Πικρό επίλογο βιάστηκε να γράψει ο ΑΡΗΣ μας στην ευρωπαϊκή πρόκληση μένοντας στο 2-2 με την Αράζ που εκμεταλλεύτηκε τα λάθη μας αλλά και το πέναλτι-δώρο του σκωτσέζου διαιτητή Ντίκινσον. Πάλεψε η ομάδα να κάνει την ανατροπή αλλά στο σύνολο των 180’ συν τις καθυστερήσεις μάλλον πήρε αυτό που της άξιζε. Κατώτεροι των περιστάσεων οι παίκτες, «ανέτοιμος» και ο Ουζουνίδης που δεν διάβασε σωστά ούτε τον αντίπαλο αλλά και ούτε τους παίκτες του. Ψυχρολουσία για τον κόσμο που γέμισε το γήπεδο πιστεύοντας στην πρόκριση, στο τέλος όμως έμεινε με την απογοήτευση.

ΝΕΥΡΙΚΟΤΗΤΑ, ΛΑΘΗ ΚΑΙ ΓΚΟΛ ΑΠΟ ΤΟ ΠΟΥΘΕΝΑ

Να μασάνε σίδερα θέλαμε οι παίκτες μας παίρνοντας δύναμη από την κερκίδα αλλά μόλις λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να καταλάβουμε ότι τα πράγματα δεν θα κυλούσαν όπως ευελπιστούσαμε. Νευρικότητα και λάθη από τα πρώτα λεπτά του παιχνιδιού και ένα γκολ μαχαιριά μόλις στο 11’ . Εκεί όπου μια σειρά από κακές αντιδράσεις έδωσαν την ευκαιρία στην Αράζ να κερδίζει την κατοχή στο δικό μας μισό και στην αντεπίθεση ο Μπολί να στέλνει την μπάλα στα δίχτυα.

ΠΕΝΑΛΤΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑ ΚΑΙ 0-2

Ο κόσμος δεν πτοήθηκε, έδωσε το σύνθημα της ανατροπής του γρήγορου 0-1 και σε αυτόν τον ρυθμό περιμέναμε να κινηθούν και οι παίκτες μας. Υπήρξε μια προσπάθεια γρήγορης αντίδρασης με τα συνεχόμενα στημένα και το δοκάρι του Μορουτσάν στο 18’ αλλά φαινόταν ότι ο ΑΡΗΣ έπρεπε να ανεβάσει ακόμη περισσότερο την απόδοση του για να γυρίσει  το παιχνίδι. Και σαν να μην έφθανε αυτό ήρθε και ο προκλητικός Ντίκινσον να δώσει ένα απίθανο πέναλτι στο 38’ σε μια φάση που με VAR δεν θα «περνούσε» όπως φάνηκε και από τον τηλεοπτικό φακό.

ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΗΚΕ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΡΙΘΜΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ…

Η είσοδος των  Ντιαντί, Φρίντεκ και Τεχέρο στο Β ημίχρονο έδωσε μια σπίθα που έλειπε από τα πρώτα 45΄με τον Σενεγαλέζο να προβληματίζει την άμυνα της Αράζ που μέχρι εκείνο το σημείο δεν αντιμετώπιζε προβλήματα. Στο 52΄ ο Ντιαντί εκμεταλλεύτηκε την ταχύτητα του και ανάγκασε τον Ριμπέιρο να τον σταματήσει με φάουλ λίγο πριν σκοράρει και να δεχθεί την κόκκινη κάρτα. Με παίκτη παραπάνω η εικόνα του αγώνα άλλαξε και ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε να γίνεται πιεστικός. Μια πίεση και ένα πείσμα που έφερε αποτέλεσμα στο 62’ με τον Γιαννιώτα να γεμίζει με το κεφάλι μέσα από την περιοχή την απέναντι πλευρά και τον Φαμπιάνο από κοντά να μειώνει σε 2-1. Το γήπεδο πήρε φωτιά, οι παίκτες πήραν ψυχολογία και ο ΑΡΗΣ έκανε την αρχή της ανατροπής. Μια ανατροπή που κολλούσε στην λεπτομέρεια… Φαμπιάνο, Αλβάρο, Μορόν, Γιαννιώτας, Μόντσου είχαν τις στιγμές τους αλλά δεν μπόρεσαν να ισοφαρίσουν. Μια η μπάλα για λίγο δεν μας έκανε το χατίρι, μια ο τερματοφύλακας της Αράζ έκανε τα δικά του κρατώντας το 1-2. Στο 89’ ο Μόντσου με απευθείας εκτέλεση φάουλ ισοφάρισε το παιχνίδι δίνοντας «παράταση» στις ελπίδες μας.  Οι ελπίδες αναπτερώθηκαν, ο Ντίκινσον όμβε φρόντισε να τις «τελειώσει», δίνοντας μόλις 5 λεπτά καθυστερήσεις σε ένα δεύτερο ημίχρονο με 6 αλλαγές, κόκκινη, τραυματισμούς και συνεχείς διακοπές.

ΑΝΕΤΟΙΜΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ, ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ

Χίλιες δύο εξηγήσεις μπορεί να υπάρχουν για αυτόν τον αποκλεισμό, καμία όμως για τον τρόπο που διαχειρίστηκε αυτά τα 2 παιχνίδια ο Μαρίνος Ουζουνίδης. Προφανώς και παίκτες χωρίς προετοιμασία, που έκαναν με το ζόρι 4-5 προπονήσεις με τους υπόλοιπους δεν θα ήταν ετοιμοπόλεμοι. Όταν όμως την γνωρίζεις την κατάσταση εξαρχής πρέπει να την διαχειριστείς κάπως διαφορετικά. Στην πράξη όμως είδαμε τον προπονητή από την μια να μην δίνει και τόσο σημασία στο κομμάτι της προετοιμασίας και το ποιος συμμετείχε ή όχι και από την άλλη ενώ προχώρησε σε κάμποσες αλλαγές τελικά να εμπιστεύεται παίκτες που είχαν προλάβει να δείξουν στα φιλικά προετοιμασίας αλλά και στον πρώτο αγώνα ότι δεν πατάνε καλά. Λόγω κούρασης; λόγω συγκέντρωσης; λόγω χρόνου προσαρμογής; Ο Μεντίλ που πέρσι θαυμάσαμε φέτος είναι ακόμη στα χαμένα. Όπως και ο Φατιγκά. 2 παίκτες που και στα 2 παιχνίδια είχαν την ίδια κακή απόδοση. Κακή απόδοση που είχε και ο «αόρατος» Γένσεν για 2^ο συνεχόμενο παιχνίδι. Χωρίς φυσικά τα λάθη και ο αποκλεισμός να περιορίζεται σε αυτούς τους 3  παίκτες ή στις συγκεκριμένες επιλογές του Ουζουνίδη. Όλοι θέλουν τον χρόνο τους και ο κόουτς μαζί. Από αυτόν όμως περιμέναμε να έχει το καθαρό μυαλό και την ψυχραιμία να δει ποιοι είναι ετοιμοπόλεμοι και ποιοι όχι. Δεν διαφωνεί κανείς ότι αποκτήθηκαν καλοί παίκτες πάνω στους οποίους θα βασιστούμε ολόκληρη την χρονιά αλλά δεν γίνεται να μένεις στην θεωρία και να μην κοιτάς στην πράξη ποιος μπορεί και ποιος όχι. Στο κάτω κάτω της γραφής με την Αράζ παίζαμε που όπως φάνηκε από τα 2 παιχνίδια το μόνο που χρειαζόμασταν ήταν λίγο μαχητικότητα και συγκέντρωση παραπάνω.

ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ …ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ

Μάχη με τον χρόνο ήταν… και χάθηκε. Και μαζί άλλη μια ευκαιρία για να προχωρήσει ο ΑΡΗΣ μας και να μπει επιτέλους σε αυτή την League Phase. Πολλοί οι λόγοι της αποτυχίας με τον σκωτσέζο διαιτητή να είναι ένας από αυτούς. Καμία όμως λογική εξήγηση για το πως καταφέρνει μια ομάδα του επιπέδου της Αράζ να παρουσιάζεται τόσο ανταγωνιστική απέναντι μας και να παίρνει την πρόκριση.  Τελικά ο χρόνος που μεσολάβησε από την ήττα του πρώτου αγώνα δεν ήταν αρκετός και τώρα που το καταλάβαμε είναι ήδη αργά. Ας ελπίσουμε ο χρόνος μέχρι την έναρξη του πρωταθλήματος να είναι αρκετός.

ΥΓ. Γεμάτο γήπεδο υπήρχε, πίστη για την πρόκριση υπήρχε, ομάδα έτοιμη δεν υπήρχε…