Ευελπιστώντας ότι θα δούμε έναν ΑΡΗ με πολύ διαφορετική νοοτροπία από αυτόν που είδαμε την περασμένη Κυριακή στο Καραϊσκάκη και μας πλήγωσε όλους με τον τρόπο που αντιμετώπισε το παιχνίδι. Λογικά αυτοί που "ενημέρωσαν" τον Μασάδο πριν το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό ότι το παιχνίδι είναι χαμένο και ότι είναι καλύτερο να προστατεύσει και να "δοκιμάσει" ποδοσφαιριστές παρά να ρισκάρει κάποια απώλεια(αν και ο Καστίγιο δεν προφυλάχτηκε κόντρα στην επίσημη δικαιολογία του Μασάδο για τις επιλογές του) θα έχουν ενημερώσει τον κ. Μασάδο ότι οι ελπίδες για την Ευρώπη έχουν σχεδόν εξανεμιστεί αλλά παρόλα αυτά ωφείλει να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να κερδίσουμε τον ΟΦΗ. Βέβαια ρίχνοντας μια ματιά στην βαθμολογία δεν ξέρω τι ακριβώς κυνηγάμε και αν η ιστορία με τον επεκείμενο αποκλεισμό της ΑΕΚ είναι ένα παραμύθι που βοηθάει στον αποπροσανατολισμό του κόσμου. Όταν μάλιστα πέρσι είχαμε το τρανό παράδειγμα του Ολυμπιακού Βόλου όπου ήταν ξεκάθαρη η ενοχή του, η πρόθεση της πολιτείας να τον "τελειώσει" και ο αναμενόμενος αποκλεισμός από το Europa League είδαμε την ΕΠΟ να προτιμάει να σπαταλήσει μια Ευρωπαϊκή θέση παρά να την δώσει στον ΑΡΗ αμφιβάλλω αν φέτος γίνει κάτι διαφορετικό και από αυτήν την ιστορία βγούμε ωφελημένοι εμείς.

Ανεξάρτητα όμως από στόχους και ελπίδες αυτή η ομάδα έχει υποχρέωση απέναντι στην ιστορία και τον κόσμο της κάθε παιχνίδι να το παλεύει και να έχει μοναδικό στόχο την νίκη. Έτσι λοιπόν το Σάββατο το απόγευμα η ομάδα μας θα προσπαθήσει να κλείσει την παρένθεση που άνοιξε στο Καραϊσκάκη και  έκοψε το αήττητο μας σερί και να πετύχει μια νίκη μαζεύοντας 3 βαθμούς που ίσως τελικά να μην έχουν και καμία σημασία. Με τον Αστέρα Τρίπολης να έχει ξεφύγει με 4 βαθμούς και τον ΟΦΗ να είναι ισόβαθμος με εμάς στην 7η θέση όλοι καταλαβαίνουμε ότι το "τρίποντο" είναι απαραίτητο. Το καλό είναι ότι ο Μασάδο θα έχει σχεδόν όλα τα όπλα του στην διάθεση του με εξαίρεση τον Μίσελ που για να πω την αλήθεια δεν με στεναχωρεί κιόλας. Μπορεί ο Τσουκάνης να ήταν αυτός που τον αντικατέστησε στο παιχνίδι με τον Ολυμπιακό αλλά νομίζω ότι ο Καζναφέρης που έχει επανέλθει από τον τραυματισμό του μπορεί να αποδώσει πολύ καλύτερα στην συγκεκριμένη θέση. Ούμπιντες και Φατί μιας και ξεκουράστηκαν αρκετά την τελευταία αγωνιστική θα πάρουν κανονικά την θέση τους στην βασική 11άδα ενώ ερωτηματικό αποτελεί για το αν ο Καστίγιο θα ξεκινήσει ή θα μείνει στον πάγκο λόγω κάποιων ενοχλήσεων που είχε αισθανθεί στο τελευταίο παιχνίδι. Γιαννώτας και Ακόστα διεκδικούν θέση στην 11αδα μαζί με τους Πρίττα, Καπετάνο και Παπαζαχαρία αλλά οι τελευταίες εκπλήξεις του Μασάδο δεν μας επιτρέπουν να είμαστε βέβαιοι για την 11αδα και ξαφνικά μπορεί να δούμε και πάλι τον Σολτάνι στην ομάδα η παρουσία του χαρακτηρίστηκε ως θετική στον αγώνα με τον Ολυμπιακό κάτι στο οποίο δεν συμφωνώ μιας και ο παίκτης εκτός από τα πολλά λάθη δεν έδειξε διάθεση να μαρκάρει για ακόμη μια φορά. Μπορεί ο ΟΦΗ να είναι σε πτωτική πορεία αλλά θέλει προσοχή μιας και έχει παίκτες ικανούς να σου κάνουν την ζημιά και ιδίως από τα άκρα θα πρέπει να προσέξουν τον Παπουλή που με την ταχύτητα του δημιουργεί αρκετά "ρήγματα" στις ευάλωτες άμυνες όπως είναι φέτος η δική μας.

Κάθε παιχνίδι στο Κλ.Βικελίδης είναι και μια γιορτή αλλά τον τελευταίο καιρό με όλα συμβαίνουν στον αγαπημένο μας σύλλογο η γιορτή ολοένα και μικραίνει. Μετά λοιπόν το τεράστιο ξενέρωμα στον αγώνα με τον Ολυμπιακό και την απομάκρυνση από τον εναπομείναντα στόχο μας βλέπω ότι αύριο το ενδιαφέρον θα είναι αρκετά πεσμένο. Πάντως ανεξάρτητα από την βαθμολογική κατάσταση και τους απαράδεκτους διοικητικούς χειρισμούς οφείλουμε τώρα που η ομάδα μας χρειάζεται να δώσουμε το παρών. Αυτές οι οικονομικές "ενέσεις" απαλύνουν ελαφρώς τις τεράστιες πληγές του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ και ίσως δίνουν και μια παράταση ζωής μέχρι τελικά οι "μεγάλοι" επενδυτές του εξωτερικού καταφέρουν να μας στείλουν τα δανεικά και λυθεί το τεράστιο πρόβλημα ρευστότητας που υπάρχει. Και όλα αυτά ενώ ακόμη το μέτωπο της δανειοδότησης είναι ανοιχτό με ότι κινδύνους μπορεί να σημαίνει αυτό. Επειδή λοιπόν όταν τα σκεφτόμαστε και τα αναλύουμε όλα αυτά μας πιάνει ζαλάδα το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι ΑΡΗ ΕΙΜΑΙ ΓΚΟΛ!

Αγανακτισμένος, εκνευρισμένος και προδομένος αισθάνομαι από όσα είδα σήμερα σε ένα παιχνίδι που το περιμέναμε με ανυπομονησία και ελπίζαμε να δούμε κάτι παραπάνω από αυτό που παρακολουθήσαμε. Αγανακτισμένος γιατί  περίμενα από τους παίκτες της ομάδος μας να μπουν μέσα στο γήπεδο αποφασισμένοι να παλέψουν και να διεκδικήσουν την νίκη και όχι να παρουσιαστούν φοβισμένοι και ανήμποροι να αντιδράσουν στις ορέξεις του Ολυμπιακού από το πρώτο κιόλας λεπτό. Εκνευρισμένος γιατί όπως λίγο πολύ όλοι περιμέναμε υπήρχε ένας Γιάχος με σαφείς οδηγίες που δεν θα επέτρεπε σε καμία περίπτωση να συμβεί κάτι διαφορετικό από αυτό που έγινε σήμερα. Το κόρνερ από το οποίο προέρχεται το πρώτο γκολ  δεν θα έπρεπε να είχε εκτελεστεί ποτέ μιας και γίνεται πεντακάθαρο επιθετικό φάουλ, η φάση του Νέτο στην οποία τον κάνουν 2 παίκτες του Ολυμπιακού σάντουιτς και το NOVA μας την έδειξε μόλις 1 φορά από μια πολύ περίεργη λήψη χωράει πολύ συζήτηση και στο 90' το πέναλτι που γίνεται πάνω στον Γιαννώτα είναι πεντακάθαρο και απλά πιστοποιεί τις πονηρές διαθέσεις του Γιάχου για το σημερινό παιχνίδι. Προδομένος γιατί από την 11αδα που κατέβασε ο Μασάδο φάνηκε ότι η ομάδα μας δεν είχε διάθεση να "χτυπήσει" το παιχνίδι με όλες τις δυνάμεις της.

