Με φόντο τις "αλλαγές" που αναμένεται να γίνουν στο ρόστερ σύμφωνα με τα τελευταία κιτρινόμαυρα ρεπορτάζ η ομάδα μας κατεβαίνει στην Λευκάδα για να αντιμετωπίσει την τοπική ομάδα στο ξεκίνημα μιας σειράς "δύσκολων" παιχνιδιών. Δύσκολων όχι όσο αφορά τη δυναμική των αντιπάλων μιας και πρόκειται για σχετικά αδύναμες ή μέτριες ομάδες(εντός έδρας) αλλά για την σημασία των αγώνων τόσο βαθμολογικά όσο και ψυχολογικά. Πιθανή ήττα στις επόμενες 8 αναμετρήσεις μπορεί να μπλέξει την ομάδα σε περιπέτειες ακόμη και για στόχους αυτονόητους που ποτέ δεν τόλμησε κανείς μας ούτε για πλάκα να αμφισβητήσει.

Η Δόξα Λευκάδας είναι μια ομάδα που στήθηκε με συνοπτικές διαδικασίες λίγο πριν την έναρξη του πρωταθλήματος, πήγε σε κάποιες σίγουρες λύσεις με έμπειρους παίκτες όπως οι πρώην κιτρινόμαυροι Ταπούτος και Τσαλδάρης και με τον αέρα του απόλυτου αουτσάιντερ για την ώρα τα πηγαίνει αρκετά καλά. Μπορεί να έχει μόλις 2 νίκες στα πρώτα 7 παιχνίδια αλλά έχει ήδη αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό που ακόμη και για εμάς(σύμφωνα με τους τεχνοκράτες οπαδούς) αποτελεί ήττα εντός προγράμματος. Η νίκη με τον μπάογκ στην πρεμιέρα έκανε αίσθηση, όπως και η "αυτοκτονία" κόντρα στον Ολυμπιακό. Υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα έπρεπε να ασχοληθούμε καθόλου με τον νεοφώτιστο αντίπαλο μας αλλά η κακή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο μπασκετικός ΑΡΗΣ κάθε παιχνίδι μοιάζει με "ντέρμπι" χωρίς προγνωστικά. Άγνωστο το πως θα παρουσιαστούμε στην αυριανή αναμέτρηση. Θα δούμε κάτι διαφορετικό; Θα δούμε τον Τζένκινς πάλι σε ρόλο "πασαδόρου" ή τον Κάμινγκς να κάνει τις γνωστές μπούκες? Ο Μπάκνερ έχει βρει ρυθμό ή  η εμφάνιση στην Γερμανία ήταν μια φωτοβολίδα? Ο Μάρμπλ θα είναι επηρρεασμένος από τον τραυματισμό του ή όχι? Ο "χημικός" θα έχει προλάβει να βελτίωση κάτι ή θα είναι και πάλι στα χαμένα και όπου βγάλει? Μια σειρά από ερωτήματα που μόνο πάνω στο παρκέ μπορούν να απαντηθούν. Δυστυχώς το ότι δεν υπάρχει ούτε μια σταθερά, ούτε ένα στοιχείο αγωνιστικής ταυτότητας είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα του φετινού ΑΡΗ και αυτό ακριβώς είναι που μας κάνει απαισιόδοξους για τη συνέχεια της χρονιάς και δύσπιστους για το κατά πόσο μπορεί αυτός ο προπονητής να δώσει τη λύση... Μακάρι κάποια στιγμή να διαψευθούμε αρκεί να μην μας πιάσει η άνοιξη.

Το πόσο τυχεροί είναι παίκτες και τεχνικό τιμ που υπάρχουν συνεχόμενα παιχνίδια δύσκολα μπορούν να το κατανοήσουν την δεδομένη χρονική στιγμή. Η εύκολη δικαιολογία της κούρασης και της έλλειψης προπονήσεων αν είχαμε ένα παιχνίδι την εβδομάδα δεν θα υπήρχε. Μάλιστα αντί για τη δικαιολογία της κούρασης  θα υπήρχε ακόμη περισσότερη γκρίνια. Γκρίνια και αγανάκτηση που περιορίζεται μιας και ανά 2-3 ημέρες υπάρχει παιχνίδι και όλοι ελπίζουμε να δούμε κάτι διαφορετικό. Νίκη και κάτι διαφορετικό που πρέπει να δούμε από αύριο. Από αύριο που οι ήττες που δεν στοιχίζουν μάλλον έχουν τελειώσει και κάθε στραβή μπορεί να έχει πολλαπλές επιπτώσεις. Για αυτό νίκη και βελτίωση...

ΥΓ. Φυσικά τα μπάτζετ σε παιχνίδια σαν το αυριανό δεν μετράνε. Τα μπάτζετ μετράνε μόνο όταν ο αντιπάλος μας έχει μεγαλύτερο και μόνο στην περίπτωση που καταφέρουμε και κατακτήσουμε την θέση που μας αναλογεί βάσει μπάτζετ.

ΥΓ2. Μόνο θλίψη προκαλούν φίλοι της ομάδος στην προσπάθεια τους να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Σίγουρα ο ΑΡΗΣ είναι προσωπική υπόθεση του καθενός και δεν μπορούμε να υποδείξουμε σε κανέναν πως θα νιώθει για την ομάδα. Αλλά αυτή η προσωπολατρεία και εμμονή με τον προπονητή σας έχει αναγκάσει να ρίξετε πολύ χαμηλά την ομάδα...

YΓ3. Άραγε θα χωρούσε ο Ταπούτος στον ΑΡΗ των τελευταίων χρόνων?

ΥΓ4. Αυτό πάντως με τον Δαμιανίδη ξεπερνάει τα όρια της υποκρισίας για μερικούς. Όταν έκοβε και έραβε όλα καλά. Τώρα βρήκαμε τον εύκολο στόχο. Ένας στο ποδόσφαιρο, ένας στο μπάσκετ και μια σειρά από "αρειανοπατέρες" την βγάλανε καθαρή...