Με ψηλά το κεφάλι, όπως δηλαδή αρμόζει σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ έπεσε η αυλαία των φετινών ευρωπαϊκών υποχρεώσεων για την ομάδα μας. Η Αρμάνι Μιλάνο αν και έδειξε ότι δεν ήρθε για διακοπές στη Θεσσαλονίκη τελικά αποδείχθηκε πολύ λίγη για να περάσει αλώβητη από το Παλέ. Οι παίκτες μας μπήκαν αποφασισμένοι, έπαιξαν δυνατά και πήραν την άτυπη ρεβάνς της βαριάς ήττας του πρώτου γύρου. Το 16-0 σερί και το 37-21 συνολικά στο δεύτερο ημίχρονο αποτυπώνει ξεκάθαρα το πόσο καλά έπαιξε σήμερα ο ΑΡΗΣ μας!

Αν και οι Ιταλοί μπήκαν ορεξάτοι στο παιχνίδι και σκόραραν από παντού με εξαιρετικά ποσοστά ευστοχίας οι παίκτες μας δεν έδειχναν διατεθειμένοι να παρατήσουν το παιχνίδι. Ούτε τα 2 γρήγορα φάουλ του Όκαρο Γουάιτ στάθηκαν αρκετά για να κόψουν τον ρυθμό της ομάδος. Έχοντας καλή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση και χωρίς να πηγαίνουμε σε βεβιασμένες επιλογές καταφέραμε να μείνουμε στο παιχνίδι στο πρώτο ημίχρονο παρόλο που η Αρμάνι είχε πετύχει 47 πόντους. Και αν τα πράγματα έδειχναν δυσοίωνα όταν οι Ιταλοί ξέφυγαν με 7 πόντους(46-53) ο ΑΡΗΣ δεν είχε πει ακόμη την τελευταία του λέξη. Με ένα εκπληκτικό σερί 16-0 γύρισε ανάποδα το παιχνίδι, πήρε τα ηνία του αγώνα και έφθασε σε μια άνετη επικράτηση κόντρα σε μια ομάδα που ήρθε αρκετά υπεροπτικά στη Θεσσαλονίκη. Μακνήλ, Χάγκινς, Γουότερς και Γουάιτ έπαιξαν αρκετά μυαλωμένα και ήταν άκρως αποτελεσματικοί στο παιχνίδι τους. Ο Τσούπκοβιτς με 3 στα 3 τρίποντα, 4 ριμπάουντ, 2 ασιστ και 2 κλεψίματα έκανε την καλύτερη του εμφάνιση και βοήθησε ουσιαστικά την ομάδα. Μούρτος και Κοέν έδωσαν λύσεις όσο αγωνίσθηκαν ενώ και ο Ξανθόπουλος πρόσθεσε ακόμη μια εξαιρετική εμφάνιση με τον τρόπο που αυτός ξέρει! Η ομάδα  αφουγκράστηκε τη θέληση του κόσμου για μια νίκη-εκδίκηση, έπαιξε παθιασμένα, έδειξε το καλό της πρόσωπο και αποχαιρέτησε όπως έπρεπε τo φετινό Eurocup.

Το γήπεδο μπορεί να μην γέμισε και αρχικά όλοι να ήμασταν κάπως μουδιασμένοι γνωρίζοντας ότι έχουμε αποκλειστεί. Μετά όμως ο κόσμος ξέχασε ότι το παιχνίδι είναι άνευ βαθμολογικής σημασίας, ξέσπασε, έγινε ένα με την ομάδα και "στραγγάλισε" τους ανήμπορους Ιταλούς. Αυτή η μαγική ατμόσφαιρα σε συνδυασμό  με την Ευρωπαϊκή αύρα είναι που θα μας λείψει και για αυτό μας μένει μια πίκρα. Μια πίκρα και ένα παράπονο για αυτό το όμορφο ευρωπαϊκό ταξίδι που θα μπορούσε αν ήμασταν λίγο πιο προσεκτικοί να συνεχιστεί. Κρατάμε την αξιοπρεπή πορεία μας στην επιστροφή μας στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις και ανυπομονούμε για την επόμενη χρονιά!

Τέταρτη συνεχόμενη ήττα για την αγαπημένη μας ομάδα που παρά την μεγάλη προσπάθεια που κατέβαλλε για περίπου 3 δεκάλεπτα, στο τέταρτο τα γκρέμισε όλα. Αν και παρουσιαστήκαμε βελτιωμένοι σε σχέση με τις προηγούμενες τραγικές εμφανίσεις τελικά οι γνωστές αδυναμίες κάτω από το καλάθι, η απουσία πλάνου και η κακή ψυχολογία έκαναν και την εμφάνιση τους. Με την διαφορά να φθάνει στο +15(σχεδόν η μεγαλύτερη διαφορά στον αγώνα) η υπόθεση πρόκριση φαίνεται να δυσκολεύει πολύ αν και ακόμη υπάρχει η δυνατότητα να ανατραπεί η κατάσταση.

Με τους Γουότερς και Μακνήλ να βρίσκονται σε καλή ημέρα επιθετικά η ομάδα μπήκε δυνατά και προσπάθησε να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα. Οι Γερμανοί όμως όσο περνούσε ο χρόνος ανέβασαν την πίεση τους και προσπάθησαν στο δεύτερο δεκάλεπτο να ξεφύγουν στο σκορ θυμίζοντας μας τις άσχημες βραδιές με την Αρμάνι και τον Παναθηναϊκό. Εκεί ο ΑΡΗΣ έδειξε χαρακτήρα, αντέδρασε δυναμικά ροκανίζοντας την διαφορά σιγά σιγά και φθάνοντας και στο +5 στο τρίτο δεκάλεπτο. Και πάνω που νομίζαμε ότι κάπως έτσι θα κυλήσει το παιχνίδι και στη χειρότερη περίπτωση θα χάναμε οριακά η ομάδα μας μπλόκαρε σε όλες τις γραμμές, τα έκανε όλα λάθος και θυμίζοντας κάτι από Αμαλιάδα μέσα σε ελάχιστα λεπτά έκανε στην Άλμπα ένα δωράκι 15 πόντων... Και όταν το καράβι πέφτει ξαφνικά στα βράχια συνήθως η ευθύνη πέφτει στον καπετάνιο. Ο Δ.Πρίφτης αν και προσπάθησε να ανακατέψει την τράπουλα και να ξεφύγει από το γνωστό πλάνο του ξεκινόντας τον Μούρτο βασικό αντί για τον Πελεκάνο, αφήνοντας τον "καυτό" Γουότερς πιο ελεύθερο μέσα στο γήπεδο και επιλέγοντας να παίξει  σε αρκετά σημεία του αγώνα με 2 πόιντ γκαρντ ή να αφήσει τον Μούρτο να κατεβάσει την μπάλα τελικά δεν μπόρεσε και ο ίδιος να αφήσει τον κακό του εαυτό. Για ανεξήγητο λόγο ο μετριότατος  Χάγκινς έπαιξε μόλις 14' στον αγώνα όταν οι αντίπαλοι ψηλοί έκαναν πάρτι κυρίως στο τελευταίο δεκάλεπτο, ο Ξανθόπουλος που ήταν από τους βασικούς παίκτες στα καλά διάστηματα του ΑΡΗ ξεχάστηκε στον πάγκο, ο Κοέν χρησιμοποιήθηκε και πάλι κυρίως σαν με-το-ζόρι-σέντερ, υπήρξε μια εμμονή στον πολύ κακό σήμερα Γουάιτ και το χειρότερο στο τέλος δεν μπόρεσε να βρει τον τρόπο να καθοδηγήσει τους παίκτες του ώστε να διαχειριστούν καλύτερα τα τελευταία λεπτά και να μην χάσουμε με μια τόσο μεγάλη διαφορά από την στιγμή που μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο στην υπόθεση πρόκριση. Ο Τσούπκοβιτς που μέχρι πριν λίγο καιρό προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι "κολλάει" με την υπόλοιπη ομάδα και ότι μπορεί να βοηθήσει ούτε σήμερα συμπεριλαμβανόταν στο πλάνο του κόουτς. Και κάπως έτσι με τεράστια ευκολία ο ΑΡΗΣ πέταξε την σημερινή του προσπάθεια στα σκουπίδια απέναντι σε μια σοβαρή και πειθαρχημένη ομάδα όπως ήταν η Άλμπα που όμως σε καμία περίπτωση δεν ήταν κάποια ομάδα φόβητρο που δεν μπορούσαμε να κερδίσουμε.

Αν και οι διαφωνίες  μεταξύ "αισιόδοξων" και "ανυπόμονων" γύρω από τον μπασκετικό ΑΡΗ τις τελευταίες εβδομάδες έχουν κουράσει είναι στενάχωρο για όλους μας να πρέπει ο ΑΡΗΣ να γνωρίσει 4 συνεχόμενες ήττες με άσχημο τρόπο για να καταλήξουμε ότι φέτος στον μπασκετικό ΑΡΗ κάτι δεν έχει γίνει σωστά από την αρχή... Οι υποχρεώσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη ήταν από την αρχή γνωστές, το πρόγραμμα ήταν από την αρχή γνωστό. Για αυτές τις διοργανώσεις "χτίστηκε" το καλοκαίρι ο ΑΡΗΣ και σε αυτές θα πρέπει να ανταπεξέλθει. Αν λοιπόν ο κόουτς όπως δήλωσε μετά το παιχνίδι η ομάδα δεν μπορεί να ανταπεξέλθει σε αυτές τις συνθήκες τότε καλό είναι να το μεταφέρει αυτό και στην διοίκηση και ας πράξουν ανάλογα με τις βλέψεις που είχαν όταν σχεδίαζαν τον ΑΡΗ το καλοκαίρι. Ένα τεράστιο μπράβο στα παλικάρια που κιτρίνισαν και το Βερολίνο! Τουλάχιστον αυτός ο κόσμος  όπως διαχρονικά έχει αποδείξει μπορεί να ανταπεξέλθει. Και στα εκτός έδρας... και στις "αγωνιστικές σφαλιάρες" ... Ας παραδειγματιστούν κάποιοι από αυτούς και ας κατανοήσουν επιτέλους σε ποια ομάδα βρίσκονται...

ΥΓ. Αν και η ομάδα φαίνεται να έχει ξεφουσκώσει τίποτα δεν έχει χάθει όσο αφορά την πρόκριση. Προστατεύεις την έδρα σου, κερδίζεις στην Λιθουανία και προκρίνεσαι.

ΥΓ2. Ευτυχώς η Αρμάνι κατάφερε να κερδίσει με τα χίλια ζόρια μέσα στην έδρα της αυτήν την Νεπτούνας που διαλύσαμε μέσα στο Παλέ.

ΥΓ3. Αυτά συμβαίνουν σε μια ομάδα όταν αντί να αναγνωρίζει και να διορθώνει τα προβλήματα της κάθεται και θριαμβολογεί σε κάθε της νίκη ανεξάρτητα από τον αντίπαλο.

Σε ένα παιχνίδι όπου παίζεται η μισή πρόκριση στην επόμενη φάση του Eurocup ο ΑΡΗΣ μας θα προσπαθήσει ύστερα από 3 σερί ήττες να παρουσιαστεί έτοιμος και με μια νίκη να δώσει τέλος σε αυτή την "κοιλιά" όπως την έχουν βαφτίσει οι πιο καλοπροαίρετοι και αισιόδοξοι φίλοι της ομάδος. Αυτή τη φορά αντίπαλος μας δεν θα είναι κάποιο μεγαθήριο της Ευρωλίγκας αλλά η Γερμανίκη Άλμπα Βερολίνου που όσο και αν την "ψηλώσουμε"(όπως συνηθίζεται με όλους τους αντιπάλους του ΑΡΗ) δεν παύει να είναι μια Γερμανική ομάδα, που δεν έχει να επιδείξει τίποτα σπουδαίο στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια, στο Last 32 πέρασε με την ψυχή στο στόμα από έναν σχετικά εύκολο όμιλο, την προηγούμενη αγωνιστική έχασε από την Νεπτούνας και στο τελευταίο της παιχνίδι στη Γερμανία πέτυχε μόλις 43 πόντους... Όλα αυτά σε αντιδιαστολή με την μεγάλη νίκη επί της Αρμάνι στην πρεμιέρα του Last 32.

Όπως συμβαίνει στα περισσότερα παιχνίδια το τελευταίο χρονικό διάστημα πρωταρχικός στόχος για την ομάδα είναι να αφήσει το κακό της πρόσωπο στην άκρη και να δείξει την μαχητικότητα και αποτελεσματικότητα που έβγαλε στα περισσότερα παιχνίδια από το ξεκίνημα της σεζόν. Οι τελευταίες εμφανίσεις παρά την σκληρή κριτική που έχουμε ασκήσει στον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες του σε καμία περίπτωση δεν αντικατοπτρίζουν το πραγματικό πρόσωπο του ΑΡΗ και της προσπάθειας που έχει γίνει φέτος. Ναι ο ΑΡΗΣ έχει τρανταχτές αδυναμίες από το καλοκαίρι, οι παίκτες έχουν κομπλεξαριστεί, ο προπονητής έχει θολώσει... όλα αυτά όμως πρέπει σήμερα να λάβουν τέλος και με μια νίκη-ηλεκτροσοκ να γυρίσουν ανάποδα του αρνητικό κλίμα. Τα ψηλά κορμιά που έχουν Γερμανοί κάτω από το καλάθι θα είναι το σημαντικότερο πρόβλημα και μόνο με ομαδική προσπάθεια και μπόλικη ενέργεια σε όλες τις φάσεις θα μπορέσουμε να τους αντιμετωπίσουμε. Ενώ εκεί που θα φανεί ξεκάθαρα αν ο Δ.Πρίφτης έχει βρει τον διακόπτη για να αλλάξει την ψυχολογική κατάσταση των παικτών μας είναι η επίθεση. Εκεί όπου ο ΑΡΗΣ στα τελευταία παιχνίδια λειτουργεί απελπιστικά σπασμωδικά κάτι που δεν πρέπει να γίνει σήμερα. Εξίσου σημαντικό είναι οι παίκτες μας να κατανοήσουν και την σημασία του αγώνα σε σχέση με την προσπάθεια που κάνουν για πρόκριση στην επόμενη φάση. Όπως φαίνεται ο ΑΡΗΣ θα κοντραριστεί με την Άλμπα για τη δεύτερη θέση και αυτό σημαίνει ότι ακόμη και η διαφορά πόντων σε μια ήττα παίζει τον ρόλο. Ας ελπίσουμε σήμερα να δούμε τον παθιασμένο ΑΡΗ που ξέρουμε και να υπενθυμίσουμε στους Γερμανούς ότι μετά τον Νοβίτσκι υπάρχει μόνο το χάος!

Και σήμερα όπως όλα δείχνουν ο ΑΡΗΣ στο Βερολίνο όχι μόνο δεν θα είναι μόνος του αλλά θα έχει και την βοήθεια του κόσμου που αναμένεται να δώσει δυναμικό παρών στην Mercedes-Benz Arena. Μακάρι οι παίκτες του Δ.Πρίφτη να εμπνευστούν από την τρέλα του Αρειανού που ακόμη και αυτές τις ηχηρές σφαλιάρες από Αρμάνι και Παναθηναϊκό τις γράφει στα @@ του και συνεχίζει να κάνει αυτό που ξέρει και γουστάρει. Και αν η παρουσία του κόσμου δεν τους κάνει πλέον αίσθηση γιατί την θεωρούν δεδομένη ας σκεφτούν σαν σκληροί επαγγελματίες ότι το παρών θα δώσει η οικογένεια Λάσκαρη και μετά τον αγώνα θα ακολουθήσει νέο συμβούλιο όπου εκτός απροόπτου θα παρθούν οι τελικές αποφάσεις. Ο στόχος της πρόκρισης είναι στο χέρι τους οπότε ας δείξουν ότι εκτός από θέληση υπάρχει και η ικανότητα για να τον πετύχουν!

Με την έναρξη του β γύρου της Basket League του ΕΣΑΚΕ να είναι "προ των πυλών" και έχοντας πλέον ξεκάθαρη εικόνα τόσο για την ομάδα μας όσο και για τους αντιπάλους ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν μίνι απολογισμό της προσπάθειας του ΑΡΗ στη φετινό Ελληνικό πρωτάθλημα. Εκεί που αν και αυτό που βγαίνει ελαφρώς μπερδεμένα από τεχνική ηγεσία και διοίκηση είναι το πλασάρισμα στην 4αδα,  η λογική λέει ότι κάθε ομάδα πρέπει να έχει τουλάχιστον ως στόχο το ένα βήμα παραπάνω(εκτός και αν έχει σαρώσει τα πάντα και θέλει απλά να διατηρήσει τα κεκτημένα) σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν άρα η 3η θέση είναι ο αυτονόητος στόχος. Ιδίως όταν μιλάμε για τον ΑΡΗ του μεγαλοεπενδυτή Λάσκαρη που θέλει να κάνει το βήμα παραπάνω σε σχέση με τον ΑΡΗ του κ.Αρβανίτη και των λοιπών διαχειριστών της περσινής σεζόν.

Η αστάθεια στην απόδοση και οι χτυπητές αδυναμίες κάτω από το καλάθι σε άμυνα και επίθεση  ήταν από την έναρξη του πρωταθλήματος μέχρι και την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου η πληγή που δεν λέει να κλείσει. Την αρχή την έκανε ο Ραντούλιτσα μαζί με τον Γκιστ που εκμεταλλεύτηκαν στο απόλυτο την απουσία του Χάγκινς οδηγώντας τον Παναθηναϊκό σε ακόμη ένα νικηφόρο πέρασμα από το Παλέ. Σε αντίθεση με την πρεμιέρα του πρώτου γύρου που είχαμε τον πανίσχυρο Παναθηναϊκό και 2 εξαιρετικούς παίκτες με τεράστια συμβόλαια στο φινάλε είχαμε τον άσημο σέντερ του Κολοσσού Μακ Γκί που σκέπασε τα καλάθια και έκανε τον Χάγκινς να δείχνει πολύ λίγος... Παρόλα αυτά η επιθετική άμυνα της ομάδος και η ενέργεια που έβγαζαν οι παίκτες μας πάνω στο παρκέ ήταν κάτι το εντυπωσιακό που ξεσήκωσε τον κόσμο και τον έκανε να γεμίζει το Παλέ σε κάθε παιχνίδι ανεξάρτητα από τον αντίπαλο.  Η επιβλητική νίκη επί του Αρκαδικού(+40) σε συνδυασμό με τις ευχάριστες ευρωπαϊκές παρενθέσεις και ιδιαίτερα τον θρίαμβο μέσα στο Καζάν εκτόξευσε τον ενθουσιασμό στα ύψη και δικαιολογημένα γέννησε προσδοκίες ενόψει της συνέχειας. Ο άνεμος αισιοδοξίας που φυσούσε δυνατά με την έλευση του Λάσκαρη και τα πρώτα νικηφόρα αποτελέσματα  όπως φάνηκε στην συνέχεια δεν αξιοποιήθηκαν όπως θα έπρεπε. Οι νίκες με μπαογκ, Λαύριο, Τρίκαλα και Στεάουα στην Ευρώπη δεν συνοδεύτηκαν με καλές εμφανίσεις κάτι όμως που κρύφθηκε λόγω των θετικών αποτελεσμάτων. Και αν η προβληματική εικόνα της ομάδος ως αυτό το σημείο κρυβόταν πίσω από τις νίκες ήρθε το ηχηρό χαστούκι από τον Κόροιβο Αμαλιάδας. Εκεί όπου ο ΑΡΗΣ κέρδιζε 3' πριν την λήξη με 11 πόντους και κατάφερε μέσα σε 2΄ να βρίσκεται στο -4...  Ακόμη και κόντρα στην Καβάλα μέσα στο Παλέ έπρεπε να φθάσουμε προς την λήξη του αγώνα για να αισθανθούμε την σιγουριά ότι το παιχνίδι δεν γυρίζει. Το δεύτερο μεγάλο αγωνιστικό χαστούκι αυτή την φορά ήταν Ευρωπαϊκό. Στην Ποντγκόριτσα ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε αγνώριστος πραγματοποιώντας την χειρότερη φετινή του εμφάνιση(μέχρι την περασμένη Τρίτη). Και όμως αυτή η ήττα από την Μπουντούσνοστ ήταν όπως φάνηκε το ηλεκτροσόκ που χρειαζόταν η ομάδα ώστε να πάει να πάρει μια μεγάλη νίκη μέσα στο ΟΑΚΑ διαλύοντας την φιλόδοξη και "ψηλωμένη" φέτος ΑΕΚ μέσα στο σπίτι της! Μια νίκη που μας έκανε να στρογγυλοκαθίσουμε στην 3η θέση και να κοιτάμε τη συνέχεια του πρωταθλήματος έχοντας το πάνω χέρι σε σχέση με τον βασικό μας ανταγωνιστή και παράλληλα να κάνουμε όνειρα για νίκη κόντρα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό μέσα στο σπίτι τους... Η βαριά ήττα από τον Παναθηναϊκό και η αντιμετώπιση που είχαμε από την διαιτησία μέσα στο ΣΕΦ ως ένα σημείο μας προσγείωσαν και αρχίσαμε αντί να κάνουμε όνειρα να ασχολούμαστε περισσότερο με το τι χρειάζεται ο ΑΡΗΣ για να φθάσει ο ΑΡΗΣ εκεί που τον θέλουμε. Η ευρωπαϊκή πρόκριση στο Last 32 βγαίνοντας πρώτος στον όμιλο σε συνδυασμό με την αγχωτική νίκη επί του Ρεθύμνου και τον θρίαμβο επί της Νεπτούνας μας έκανε για ακόμη μια φορά να αφήσουμε στην άκρη τα όποια προβλήματα με αποτέλεσμα να τελειώσει ο πρώτος γύρος με ένα πικρό αποτέλεσμα στη Ρόδο που μας υπενθυμίζει ότι ακόμη χρειάζεται προσπάθεια μέχρι να αλλάξουμε επίπεδο... Μια γλυκόπικρη γεύση σε αυτόν τον πρώτο γύρο όπως ακριβώς ήταν και η παρουσία της ομάδος μας σε αυτές τις 13 πρώτες αγωνιστικές.

Αυτό που έχει σημασία βλέποντας συνολικά τις πρώτες 13 αγωνιστικές είναι να κοιτάξουμε και τι κάνουν οι υπόλοιπες ομάδες και ιδιαίτερα τις ομάδες που θεωρούμε ανταγωνιστές μας για την 3η θέση. Η ΑΕΚ παρά τα πολλά εσωτερικά προβλήματα και τις αλχημείες στο ρόστερ της δείχνει να βρίσκει τον δρόμο της. Και μόνο ότι έχασε μέσα στην έδρα της από εμάς αλλά αυτή τη στιγμή βρίσκεται από πάνω μας στην βαθμολογία λέει πολλά. Ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τον συμπολίτη που αν και άρχισε τραγικά πλέον με την απόκτηση του Σχορτσιανίτη έχει κάθε δικαίωμα να βγάζει γλώσσα και να πιστεύει ότι μπορεί να μας προσπεράσει και αυτός... Συμπέρασμα; Όταν συμμετέχεις σε ένα πρωτάθλημα πρέπει πάντα να κοιτάς και τους αντιπάλους. Ο ΑΡΗΣ στον πρώτο γύρο "κάθισε" πάνω στα θετικά αποτελέσματα και σε κάποιες εξαιρετικές εμφανίσεις με αποτέλεσμα να αδιαφορήσει για το τι γίνεται γύρω του αλλά και παράλληλα να μην ασχοληθεί με το πως θα γίνει καλύτερος. Αν λοιπόν από  τα τελευταία πολύ άσχημα αποτελέσματα θέλουμε να βρούμε κάτι το θετικό αυτό είναι ότι πλέον οι υπεκφυγές και η ωραιοποίηση των πάντων ανήκουν στο παρελθόν και όλων η προσοχή έχει στραφεί στο πως θα παρουσιαστεί ο ΑΡΗΣ στη συνέχεια πιο δυνατός. Και όταν λέμε όλων εννοούμε όλων. Από τον κόσμο που σταμάτησε να κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του και άρχισε να απαιτεί αλλά και από τη διοίκηση και το τεχνικό τιμ που φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι αν δεν αναθεωρήσουν τα πλάνα τους κινδυνεύουν να ακυρώσουν από μόνοι την εξαιρετική προσπάθεια που κάνουν φέτος. Αρχίζοντας με ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ κόντρα στον "λαβωμένο" Παναθηναϊκό θα φανεί κατά πόσο υπάρχει η απαραίτητη διάθεση για να αλλάξει την εικόνα του ΑΡΗΣ και να φανεί ετοιμοπόλεμος τώρα που αρχίζει ένας πολύ δύσκολος Β γύρος.

ΥΓ.  Τις αναλύσεις για παίκτες και προπονητή τις έχουμε κάνει αμέτρητες φορές μετά τα παιχνίδια. Ότι αδυναμία υπήρχε από την αρχή υπάρχει και μετά από σχεδόν 25 παιχνίδια. Απλά πλέον υπάρχει περισσότερος ρεαλισμός και σχεδόν ο καθένας μπορεί να καταλαβεί τι διορθώνεται "εκ των έσω" και τι όχι.