Για το αγωνιστικό δεν μπορούμε να πούμε πολλά σε ένα παιχνίδι που ουσιαστικά ήταν παράσταση για ένα ρόλο από το πρώτο σφύριγμα της αναμέτρησης. Η ομάδα μας μπόρεσε να ανασάνει και να αλλάξει 2 μπαλιές μόνο όταν μας το επέτρεψε ο Ολυμπιακός. Χαρακτηριστικό ήταν το στατιστικό γύρω στο 30' όπου οι ευκαιρίες ήταν 12-0 με τις περισσότερες από αυτές να ήταν μια ανάσα από το να γίνουν γκολ. Μπορεί ο Μασάδο εξ αρχής να είχε το επόμενο παιχνίδι στο μυαλό του αλλά νομίζω ότι και πάλι μπορούσε να το σχεδιάσει καλύτερα. Θέλει να προστατέψει παίκτες και να κρατήσει το 0-0 μήπως και χτυπήσει τον Ολυμπιακό στην επανάληψη όπου θα μετρούσε και η κούραση? Ναι θα μπορούσε αλλά όχι ξεκινώντας με 2 παίκτες όπως ο Σολτάνι και ο Καπετάνος που δεν γυρίζουν να μαρκάρουν και 2 αμυντικά χαφ σαν τους Παπαζαχαρία και Πρίττα που δεν μπορούν κρατήσουν καθόλου την  μπάλα στα πόδια τους. Δεν απέφυγε τα λάθη ο νεαρός Τσουκάνης σε ένα τόσο δύσκολο παιχνίδι αλλά ειλικρινά δεν είδα κάποια διαφορά σε σχέση με τον Μίσελ που αντικατέστησε. Φυσικά και ο Τσουκάνης δεν ήταν ο βασικός λόγος της τραγικής μας άμυνας μιας και ο φετινός ΑΡΗΣ πάσχει από την αρχή της χρονιάς. Ιδίως οι στημένες φάσεις και το ψηλό παιχνίδι αποτελεί μόνιμη πληγή για την ομάδα μας. Τώρα για το αν στην επανάληψη βγήκαμε λίγο μπροστά και δημιουργήσαμε και μερικές ευκαιρίες για να βάλουμε το γκολ της τιμής δεν θα δώσω ιδιαίτερη σημασία γιατι το αποτέλεσμα είχε κριθεί.

Σίγουρα ο Μασάδο θα ήθελε να φύγει νικητής  από το Καραϊσκάκη αλλά αν η σημερινή αναμέτρηση ήταν ένας τελικός ή ένα παιχνίδι νοκ άουτ τότε αποκλείεται να κατέβαζε ενδεκάδα χωρίς Ούμπιντες, Φατί και Βελλίδη άρα αγαπητέ κ.Μασάδο δεν πάλεψες το παιχνίδι όπως είχες υποχρέωση απέναντι στον κόσμο του ΑΡΗ να το κάνεις. Βέβαια ο λόγος ότι απευθύνομαι στον κ.Μασάδο είναι απλούστατα γιατί η τελική επιλογή είναι δική του για το ποιός θα αγωνιστεί και ποιος όχι αλλά όποιος θεωρεί ότι 2 μήνες στην Ελλάδα και στο άγνωστο Ελληνικό πρωτάθλημα για έναν ξένο προπονητή είναι αρκετό χρονικό διάστημα για να καταλάβει ποιόν έχει αντίπαλο του, αν υπάρχουν ελπίδες νίκης και αν υπάρχουν και αστάθμητοι παράγοντες που θα σου βάλουν τρικλοποδιά στην προσπάθεια σου για την νίκη μάλλον είστε γελασμένοι. Δυστυχώς για ακόμη μια φορά φάνηκε ότι μέσα στον ΑΡΗ μας υπάρχουν άνθρωποι που "δασκαλεύουν" προπονητές και παίκτες  μεταδίδοντας τους μια αρρωστημένη νοοτροπία που δεν εκφράζει τον πρωταθλητή κόσμο του ΑΡΗ και που προσπαθούμε επι χρόνια να την αποβάλλουμε από τον σύλλογο μας. Μάλιστα οι δηλώσεις του ακριβώς με την λήξη του αγώνα που αποφάσισε για πρώτη φορά να μιλήσει κατά του διαιτητή σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μας ήταν ανύπαρκτη δείχνει ότι αυτά του είχαν πει και αυτά είπε. Κατεβήκαμε λοιπόν σε ένα παιχνίδι κόντρα στον πρωταθλητή Ελλάδος με την πεποίθηση ότι θα αδικηθούμε και θα χάσουμε και η αντίδραση μας ως ΑΡΗΣ ήταν να αφήσουμε 3 από τους καλύτερους μας παίκτες στον πάγκο και να μην πιστέψουμε στην νίκη ούτε για ένα αγωνιστικό λεπτό. Όχι κ.Μασάδο, παίκτες του ΑΡΗ, αγαπητοί διοικούντες, και όσοι αποτελείτε τον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ... αυτός δεν είναι ο ΑΡΗΣ, αυτή δεν είναι η νοοτροπία του κόσμου του ΑΡΗ. Εμείς θέλουμε και απαιτούμε ο ΑΡΗΣ όπου αγωνίζεται να παλεύει για την νίκη και όχι να επιλέγει παιχνίδια. Και μετά απογοητευόμαστε και λέμε για τις ομάδες που ξεπετάγονται όπως ο Ολυμπιακός Βόλου, η Καβάλα, η Λάρισα, η Ξάνθη, ο Ατρόμητος, ο Πανιώνιος, ο Αστέρας Τρίπολης κ.α. αυτού του βεληνεκούς και αναδεικνύονται σε βασικούς μας αντιπάλους στις διεκδικήσεις στόχων όπως είναι η έξοδος στην Ευρώπη... Και όταν έρχεται η ώρα του τελικού και της διεκδίκησης ενός τίτλου που τόσο πολύ θέλουμε  με αντιπάλους πραγματικά μεγάλους όπως είναι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αναρωτιόμαστε γιατί οι παίκτες μας δεν μπορούν να πιστέψουν στην νίκη και τα ρίχνουμε όλα στην νοοτροπία της ομάδος μας... Η νοοτροπία νικητή και οι μεγάλες ομάδες χτίζονται διεκδικώντας την νίκη σε όλα τα παιχνίδια ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Σίγουρα με την ωραιοποίηση των καταστάσεων που επικρατεί στον ΑΡΗ μας τα τελευταία χρόνια θα παρουσιαστεί το σημερινό έγκλημα σαν κάτι φυσιολογικό παρόλα αυτά όσοι έχουν μυαλό μπορούν καταλάβουν τι έγινε σήμερα... Απλά φανταστείτε τι θα λέγαμε ή θα μας έλεγαν αν αυτό που έκανε ο ΑΡΗΣ σήμερα το έκανε ας πούμε ο μπαογκ και στο παιχνίδι στο Καραϊσκάκη ο προπονητής τους άφηνε στον πάγκο τους Βιερίνια, Γκαρσία και έβαζε για τερματοφύλακα έναν που θα είχε να αγωνιστεί κανα 5μηνο... Τι άλλο να πούμε για αυτό που βιώσαμε σήμερα? Να δούμε την θετική πλευρά? Δεν πήρε κανείς βασικός κόκκινη, δεν τραυματίστηκε κανείς και Ούμπιντες, Φατί και Βελλίδης θα είναι ξεκούραστοι για την επόμενη σημαντική μεγάλη αναμέτρηση κόντρα στον ΟΦΗ! Άλλωστε δεν υπάρχει περίπτωση έστω και 1 βαθμός που ίσως να μπορούσαμε να πάρουμε σήμερα να αλλάξει κάτι στο τέλος... ή μήπως υπάρχουν χρονιές που για έναν βαθμό δεν βγήκαμε Ευρώπη?

