Σε πραγματικό εφιάλτη εξελίχθηκε ο αγώνας στο Μιλάνο, με τους Ιταλούς να στήνουν από νωρίς το δικό τους πάρτι και τον ΑΡΗ να μην μπαίνει ποτέ στο γήπεδο... Μια εξέλιξη που ούτε ο πιο απαισιόδοξος οπαδός της ομάδος μας δεν θα μπορούσε να προβλέψει. Η ποιότητα μεταξύ των 2 ομάδων ήταν κάτι παραπάνω από εμφανής χωρίς όμως αυτό να δικαιολογεί την τραγική εικόνα όλων όσων αγωνίσθηκαν σήμερα.

Έστω για κάποια λέπτα στο ξεκίνημα ο ΑΡΗΣ έδειξε νεύρο και συγκέντρωση στο παιχνίδι του δίνοντας την εντύπωση ότι το παιχνίδι θα είναι μια σκληρή αναμέτρηση και όχι ένας περίπατος των Ιταλών. Αυτή η σκέψη όμως με συνοπτικές διαδικασίες έλαβε τέλος βλέποντας τους παίκτες της Αρμάνι να πιέζουν ολοένα και περισσότερο και τους δικούς μας να μοιάζουν ανήμποροι να αντιδράσουν. Η άμυνα κάτω από το καλάθι ήταν ανύπαρκτη, στα ριμπάουντ το πρόβλημα ήταν τεράστιο ενώ μέχρι και στην αλλαγή από έξω και στο κατέβασμα της μπάλας υπήρχε δυσκολία σχεδόν σε κάθε φάση! Ο κόουτς Πρίφτης ούτε σήμερα μπόρεσε να βρει κάποια λύση από τον πάγκο ενώ από τους παίκτες μόνο ο Σίμτσακ θα μπορούσαμε να πούμε ότι είχε αξιοπρεπής παρουσία αν και αγωνίσθηκε σε σημείο που το παιχνίδι είχε χαθεί... Ο Τσούπκοβιτς που συνεχίζει να παίρνει χρόνο στη θέση 4 από τον Κοέν δεν φαίνεται να μπορεί να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του ΑΡΗ, την ίδια στιγμή που ο Κοέν ως σέντερ αδυνατεί να κάνει αισθητή την παρουσία του κάτω από το καλάθι. Ένας Κοέν που όσο ο Τσούπκοβιτς δεν έπαιζε καθόλου ή ήταν τραυματίας σαν αλλαγή του Γουάιτ τα πήγαινε πολύ καλά.  Οποιαδήποτε παραπάνω ανάλυση είναι απλά αλάτι στην πληγή μιας και σήμερα ουσιαστικά υπήρχε μόνο μια ομάδα μέσα στο γήπεδο και αυτή δεν ήταν ο ΑΡΗΣ μας... Παρά την μεγάλη διαφορά στο σκορ θα πρέπει να κάνουμε και μια αναφορά στη διαιτησία που ανέχτηκε σε υπερβολικό βαθμό το σκληρό παιχνίδι των Ιταλών την ίδια στιγμή που στην δική μας άμυνα ακόμη και τις απλές επαφές τις σφύριζαν φάουλ.

Η παρουσία της οικογένειας Λάσκαρη στο Μιλάνο σε μια ντροπιαστική βραδιά σαν τη σημερινή ίσως να αποτελεί και μια ευκαιρία αφύπνισης ενόψει της συνέχειας. Ο Ιανουάριος έχει ακόμη πολλά δύσκολα παιχνίδα και αν ο ΑΡΗΣ συνεχίσει με τον ρυθμό που άρχισε στη Ρόδο κανείς δεν ξέρει πως μπορούν να εξελιχθούν τα πράγματα και πως όλο αυτό θα επηρεάσει την ομάδα. Το ταβάνι που δεν θέλαμε να πιστέψουμε ότι υπάρχει φέτος, δυστυχώς φαίνεται να υπάρχει. Καλό είναι αυτή η ήττα να δώσει το έναυσμα στη διοίκηση για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Να μας πει αν ο στόχος είναι απλά η 4αδα και όχι το βήμα παραπάνω σε σχέση με πέρσι και αν φυσικά διανύουμε απλά μια ακόμη χρονιά οικονομικής εξυγίανσης. Σίγουρα δεν ευθύνεται η διοίκηση για τις όποιες προσδοκίες δημιουργήθηκαν στον κόσμο αλλά όταν βλέπεις τον φετινό ΑΡΗ σε μερικά παιχνίδια να οργιάζει παρά τις όποιες αδυναμίες του και ξέρεις ότι έχεις ένα πρόεδρο με μεγάλη δυναμική όπως είναι ο Λάσκαρης αυτές δημιουργούνται από μόνες του. Ας προσγειωθούμε έστω και ανώμαλα στην πραγματικότητα και ας συνεχίσουμε όλοι μαζί σε αυτό το μονοπάτι της οικονομικής εξυγίανσης αναμένοντας την επόμενη χρονιά. Μπράβο στα αδέρφια που βρέθηκαν σήμερα στο γήπεδο και φώναζαν ΑΡΗΣ παρά το αποκαρδιωτικό θέαμα...

ΥΓ. Είχαμε επισημάνει πριν τον αγώνα ότι δύσκολα θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε τον Μπάρατς Στάνκο κάτω από τα καλάθια όπως και έγινε. Παρόλα αυτά ευελπιστούσαμε ότι στους υπόλοιπους θα μπορούσε η ομάδα να παίξει κάποιου είδους υποτυπώδη άμυνα.

Ένα από τα δυσκολότερα παιχνίδια της φετινής σεζόν θα δώσει η αγαπημένη μας ομάδα σήμερα το βράδυ στο Μιλάνο. Παιχνίδι που πέρα από την σημασία που έχει για την προσπάθεια που κάνει ο ΑΡΗΣ μας να προκριθεί μας φέρνει αναμνήσεις από το μακρινό και ένδοξο παρελθόν. Δεν θα ασχοληθούμε με το τι ακριβώς έγινε σε εκείνη την ιστορική διπλή αναμέτρηση με την Τρέισερ το 1986 αλλά θα επικεντρωθούμε σε όλα όσα θα πρέπει να κάνει σήμερα ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του ώστε να πάρουν μια πολύτιμη νίκη που θα ισοδυναμεί και με μισή πρόκριση στην επόμενη φάση.

Την Αρμάνι Μιλάνο την υποδεχθήκαμε από την Ευρωλίγκα ως το ακλόνητο φαβορί του ομίλου μας. Όπως φάνηκε όμως στην πρεμιέρα του Last 32 απέναντι στην Αλμπά η θεωρία από την πράξη απέχει πάρα πολύ. Και αν υπάρχει μια ομάδα που φέτος έχει αποδείξει ότι μπορεί να αγωνίζεται κόντρα στα προγνωστικά αυτός είναι ο ΑΡΗΣ μας! Με τις 2 νίκες επί της Ούνιξ Καζάν αλλά και το θριαμβευτικό πέρασμα από το ΟΑΚΑ ο φετινός ΑΡΗΣ έχει δείξει ότι όταν βρίσκεται σε καλή μέρα δεν φοβάται κανένα. Αυτή η έλλειψη σταθερότητας και το μόνιμο ερωτηματικό κυρίως στην επίθεση είναι που μας κάνει απρόβλεπτα καλούς ή και το ανάποδο. Τα σκαμπανεβάσματα του Γουότερς, η έλλειψη ουσιαστικών λύσεων στη θέση 3 και η αδυναμία κάτω από το καλάθι κυρίως όταν ο Χάγκινς είναι στον πάγκο καλύπτονται μόνο με ομαδική δουλειά και υπερπροσπάθεια από όλους όσους πατάνε στο παρκέ. Αυτό το μαχητικό πρόσωπο αυτοθυσίας από τους παίκτες μας θα πρέπει να δούμε σήμερα αν θέλουμε να φύγουμε νικητές. Διαφορετικά δύσκολα να βρεθεί τρόπος να σταματήσουμε τον Μακλήν, τον Τζεντίλε ή ακόμη και τον ύψους 2.17 Μπάρατς Στάνκο που ίσως και αυτός να προσπαθήσει να αρπάξει την ευκαιρία του σήμερα όπως τόσοι σέντερ έχουν κάνει φέτος με την ευάλωτη άμυνα του ΑΡΗ κάτω από το καλάθι. Ενώ φυσικά θα πρέπει και στην επίθεση να υπάρχει η απαραίτητη συγκέντρωση. Προσπάθειες όπως αυτές που πήραν οι περισσότεροι παίκτες πριν λίγες ημέρες στην Ρόδο θα πρέπει να απαγορευτούν από τον Πρίφτη και να απαιτήσει την κυκλοφορία της μπάλας μέχρι να βρεθεί το ελεύθερο σουτ. Ενώ και το inside game που τον τελευταίο καιρό το έχουμε αφήσει στην άκρη μάλλον θα πρέπει να το ξαναπιάσουμε. Θετικό το γεγονός ότι δεν υπάρχουν προβλήματα τραυματισμών και όλοι οι παίκτες μας είναι ετοιμοπόλεμοι ενόψει της σημερινής αναμέτρησης. 

Στο παιχνίδι  με τον Κολοσσό η ομάδα μας βρέθηκε σε κακή ημέρα τόσο αμυντικά όσο και επιθετικά και γνώρισε μια ήττα που μας πλήγωσε πολύ και δίκαια χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως πισωγύρισμα. Και αν μπορεί να πει κανείς ότι βγαίνει και κάτι καλό από μια τέτοια ήττα τότε σήμερα θα πρέπει να το δούμε. Χρόνος για βελτίωση μέσα από τις προπονήσεις δεν υπάρχει αλλά με τα συνεχόμενα παιχνίδια υπάρχει σχεδόν την επόμενη στιγμή μια νέα ευκαιρία να δείξεις ότι αυτό που έγινε το Σάββατο ήταν μια κακή παρένθεση και τίποτα παραπάνω. Ο ΑΡΗΣ δεν μπορεί να επιλέγει παιχνίδια και ούτε να γκρινιάζει για το αν συμμετέχει σε 2 ή 3 διοργανώσεις. Από την στιγμή που είσαι μέλος αυτής της ομάδος είσαι καταδικασμένος να παλεύεις σε κάθε αγώνα με όλες τις δυνάμεις σου για τη νίκη. Αφήνουμε πίσω την ήττα στη Ρόδο και πάμε να γράψουμε μια ακόμη σελίδα με χρυσά γράμματα στο νέο κεφάλαιο που άνοιξε  με την έλευση του Νίκου Λάσκαρη στον ΑΡΗ μας! ΔΙΠΛΟ ΜΕΣ' ΣΤΟ ΜΙΛΑΝΟ ΑΡΗ ΟΛΕ ΟΛΕ!

ΥΓ. Αρκετή δικαιολογημένη γκρίνια ακολούθησε το παιχνίδι με τον Κολοσσό με τους κατήγορους και τους υπερασπιστές να διαφωνούν για ακόμη μια φορά ξεπερνόντας τα όρια. Ευτυχώς που υπάρχει και μια ραδιοφωνική εκπομπή στο Yellow Radio όπου λέει τα πράγματα με το όνομα τους. Τα συγχαρητήρια μου στον Χρήστο Γκάλη και τον Δημήτρη Οσσανλή που με τις τοποθετήσεις δίνουν στον κόσμο να καταλάβει ποια είναι τα αγωνιστικά προβλήματα της ομάδος και ποια η διαφορά της κριτικής από την γκρίνια.

ΥΓ2. Πρός όλους τους "σοφούς" που υποδέχονται την όποια διαφορετική άποψη με ύβρεις και απειλές απλά να τους υπενθυμίσω ότι κάπως έτσι ξεκίνησε το κατάντημα του ΑΡΗ μας σε όλα τα αθλήματα. Και τότε υπήρχαν κάποιοι "σοφοί" που τα ήξεραν όλα και όταν άκουγαν κάτι το διαφορετικό απαντούσαν με ύβρεις, απειλές και τραμπουκισμούς. Όπως φαίνεται για μερικούς ούτε τα "πέτρινα χρόνια" του Αυτοκράτορα αλλά ούτε και η Γ Εθνική  έγινε μάθημα...

ΥΓ3. Και για αυτούς που δεν θέλουν να ξεχάσουν τι σημαίνει ΑΡΗΣ διαβάστε μια ωραία ιστορική αναδρομή εδώ

5η συνεχόμενη ήττα από τον Κολοσσό που μαζί με την Αμαλιάδα εξελίσσονται σε "κακούς δαίμονες" του ΑΡΗ μιας και τις τελευταίες 2 σεζόν βρίσκουν τον τρόπο να μας κερδίζουν ακόμη και όταν τα προγνωστικά είναι με το μέρος μας. Η έλλειψη συγκέντρωσης από τους παίκτες μας και το πάθος που έβγαλαν οι παίκτες του Κολοσσού ξεδίπλωσαν με μεγάλη ευκολία όλες τις αδυναμίες του φετινού ΑΡΗ. Η ήττα όσο και αν μας πονάει μοιάζει φυσιολογική και η απορία όλων όσων αρέσκονται να βλέπουν τα πράγματα πιο "αυτοκρατορικά" είναι αν αυτή τη φορά θα ασχοληθούν οι υπεύθυνοι με αυτές τις αδυναμίες.

Με την άμυνα μας να αποτελεί τη βάση στην προσπάθεια για τη νίκη ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά και έδειχνε στα πρώτα λεπτά της αναμέτρησης ότι σήμερα δεν ήταν διατεθιμένος να δώσει την ευκαιρία στον αντίπαλο του για να κάνει ζημιά. Όσο όμως κυλούσε ο χρόνος οι παίκτες του Κολοσσού αντί να λυγίζουν έβγαζαν αντίδραση ανεβάζοντας ακόμη πιο πολύ τον γρήγορο ρυθμό του παιχνιδιού βραχυκυκλόνωντας την ομάδα μας. Η καλή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση και η ευστοχία στα πολλά ελεύθερα σουτ που έβγαλαν οι Ροδίτες ήταν αυτό ακριβώς που δεν μπόρεσε να κάνει ο ΑΡΗΣ και γνώρισε την ήττα. Από τα πρώτα δευτερόλεπτα της επίθεσης μας μπορούσε κάποιος που παρακολουθεί την ομάδα στενά να καταλάβει ότι ο ίδιος παίκτης θα έκανε και το σουτ ανεξάρτητα από τις συνθήκες. Πέρα από κάθε λογική τα σουτ που πήρε ο Γουάιτ όπως και των περισσότερων που πήραν χρόνο συμμετοχής, σε αντίθεση με τον Μακνήλ που ήταν ο μοναδικός παίκτης που έδειχνε ικανός να γυρίσει το παιχνίδι. Όταν όμως μια ομάδα επιμένει όλη τη σεζόν να μην έχει εναλλακτικό πλάνο όταν τα πράγματα στραβώνουν και να αναλώνεται στα ίδια και τα ίδια λάθη τότε η ήττα είναι αναπόφευκτη. Η ανυπαρξία των μπλόκ άουτ, τα χαστούκια του Σίμτσακ στην μπάλα και ο "soft" με-το-ζόρι-σέντερ Κόεν δεν μπορούσαν να καλύψουν το κενό ούτε καν αυτού του μέτριου ως κακού Χάγκινς που είδαμε σήμερα. Ο Μακ Γκί είναι ο νέος σέντερ που βρήκε την ευκαιρία να φανεί ενώ ο Σαλούστρος ήταν αυτός που βρέθηκε σε καλή ημέρα και μας "σκότωσε" με τα μακρινά του σουτ. Φυσικά δεν είδαμε κάποια προσπάθεια να τον σταματήσουν, δεν είδαμε κάποιον παίκτη να σκυλιάζει πάνω του, ούτε καν να του γίνονται κάποια φάουλ για να τον εκνευρίσουν και να τον βγάλουν εκτός ρυθμού. Το ανακάτεμα της τράπουλας από τον Πρίφτη δεν μπόρεσε να αλλάξει. αλλά κατάφερε αυτή τη φορά να χωρέσει στο παιχνίδι τον Τσούπκοβιτς χαραμίζοντας και πάλι τον Κοέν στη θέση του σέντερ και στον πάγκο... 

2 παιχνίδια την εβδομάδα, κούραση, άρθρο 99, οικονομική εξυγίανση, και να κερδίζαμε πρωτάθλημα δεν θα πέρναμε, στα πλέιοφς θα τα πούμε,  υπομονή, του χρόνου θα τα σαρώσουμε όλα...  Αυτά είναι που λέγονται κάθε φορά που ο ΑΡΗΣ χάνει φέτος ακόμη και όταν χάνει κατά κράτος από μια μέτρια ομάδα όπως έγινε σήμερα. Το αν μπορεί η ομάδα να βελτιωθεί με μια ή δύο διορθωτικές κινήσεις αποτελεί πλέον μια συζήτηση που προκαλεί γέλιο μιας και υπάρχει κόσμος που δεν το θέλει αυτό φοβούμενος μην χαλάσει το "οικογενειακό κλίμα". Άλλωστε τι σημασία έχει αν χάσαμε σήμερα σε ένα μάτς-κλειδί όταν υπάρχει αυτό το ωραίο οικογενειακό κλίμα και όλοι είναι χαρούμενοι στον μπασκετικό ΑΡΗ; Αργά ή γρήγορα ο ίδιος ο Λάσκαρης θα καταλάβει ότι αυτός ο ΑΡΗΣ κουβαλάει αυτή τη μίζερη νοοτροπία των προηγούμενων ετών που τον κρατάει πίσω. Ας ελπίσουμε όταν γίνει αυτό να αντιδράσει όπως αρμόζει σε έναν μεγαλομέτοχο της δυναμικής του Λάσκαρη και να μην απλά ξενερώσει...

ΥΓ. Αποτέλεσμα της μίζερης νοοτροπίας με το σκυμμένο κεφάλι και τους χαμηλούς τόνους είναι και η μεταμόρφωση των διαιτητών κατά την διάρκεια του αγώνα. Ακού εκεί να είναι τα φάουλ 4 -0 υπέρ του ΑΡΗ... γρήγορα να παίξουμε έδρα. Λες και θα διαμαρτυρηθεί κανείς αν σφάξουμε λιγάκι τον ΑΡΗ...

ΥΓ2. "Παλιοχαρακτήρας" ο Λαρετζάκης που τόλμησε να παίξει τόσο παθιασμένα και σκληρά απέναντι στα "καλά παιδιά" του Πρίφτη... Όπως "παλιοχαρακτήρας" και ο Μαυροκεφαλίδης που τόλμησε να πει "αν έχουμε στόχο την 3η θέση και όχι κάτι καλύτερο, τότε να πάμε όλοι σπίτια μας"... 

ΥΓ3. Μπράβο στα αλάνια για την ωραία κιτρινόμαυρη κερκίδα στο Βενετόκλειο.

Πραγματοποιώντας ένα από τα καλύτερα δεκάλεπτα των τελευταίων ετών ο ΑΡΗΣ μπήκε με το γκάζι κολλημένο στο πάτωμα και το κράτησε εκεί μέχρι το τέλος του αγώνα φθάνοντας σε αυτή την ευρεία νίκη στην πρεμιέρα του Last 32 του Eurocup! Ο κόσμος που γέμισε το θρυλικό Παλέ από άκρη σε άκρη το απόλαυσε και έδωσε την δική του παράσταση στις κερκίδες!

Ένα καλό ξεκίνημα στο παιχνίδι δίνει πάντα αυτοπεποίθηση και παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα. Ο ΑΡΗΣ σήμερα όχι απλά ξεκίνησε καλά αλλά θα πρέπει να ψάξουμε πάρα πολύ για να θυμηθούμε ανάλογο ξεκίνημα στο παρελθόν. Το 25-5 του πρώτου δεκαλέπτου τα λέει όλα και αποτυπώνει ξεκάθαρα την εικόνα του σημερινού αγώνα. Οι παίκτες μας μπήκαν με το μάτι τους να γυαλίζει έπαιξαν εκπληκτική άμυνα, πάλεψαν με πάθος σε κάθε διεκδίκηση την ίδια στιγμή που στην επίθεση πυροβολούσαν ασταμάτητα με κάθε τρόπο! Οι Λιθουανοί έβλεπαν το καλάθι μας σαν κλειδαρότρυπα και έδειχναν ανήμποροι να αντιδράσουν. Η μικρή χαλάρωση σε κάποια διαστήματα στο Β ημίχρονο και μερικά μακρινά σουτ που πέτυχαν οι παίκτες της Νεπτούνας δεν ήταν αρκετά για να χαλάσουν το πάρτι. Όλοι σχεδόν οι παίκτες που αγωνίσθηκαν είχαν θετική παρουσία και έβαλαν το δικό τους λιθαράκι σε αυτή τη νίκη.  Ο  Γουάιτ πρόσθεσε άλλη μια εξαιρετική εμφάνιση με 19 πόντους και εξαιρετικές άμυνες την ίδια στιγμή που ο Μακνήλ φόρτωσε με άλλους 18 πόντους το αντίπαλο καλάθι. Ενώ σημείο αναφοράς σίγουρα αποτελεί και η παρουσία του Ξανθόπουλου με τις  6 ασίστ μιας και μετά τον τραυματισμό του δεν είχε βρει ρυθμό.Και οι υπόλοιποι πάντως ήταν εξαιρετικοί σε άμυνα και επίθεση. Αν και ο Τσούπκοβιτς για λόγους που δεν γνωρίζουμε δεν αγωνίσθηκε καθόλου ο Δ.Πρίφτης μοίρασε καλά τον χρόνο στους παίκτες του ώστε να τους έχεις και ξεκούραστους και σε εγρήγορση ενόψει της δύσκολης συνέχειας σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Όταν σε ένα παιχνίδι με μια άσημη Λιθουανική ομάδα φθάνεις μια άνασα από το sold out(έμειναν περίπου 50 εισιτήρια) τότε σε μεγάλο βαθμό έχεις πετύχει σαν ομάδα έναν από τους βασικούς στόχους σου που είναι να φέρεις τον κόσμο μαζικά στο γήπεδο. Εμφανίσεις σαν τις σημερινές όχι μόνο προσφέρουν απόλαυση σε όσους βρέθηκαν στο Παλέ αλλά κάνουν και τους υπόλοιπους να μετανιώνουν που δεν ήρθαν. Με τέτοιες αμυντικές επιδόσεις και με τέτοια έδρα ο ΑΡΗΣ τουλάχιστον στο σπίτι του δεν φοβάται κανέναν. Η αρχή στο Last 32 ήταν εξαιρετική και αναμένουμε και ανάλογη συνέχεια. ΠΑΜΕ ΝΑ ΤΡΕΛΑΝΟΥΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Εμφανίσεις σαν τις σημερινές για άλλους σημαίνει ότι η ομάδα δεν χρειάζεται αλλαγές και για άλλους ότι με λίγη ενίσχυση ακόμη μπορείς να κάνεις θαύματα.

Ξεκινάει επιτέλους η δεύτερη φάση του Eurocup με μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα παιχνίδια που σίγουρα κάθε Αρειανός γουστάρει. Παρά τους διθυράμβους που γράφτηκαν για την πρόκριση στους 32 του Eurocup οι ομάδες που αντιμετώπισε η ομάδα μας στην πρώτη φάση δεν είχαν ούτε το ειδικό βάρος ούτε την εμπορικότητα που θα θέλαμε στην επιστροφή μας στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Όχι ότι σε αυτή τη φάση έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάποιο μεγαθήριο αλλά όπως και να το κάνουμε η Αρμάνι Μιλάνο, η Άλμπα Βερολίνου και η λιθουανική Νεπτούνας μοιάζουν σαφώς πιο ελκυστικές. Με αφορμή λοιπόν την πρεμιέρα του Last 32 και τον αγώνα με την Νεπτούνας θα κάνουμε μια μικρή ανάλυση των αντιπάλων μας αρχίζοντας από τους Λιθουανούς.

Νεπτούνας Κλαϊπέντα: Όπως όλες οι λιθουανικές ομάδες έτσι και η Νεπτούνας είναι μια αθλητική ομάδα που παίζει σε υψηλό τέμπο και αρέσκεται στα μακρινά σουτ. Παρόλα αυτά στερείται σε δυνατά κορμιά κοντά στο καλάθι κάτι που ίσως την κάνει "ταιριαστό" αντίπαλο για εμάς. Η περιφερειακή μας άμυνα είναι εξαιρετική σε αντίθεση με την άμυνα μέσα στο "ζωγραφιστό" όπου σε αρκετά παιχνίδια αποτελεί πληγή για την ομάδα. Από την στιγμή που οι Λιθουανοί προτιμούν το περιφερειακό παιχνίδι με βάση την άμυνα μας μπορούμε να επιβάλλουμε το ρυθμό μας και να φθάσουμε στη νίκη. Στην επίθεση για τους ίδιους ακριβώς λόγους θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε τον Χάγκινς αλλά και ο Γουάιτ να πάρει περισσότερες πρωτοβουλίες κοντά στο καλάθι. Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι ο Μαυροκεφαλίδης της ΑΕΚ απέναντι στην συγκεκριμένη ομάδα έκανε 2 από τις καλύτερες εμφανίσεις του τη φετινή σεζόν. Είναι μαζί με την Άλμπα οι πιο αδύναμες ομάδες του ομίλου και η βασική υποψήφια για να μείνει εκτός της επόμενης φάσης. Οπότε περιθώρια για στραβοπατήματα κόντρα στον συγκεκριμένο αντίπαλο δεν υπάρχουν.

Αρμάνι Μιλάνο: Η Ιταλική ομάδα δικαιολογημένα έχει τον τίτλο του φαβορί του ομίλου μιας και πρόκειται μια από τις ομάδες με μόνιμη παρουσία στην Ευρωλίγκα την τελευταία δεκαετία. Οι αρκετοί τραυματισμοί παικτών όπως του πρώτου σκόρερ της Τζεντίλε την οδήγησε σε αρκετές ήττες  και στο Eurocup. Πρόκειται για μια πιο πλήρη ομάδα από τον ΑΡΗ που από την στιγμή που επανέλθουν και οι τραυματίες θα πρέπει να ματώσουμε για να τους κερδίσουμε. Ο ύψους 2.17 Κροάτης Μπάρατς Στάνκο αναμένεται να είναι ο μεγάλος μας πονοκέφαλος στα μεταξύ μας παιχνίδια. Η στατιστική πάντως δείχνει ότι πρόκειται για ομάδα που δεν σκοράρει πολύ και συνήθως στα παιχνίδια που κρίνονται στην άμυνα ο ΑΡΗΣ βγαίνει νικητής. Το παιχνίδι του Β γύρου στο Παλε ίσως να είναι και το σημαντικότερο για την πρόκριση.

Άλμπα Βερολίνου: Αν και οι Γερμανοί έχουν βελτιωθεί πολύ τα τελευταία χρόνια στο μπάσκετ επενδύοντας χρήματα σε υποδομές και στα ρόστερ τους εξακολουθούν να αδυνατούν να κάνουν το μπαμ στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ. Σε αυτό ακριβώς το μοτίβο κινείται και η Άλμπα Βερολίνου. Το ρεκόρ 5 νίκες 5 ήττες σε έναν σχετικά εύκολο όμιλο αυτό ακριβώς δείχνει. Ενώ και από το ρόστερ της απουσιάζει κάποιο μεγάλο όνομα. Εκτός λοιπόν από τη Νεπτούνας η Άλμπα μοιάζει η πιθανότερη ομάδα που θα αφήσουμε από κάτω. Για αυτό στα μεταξύ μας παιχνίδια μέχρι και η διαφορά πόντων μπορεί να παίξει τον ρόλο της.

Με μια γρήγορη ματιά ο καθένας μπορεί να δει ότι ναι μεν υπάρχουν σαφώς πιο σοβαρές ομάδες από αυτές που αντιμετωπίσαμε στην πρώτη φάση αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να μας τρομάξουν. Αν αφήσουμε στην άκρη την Αρμάνι Μιλάνο η Άλμπα και η Νεπτούνας είναι  στα μέτρα μας. Σε αυτά τα παιχνίδια όμως είναι απαραίτητο να βγάζει ο ΑΡΗΣ τον καλό του εαυτό σε άμυνα και επίθεση. Εμφανίσεις όπως αυτές με το Ρέθυμνο πιθανό να μην είναι αρκετές για να οδηγήσουν στη νίκη. Γεμίζουμε σε κάθε παιχνίδι ασφυκτικά το Παλέ και ποντάρουμε στην ενέργεια που παίρνουν οι παίκτες μας από την κερκίδα. Το Nick Galis Hall είναι η πιο καυτή έδρα στην Ευρώπη και σήμερα θα το κάνουμε να το κατανοήσουν ακόμη καλύτερα και οι Λιθουανοί. ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΠΑΤΗΣΕ ΤΟΥΣ!

Μια μεγάλη έκπληξη επιφύλασσε το ξεκίνημα του 2016 για τον μπασκετικό ΑΡΗ και ειδικότερα για τον νέο μεγαλομέτοχο του Νίκο Λάσκαρη. Ο Γιάννης Δαμιανίδης, ένας εκ των βασικών υπευθύνων για την "κακοδιαχείριση" στην ΚΑΕ ΑΡΗΣ που οδήγησε την μεγαλύτερη ομάδα μπάσκετ στην Ελλάδα ένα βήμα από την καταστροφή επιστρέφει και απαιτεί ταμειακές διευκολύνσεις και δεδουλευμένα ύψους 167.000 ευρώ(που μαζί με τους τόκους αγγίζει τα 200.000€). Και όλα αυτά όχι προσεγγίζοντας την διοίκηση της ΚΑΕ ΑΡΗΣ όπως θα έπραττε κάποιος που ψάχνει γέφυρες επικοινωνίας στην αναζήτηση για  το "δίκιο" του τώρα που τα πράγματα πηγαίνουν καλύτερα στον μπασκετικό ΑΡΗ αλλά προχωρώντας απευθείας σε όλες τις νόμιμες και τυπικές διαδικασίες που απαιτούνται για να προχωρήσει η συγκεκριμένη υπόθεση.

