... Το "είμαστε μέσα στους στόχους μας"  πλέον αφορά μόνο την "αδιάφορη"(σύμφωνα με τις περσινές εκτιμήσεις των "ειδικών") αλλά και την "καλή πορεία" στην Ευρώπη που ακόμη δεν έχει διευκρινιστεί. Την ίδια στιγμή στην ΑΕΚ κινούνται χωρίς φόβο για την κατάκτηση του τροπαίου... χωρίς να παίζουν με τις λέξεις. #synexizoumemazi

Χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να προσθέσει η αγαπημένη μας ομάδα άλλο έναν τίτλο στη συλλογή της γνωρίζοντας την ήττα από τον Παναθηναϊκό με 68-59. Σε ένα παιχνίδι που παρά την μέτρια εικόνα μας κυρίως στην επίθεση ήταν στα μέτρα μας και μπορούσαμε να κάνουμε την έκπληξη. Έλειπε ένας ηγέτης πάνω στο παρκέ, έλειπε ένας ηγέτης στον πάγκο και έλειπε και ένας ηγέτης παραέξω...Μοιραία ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι ακριβώς όπως και στα περισσότερα παιχνίδια από την αρχή αυτής της "περίεργης" χρονιάς και ηττήθηκε από μια καλύτερη ομάδα που βρέθηκε σε εξίσου κακή βραδιά.

Εξαρχής άπαντες γνώριζαν ότι για να μπορέσει ο ΑΡΗΣ σήμερα να διεκδικήσει το κύπελλο έπρεπε να παίξει καλή άμυνα αλλά και να έχει υψηλά ποσοστά ευστοχίας στα τρίποντα. Ναι μεν στην άμυνα τα πήγαμε καλά αλλά στην επίθεση υπήρχε το γνωστό χάος. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε από το ξεκίνημα να πάρει μια διαφορά ασφαλείας αλλά ο ΑΡΗΣ βρήκε στο πρόσωπο του Τσαϊρέλη τον μπροστάρη της αντεπίθεσης και κατάφερε να προσπεράσει στο σκορ. Οι 2 πόντοι διαφοράς  που υπήρχαν στο ημίχρονο με τους περισσότερους παίκτες  μας να είναι "κρυμμένοι" έδινε την ελπίδα ότι ακόμη και έτσι μπορούσαμε. Στο τρίτο δεκάλεπτο όμως η δική μας ομάδα δεν μπήκε ποτέ στο γήπεδο και ο Παναθηναϊκός μας τιμώρησε εκτοξεύοντας την διαφορά στο +17. Σε εκείνο το χρονικό σημείο σαν να έκαναν την εμφάνιση τους τα φαντασματάκια του Παλέ  και με τον Τζένκινς και τον Κάμινγκς να σκοράρουν με κάθε ευκαιρία καταφέραμε να μειώσουμε στους 4. Έλα όμως που οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται... Ανόητα λάθη στην επίθεση που ξαφνικά θυμηθήκαμε ότι πρέπει να περάσουμε την μπάλα στον ψηλό, ολιγωρία από τον πάγκο που αποφάσισε  για σχεδόν ένα ολόκληρο δεκάλεπτο να παίξουμε χωρίς σέντερ την ώρα που οι αντίπαλοι ανανέωναν τις επιθέσεις τους, έκλεισαν και τα ματάκια τους σε 1-2 φάσεις  οι διαιτητές και κάπως έτσι χάθηκε η κούπα...

Ναι μεν προσπάθησε η ομάδα αλλά απείχε πάρα πολύ από αυτό που θα θέλαμε να δούμε σήμερα. Ναι μεν ότι και να έκανες μπορεί να έχανες αλλά το να μην βλέπεις νεύρο, ένταση, σκλήρη ως αντιαθλητική άμυνα στα κρίσιμα ή έστω μια μικροφασαρία μπας και αλλάξεις κάτι είναι κάτι που δεν χωνεύεται... Αλλά δυστυχώς όσοι παρακολουθούμε αυτή την ομάδα από κοντά δεν περιμέναμε κάτι περισσότερο. Αυτός είναι ο προπονητής της ομάδος και αυτοί είναι οι παίκτες που επέλεξε. Χαμηλοί τόνοι, καλά παιδιά και αξιοπρέπεια.... Λείπει ο εγωισμός, λείπει το θράσσος, λείπει ο τσαμπουκάς και το σημαντικότερο λείπει η φιλοδοξία... Είμαστε χαρούμενοι που παίξαμε τελικό, να προχωρήσουμε και λίγο ακόμη στην Ευρώπη, να δώσουμε τον υπερ πάντων αγώνα για να βγούμε 4οι και όλα καλά. Η ιστορία πάντως έγραψε... μετά το κύπελλο των "απλήρωτων.... είχαμε και το κύπελλο των "χεσμένων"...

ΥΓ. Ας παραδειγματίζοντε λίγο και οι δικοί μας από τα καμωματα του Γιαννακόπουλου. Σε ένα γήπεδο όπου δεν υπήρχε η παραμικρή ένταση(μέχρι το φινάλε), οι φίλοι του Παναθηναϊκού ήρθαν σαν κύριοι στις θέσεις του και όλα λειτουργούσαν αρμονικά ο Τράκης  ήρθε και πούλησε τρέλα όταν εσένα σε τρέχουν από εδώ και από εκεί... και σε "ουδέτερες" έδρες οι οπαδοί σου πρέπει να γίνουν κομμάντο για να μπουν.

ΥΓ2. Με αρχηγό που δεν παίζει(?) καθόλου, ηγέτη έναν παραδοσιακά παγκίτη μικρομεσαίων ομάδων και προπονητή βοηθό αποτυχημένων δεν πας μπροστά...

ΥΓ3. Αν ο διαιτητής σφύριζε το φάουλ και αν ο προπονητής έβαζε μέσα κανά ψηλό και αν η γιαγιά μου είχε πατίνια...

ΥΓ4. Τελικά εκεί στην ΚΑΕ αισθάνονται δικαιωμένοι; τα μοίρασαν σωστά τα εισιτήρια;

ΥΓ5. Υπήρχε μεγάλο δίλλημα για την επιλογή της φωτογραφίας για το συγκεκριμένο ποστ. Οι "θριαμβευτές" που παραλαμβάνουν τα μετάλια τους στα αποδυτήρια(με κάποιος χαμογελαστούς?!?!?!)  ή τα σπασμένα καρεκλάκια στο Παλέ?