Κάτι περισσότερο από 10 χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία νίκη μας επί του Ολυμπιακού εκτός έδρας χάρη σε μια εκπληκτική κεφαλιά του βέλγου Ζμπαρί σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ πήρε την νίκη κόντρα σε όλα τα προγνωστικά. Αν και ο Ζμπαρί πέτυχε το νικηφόρο τέρμα αυτός που δικαιολογημένα θεωρήθηκε ο κορυφαίος της αναμέτρησης ήταν ο Φάνης Κατεργιαννάκης όπου πραγματοποιώντας την καλύτερη εμφάνιση της καριέρας του κατέβασε κυριολεκτικά τα ρολά της εστίας του. Τι και αν ο κακομοίρης ο διαιτητής έκανε ότι μπορούσε και έσπρωχνε διαρκώς τους παίκτες του Ολυμπιακού προς την εστία μας, τι και αν Τζόρτζεβιτς,Τζιοβάνοι και οι λοιποί γάβροι είχαν αφηνιάσει δημιουργώντας αλλεπάλληλες σημαντικές ευκαιρίες για να πετύχουν το γκολ όλα σταματούσαν πάνω στον Κατεργιαννάκη! Σπουδαία νίκη που πανηγυρίστηκε έξαλλα από όλους μας!

Έτσι όπως πουλήσαμε τρέλα τότε σε ένα παιχνίδι που μας είχαν όλοι ξεγραμμένους έτσι και τώρα πρέπει να κάνουμε κάτι ανάλογο και να χαλάσουμε αυτό το ωραίο κλίμα που επικρατεί στον Πειραιά μετά την νέα νίκη στο Europa League και το προσπέρασμα του Παναθηναϊκού στο Ελληνικό πρωτάθλημα. Και αν αγωνιστικά οι 2 ομάδες τότε είχαν μεγάλη διαφορά  φέτος δεν νομίζω ότι τα πράγματα είναι τόσο άσχημα. Μπορεί στο παιχνίδι με την ΑΕΚ να μην δείξαμε το πρόσωπο που θέλαμε αλλά νομίζω ότι ο Μασάδο κατάλαβε τα λάθη σε εκείνον τον αγώνα και δύσκολα θα ξαναδούμε κάτι ανάλογο. Όχι ότι ο Ολυμπιακός δεν διαθέτει ένα πιο πλήρες ροστερ απο εμάς με πολύ πιο ποιοτικούς παίκτες αλλά ο καλός ο ΑΡΗΣ μπορεί να κερδίσει οποιοδήποτε αντίπαλο. Άλλωστε όταν βλέπεις παίκτες με διάθεση και αποφασιστικότητα να παλέψουν για την νίκη είναι λάθος να μην πιστέψουμε στους παίκτες μας όπως αυτοί θέλουμε να πιστέψουν στην νίκη. Μπορεί αρχικά η απουσία του Μίσελ να ακούστηκε όμορφα στα αυτιά μου μιας και ο Βραζιλιάνος αποτελεί μόνιμη απειλή για την άμυνα μας αλλά από την στιγμή που απουσιάζει και ο Καζναφέρης που τον θεωρώ κατάλληλο για την συγκεκριμένη θέση νομίζω ότι εδώ υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Δεν νομίζω ο Μασάδο να ρισκάρει σε ένα τέτοιο παιχνίδι να βάλει μέσα έναν άπειρο παίκτη σαν τον Τσουκάνη παρόλο που ακούγεται πολύ. Ίσως ο Παπαζαχαρίας παρόλο που δεν έχει ξαναγωνιστεί εκεί να μπορεί να ανταποκριθεί καλύτερα σαν πιο έμπειρος και σχετικά καλό στα αμυντικά του καθήκοντα. Άλλος ένας πονοκέφαλος για τον Μασάδο είναι ο Καστίγιο που δεν απόλυτα έτοιμος και σύμφωνα με τα ρεπορτάζ είναι πολύ πιθανό να κάτσει στον πάγκο. Άρα πολύ πιθανό να δούμε Γιαννώτα στην κορυφή της επίθεσης κάτι που δεν μπορώ να πω ότι με στεναχωρεί ιδιαίτερα μιας και το παλικάρι έχει δείξει να γουστάρει πάρα πολύ να αγωνίζεται σε τέτοια παιχνίδια και ίσως να καταφέρει από μόνος του να κάνει άνω κάτω την αργή άμυνα του Ολυμπιακού όπως έκανε και μέσα στην Τούμπα μέχρι να τραυματιστεί. Όποιοι και αν είναι οι 11 που θα κατέβουν θα πρέπει να είναι προσεκτικοί, συγκεντρωμένοι και να μην παρασυρθούν στον ρυθμό που θα θέλουν να δώσουν οι αντίπαλοι μας.

Σίγουρα ο Ολυμπιακός είναι φορμαρισμένος, έχει την παράδοση με το μέρος του, έχει μεγαλύτερο κίνητρο από εμάς και σαφώς ποιοτικότερη ομάδα. Αυτό όμως που με τρομάζει είναι ο Γιάχος μιας και ως τώρα έχει αποδειχθεί ως ένας από τους διαιτητές που "αρέσκονται" να παίζουν παιχνίδια ομάδων σαν του Ολυμπιακού και του μπάογκ, ανάλογη περίπτωση με τον Σιδηρόπουλο. Πολύ φοβάμαι ότι αν χρειαστεί ο Γιάχος θα επέμβει μιας και από ότι έχει φανεί οι "διοργανωτές" της σουπερκλίκας δεν αφήνουν τίποτα στην τύχη. Άλλωστε τόσα χρόνια, τόσα πέναλτι στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό και τόσα άδικα σφυρίγματα εις βάρος του ΑΡΗ μας έχουν δώσει το δικαίωμα κάθε "κοράκι" που ορίζουν σε αυτά τα παιχνίδια να το κοιτάμε εξ αρχής με μισό μάτι. Καθήκον μας λοιπόν είναι να μπούμε μέσα να τα δώσουμε όλα και να τους αναγκάσουμε ή να υποκύψουν ή να ξεφτιλιστούν. Άντε ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ! κάν το όπως ο Ζμπάρι και τρέλανε μας πάλι!

Μόλις 8 μήνες πέρασαν από την καταδικαστική εις βάρος μας απόφαση της δευτεροβάθμιας επιτροπής της ΕΠΟ στην υπόθεση Κάμπορα κόντρα σε όσα ισχυριζόταν τότε η ΠΑΕ ΑΡΗΣ αλλά σύμφωνα με όσα δήλωνε ο παίκτης και οι εκπρόσωποι του. Θυμόμαστε ατελείωτες ραδιοφωνικές εκπομπές με παρεμβάσεις του Γ.Κόντη και των υπόλοιπων διοικούντων που δήλωναν ξεκάθαρα ότι ο παίκτης είναι τακτοποιημένος, κακώς η ΕΠΟ τον δικαίωσε και ότι στο CAS θα λάμψει η αλήθεια όπως και έγινε. Ήρθε λοιπόν η στιγμή της δικαίωσης για τον ΑΡΗ μας με την απόφαση του CAS που τελεσίδικα την κρίνει υπέρ της ομάδος μας και υποχρεώνει μάλιστα και τον παίκτη να καταβάλει και τα δικαστικά έξοδα όλης αυτής της ιστορίας. Με αυτήν την απόφαση λοιπόν φαίνεται ξεκάθαρα ότι η διοίκηση μας σε ότι αφορά τα οικονομικά ήταν σωστή απέναντι στον παίκτη και ότι πραγματικά υπήρχαν κάποιοι άνθρωποι πίσω από τον Χαβιέ Κάμπορα που τον "δηλητηρίασαν" και τον έστρεψαν κόντρα σε μια ομάδα που τον πίστεψε και  του έδωσε την ευκαιρία να αναδειχθεί. Το χειρότερο από όλα είναι ότι αυτοί που παρασύρανε τον παίκτη πολύ πιθανόν να είχαν απλωμένα τα πλοκάμια τους και μέσα στην ΕΠΟ και η εξέλιξη της ιστορίας να ήταν γνωστή για αυτούς. Άλλη μια ιστορία με φαντάσματα από αυτές που μας κοροϊδεύουν οι αλλόθρησκοι ότι βλέπουμε που τελικά τα φαντάσματα έχουν σάρκα και οστά...

Αυτό είναι το ένα σκέλος της ιστορίας που ως ένα σημείο θα πρέπει να μας αφήνει ικανοποιημένους μιας και η ομάδα μας δικαιώθηκε άρα στο μέτωπο των οικονομικών προβλημάτων υπάρχει ένας πονοκέφαλος λιγότερος. Από την άλλος όμως βλέπω και μια υπερβολική χαρά για αυτήν την δικαίωση από διοικούντες και ρεπόρτερ του ΑΡΗ αγνοώντας επιδεικτικά όλο το κακό που μας προκάλεσε αυτή η ιστορία. Τι να πρωτοπούμε? Για την παγωμάρα της πλειοψηφίας του κόσμου στο άκουσμα ότι ο πρώτος σκόρερ της χρονιάς, ένα από τα αγαπημένα παιδιά της κερκίδας όχι μόνο αποχωρεί αλλά βγάζει και "χολή" κατά του ΑΡΗ? Για τις επιπτώσεις που είχε όλο αυτό στις πωλήσεις διαρκείας? Για την ευκολία με την οποία οι εχθροί μας έστρεψαν έναν δικό μας παίκτη εναντίον μας δημιουργώντας πρόβλημα από το πουθενά? Για το πόσο ανυπεράσπιστοι αποδειχθήκαμε για ακόμη μια φορά  απέναντι σε όλο το σάπιο σύστημα και τους μηχανισμούς του? Γιατί από όλα  να πρωτοχαρούμε και να αισθανθούμε δικαιωμένοι? Ναι η ομάδα γλίτωσε χρήματα, ναι η ομάδα είναι ηθικά δικαιωμένη. Αλλά το να συγκρίνουμε αυτήν την δικαίωση με το πιθανό σενάριο στο οποίο τίποτα από όλα αυτά  να μην είχε συμβεί, ο Κάμπορα να συνέχιζε να φοράει την φανέλα του ΑΡΗ μας σε μια χρονιά όπου τα γκολ έμπαιναν με το σταγονόμετρο είναι κάτι μη εφικτό για αυτό καλύτερα να βάλουμε και ένα μέτρο στους πανηγυρισμούς μας...

Μια ματιά στο "αρχείο" μας δεν βλάπτει... έτσι λίγο για να θυμηθούμε το κλίμα της εποχής και πως το είχαμε δει μέσα από το planetaris.gr και τα δικά σας σχόλια:

"Έπιασε δουλειά" η ΕΠΟ με την υπόθεση Κάμπορα!!!!!

Έφερε απογοήτευση η φυγή του Κάμπορα και αναμένεται συνέχεια...

Νέα επεισόδια στο σήριαλ Κάμπορα!

Αν και σε γενικές γραμμές αποφεύγω να ασχολούμαι με άλλες ομάδες εκτός της ΑΡΕΙΑΝΑΡΑΣ μας, νομίζω είναι λιγάκι δύσκολο να παραβλέψουμε τον άθλο του ΑΠΟΕΛ και την ιστορική του πρόκριση στις 8 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης. Πέρσι ήταν η πορτογαλική Μπράγκα που είχε κάνει το μπαμ με την παρουσία της στον τελικό του Europa League(σε μια διοργάνωση όπου και εμείς γράψαμε την δική μας ιστορία με την επική μας πρόκριση στους 32 της διοργάνωσης). Ομάδες με χαμηλό μπάτζετ και ροστερ από τα οποία λείπουν τα μεγάλα ονόματα. Μάλιστα στην περίπτωση του ΑΠΟΕΛ μπορούμε να δούμε αρκετούς "Έλληνες" παίκτες(Χιώτης, Πάρντο, Κόντης, Πουρσαϊτιδης, Μαντούκα, Γιάχιτς, Αλεξάνδρου, Χαραλαμπίδης) αλλά και τον Γιοβάνοβιτς στον πάγκο όπου έχει την δική του ιστορία με τους συμπολίτες μας. Το αστείο είναι ότι όλοι αυτοί έφυγαν από την Ελλάδα είτε ως αποτυχημένοι είτε ως υπερεκτιμημένοι σε σχέση με τα χρήματα που ζητούσαν.Και όμως όλοι αυτοί κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα σύνολο με εξαιρετική χημεία που ακόμη και οι κορυφαίες ομάδες του πλανήτη δυσκολεύονται να κερδίσουν. Κατί ανάλογο συνέβη και με την Μπράγκα που λίγα χρόνια πιο πριν την είχαμε αντιμετωπίσει μέσα στο Κλ.Βικελίδης και στις λεπτομέρειες δεν την είχαμε κερδίσει.

Ο λόγος της αναφοράς μου σε όλα αυτά είναι η προχειρότητα με την οποία λειτουργεί ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗΣ, η εμφανής έλλειψη πλάνου και ο αποπροσανατολισμός όλων μας από το κοινό όραμα που δεν είναι άλλο από το να δούμε κάποια στιγμή τον ΑΡΗ να μεγαλουργεί. Δεν είναι τυχαίο που από την επάνοδο μας από την Β Εθνική στις χρονιές που ακολούθησαν όπου η ομάδα βγήκε 3 φορές Ευρώπη, έδωσε παρών σε 2 τελικούς κυπέλλου Ελλάδος και γενικά έπαιξε σχετικά ελκυστικό ποδόσφαιρο υπήρχε ένας κορμός παικτών, υπήρχαν κάποιοι συνδετικοί κρίκοι με τις προηγούμενες χρονιές. Φυσικά στην θέση του προπονητή μπορεί να μην είχαμε τα φετινά τραγελαφικά φαινόμενα αλλά πάλι είχαμε τις αλλαγές μας.  Φανταστείτε λοιπόν η ομάδα από τον τελικό του ΟΑΚΑ να είχε συνέχεια ή ακόμη και η περσινή ομάδα που τα πήγε τόσο καλά στην Ευρώπη όπου από τους 14 παίκτες που αγωνίστηκαν στην Ισπανία μόλις 4 συνεχίζουν να έχουν ουσιαστικό ρόλο στον φετινό ΑΡΗ. Να είχε συνέχεια με τον ίδιο προπονητή στον πάγκο που θα τον στήριζε πρώτα η διοίκηση με τις κινήσεις της και μετά όλοι εμείς. Κάτι δεν λειτουργεί καλά στον ΑΡΗ και υπάρχουν χίλια δύο σημάδια που μας το δείχνουν και όμως συνεχίζουμε να αγνοούμε επιδεικτικά. Ακόμη και αυτόν τον Σάκη Τσιώλη που τόσο πολύ τον κράξαμε(και εγώ προσωπικά) μέσα σε λίγους μήνες από την στιγμή που ανέλαβε τον Αστέρα Τρίπολης κατάφερε να μας βγάλει όλους χαζούς και ποδοσφαιρικά ανίδεους... Και ίσως να ήμασταν μιας και περιμέναμε από έναν ανερχόμενο Έλληνα προπονητή που κάνει το μεγάλο βήμα της καριέρας του στον ΑΡΗ να κάνει αυτό που έκανε ο "φτασμένος" Κούπερ και να μας μιλήσει για παίκτες που ζήτησε και δεν του φέρανε, για παίκτες που δεν ζήτησε να του φέρουν και του φέρανε και παίκτες που ζήτησε να αποχωρήσουν και παρέμειναν στο ρόστερ. Τελικά το όλο θέμα είναι το μπάτζετ ή το πως αξιοποιείς το μπατζετ σου σαν ομάδα και ο τρόπος που στηρίζεις τις επιλογές σου? Μήπως έτσι ο "αποτυχημένος" Γιοβάνοβιτς κατάφερε να κάνει κάτι τόσο εντυπωσιακό στην άσημη ποδοσφαιρικά Κύπρο? Μήπως κάπως έτσι κατάφερε ο Τσιώλης να κάνει την δική του υπέρβαση με τον Ολυμπιακό Βόλου και τον Αστέρα Τρίπολης φέτος? Γιατί η ομάδα του Βόλου μπορεί να ήταν μπλεγμένη, να είχε ένα Μπέο από πίσω και να χρειάστηκε να σφάξει τον Παναθηναϊκό στο τέλος για να μας κλέψει την θέση στην Ευρώπη αλλά και να μην έβγαινε Ευρώπη πάλι επιτυχημένη θα ήταν η χρονιά για τον Βόλο...

Εμείς όμως τι κάνουμε? Περιμένουμε τους επενδυτές? Μειώνουμε το μπάτζετ ενώ αυξάνουμε τα χρέη της ομάδος? Παίκτες που προσφέρουν φεύγουν γιατί ζητάνε πολλά ενώ μέτριοι παίκτες παραμένουν και γίνονται πλούσιοι εις βάρος της ομάδος? Έχουμε φτάσει σε τέτοιο σημείο όπου ο άνθρωπος που κινεί τα νήματα στον σύλλογο να εκφράζει δημόσια το όραμα του για τον ΑΡΗ μας μιλώντας για 15 μονοετή συμβόλαια που θα ανανεώνονται ή θα αντικαθιστώνται κάθε χρόνο και εμείς να χειροκροτούμε? Φτάσαμε στο σημείο να έχουμε 4 προσφυγές και να το θεωρούμε φυσιολογικό? Φτάσαμε στο σημείο που οι πιτσιρικάδες που το καλοκαίρι παρουσιάζαμε ως παρακαταθήκη για το μέλλον να έχουν αποχωρήσει ή να είναι μια ανάσα να αποχωρήσουν από το Κλ.Βικελίδης και εμείς να συνεχίζουμε να χειροκροτούμε?

ΑΠΟΕΛ και Μπράγκα έχουν δείξει τον δρόμο. Το ερώτημα είναι απλό, θα τον ακολουθήσουμε ή θα περιμένουμε την επόμενο "καράβι" με τις μεταγραφές  μήπως μας βγει?

Μπορεί στο τελευταίο παιχνίδι με την ΑΕΚ να κάναμε ιδιαίτερη αναφορά στα οικονομικά προβλήματα των αντιπάλων μας αλλά η αλήθεια είναι ότι και στην δική μας ομάδα το οικονομικό τοπίο εξακολουθεί να παραμένει αρκετά θολό. Σίγουρα οι εξαγγελίες στην Γ.Σ. της Λέσχης για τους επενδυτές και τα 2.5 εκ ευρώ που θα βάλουν στην ομάδα όπως μας είπε ο κ.Αθανασιάδης καθησύχασε σε μεγάλο βαθμό φιλάθλους αλλά δεν ξέρω αν είχε το ίδιο αντίκτυπο και στους παίκτες μας όπου για την ώρα έχουν αρκεστεί σε υποσχέσεις και στις διαβεβαιώσεις του Γ.Κόντη ότι το θέμα είναι τυπικό και πολύ σύντομα θα πληρωθούν. Παρόλα αυτά ο Κάρλος Τόχα δεν έδειξε να συγκινείται και σύμφωνα με τις ειδήσεις που έχουν βγει στην δημοσιότητα ο Κάρλος Τόχα κατέθεσε προσφυγή και διεκδικεί 800.000 δολάρια και την ελευθερία του! Το καλοκαίρι αρκετές φορές είχαμε αναφερθεί στον κακό σχεδιασμό της ομάδος και στην αδυναμία της διοίκησης να αποδεσμεύσει αρκετούς παίκτες ανάμεσα σε αυτούς και ο Τόχα. Μάλιστα το plan B της διοίκησης όπως φάνηκε ήταν από την στιγμή που δεν μπορούσε να τους αποδεσμεύσει να προσπαθήσει να τους αξιοποιήσει κάτι που τουλάχιστον στην περίπτωση του Κολομβιανού δεν μας βγήκε...

Ποιά είναι η συμβολή του εκτελεστικού διευθυντή και ενός από τους παλαιότερους συνεργάτες της ΠΑΕ ΑΡΗΣ σε όλα αυτά που συμβαίνουν δυσκολευόμαστε να πούμε, αλλά με αφορμή την επικείμενη είσοδο του στο δ.σ. της ΠΑΕ ως νέος αντιπρόεδρος του ΑΡΗ μας  και την αναλυτική αναδρομή που κάνει το allabooutaris.com στο ιστορικό του Γ.Κόντη θέλοντας και μη το μυαλό μας γυρνάει πίσω στον χρόνο σε εποχές όπου και τότε τα πράγματα ήταν αρκετά περίεργα για την ομάδα μας. Ονόματα προέδρων όπως  Λ.Γράντας, Γ.Ζαχουδάνης και μεταγραφές τύπου Νειζίνιο και Ιρανίλντο μόνο ευχάριστες αναμνήσεις δεν μας φέρνουν. Όσοι είναι άνω των 30 με 35 θα θυμούνται πως παρουσιάστηκαν αυτοί οι παίκτες στον κόσμο του ΑΡΗ (όπως σχεδόν και όποιος ξένος παίκτης ερχόταν), σε μια εποχή όπου το διαδίκτυο δεν υπήρχε και οι φυλλάδες δημιουργούσαν ποδοσφαιρικούς αστέρες από το πουθένα. Στο γήπεδο όμως δεν μπορούσε κανείς να κοροϊδέψει τον κόσμο μιας και εκεί οι "μεγάλοι ποδοσφαιρικοί αστέρες" που φορούσαν την φανέλα του ΑΡΗ μας δεν μπορούσαν να κρυφτούν... Μάλιστα η περίπτωση του Ιρανίλντο είναι ακόμη πιο ιδιαίτερη μιας και ο συγκεκριμένος παίκτης αγωνίστηκε μόλις σε 1 φιλικό και μετά την αποχώρηση του είχε καταθέσει προσφυγή για ένα τεράστιο ποσό που αποτελούσε μόνιμο βραχνά για τον σύλλογο. Σε μια εποχή όπου σχεδόν όλες οι μεταγραφές ξένων ήταν φούσκες και πρόεδροι που τα ονόματα τους έχουν γραφτεί στις μαύρες σελίδες της ιστορίας του ΑΡΗ ο Γ.Κόντης πρωτοξεκίνησε την ενασχόληση του με τον ΑΡΗ μας... Εκεί που χωράει πολύ συζήτηση μιας και τα ερωτηματικά είναι αμέτρητα είναι η εμπλοκή του Γ.Κόντη με τους Άραβες επενδυτές όπου τελικά και αυτοί είχαν αποδειχθεί "φούσκα" με τον κόσμο του ΑΡΗ να έχει εξοργιστεί για την κοροϊδία που βίωνε εκείνη την περίοδο και με μπροστάρη τον S3 να στρέφει τα πυρά του κατά του Γ.Κόντη. Αν θυμάμαι καλά εκείνη την εποχή ο σύνδεσμος είχε τηλεοπτική εκπομπή στο Εγνατία TV όπου ο Γ.Κόντης αποτελούσε σχεδόν μόνιμο θέμα αρνητικών αναφορών. Ξαφνικά όλα αυτά άλλαξαν σε τέτοιο βαθμό που μου έχει μείνει μια κοινή τηλεοπτική παρουσία του Γ.Κόντη με τον Γ.Σαουρίδη όπου ο πρόεδρος του συνδέσμου μας εξηγούσε ότι στο παρελθόν υπήρχαν κάποιες διαφορές και ενστάσεις αλλά από ένα σημείο και μετά  οι "παρεξηγήσεις" λύθηκαν και κατάλαβαν ότι ο Γ.Κόντης μπορεί να βοηθήσει τον ΑΡΗ με τις ικανότητες του. Μάλιστα από το 2006 και μετά με κάποιες συνεργασίες που προέκυψαν χάρη στον Γ.Κόντη όπως αυτή με τον Μανέλ Φερέρ που οδήγησε στο χτίσιμο μιας ομάδος που απολαύσαμε για 2-3 χρόνια περίπου πολλοί χρέωσαν μεγάλο μερίδιο  της ανάκαμψης του ΑΡΗ στις κινήσεις του συγκεκριμένου ανθρώπου. Η "αλλαγή στρατοπέδου" το 2009 που από το πλευρού του κολλητού και αγαπημένου του Λ.Σκόρδα στο πλευρό του κ.Αθανασιάδη μπορεί να παρουσιάστηκε σαν άλλο ένα δείγμα του πόσο εγωκεντρικός και βλαβερός για τον ΑΡΗ μας ήταν ο πρώην πρόεδρος της ΠΑΕ αλλά ότι και να λέμε κανείς δεν εκτιμάει ανθρώπους που αλλάζουν στρατόπεδα με τόση ευκολία και "εκεί που έγλυφαν ξαφνικά αρχίζουν και φτύνουν"...

Δεν έχω την διάθεση να κρίνω τον Γ.Κόντη για τον απλό λόγο ότι  όπως η πλειοψηφία των φιλάθλων της ομάδος μας δεν γνωρίζει ακριβώς την δράση του έτσι και εγώ δεν  γνωρίζω τους λόγους που ένα τόσο αμφιλεγόμενο πρόσωπο έχει γίνει τόσο απαραίτητο για τον σύλλογο ακόμη και σε μια εποχή όπου μιλάμε για διοικήσεις Αρειανών εκλεγμένες από Αρειανούς. Προφανώς όλοι αυτοί  τον γνωρίζουν σαφώς καλύτερα από εμάς και τον εμπιστεύονται έχουν τους λόγους τους. Αναρωτιέμαι όμως, τόσο ικανοποιημένοι είναι όλοι αυτοί με τις υπηρεσίες του συγκεκριμένου ανθρώπου? Με την δική του καθοδήγηση ο ΑΡΗΣ εδώ και χρόνια έχει γεμίσει με "παικταράδες", έχει "κερδίσει" τίτλους και παραμένει ένα "υγιές" οικονομικά σωματείο?

Πόσες φορές άραγε έχουμε δει το σκηνικό η ομάδα μας να κυριαρχεί μέσα στο γήπεδο, να φτάνει μια ανάσα από το γκολ αλλά τελικά να μην καταφέρνει να φθάνει στην νίκη και ο αντίπαλος χωρίς να κάνει κάτι ουσιαστικό να σκοράρει και να παίρνει την ισοπαλία ή ακόμη και την νίκη μέσα από τα χέρια μας? Πόσες φορές έχουμε δει την ΑΕΚ να το κάνει αυτό μέσα στο Κλ.Βικελίδης τα τελευταία χρόνια? Πάρα πολλές φορές... τόσες φορές που αισθανόμαστε ότι έχει πέσει πάνω μας κατάρα και ακόμη και αν ήμαστε δευτερόλεπτα από το σφύριγμα της λήξης αγκαλιά με την νίκη μέχρι να το ακούσουμε δυσκολευόμαστε να αισθανθούμε νικητές. Πόσες φορές έχουμε δει τον ΑΡΗ μας να υστερεί του αντιπάλου, να δέχεται καταιγισμό ευκαιριών, να μην δημιουργεί σχεδόν καμία ευκαιρία και τελικά να φεύγει με τους 3 βαθμούς της νίκης? Δυσκολεύομαι να θυμηθώ άλλο παιχνίδι εκτός από το σημερινό για αυτό και την σημερινή νίκη με τον τρόπο που ήρθε απέναντι σε αυτήν την ΑΕΚ θα την χαρώ ακόμη πιο πολύ.

Σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μας πέρα από κάποια μακρινά σουτ δεν μπόρεσε να δημιουργήσει ούτε μια κλασική ευκαιρία ήρθε το χρυσό γκολ από το κεφάλι του Λαζαρίδη σε ένα από τα πολλά στημένα που εκτελέσαμε. Φυσικά για να φθάσουμε σε αυτό το σημείο χρειάστηκε αρκετή βοήθεια της τύχης αλλά και η καθοριστική παρουσία του Μάρκου Βελλίδη που έδωσε την απάντηση του στον ομοσπονδιακό προπονητή της Εθνικής που προτίμησε να καλέσει στην θέση του έναν τερματοφύλακα χωρίς παραστάσεις  αγνοώντας τον επιδεικτικά. Δεν ξέρω αν ο ΑΡΗΣ φέτος τελικά θα πετύχει κάτι αλλά σίγουρα ο Βελλίδης διεκδικεί τον τίτλο του MVP. Αυτό το τραγικό πρώτο ημίχρονο ήταν κυρίως το αποτέλεσμα της έκπληξης  που ετοίμασε ο Μασάδο μιας και ως τώρα δεν είχε δώσει τέτοια δείγματα γραφής όπου αποφάσισε να αφήσει Φατί και Ακόστα στον πάγκο και να τοποθετήσει στα αμυντικά χαφ τους Παπαζαχαριά και Παπαστεργιανό που αν δεν κάνω λάθος ήταν η πρώτη φορά που αγωνίστηκαν και οι 2 μαζί στις συγκεκριμένες θέσεις. Το αποτέλεσμα ήταν εφιαλτικό μιας και χρειάστηκε ένα ολόκληρο ημίχρονο και η αλλαγή του Φατί για να καταλάβουμε  ότι υπάρχει ο ΑΡΗΣ μεσοεπιθετικά. Φατί και Ακόστα με το που μπήκαν στον αγώνα αλλάξαν όλη την εικόνα της ομάδος και αν και δεν κάναμε την μεγάλη φάση πέρα από το γκολ σίγουρα δεν ήμασταν το σκορποχώρι του πρώτου ημιχρόνου που επέτρεψε στην ΑΕΚ να στήσει το δικό της πάρτι. Ιδίως ο Φατί είχε καταλυτική παρουσία και νομίζω ότι μετά από το σημερινό ο Μασάδο θα το ξανασκεφτεί πολύ σοβαρά πριν τον αφήσει στο πάγκο. Με πολλά λάθη Καστίγιο, Ούμπιντες και Νέτο που θύμισαν κάτι από τον ΑΡΗ του α΄γύρου. Αν και είμαι θαυμαστής του fair play σήμερα τα καμώματα του Καστίγιο και οι προκλήσεις του προς τους παίκτες της ΑΕΚ μου άρεσαν πολύ. Ιδίως μετά το γκολ ήταν απολαυστικός. Αυτό που παρά την νίκη εξακολουθεί να με εκνευρίζει  είναι αυτό το πρόβλημα με τον Μίσελ που δεν λέει να διορθωθεί και ο Μασάδο δεν λέει να δώσει λύση. Από ότι φαίνεται κάπως έτσι θα κυλήσει η χρονιά με όλους μας να προσευχόμαστε να μην πάει η μπάλα προς την πλευρά του....

Δυναμικό παρών και από τον κόσμο της ομάδος που αν και υπήρχε μια κρυάδα από το προηγούμενο παιχνίδι με τον Εργοτέλη σήμερα και γέμισε το γήπεδο και είχε και ιδιαίτερη ζωντάνια. Παρά την κρυάδα του πρώτου ημιχρόνου τελικά πιστεύω ότι με τον τρόπο που ήρθε η νίκη όλοι το χαρήκαμε λίγο παραπάνω. Κάτι σαν ένα μέρος της εκδίκησης μας προς αυτήν την ομάδα που μας έχει κλέψει πολλά μα πάρα πολλά με πολύ χειρότερο τρόπο. Ένα ακόμη βήμα ανάκαμψης, άλλοι 3 βαθμοί που μας κρατάνε ζωντανούς. Εμείς ας συνεχίσουμε έτσι δυνατά και όλα τα άλλα θα έρθουν. Κάθε νίκη είναι χρυσός αρκεί να μην μας μείνει το παράπονο γιατί όλους τους βαθμούς που πετάξαμε στον Α' γύρο. Όπως έσπασε σήμερα μια αρνητική παράδοση, ας ελπίσουμε να σπάσει και αυτή η παράδοση των τελευταίων χρόνων που μας θέλει να κυνηγάμε και να μην φτάνουμε στο τέλος... Ώρα να σπάσει και αυτό!

Με όλους τους παίκτες ετοιμοπόλεμους στην διάθεση του Μασάδο η ομάδα μας θα κατέβει σε ένα ακόμη καθοριστικό παιχνίδι στην ύστατη προσπάθεια που κάνει για να μπει στα πλέιοφς. Μπορεί από το ξεκίνημα της φετινής σεζόν να θέλαμε να αποφύγουμε διακαώς αυτό το μονοπάτι για την έξοδο στην  Ευρώπη με τις συνεχόμενες νίκες και τα στραβοπατήματα των αντιπάλων μας να είναι απαραίτητα μέχρι το τέλος του πρωταθλήματος αλλά δυστυχώς για ακόμη μια φορά τα τελευταία χρόνια είναι ο μοναδικός τρόπος που μας έχει απομείνει για να πετύχουμε τον βασικό μας στόχο.

Ήδη είμαστε σε πολύ δύσκολη θέση σε σχέση με τις ομάδες που καταδιώκουμε για αυτό και τα παιχνίδια κόντρα σε αυτές έχουν διπλή βαθμολογική αξία. Με την ΑΕΚ αποδεκατισμένη και την προσοχή όλων στραμμένη περισσότερο στην επόμενη ημέρα παρά στα αγωνιστικά προβλήματα της ένωσης φαντάζει σαν ιδανική ευκαιρία για εμάς για να  πάρουμε πολύ πιο εύκολα μια νίκη που υπό φυσιολογικές συνθήκες θα αγωνιούσαμε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο του αγώνα. Και όταν μιλάμε για φυσιολογικές συνθήκες εννοούμε όλα αυτά τα μαγικά φαινόμενα που συμβαίνουν στα παιχνίδια κόντρα στην ΑΕΚ και μας έχουν στερήσει την χαρά μιας εντός έδρας νίκης για περισσότερα από 10 χρόνια. Τι να πρωτοθυμηθούμε? Το ανέλπιστο γκολ από φάουλ του Ριβάλντο? Το περίεργο δοκάρι του Χαβίτο με την μπάλα να βολτάρει πάνω στην γραμμή? Την ισοφάριση στην τελευταία φάση του αγώνα στα πλέοφς που μας στέρησε την τρίτη θέση στην τελική κατάταξη? Κάτι σαν κατάρα η όλη ιστορία που πρέπει επιτέλους να σπάσει! Αν δεν σπάσει και τώρα με την ΑΕΚ να παραπαίει ειλικρινά δεν ξέρω πότε θα σπάσει. Το καλό είναι ότι αυτές οι παραδόσεις μπορεί να μας απασχολούν όλους εμάς αλλά θεωρώ δεδομένο ότι δεν αγγίζει τους παίκτες και το τεχνικό τιμ. Καστίγιο, Γιαννώτας, Φατί, Παπαστεργιανός, Ακόστα, Κατίδης και λοιποί που ήταν αμφίβολοι για διάφορους λόγους είναι έτοιμοι και δείχνουν τεράστια διάθεση για να αγωνιστούν και να παλέψουν για την νίκη σε αυτό το μεγάλο παιχνίδι. Λογικά ο Μασάδο δεν θα αλλάξει και πολλά πράγματα σε σχέση με την 11αδα που αγωνίστηκε κόντρα στον μπαογκ με εξαίρεση τον Παπαζαχαρία στην θέση του οποίου όπως όλα δείχνουν θα αγωνιστεί κάποιος παίκτης με λιγότερο αμυντικούς προσανατολισμούς. Ας ελπίσουμε να μην χρειαστεί να αναπροσαρμόσει ο Μασάδο τα πλάνα του κατά την διάρκεια του αγώνα αλλά νομίζω ότι όλοι στην ομάδα έχουν κατανοήσει την ανάγκη για αυτήν την νίκη και ότι ίσως ο πιο εφικτός αντίπαλος για να προσπεράσουμε είναι η ΑΕΚ.

Φέτος όπως συμβαίνει σε όλες τις ομάδες έτσι και σε εμάς είναι εμφανής η μειωμένη προσέλευση του κόσμου. Λίγο η οικονομική κρίση, λίγο τα τραγελαφικά που γίνονται με τα "στημένα" και πολύ περισσότερο η κακή εικόνα μας σε όλο τον πρώτο γύρο σε μια χρονιά με πολλές προσδοκίες μας έχουν ξενερώσει όλους όμως θα πρέπει έστω τώρα που κάθε παιχνίδι έχει την μορφή "τελικού" να βοηθήσουμε και εμείς από την κερκίδα. Άλλο είναι ένα χλιαρό μισογεμάτο(ή μισοάδειο) γήπεδο και άλλο ένα κατάμεστο Κλ.Βικελίδης με τους αντιπάλους μας να νιώθουν την ανάσα μας. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν για κανέναν.  Η διαδρομή που πρέπει να διανύσει κάθε Αρειανός το Σάββατο είναι δεδομένη. Σημείο συνάντησης στις 17.00 στο Παλέ και με την λήξη της αναμέτρησης όλοι φεύγουμε για Κλ.Βικελίδης να ξορκίσουμε την κατάρα και να πατήσουμε επιτέλους το αεκακι! Άιντε ΑΡΕΙΝΑΡΑ να γουστάρουμε!

Μπορεί η  "περιπετειώδης" γ.σ. της περασμένης Τετάρτης να ανήκει πλέον στο παρελθόν αλλά μπροστά μας έχει διαμορφωθεί μια νέα κατάσταση, μια νέα προοπτική, ένα νέο status όπου μπορεί να ερμηνευθεί ποικιλοτρόπως. Οι ξένοι επενδυτές και η παραδοχή αρκετών στελεχών της ομάδος και του φορέα ότι το εγχείρημα έχει αποτύχει(ή αν το προτιμάτε πιο κομψά ότι δεν έχει τα αποτελέσματα που θα θέλαμε) είναι 2 νέα δεδομένα όπου ουσιαστικά μηδενίζουν μια προσπάθεια 6 χρόνων και ένα όραμα χιλιάδων Αρειανών.

Όταν σλόγκαν όπως "ο ΑΡΗΣ ανήκει στον λαό του", "δεν είσαι ΑΡΗΣ αλλά είσαι ο ΑΡΗΣ", "εγώ δεν είμαι σαν τους άλλους" κτλ κτλ ξαφνικά αρχίζουν να ξεθωριάζουν τότε αναγκαστικά αρχίζεις και σκέφτεσαι το πως φθάσαμε σε αυτό το σημείο και ποιό είναι το αύριο της Λέσχης(όπως την μάθαμε). Πριν λίγες ημέρες πήραμε μέρος σε μια συνέλευση όπου οριακά είχαμε απαρτία με μόλις 800 περίπου τακτοποιημένα μέλη. Με λίγα λόγια μιλάμε για περίπου 1500 ενεργά μέλη όταν βάζαμε στόχους για 5ψήφια νούμερα μελών. Αναρωτιέμαι ποιό είναι το σωστό και ποιό είναι το λογικό. Να μιλάμε με περηφάνια ότι είμαστε πολύ κοντά στο να φτάσουμε τα 10000 εγγεγραμμένα μέλη ή με σκυμμένο το κεφάλι να αναφερόμαστε στα σκληρά νούμερα των 1500 τακτοποιημένων μελών όπου κάτι παραπάνω από τους μισούς αποφάσισαν να συμμετέχουν ίσως στην σημαντικότερη των συνελεύσεων της Λέσχης. Εδώ σε αυτό το σημείο έρχεται και η μεγαλύτερη μου ένσταση σε ότι έχει να κάνει με την Λέσχη. Στην συνέλευση αν και μόλις 800 μέλη είχαν δικαίωμα ψήφου στην αίθουσα υπήρχαν ίσως και διπλάσια άτομα, προφανώς μη τακτοποιημένα οικονομικά μέλη. Δηλαδή από την μια μιλάμε για εγγραφές, για συνδρομές και το οικονομικό σκέλος της ιστορίας όπου υπάρχει σοβαρό πρόβλημα από την άλλη επιδιώκουμε την μαζική συμμετοχή οπότε ακόμη και αν κάποιος είχε γραφτεί πριν 5 χρόνια με 100 ευρώ και από τότε δεν ξαναπλήρωσε μπορεί να συμμετέχει. Το πόσο μπορεί να συμμετέχει αν και υπάρχουν κάποιες "ασφαλιστικές δικλείδες" επιτρέψτε μου να έχω τις ενστάσεις μου μιας και τα έχουμε δει με τα ίδια μας τα μάτια. Εδώ λοιπόν έρχεται το δίλλημα για το τι ακριβώς θέλουμε. Θέλουμε την Λέσχη ένα κλειστό κλαμπ συνειδητοποιημένων Αρειανών που βάζουν το χέρι στην τσέπη έστω για το κάτι παραπάνω από το εισιτήριο ενός αγώνα όπως είναι η συνδρομή στην Λέσχη ή θέλουμε την μαζική προσέλευση του κόσμου ώστε η Λέσχη να γίνει ένας φορέας που να έχει την δύναμη του κόσμου και να αντιπροσωπεύει τον λαό του ΑΡΗ επάξια? Θεωρώ τεράστιο λάθος να μικραίνουμε από μόνοι μας το τεράστιο μέγεθος που είναι ο κόσμος του ΑΡΗ και αντί να βρίσκουμε τρόπους ώστε να δείξουμε ότι είμαστε πολλοί και ότι μπορούμε να γίνουμε περισσότεροι να λειτουργούμε εντελώς ανάποδα και παράλογα. Ποια λογική κρύβεται πίσω από το να δίνεις το δικαίωμα ψήφου σε έναν φίλαθλο του ΑΡΗ που έχει πληρώσει 50 ευρώ συνδρομή και όχι σε έναν που έχει πληρώσει 750 ευρώ για το εισιτήριο διαρκείας? Γιατί οι 6000 με 7000 κάτοχοι διαρκείας να μην έχουν το δικαίωμα συμμετοχής στην Λέσχη? Δεν έχουν ενεργή συμμετοχή στα κοινά του συλλόγου? Δεν στηρίζουν οικονομικά την ομάδα? Ποιά είναι η βάση της Λέσχης? Η μαζική συμμετοχή και η δραστηριοποίηση του κόσμου του ΑΡΗ ή η είσπραξη χρημάτων για την οικονομική ενίσχυση της ομάδος?

Τα χρόνια έχουν περάσει, η Λέσχη μεγαλώνει ηλικιακά και όμως ακόμη υπάρχουν ερωτήματα, απορίες και ενστάσεις για τις αρμοδιότητες της, για την λειτουργία της, για τους μηχανισμούς της και για την παρεμβατικότητα της σε όλα τα θέματα της ΠΑΕ. Τι κάνουμε εμείς εκεί στην Λέσχη? Ψηφίζουμε στα γρήγορα με ΝΑΙ/ΟΧΙ, κάνουμε εκλογές και βγάζουμε διοίκηση? Καταθέτουμε προτάσεις και τις συζητάμε? Που γίνονται όλα αυτά? Πότε προλαβαίνουμε να τα κάνουμε όλα αυτά? Σε μια συνέλευση προλαβαίνεις να εκφράσεις και να συζητήσεις με τους συνΑρειανούς σου τους προβληματισμούς σου και τις ενστάσεις σου? Εδώ αν και ποτέ δεν ήμουν σταθερός θαμώνας των συγκεντρώσεων της Δευτέρας στο Sports Cafe δεν μπορώ να καταλάβω γιατί σταμάτησαν. Ποιό ήταν το κακό? Ακόμη και αν κάποιος πίστευε ότι θα πάει στην συγκέντρωση της Δευτέρας και θα κάνει τα παράπονα του για τον προπονητή της ομάδος ή τις μεταγραφές υπήρχε ο χώρος και ο χρόνος για να πάρει τις απαντήσεις του. Τώρα? Επίσης με αυτόν τον τρόπο η Λέσχη σαν φορέας αποκτούσε σχεδόν καθημερινή ζωή, ο κόσμος κυκλοφορούσε πιο πολύ στον χώρο του Κλ.Βικελίδης, υπήρχαν καθημερινά θέματα συζήτησης και η οικογένεια του ΑΡΗ ερχόταν πιο κοντά ακόμη και όταν δεν υπήρχαν αγωνιστικές υποχρεώσεις. Γιατί λοιπόν μπήκε ένα τέλος σε όλα αυτά τόσο απλά?

Για το τέλος άφησα αυτό που για πολλούς είναι η ουσία. Ο ρόλος της Λέσχης ως μεγαλομέτοχος έχει τεθεί υπο αμφισβήτηση. Γνωρίζαμε ότι το ποσοστό των μετοχών που κατέχει η Λέσχη είναι μέσω εκχώρησης των δικαιωμάτων από τρίτα φυσικά πρόσωπα αλλά ακόμη δεν μπορώ να καταλάβω ποιό είναι το πρόβλημα στην περίπτωση που η νυν διοίκηση της ΠΑΕ αποφασίσει να μετοχοποιήσει τα λεφτά που θα βάλει. Γιατί να μην παραχωρήσουν όπως και οι υπόλοιποι μέτοχοι τις μετοχές τους στην Λέσχη? Υπάρχει νομικό κώλυμα? Δεν θέλουν? Ποιό το πρόβλημα? Και αν όντως δεν υπάρχει κάποιο τέτοιο πλάνο δεν πρέπει να ενημερωθούμε ακριβώς το τι πρόκειται να γίνει? Γιατί το να λέμε πάνω στο βήμα ότι η καταχρεωμένη ομάδα με την διοίκηση που την οδήγησε σε ζημιές 5εκ ευρώ θα μπορέσει όχι μόνο να καλύψει την ζημιά αλλά να βρει και να επιστρέψει και τα λεφτά στους επενδυτές είναι λιγάκι υπερβολικό. Όπως υπερβολικό είναι να λέμε με τα σημερινά δεδομένα ότι μπορούν να έρθουν 30000 Αρειανοί να γραφτούν στην Λέσχη και έτσι η Λέσχη να παραμείνει μεγαλομέτοχος. Τα στοιχεία των επενδυτών δεν τα μάθαμε ποτέ και προσωπικά δεν με ενδιαφέρει αλλά η επόμενη μέρα ενός φορέα που μου έδινε όραμα για το μέλλον του ποδοσφαιρικού(και όχι μόνο) ΑΡΗ με ενδιαφέρει. Υπάρχει διάθεση να αναγεννηθεί η Λέσχη τώρα που απέκτησε και νέο όνομα? Θα γίνουν κάποιες ενέργειες προς αυτή την κατεύθυνση ή απλά θα περιμένουμε με τα χέρια σταυρωμένα?