Αυτό το παραπάνω έχει να κάνει με το τυπικό κομμάτι της υπόθεσης κάτι που μας αφήνει παγερά αδιάφορους μιας και ένας επιχειρηματίας του βεληνεκούς του Νίκου Λάσκαρη, ανθρώπους σαν τον Γ.Δαμιανίδη τους έχει για την προσωπική του διασκέδαση στα διάφορα parties που διοργανώνει οπότε κίνδυνος για τον ΑΡΗ δεν υπάρχει σε καμία περίπτωση. Αυτό όμως που εξακολουθεί να ενοχλεί είναι η αρρώστια στα σπλάχνα του συλλόγου και η ευκολία με την οποια ο κάθε πονηρός, τυχοδιώκτης καιροσκόπος μπορεί να εισχωρήσει στον σύλλογο με μοναδικό σκοπό να εκπληρώσει τις προσωπικές του φιλοδοξίες. Βλέπετε όταν ο Νίκος Λάσκαρης στην πρώτη του συνέντευξη τύπου είπε το σοφό(μέχρι ενός σημείου) "Το παρελθόν δεν έχει τίποτα να μου προσφέρει, εμένα με νοιάζει το μέλλον" απαντώντας με αυτόν τον τρόπο σε ερωτήματα σχετικά με την απονομή ευθυνών για τη δημιουργία των χρεών πολλοί ήταν αυτοί που έτρεξαν να κάνουν αυτά τα λόγια σημαία τους. Να κοιτάμε μπροστά, να μην μιζεριάζουμε, να μην τρωγόμαστε μεταξύ μας, να μην γκρινιάζουμε, να μην ψάχνουμε σε ότι γίνεται να βρούμε το αρνητικό και να τα βλέπουμε όλα ωραία, αγνά και πάνω από όλα Αρειανά, γιατί όπως και να το κάνουμε όλοι ΑΡΗΣ είμαστε... Τι καλύτερο για όλους αυτούς που λεηλάτησαν(εσκεμμένα ή άθελα τους) τον σύλλογο και οδήγησαν τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ να παλεύει στη Γ Εθνική, τον Αυτοκράτορα να πανηγυρίζει σαν πρωτάθλημα την 4η θέση και την πρόκριση στους 32 του Eurocup, το βόλεϊ να παλεύει κάθε χρόνο να σωθεί αλλά και άλλα τμήματα του συλλόγου να αυτουποβιβάζονται και να διαλύονται για να "σωθούν"...  Έρχεσαι λοιπόν τζογάρεις στην πλάτη του ΑΡΗ, ανάβεις φωτιές και αφού γίνουν όλα στάχτη από τις ενέργειες σου γυρνάς, μας αγκαλιάζεις και με δάκρυα στα μάτια μας λες ότι πλέον πρέπει όλοι μαζί να δούμε σαν οικογένεια πως μπορούμε να αναγεννήσουμε τον ΑΡΗ από τις στάχτες του. Αυτό συμβαίνει στον ΑΡΗ εδώ και χρόνια και η κίνηση του Γιάννη Δαμιανίδη είναι απλά μια ακόμη απόδειξη γιατί δεν πρέπει να τραβάμε γραμμές με το παρελθόν και να προσπερνάμε έτσι απλά όλα αυτά που έχουν συμβεί. Αν κάποια στιγμή δεν δώσουμε στον κάθε πονηρό να καταλάβει ότι ο ΑΡΗΣ δεν είναι ξέφραγκο αμπέλι όπου μπορείς να μπεις και να κάνεις ότι γουστάρεις χωρίς την παραμικρή συνέπεια ποτέ δεν θα μπορέσουμε να φθάσουμε αυτόν τον σύλλογο εκεί που οραματιζόμαστε. Και για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις... δικαιοσύνη δεν απονέμεται ούτε με τραμπουκισμούς, ούτε μέσω πληκτρολογίων, ούτε μέσω ραδιοφωνικών ξεσπασμάτων, ούτε με εντεταλμένους κωλοτούμπες δημοσιογράφους, ούτε με πορίσματα που μπαίνουν στο συρτάρι, ούτε με εξπρές διαγραφές από μια κλίκα... Όταν μιλάμε για αθλητισμό που έχει ως βάση το χρήμα τότε μόνο τα δικαστήρια μπορούν να αποδώσουν δικαιοσύνη. Όλα τα άλλα είναι λαϊκισμός και κουτόχορτο.

Ο Γ.Δαμιανίδης αφού πέρασε ο χρόνος, έφυγαν οι πλάτες και δεν υπάρχει πλέον λόγος να υπάρχουν λυκοφιλίες είναι ένας ακόμη από αυτούς τους λίγους στον ΑΡΗ που στιγματίστηκαν. Με τον Γιάννη τελικά ακόμη και οι τυφλοί είδαν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και να είστε σίγουροι ότι ο Νίκος Λάσκαρης θα κάνει αυτό που πρέπει.  Για αυτό είμαι 100% σίγουρος. Για τους υπόλοιπους όμως που συνεχίζουν να μπαινοβγαίνουν στα γραφεία, να πουλάνε μούρη στα επίσημα, να ψάχνουν να κάνουν μπίζνες με τον ΑΡΗ, να εξακολουθούν να κατέχουν θέσεις στον σύλλογο μας και να το παίζουν και σωτήρες ειλικρινά δεν βλέπω να γίνεται τίποτα. Όχι γιατί είναι τόσο δυνατοί που κανείς δεν μπορεί να τους κουνήσει αλλά γιατί ο κόσμος του ΑΡΗ εδώ και χρόνια έχει πέσει σε ένα λήθαργο και αντί να έχει τη δική του κρίση περιμένει να του πουν ποιος είναι καλός, ποιος είναι κακός, πότε να γιουχάρει και πότε να χειροκροτήσει... Μακάρι ο ΑΡΗΣ να είχε σε κάθε τμήμα του και από έναν Λάσκαρη. Τότε δεν θα χρειαζόταν να ασχοληθούμε με κανέναν Γιάννη... μέχρι όμως κάθε τμήμα να αποκτήσει τον δικό του Λάσκαρη ίσως θα πρέπει να αφυπνιστούμε και να απαιτήσουμε αυτή την καταραμένη "κάθαρση" και το αληθινό restart του συλλόγου...

ΥΓ. Το τι έκανε ο Γ.Δαμιανίδης, το ποιοι τον έβαλαν εκεί που ήταν, πως τον στήριζαν και ποιοι δεν ενοχλούνταν με τις ενέργειες του είναι γνωστά. Τα έχουμε γράψει αμέτρητες φορές μέσα από το PlanetARIS.gr όταν έπρεπε. Τώρα μπορούν να ασχοληθούν με αυτά όλοι όσοι τότε σιωπούσαν και τον εξυμνούσαν. Προσοχή όμως μην σας ξεφύγει καμία λέξη παραπάνω και στεναχωρήσετε κάποιον από τους "ευεργέτες" του ΑΡΗ...

ΥΓ2. Ευτυχώς ο κ.Λάσκαρης γνωρίζει τα λογιστικά της ΚΑΕ εκείνης της εποχής από "πρώτο χέρι"

ΥΓ3. Νίκο Λάσκαρη άλλαξε τα όλα!

ΥΓ4. Εδώ άλλοι προσπάθησαν να ρίξουν την ομάδα αγωνιστικά, σαμποτάρισαν το 99, προσπάθησαν να βρουν ΑΦΜ και πανηγύριζαν που πέσαμε στην Γ και παραμένουν στον σύλλογο σε περίοπτη θέση!  Πως να μην ζητάει μετά λεφτά ο Δαμιανίδης...

Σχεδόν 20' χρειάστηκαν μέχρι ο ΑΡΗΣ να πάρει μπροστά και να αφήσει πίσω του τόσο το μαχητικό Ρέθυμνο όσο και τον κακό του εαυτό που ήταν ο βασικός μας αντίπαλος στην σημερινή αναμέτρηση. Η σπουδαία εμφάνιση του Θοδωρή Ζάρα αλλά και η αφύπνιση του Όκαρο Γουάιτ  στο Β ημίχρονο αποδείχθηκαν αρκετά ώστε να έρθει η σημερινή νίκη και να μπει η ομάδα μας με το δεξί στη νέα χρόνια!

