Σε ένα άκρως σαδιστικό για όλους τους Αρειανούς παιχνίδι, η ομάδα κατάφερε να μας πάει από την κόλαση στον παράδεισο και τελικά να μας οδηγήσει στο απόλυτο τίποτα παρατείνοντας και αγωνιστικά την αμηχανία και το μούδιασμα που βιώνουμε στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ εδώ και αρκετές ημέρες. Χάρη στη βοήθεια της τύχης, τον ποδοσφαιρικό εγωισμό και ταλέντο του Α.Τάτου η ομάδα μας από εκεί που φαινόταν να έχει παραδοθεί στην ανωτερότητα του Εργοτέλη κατάφερε να γυρίσει το παιχνίδι και να βρεθεί μια ανάσα από μια ανατροπή τεράστιας βαθμολογικής και ψυχολογικής σημασίας.  Και όμως σαν οι παίκτες να μην μπορούσαν να πιστέψουν στην τροπή που είχε πάρει το παιχνίδι και δείχνοντας τη γνωστή ποδοσφαιρική αφέλεια που χαρακτηρίζει την ομάδα μας κυρίως στην αμυντική της λειτουργίας δεν μπόρεσε να αντέξει και στο τελευταίο λεπτό των καθυστερήσεων δέχθηκε την ισοφάριση. Ένα αποτέλεσμα που δεν αλλάζει απολύτως τίποτα και απλά παρατείνει την αγωνία μας.

Καθαρά αγωνιστικά ο ΑΡΗΣ θα μπορούσε να πει κανείς ότι επανέλαβε ακριβώς την ίδια εμφάνιση της προηγούμενης αγωνιστικής με τον Πανθρακικό. Δεν μπόρεσε  να ελέγξει τον ρυθμό, δεν μπόρεσε να αγχώσει τον αντίπαλο και οι φορές που κατάφερε να απειλήσει ήταν ελάχιστες. Την ίδια στιγμή που αν και τα 3 αμυντικά χαφ που επέλεξε ο Μιλίνκοβιτς έχουν κυρίως αμυντικά χαρακτηριστικά δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τις επελάσεις των παικτών του Εργοτέλη και το 0-0 του Α' ημιχρόνου έμοιαζε κυρίως αποτέλεσμα της καλής εμφάνισης του Διούδη αλλά και της τύχης μιας και ο Εργοτέλης είχε 2 δοκάρια. Ίδια εικόνα και στην επανάληψη μόνο που η τύχη σταμάτησε να μας χαμογελάει και ο Εργοτέλης έκανε το 2-0. Εκεί λοιπόν που το παιχνίδι έμοιαζε χαμένο ο Μιλίνκοβιτς αποφάσισε να περάσει τον Α.Τάτο με αποτέλεσμα να αλλάξει δραματικά η εικόνα της ομάδος μας και από το πουθενά να προηγούμαστε με 2-3. Η είσοδος του Πουλίδο λίγο πριν τη λήξη του αγώνα έμοιαζε με λογική κίνηση από τον Σέρβο που θέλησε να θωρακίσει την άμυνα μας και να κλειδώσει το νικηφόρο αποτέλεσμα. Δυστυχώς ο Ισπανός αμυντικός με την κακή αντίδραση του στο τελευταίο λεπτό του αγώνα πιστοποίησε την κακή περίοδο που διανύει και δικαίωσε όλους αυτούς που υποστηρίζουν ότι ο φετινός Πουλίδο είναι ανάξιος εμπιστοσύνης. Το ότι ο Εργοτέλης πριν την ισοφάριση είχε άλλη μια σπουδαία ευκαιρία που κατέληξε στο δοκάρι δείχνει ότι γενικά η άμυνα μας πελαγοδρομούσε και οι παίκτες μας αδυνατούσαν να πιστέψουν στη νίκη. Δεν ξέρω αν απλά ο Μιλίνκοβιτς δεν πρόλαβε να περάσει νωρίτερα τον Α.Τάτο αλλά το να ρισκάρεις τη συμμετοχή ενός τραυματισμένου παίκτη 25' πριν τη λήξη του αγώνα με το σκορ 2-0 μόνο λογικό δεν φαντάζει. Όπως γεννάει απορίες το ότι ο Α.Τάτος που όπως αποδείχθηκε μπορούσε να αγωνιστεί δεν πέρασε από την αρχή του Β ημιχρόνου όταν το σκορ ήταν 0-0.  Πολλά τα ερωτηματικά γύρω από τον τρόπο που διαχειρίζεται το υλικό του ο Ζ.Μιλίνκοβιτς και κυρίως για τις σχέσεις του με τους Ισπανούς. Σήμερα φάνηκε ότι παίκτες με προσωπικότητα όπως είναι ο Α.Τάτος, ο Σ.Ουντότζι αλλά και ο Ντ.Αγκάνθο είναι απαραίτητοι για την ομάδα ακόμη και αν αγωνίζονται με ένα πόδι. Για αυτό λοιπόν θα πρέπει να "πεισθεί" ο Αγκάνθο έστω για λίγα λεπτά να σφίγγει τα δόντια όπως τόσες φορές έχει κάνει κατά το παρελθόν και να βοηθήσει την ομάδα. Κατά τα άλλα κρατάμε την αγωνιστική ανάσταση του Α.Τάτου και την παρουσία του Μανιά για ακόμη ένα παιχνίδι. 

Η ισοπαλία δεν είναι αρκετή για να βοηθήσει αυτή την ομάδα να επουλώσει τις πληγές της. Ο τρόπος μάλιστα που ήρθε αυτό το 3-3 φανέρωσε τη γύμνια της ομάδος. Το να ρίξεις τις ευθύνες στον Μιλίνκοβιτς μπορεί ως ένα σημείο να ξενίζει αλλά με αυτά τα αποτελέσματα και με την αδυναμία του Σέρβου να εμπνεύσει τους "πρωτοκλασάτους" παίκτες της ομάδος να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό ίσως να πρέπει να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε και την προοπτική αντικατάστασης του. Μπορεί υπό διαφορετικές συνθήκες να ήταν εξαιρετικός, με τις υπάρχουσες όμως δείχνει να μην μπορεί να ανταπεξέλθει. Όπως κάτι ανάλογο ισχύει και για τη διοίκηση Ηλιάδη που μέσα στο πλαίσιο του γνωστού καθησυχασμού μας είχαν ενημερώσει ότι έχουν κάνει τις κινήσεις τους για το πρόβλημα με τη διαιτησία. Το τι αποτέλεσμα είχαν αυτές οι κινήσεις το είδαμε και σήμερα όπου πιο καθαρή περίπτωση για χέρι δύσκολα θα βρει να σφυρίξει ο Τριτσώνης. Αλλά ας μην ξεχνιόμαστε ότι η διοίκηση Ηλιάδη δεν φέρει ευθύνη μιας και κάνει ότι καλύτερο μπορεί και είναι σε όλα συνεπής.  Η φετινή χρονιά θυμίζει ολοένα και περισσότερο την περσινή. Μάλιστα θα μπορούσε να πει κανείς ότι πράγματα είναι σαφώς χειρότερα και ότι οι περσινές αστείες διοικητικές κινήσεις πανικού με συχνές ομιλίες του κάθε τυχαίου παράγοντα στους παίκτες, οι συνεχόμενες αλλαγές προπονητών και τα γεύματα συσπείρωσης των συνταξιούχων ήταν σαφώς καλύτερα από το απόλυτο τίποτα της διοίκηση Ηλιάδη. Εκεί μας έχουν καταντήσει. Μετά τον Κοέλιο να ψάχνουμε και τον Ψηφίδη να οργανώσει τραπέζι... Το θέμα είναι τι θα κάνουμε εμείς. Θα περιμένουμε 3 αγωνιστικές πριν το τέλος ή θα αναλάβουμε δράση από τώρα!

Με φόντο την έλευση του μεγαλοεπενδυτή η αγαπημένη μας ομάδα δίνει ένα σημαντικότατο παιχνίδι τη Κυριακή μεσημέρι στο Κλ.Βικελίδης. Παρά τα χίλια μύρια θέματα που μας απασχολούν δικαιολογημένα το τελευταίο χρονικό διάσημα άπαντες στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ φαίνεται να έχουν αντιληφθεί τη σοβαρότητα του αγώνα και έχουν αφήσει όλα τα εξωαγωνιστκά στην άκρη επικεντρώνοντας όλη τους την προσοχή στο παιχνίδι με τον Πανθρακικό. Μια ομάδα κόντρα στην οποία έχουμε τραγική παράδοση η οποία αύριο πρέπει οπωσδήποτε να "σπάσει" μιας και τα βαθμολογικά περιθώρια έχουν στενέψει δραματικά.

Η επάνοδος του Πουλίδο στην 18αδα σε συνδυασμό με ακόμη μια απουσία του Αγκάνθο περιπλέκει ελαφρώς τα πράγματα σχετικά με το τι ακριβώς συμβαίνει ανάμεσα στον Ζ.Μιλίνκοβιτς και τους Ισπανούς. Μάλιστα με όσα προηγήθηκαν του αγώνα με τον μπαογκ κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν ένιωσε πραγματικά ενοχλήσεις ο Αγκάνθο ή απλά το γόνατο του κόλλησε πυρετό από αυτόν που είχε ο Πουλίδο την προηγούμενη εβδομάδα... Απουσίες όμως σαν και αυτές του Αγκάνθο, του Παπαδόπουλου και του Ίμπε που συνήθως ξεκινάνε βασικοί δίνουν την ευκαιρία στους υπόλοιπους να δείξουν ότι αξίζουν να φοράνε τη φανέλα του ΑΡΗ και ότι μπορούν να προσφέρουν σαφώς περισσότερα από τους συμπαίκτες τους. Αυτός λοιπόν ο υγιής(όπως βγαίνει προς τα έξω) ανταγωνισμός μοιάζει να είναι το "χαρτί" του Μιλίνκοβιτς πάνω στο οποίο έχει βασίσει το πλάνο του για τη νίκη. Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ από τις τελευταίες προπονήσεις της ομάδος Μανιάς, Αγγελούδης, Σουνάς, Νταμαρλής, Τσουμάνης και Τσουκάνης φαίνεται να θέτουν σοβαρή υποψηφιότητα για να ξεκινήσουν βασικοί. Είναι φανερό ότι ο Μιλίνκοβιτς έχει κουραστεί(όπως και εμείς) να περιμένει συγκεκριμένους παίκτες που τους έχει δώσει μπόλικες ευκαιρίες να βρουν επιτέλους τον καλό τους εαυτό και για αυτό έχει αρχίσει να δίνει ευκαιρίες και στους υπόλοιπους. Από εκεί και πέρα σχεδόν όλα θα εξαρτηθούν από αυτούς που θα αγωνιστούν. Στο παιχνίδι με τον μπάογκ η ομάδα έδειξε μαχητικότητα αλλά η φανερή έλλειψη συγκέντρωσης στοίχισε και αυτό είναι που θα πρέπει να αποφευχθεί οπωσδήποτε.  Ο Πανθρακικός έχει δείξει κάποια καλά στοιχεία αλλά σε καμία περίπτωση δεν είναι ομάδα που φοβίζει. 

Αρωγός στην αυριανή προσπάθεια για την πρώτη... εντός έδρας νίκη θα είναι για ακόμη μια φορά ο κόσμος της ομάδος. Το ότι δεν μασάμε στα δύσκολα το έχουμε αποδείξει αμέτρητες φορές. Όλα όμως έχουν τα όρια τους και για αυτό θα πρέπει αύριο να είμαστε πολύ προσεκτικοί. Σίγουρα το παιχνίδι έχει ιδιαίτερο βαθμολογικό ενδιαφέρον αλλά ανεξάρτητα τελικού αποτελέσματος τίποτα δεν τελειώνει αύριο. Όλες αυτές τις ιστορίες με το άρθρο 99 και τους μεγαλοεπενδυτές σε συνδυασμό με τη τραγική βαθμολογική συγκομιδή της ομάδος μας έχουν φέρει στα άκρα. Ας μη δώσουμε σε κανέναν το πάτημα να μεταφέρει τις ευθύνες του στον απλό κόσμο. Στήριξη, στήριξη και πάλι στήριξη! Όλοι στο Κλ.Βικελίδης!

Σαν να μη φθάνει η εικόνα και το βαθμολογικό δράμα που βιώνει η ομάδα μας και έχει ρίξει την ψυχολογία όλων μας στον πάτο έχουμε και συμβάντα σαν και αυτά με την παραίτηση του Πουλίδο από αρχηγός της ομάδος που μας κάνουν να γελάμε από τα νεύρα μας. Ναι, το είδαμε και αυτό στον φετινό ΑΡΗ! Παραίτηση από τη θέση του αρχηγού, κάτι που ομολογώ δεν έχει ξαναπέσει στην αντίληψη μου να γίνεται οικιοθελώς από έναν ποδοοσφαιριστή σε κάποια άλλη ομάδα. Και όλα αυτά την ώρα που η ψυχραιμία και η ανασύνταξη δυνάμεων είναι το ζητούμενο.

Ο αδικαιολόγητα τραγικός Πουλίδο που φέτος κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι λόγω απουσίας διερμηνέα(!?!?!) δεν μπορεί να μεταφέρει αυτά που θέλει στους συμπαίκτες του και για αυτό δεν θέλει να φοράει άλλο το περιβραχιόνιο του αρχηγού... Μάλλον μια πολύ πρόχειρη δικαιολογία από τον Ισπανό που αν και πριν το ξεκίνημα της αγωνιστικής σεζόν επέκτεινε το συμβόλαιο του με αυξημένες αποδοχές τελικά δεν φαίνεται να αισθάνεται και τόσο καλά στο σύλλογο μας. Μια κίνηση που αν και δεν την περιμέναμε κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν είχε δεί σημάδια ότι τα πράγματα δεν πήγαιναν καλά. Αρκετός εκνευρισμός κατά τη διάρκεια του αγώνα από πολλούς παίκτες, διαφωνίες για λανθασμένες μεταβιβάσεις, χειρονομίες προς τον κόσμο και άλλα είναι μερικά από τα σημάδια που είχαμε από το ξεκίνημα της χρονιάς. Κάτι λογικό μιας και όπως λέει ο σοφός λαός "όπου φτώχια και γκρίνια". Δεν ξέρω αν όσα συμβαίνουν στον ΑΡΗ και οι συμπεριφορές των ποδοσφαιριστών είναι κάτι το φυσιολογικό, το βέβαιο όμως είναι ότι αυτά όλα αποτελούν εσωτερικά ζητήματα της ομάδος, πρέπει να μένουν στα αποδυτήρια και να λύνονται εκει πέρα. ΄Οταν τέτοια πρόβλημα βγαίνουν από τα αποδυτήρια και προσπερνάνε έτσι απλά τα γραφεία της ΠΑΕ τότε μόνο μεγαλύτερο κακό συμβαίνει στην ομάδα. Δεν λέμε να διεστραβλώνεται η πραγματικότητα αλλά όταν σε άλλες ομάδες παραδίπλα παίζουν μπουνιές στην προπόνηση και το θέμα "πνίγεται" με συνοπτικές διαδικασίες τότε σίγουρα και τα αντανακλαστικά της ΠΑΕ ΑΡΗΣ θα πρέπει να λειτουργούν καλύτερα. Όσο περίεργο ακούγεται το γεγονός της παραίτησης του Πουλίδο άλλο τόσο ακούγεται το ότι δεν υπάρχει διερμηνέας για τους Ισπανούς... Φυσιολογικό? Πρωτοποριακό? Μοναδικό? Άγνωστο... Πάντως το ότι μετά την παραίτηση του Πουλίδο από αρχηγός, ο Ισπανός με "ειδική άδεια" έφυγε για την πατρίδα του μόνο καλό δεν είναι για την ομάδα.

Στο ίδιο μήκος κύματος περίπου είναι και όλη η παραφιλολογία περί διαζυγίου με τον Ίμπε που όντως δεν έχει βοηθήσει ως τώρα. Κάτι που ξεκίνησε από κάποια ύποπτα άρθα και διογκώθηκε από τον αγανακτησμένο κόσμο της ομάδος που δεν δείχνει να μαθαίνει από τα βιώματα του παρελθόντος. Κάπως έτσι πέρσι φαγώθηκε ο Καπετάνος και ο Παντίδος με αποτέλεσμα ο ΑΡΗΣ να ψάχνει παίκτες για διάφορες θέσεις και να αναγκαζόμαστε να βλέπουμε τον Κοέλιο και τον Παπαστεργιαννό σαν στόπερ. Άσκοπη και χωρίς το παραμικρό θετικό αποτέλεσμα θα ήταν μια τέτοια κίνηση τη στιγμή που δεν μπορείς να κάνεις μεταγραφές. Και που ξέρεις αύριο μεθαύριο μπορεί να ανέβει ο συγκεκριμένος ή με την εμπειρία του και μόνο έστω και κάποια λεπτά να καταφέρει να βοηθήσει. Ο ