Πικρό επίλογο βιάστηκε να γράψει ο ΑΡΗΣ μας στην ευρωπαϊκή πρόκληση μένοντας στο 2-2 με την Αράζ που εκμεταλλεύτηκε τα λάθη μας αλλά και το πέναλτι-δώρο του σκωτσέζου διαιτητή Ντίκινσον. Πάλεψε η ομάδα να κάνει την ανατροπή αλλά στο σύνολο των 180’ συν τις καθυστερήσεις μάλλον πήρε αυτό που της άξιζε. Κατώτεροι των περιστάσεων οι παίκτες, «ανέτοιμος» και ο Ουζουνίδης που δεν διάβασε σωστά ούτε τον αντίπαλο αλλά και ούτε τους παίκτες του. Ψυχρολουσία για τον κόσμο που γέμισε το γήπεδο πιστεύοντας στην πρόκριση, στο τέλος όμως έμεινε με την απογοήτευση.

ΝΕΥΡΙΚΟΤΗΤΑ, ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

Να μασάνε σίδερα θέλαμε οι παίκτες μας παίρνοντας δύναμη από την κερκίδα αλλά μόλις λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να καταλάβουμε ότι τα πράγματα δεν θα κυλούσαν όπως ευελπιστούσαμε. Νευρικότητα και λάθη από τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού και ένα γκολ μαχαιριά μόλις στο 11’ . Εκεί όπου μια σειρά από κακές αντιδράσεις έδωσαν την ευκαιρία στην Αράζ να κερδίζει την κατοχή στο δικό μας μισό και στην αντεπίθεση ο Μπολί να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα.

ΠΕΝΑΛΤΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ 0-2

Ο κόσμος δεν πτοήθηκε, έδωσε το σύνθημα της ανατροπής του γρήγορου 0-1 και σε αυτόν τον ρυθμό περιμέναμε να κινηθούν και οι παίκτες μας. Υπήρξε μια προσπάθεια γρήγορης αντίδρασης με τα συνεχόμενα στημένα και το δοκάρι του Μορουτσάν στο 18’ αλλά φαινόταν ότι ο ΑΡΗΣ έπρεπε να ανεβάσει ακόμη περισσότερο την απόδοση του για να γυρίσει  το παιχνίδι. Και σαν να μην έφθανε αυτό ήρθε και ο προκλητικός Ντίκινσον να δώσει ένα απίθανο πέναλτι στο 38’ σε μια φάση που με VAR δεν θα «περνούσε» όπως φάνηκε και από τον τηλεοπτικό φακό.

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗΚΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ…

Η είσοδος των  Ντιαντί, Φρίντεκ και Τεχέρο στο Β ημίχρονο έδωσε μια σπίθα που έλειπε από τα πρώτα 45΄με τον Σενεγαλέζο να προβληματίζει την άμυνα της Αράζ που μέχρι εκείνο το σημείο δεν αντιμετώπιζε προβλήματα. Στο 52΄ ο Ντιαντί εκμεταλλεύτηκε την ταχύτητα του και ανάγκασε τον Ριμπέιρο να τον σταματήσει με φάουλ λίγο πριν σκοράρει και να δεχθεί την κόκκινη κάρτα. Με παίκτη παραπάνω η εικόνα του αγώνα άλλαξε και ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε να γίνεται πιεστικός. Μια πίεση και ένα πείσμα που έφερε αποτέλεσμα στο 62’ με τον Γιαννιώτα να γεμίζει με το κεφάλι μέσα από την περιοχή την απέναντι πλευρά και τον Φαμπιάνο από κοντά να μειώνει σε 2-1. Το γήπεδο πήρε φωτιά, οι παίκτες πήραν ψυχολογία και ο ΑΡΗΣ έκανε την αρχή της ανατροπής. Μια ανατροπή που κολλούσε στην λεπτομέρεια… Φαμπιάνο, Αλβάρο, Μορόν, Γιαννιώτας, Μόντσου είχαν τις στιγμές τους αλλά δεν μπόρεσαν να ισοφαρίσουν. Μια η μπάλα για λίγο δεν μας έκανε το χατίρι, μια ο τερματοφύλακας της Αράζ έκανε τα δικά του κρατώντας το 1-2. Στο 89’ ο Μόντσου με απευθείας εκτέλεση φάουλ ισοφάρισε το παιχνίδι δίνοντας «παράταση» στις ελπίδες μας.  Οι ελπίδες αναπτερώθηκαν, ο Ντίκινσον όμβε φρόντισε να τις «τελειώσει», δίνοντας μόλις 5 λεπτά καθυστερήσεις σε ένα δεύτερο ημίχρονο με 6 αλλαγές, κόκκινη, τραυματισμούς και συνεχείς διακοπές.

ΑΝΕΤΟΙΜΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ, ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ

Χίλιες δύο εξηγήσεις μπορεί να υπάρχουν για αυτόν τον αποκλεισμό, καμία όμως για τον τρόπο που διαχειρίστηκε αυτά τα 2 παιχνίδια ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Προφανώς και παίκτες χωρίς προετοιμασία, που έκαναν με το ζόρι 4-5 προπονήσεις με τους υπόλοιπους δεν θα ήταν ετοιμοπόλεμοι. Όταν όμως την γνωρίζεις την κατάσταση εξαρχής πρέπει να την διαχειριστείς κάπως διαφορετικά. Στην πράξη όμως είδαμε τον προπονητή από την μια να μην δίνει και τόσο σημασία στο κομμάτι της προετοιμασίας και το ποιος συμμετείχε ή όχι και από την άλλη ενώ προχώρησε σε κάμποσες αλλαγές τελικά να εμπιστεύεται παίκτες που είχαν προλάβει να δείξουν στα φιλικά προετοιμασίας αλλά και στον πρώτο αγώνα ότι δεν πατάνε καλά. Λόγω κούρασης; λόγω συγκέντρωσης; λόγω χρόνου προσαρμογής; Ο Μεντίλ που πέρσι θαυμάσαμε φέτος είναι ακόμη στα χαμένα. Όπως και ο Φατιγκά. 2 παίκτες που και στα 2 παιχνίδια είχαν την ίδια κακή απόδοση. Κακή απόδοση που είχε και ο «αόρατος» Γένσεν για 2^ο συνεχόμενο παιχνίδι. Χωρίς φυσικά τα λάθη και ο αποκλεισμός να περιορίζεται σε αυτούς τους 3  παίκτες ή στις συγκεκριμένες επιλογές του Ουζουνίδη. Όλοι θέλουν τον χρόνο τους και ο κόουτς μαζί. Από αυτόν όμως περιμέναμε να έχει το καθαρό μυαλό και την ψυχραιμία να δει ποιοι είναι ετοιμοπόλεμοι και ποιοι όχι. Δεν διαφωνεί κανείς ότι αποκτήθηκαν καλοί παίκτες πάνω στους οποίους θα βασιστούμε ολόκληρη την χρονιά αλλά δεν γίνεται να μένεις στην θεωρία και να μην κοιτάς στην πράξη ποιος μπορεί και ποιος όχι. Στο κάτω κάτω της γραφής με την Αράζ παίζαμε που όπως φάνηκε από τα 2 παιχνίδια το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν λίγο μαχητικότητα και συγκέντρωση παραπάνω.

ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ …ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

Μάχη με τον χρόνο ήταν… και χάθηκε. Και μαζί άλλη μια ευκαιρία για να προχωρήσει ο ΑΡΗΣ μας και να μπει επιτέλους σε αυτή την League Phase. Πολλοί οι λόγοι της αποτυχίας με τον σκωτσέζο διαιτητή να είναι ένας από αυτούς. Καμία όμως λογική εξήγηση για το πως καταφέρνει μια ομάδα του επιπέδου της Αράζ να παρουσιάζεται τόσο ανταγωνιστική απέναντι μας και να παίρνει την πρόκριση.  Τελικά ο χρόνος που μεσολάβησε από την ήττα του πρώτου αγώνα δεν ήταν αρκετός και τώρα που το καταλάβαμε είναι ήδη αργά. Ας ελπίσουμε ο χρόνος μέχρι την έναρξη του πρωταθλήματος να είναι αρκετός.

ΥΓ. Γεμάτο γήπεδο υπήρχε, πίστη για την πρόκριση υπήρχε, ομάδα έτοιμη δεν υπήρχε…

Με τον χειρότερο τρόπο μπήκε ο ΑΡΗΣ στις επίσημες υποχρεώσεις του γνωρίζοντας την ήττα από την Αράζ στο Μπακού  με 2-1. Νωθρός, ασύνδετος και φοβικός σχεδόν σε όλη την διάρκεια του αγώνα, κατάφερε να προηγηθεί κόντρα στην ροή του αγώνα αλλά 3’ ήταν αρκετά για να πάρουμε τελικά αυτό που αξίζαμε βάσει της συνολικής παρουσίας μας. Προβληματισμένος ο Ουζουνίδης που μάλλον ούτε αυτός περίμενε έναν τόσο κακό ΑΡΗ, παρόλα αυτά δήλωσε αισιόδοξος για τη ρεβάνς.

ΧΩΡΙΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ Η ΕΝΔΕΚΑΔΑ, ΧΩΡΙΣ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΟΝΙΑ

Την αναμενόμενη κατά πολλούς ενδεκάδα χρησιμοποίησε ο Ουζουνίδης με τους Πέρεθ, Γιάντσεν και Ράτσιτς να ξεκινάνε παρόλο που απουσίαζαν από το μεγαλύτερο κομμάτι της προετοιμασίας. Κάτω από τα δοκάρια επιλέχθηκε ο Αθανασιάδης, με το κεντρικό δίδυμο τελικά να είναι το γνώριμο Φαμπιάνο-Μπράμπετς. Όλα καλά στα πλάνα, στην πράξη όμως τα πράγματα φάνηκαν ζόρικα. Κουρασμένος από το ξεκίνημα, διστακτικός, ασύνδετος και χωρίς τα απαραίτητα τρεξίματα είτε για να πιέσει σωστά είτε για να βγει στην επίθεση. Με την εικόνα του παρακινούσε τους Αζέρους να βγουν μπροστά και να διεκδικήσουν τη νίκη. Και μόνο ότι η πρώτη μας ευκαιρία έγινε στο 39’ από μια ατομική προσπάθεια του Ντιαντί είναι αρκετό για να αποτυπώσει την ανυπαρξία μας μεσοεπιθετικά στο πρώτο ημίχρονο.

ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ, ΜΟΡΟΝ ΚΑΙ 0-1

Όπως αδιάφορα ολοκληρώθηκε το πρώτο ημίχρονο κάπως έτσι ξεκίνησε και το δεύτερο. Όσο όμως ο ΑΡΗΣ δίσταζε και έδειχνε να έχει στο μυαλό του τα νώτα τόσο οι αντίπαλοι μας ανέβαιναν και με όπλο τον ενθουσιασμό τους προσπαθούσαν να αιφνιδιάσουν την άμυνα μας. Σε μια τέτοια φάση στο 65’ οι Αζέροι παρασύρθηκαν, η άμυνα έκλεισε σωστά, ο Γιαννιώτας έβγαλε γρήγορα την προωθημένη μπάλα μπροστά και ο Μορόν κάνοντας μια απολαυστική κίνηση από την αρχή μέχρι το τέλος βρέθηκε σε περίοπτη θέση και έκανε το 0-1! Ο Ισπανός έδειξε για ακόμη μια φορά την κλάση του και η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες άρχισε να φαίνεται πάνω στο χορτάρι.

ΤΑ 3’ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΚΑΙ Η ΩΜΗ ΑΛΗΘΕΙΑ

Το παιχνίδι έστω και με μπόλικο κόπο καταφέραμε να το φέρουμε εκεί που θέλουμε και να βρούμε από μια αντεπίθεση το πολυπόθητο γκολ. Και ενώ η λογική έλεγε ότι το έργο μας θα γινόταν ολοένα και πιο εύκολο καθώς θα κυλούσε ο χρόνος είδαμε ακριβώς το αντίθετο. Οι παίκτες της Αράζ έβγαλαν ακόμη περισσότερη ένταση και η απάντηση των παικτών μας ήταν ο απόλυτος αποσυντονισμός. Στο 75’ μια σειρά από λάθη και παρά την εξαιρετική απόκρουση του Αθανασιάδη σε δεύτερο χρόνο δεχθήκαμε την ισοφάριση. Και 3’ αργότερα  ένα τραγικό λάθος του Μπράμπετς στον χώρο του κέντρου έδωσε την ευκαιρία στους Αζέρους στην αντεπίθεση με μια βολίδα που πήρε μέσα τα χέρια του Αθανασιάδη να κάνουν την ολική ανατροπή. Ανατροπή που παραλίγο θα έπαιρνε και διαστάσεις θριάμβου για τους αντιπάλους μας και τραγωδίας για εμάς μιας και για λίγο αποφύγαμε και ένα τρίτο γκολ.

ΠΗΓΕ ΝΑ ΤΟ ΚΛΕΨΕΙ, ΑΛΛΑ ΕΦΥΓΕ ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΧΕΡΙΑ

Όσα ελαφρυντικά και αν ψάξουμε, τίποτα δεν δικαιολογεί αυτό που είδαμε σήμερα. Θέλετε η ποιότητα και τα βιογραφικά των παικτών μας; θέλετε τα διαφορετικά οικονομικά μεγέθη; Θέλετε το «πρέπει» και το κίνητρο της πρόκρισης; Από όπου και αν το πιάσουμε δύσκολα μπορούμε να εξηγήσουμε την εικόνα που παρακολουθήσαμε. Σίγουρα αν το σκορ έμενε στο 0-1 θα λέγαμε άλλα πράγματα αλλά όταν το αποτέλεσμα είναι το ανάποδο από αυτό που περίμενες και ξεφυσάς με ανακούφιση όταν σφυρίζει λήξη ο διαιτητής, δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κουκουλώσει ή έστω να μετριάσει την προβληματική μας εικόνα. Αμφιβάλλω αν υπάρχει κάτι το θετικό που μπορεί να κρατήσει ο προπονητής μας στις σημειώσεις του. Μόνο για παράδειγμα προς αποφυγή ήταν το σημερινό και τίποτα παραπάνω.

ΑΝΟΙΧΤΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ

Για «επαγγελματική νίκη» πηγαίναμε χάρη στο ωραίο γκολ του Μορόν από την ασίστ του Γιαννιώτα, με «χλιαρή» ήττα φύγαμε αποφεύγοντας τα χειρότερα. Άλλον ΑΡΗ είπε θα δούμε ο Ουζουνίδης σε μια εβδομάδα  και αυτό ακριβώς θα αναμένουμε στο Κλ.Βικελίδης για να ξεπεράσουμε και να διαγράψουμε από την μνήμη μας το εμπόδιο της Αράζ. Δεν θα βιαστούμε να κρίνουμε τον οποιοδήποτε από το σημερινό σοκ. Άλλωστε υπάρχει και η ρεβάνς. Εκεί όπου θα πρέπει ο ΑΡΗΣ μας να παρουσιαστεί έτοιμος,  να τα κάνει όλα διαφορετικά και μπροστά στον σκασμένο κόσμο του… να πάρει την πρόκριση.

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα καλοκαίρια βιώνει ο Αρειανός οπαδός με την καθημερινή ειδησεογραφία να περιλαμβάνει την ανακοίνωση της μιας μεταγραφής μετά την άλλη! Ο Θόδωρος Καρυπίδης αυτή τη φορά δεν «περιορίστηκε» στην πρόσληψη του τεχνικού διευθυντή όπως είχε κάνει στην περίπτωση του Παλίκουτσα. Αντιθέτως,  την εμπιστοσύνη που έδειξε στο πρόσωπο του νέου τεχνικού διευθυντή Ρούμπεν Ρέγιες την «θωράκισε» με 14 μεταγραφές! Μεταγραφές ως επί το πλείστων από το πάνω ράφι και σε θέσεις που η ομάδα καιγόταν για άμεση ενίσχυση ενόψει της πρώτης ευρωπαϊκής αναμέτρησης.

ΠΙΟ ΠΕΙΣΜΩΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Κανείς δεν μπορεί να πει με σιγουριά αν οι συνεχόμενες «προκλήσεις» από το big-πορδ των 4 δυναστών του ελληνικού ποδοσφαίρου και οι ευρωπαϊκές «αποτυχίες» είναι αυτές που έχουν πεισμώσει τον πρόεδρο ή αν απλά γοητεύτηκε από το πλάνο που είδε στο πρόσωπο του Ρούμπεν Ρέγιες σε συνδυασμό με την εκτίμηση που τρέφει για τον Μαρίνο Ουζουνίδη. Το αποτέλεσμα όμως ως τώρα εντυπωσιακό και ελπιδοφόρο. Εμιλιάνο Καράι, Γκάμπριελ Μισεχουί, Ολίμπιου Μορουτάν, Ούρος Ράσιτς, Άλβαρο Τεχέρο, Φρέντρικ Γένσεν, Κάρλες Πέρεθ, Λόβρο Μάικιτς, Γιώργος Αθανασιάδης, Γιάννης Γιαννιώτας, Πέδρο Άλβαρο, Νόα Φαντιγκά, Τάσος Δώνης, Τίνο Καντεβέρε. Παίκτες με καλά βιογραφικά, σε καλή ηλικία και με προοπτική. Έτοιμοι για να ενισχύσουν άμεσα την ομάδα αλλά και να αποτελέσουν σημείο αναφοράς πέρα από φέτος και τα επόμενα χρόνια εφόσον φυσικά όλα εξελιχθούν καλά.  

ΚΑΙ ΤΩΡΑ Η ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ ΟΥΖΟΥΝΙΔΗ

Από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό ότι ο Καρυπίδης αποφάσισε να δώσει ένα «γερό» συμβόλαιο στον Ρούμπεν Ρέγιες αυτομάτως το βάρος για τον μεταγραφικό σχεδιασμό έπεσε στον νέο τεχνικό διευθυντή …ελαφρύνοντας τις πλάτες του Μαρίνου Ουζουνίδη  από αυτό το κομμάτι. Πλέον όμως είναι η σειρά του να δείξει ότι η συνεργασία με τον Ισπανό τεχνικό διευθυντή έχει χτιστεί πάνω σε γερές βάσεις και οι νέοι παίκτες που ήρθαν στο Κλ.Βικελίδης θα μπορέσουν να ανταποκριθούν στα θέλω του προπονητή. Δεν θα είναι εύκολο, όπως ποτέ δεν είναι. Σίγουρα όμως αυτή τη φορά ο προπονητής ξεκινάει το έργο του υπό καλύτερες συνθήκες. Καλύτερες συνθήκες που όμως κουβαλάνε και ένα μεγάλο «πρέπει» για τα αποτελέσματα και τους στόχους της φετινής προσπάθειας.

Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΦΙΚΤΟΣ ΣΤΟΧΟΣ

Αναμφίβολα ένας τίτλος είναι ο μόνιμος νταλκάς κάθε Αρειανού, με τα χρόνια δυστυχώς να περνάνε και οι ευκαιρίες να χάνονται ακόμη και όταν μοιάζουν ιδανικές. Αποκούμπι ή όχι όμως, το δέλεαρ της ευρωπαϊκής συμμετοχής και οι χαρές που μπορεί να μας δώσει μια καλή πορεία στο Europa Conference League έχει μια ποικιλόμορφη αξία.  Από την χαρά που θα πάρουμε όλοι μας βλέποντας τον ΑΡΗ να προχωράει στην Ευρώπη, το πρεστίζ του συλλόγου, τα χρήματα που θα μπουν στα ταμεία  μέχρι και τους πόντους στο ειδικό ranking που θα κάνουν το έργο μας τις επόμενες χρονιές ευκολότερο. Τα τελευταία χρόνια η ομάδα μας έχει αδικήσει τον εαυτό της. Είχε τις ευκαιρίες της και τις σπατάλησε με περίσσια ευκολία. Φέτος ξεκινώντας από τον πρόεδρο που δίνει το σύνθημα ο ΑΡΗΣ μας κατεβαίνει πιο πλήρης από κάθε άλλη χρονιά αλλά και πιο συνειδητοποιημένος ότι σε αυτό το χρονικό σημείο δεν σε παίρνει να είσαι χαλαρός. Δεν μπορείς να υποτιμήσεις καμία ομάδα και πρέπει να παλέψεις με όλες τις δυνάμεις σου για να προκριθείς ακόμη και αν από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο φίλο της ομάδας θεωρεί την πρόκριση δεδομένη. Εμείς ως οπαδοί έχουμε το δικαίωμα να υποτιμήσουμε την κάθε Αράζ-Ναχτζιβάν, ο Ουζουνίδης και οι παίκτες του όμως όχι.

ΣΤΟ ΧΟΡΤΑΡΙ ΘΑ ΚΡΙΘΟΥΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Είναι κλισέ αλλά είναι και 100% αληθινό. Στο χορτάρι κρίνονται τα πάντα. Τεχνικοί διευθυντές, προπονητές, μεταγραφές από το πάνω ράφι, μεταγραφές με προοπτική και κάθε απόφαση που το καλοκαίρι αποτελεί κομμάτι του αγωνιστικού σχεδιασμού. Φέτος έχει γίνει μια σαφώς πιο σοβαρή προσπάθεια σε σχέση με τις προηγούμενες σεζόν ώστε ο ΑΡΗΣ σε αυτή την πρώτη ευρωπαϊκή πρόκληση να παρουσιαστεί έτοιμος. Όχι ότι δεν υπάρχουν κενά και «γκρίζα σημεία».  Υπάρχουν. Υπάρχει όμως και ένα γεμάτο ρόστερ που στα «χαρτιά» φαίνεται ότι το μόνο που χρειάζεται είναι χρόνος για να «δέσει». Άντε σιγά σιγά να περάσουμε από τη θεωρία στην πράξη! Καλή αρχή ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

ΥΓ. Κάθε οπαδός για την ομάδα του θέλει την κορυφή! Και όσο η κορυφή και οι τίτλοι για τον ΑΡΗ απέχουν είναι λογικό να υπάρχει γκρίνια... Από την άλλη με τόσα και τόσα που έχουμε ζήσει στο παρελθόν, καλοκαίρια σαν το φετινό με γεμάτη ειδησεογραφία, συχνές ανακοινώσεις μεταγραφών και ανυπομονησία για να δούμε αυτό το σύνολο να "μαγεύει" στο χορτάρι μοιάζουν με όαση.