Από το ξεκίνημα φάνηκε η κακή επιθετική ημέρα της Αμερικανίκης 4αδας που δεν μπορούσε με τίποτα να πετύχει καλάθι. Τραγικά ποσοστά μέσα και έξω από τα 6.75.  Η αστοχία σε συνδυασμό με τη συνολικά μετριότατη παρουσία των Γουότερς και Ξανθόπουλου είχε μπλοκάρει την ομάδα μας δίνοντας παράλληλα την ευκαιρία στους Κρητικούς να είναι μέσα στο παιχνίδι. Στην επανάληψη όμως με τον Ζάρα να βλέπει το αντίπαλο καλάθι σαν βαρέλι ο ΑΡΗΣ έκανε το ξέσπασμα του και έχτισε μια διαφορά ασφαλείας. Μια διαφορά ασφαλείας που διατηρήθηκε σχετικά εύκολα χάρη στην καλή άμυνα, στην βελτίωση στα ριμπάουντ αλλά και στον Γουάιτ που ακολούθησε τον ξέφρενο ρυθμό του Ζάρα. Η νίκη μπορεί να ήρθε αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι ευχαριστημένος με την εικόνα της ομάδος. Πολλά χαμένα ριμπάουντ, μηδεν συγκέντρωση στην επίθεση, εκνευριστική αστοχία και μια κουραστική ανακύκλωση των ίδιων λαθών. Η επιστροφή του Τσούπκοβιτς "έφαγε" χρόνο από τον Κοέν ενώ ο Δίπλαρος αρκέστηκε σε σχεδόν 2' συμμετοχής σε μια ημέρα όπου ο Γουότερς και ο Ξανθόπουλος ήταν μετριότατοι. Όπως πάντα όμως μέτα από νίκη όλα είναι περιττά...

Μετά τις 2 συνεχόμενες ήττες από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό η αντίδραση της ομάδος ήταν και εξακολουθεί να είναι αυτό που απασχολεί όλους μας. Σήμερα το Ρέθυμνο ήταν αρκετά αδύναμο για να κάνει τη ζημιά παρά την κακή εικόνα μας στην επίθεση.  Την Τετάρτη όμως τα πράγματα θα είναι πιο δύσκολα και εκεί περιμένουμε να δούμε τον γνωστό καλό ΑΡΗ που ιδίως μέσα στην έδρα του είναι ισοπεδωτικός! Κρατάμε το νικηφόρο ξεκίνημα και ελπίζουμε η νέα χρονιά να μας φέρει ακόμη μεγαλύτερες επιτυχίες και γούστα με την Αρειανάρα μας! Καλή χρονιά σε όλους!

Βαρειά ήττα γνώρισε η ομάδα μας σε ένα παιχνίδι όπου θέλαμε και ελπίζαμε να κάνουμε την έκπληξη και να προκριθούμε στον τελικό. Όταν όμως πέφτεις σε έναν εκπληκτικό Παναθηναϊκό που ίσως σήμερα να πραγματοποίησε την καλύτερη φετινή του εμφάνιση τότε τα πράγματα μάλλον είναι να λογικό να εξελιχθούν άσχημα και η υπόθεση νίκη να φαντάζει σαν ένα ένα απατηλό τρελό όνειρο που χάθηκε με συνοπτικές διαδικασίες. Η αντίδραση της ομάδος κυρίως στο δεύτερο δεκάλεπτο είναι αυτό που κρατάμε από το σημερινό παιχνίδι ενώ το εφιαλτικό τρίτο δεκάλεπτο καλό είναι να το διαγράψουμε από την μνήμη μας.

Αν και συνήθως μετά από ήττες έχεις περισσότερα πράγματα να ασχοληθείς με το τι έφταιξε και χάσαμε το παιχνίδι σήμερα τα πράγματα είναι πολύ πιο απλά και ξεκάθαρα. Αμφιβάλλω αν σήμερα υπήρχε ομάδα στην Ευρώπη όπου θα μπορούσε να κερδίσει αυτόν τον Παναθηναϊκό. Να τον δυσκολέψει λίγο παραπάνω σίγουρα αλλά να πετύχει κάτι καλύτερο από μια αξιοπρεπή ήττα δύσκολα... Και πως να το κάνεις όταν απέναντι σου έχεις μια ομάδα που σουτάρει με πάνω από 50% στα τρίποντα και αυτό το ποσοστό δεν οφείλεται σε έναν παίκτη αλλά σε πολλούς... Ο ΑΡΗΣ κατάφερε και ξεπέρασε το αρχικό δυνατό ξεκίνημα του Παναθηναϊκού στο πρώτο δεκάλεπτο ροκανίζοντας σιγά σιγά τη διαφορά και καταφέρνοντας μάλιστα να πάρει και κεφάλι στο σκορ. Στο τρίτο δεκάλεπτο όμως αυτό που έγινε ήταν κάτι το εξωπραγματικό και μοιραία το παιχνίδι εξελίχθηκε σε περίπατο για τον Παναθηναϊκό. Και όταν φυσικά τα πράγματα στραβώνουν τότε φαίνονται ξεκάθαρα και όλες οι αδυναμίες σου πάνω στο παρκέ. Ο Γουότερς πραγματοποίησε ίσως την χειρότερη του εμφάνιση, ο Ζάρας και ο Πελεκάνος όσο το παιχνίδι παιζόταν ήταν άφαντοι και δεύτερος σέντερ της ομάδος Σίμτσακ για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι κόντρα σε μια ποιοτική ομάδα αρκέστηκε στις φιλότιμες μάχες και τα έξυπνα φάουλ... Ο Μακνήλ μπορεί να το πίστευε από την αρχή και να ήταν πολύ καλός στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα όπως και οι Χάγκινς και Γουάιτ που πάλεψαν όσο μπορούσαν αλλά 3 παίκτες απέναντι σε έναν ολόκληρο on-fire Παναθηναϊκό  λογικό είναι να μην μπορούν να κάνουν τίποτα. Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή μας όπου δεν μπόρεσε να βρει τη λύση στο βομβαρδισμό των πρασίνων έξω από τα 6.75 . Ενδεικτικό είναι το τρίτο δεκάλεπτο που αν και πήρε γρήγορα τάιμ άουτ μπας και σώσει την κατάσταση οι παίκτες του με το που έμπαιναν στο παρκέ έκαναν το ένα ανόητο λάθος μετά το άλλο. Μέχρι και το τέραστιο πρόβλημα στα ριμπάουντ περνάει σε δεύτερη μοίρα μετά από αυτό που έγινε στο τρίτο δεκάλεπτο... 

Οι μεγάλες ομάδες φαίνονται στα δύσκολα και τώρα που ο ΑΡΗΣ γνώρισε 2 ήττες σε 2 δυνατά παιχνίδια είναι σημαντικό να δούμε ποια θα είναι αντίδραση αρχικά της διοίκησης και στη συνέχεια του προπονητή και των παικτών. Το κεφάλαιο ενίσχυση σίγουρα θα ξανανοίξει με φόντο αυτή τη φορά το Eurocup αλλά και τα πλέιοφς του Ελληνικού πρωταθλήματος. Η οικογένεια Λάσκαρη με κάθε τρόπο δείχνει πόσο έχει δεθεί με τον ΑΡΗ αλλά και ότι έχει βλέψεις για κάτι μεγαλύτερο από "αξιοπρεπείς πορείες" και "εναλλακτικούς στόχους". Ελπίζουμε αυτές οι 2 ήττες να μην επηρρεάσουν την ομάδα και σε μια εβδομάδα από τώρα όπου θα αντιμετωπίσουμε το Ρέθυμνο να δούμε τον γνωστό καλό ΑΡΗ.

Πρόωρος τελικός έχει χαρακτηριστεί το σημερινό παιχνίδι στο ΟΑΚΑ ανάμεσα στον ΑΡΗ μας και τον Παναθηναϊκό και όχι άδικα μιας και από το άλλο ζευγάρι των ημιτελικών δύσκολα η ομάδα που θα προκριθεί να μπορέσει να κάνει την έκπληξη. Ο Παναθηναϊκός σίγουρα είναι το φαβορί και για λόγους που δεν έχουν να κάνουν μόνο με το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι αλλά ο ΑΡΗΣ έχει αποδείξει ότι έχει τον τρόπο να προσαρμόζεται στις "ιδιαιτερότητες" που δημιουργούνται μέσα στο παιχνίδι και να διεκδικεί τη νίκη. Μια νίκη που σε μια κακή επιθετικά βραδιά και κόντρα στη διαιτησία λίγο έλειψε πάρει μέσα στο ΣΕΦ. Σήμερα όμως τα πράγματα ίσως να είναι και πιο δύσκολα και για αυτό θα πρέπει οι παίκτες μας να βγάλουν τον καλό τους εαυτό και στην επίθεση.

Την Τετάρτη στο ΣΕΦ άπαντες κατάλαβαν ότι ο ΑΡΗΣ έχει αλλάξει σελίδα. Το θετικό μάλιστα είναι ότι φάνηκε να το καταλαβαίνουν ακόμη καλύτερα και άπαντες μέσα στην ομάδα που από την αρχή της χρονιάς είχαν αναλωθεί στα κλισέ περί μπάτζετ, ανίκητων ομάδων, ήττες εντός προγράμματος κτλ κτλ. Με την άμυνα να είναι όπως σε κάθε παιχνίδι η σταθερή δύναμη του ΑΡΗ μας τα πάντα θα κριθούν σε μεγάλο βαθμό στο αν θα καταφέρουμε τις ευκαιρίες που θα μας δοθούν να τις εξαργυρώσουμε επιθετικά. Με τον Ολυμπιακό είδαμε τόσο όταν βρεθήκαμε με +7 στις αρχές του β ημιχρόνου αλλά και ότι μείναμε πίσω στο σκορ η ομάδα να χάνει συνεχόμενες ευκαιρίες για να σκοράρει και αυτό ήταν τελικά που στοίχισε. Για να το πετύχεις όμως αυτό χρειάζεσαι κάτι παραπάνω από την καλή επιθετική ημέρα της αμερικάνικης 4αδας. Είναι απαραίτητο σήμερα να βρούμε λύσεις στην επίθεση από όλους τους παίχτες και κυρίως από αυτούς που θα έρθουν από τον πάγκο. Κοέν, Ξανθόπουλος, Ζάρας και Πελεκάνος μπορεί να μην είναι οι παίκτες που βοηθάνε μόνιμα στην επίθεση αλλά έχουν δείξει ότι στην καλή τους ημέρα να δώσουν το κάτι παραπάνω που χρειάζεται ο ΑΡΗΣ για να φθάσει στη νίκη. Ο Κοέν με την πληθώρα κινήσεων του τόσο κοντά όσο και μακριά από το καλάθι, ο Ζάρας με το μακρινό του σουτ, ο Ξανθόπουλος με τις εξαιρετικές του ασίστ και ο Πελεκάνος με το έξυπνο παιχνίδι του όταν είναι στις καλές του. Σε μια ομάδα όλοι είναι απαραίτητοι, ιδίως όταν απέναντι σου έχεις μια δυνατή ομάδα όπως είναι ο Παναθηναϊκός.

Πέρα από το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι δυστυχώς σε αυτά τα παιχνίδια υπάρχει και το κομμάτι της διαιτησίας που και να θέλουμε δεν μπορούμε να αφήσουμε στην άκρη. Όταν ο "απέναντι στο πράσινο κατεστημένο" Ολυμπιακός έχει τέτοια διαιτησία στο πρόσφατο παιχνίδι μας, τρέμουμε και μόνο στην ιδέα του τι λαγούς μπορεί να βγάλουν σήμερα οι τρεις διαιτητές... Παρόλα αυτά δεν θα πρέπει να παρασυρθούν οι παίκτες μας, να προσπαθήσουν να μην δώσουν πάτημα στους διαιτητές για αστείες τεχνικές ποινές, υπερβολικά αντιαθλητικά και εύκολα φάουλ. Και σε καμία περίπτωση να μην τους αφήσουν να μας εκνευρίσουν και να μας αναγκάσουν να τα παρατήσουμε. Το παιχνίδι διαρκεί 40' και θα πρέπει από το πρώτο τζάμπολ μέχρι τη λήξη του τέταρτου δεκαλέπτου(ή και παραπάνω αν χρειαστεί) ο ΑΡΗΣ να παλέψει και να πιστέψει στη νίκη. Όχι μόνο τη θέλουμε πολύ τη σημερινή νίκη-πρόκριση αλλά μπορούμε και να την πάρουμε! ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΓΕΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ!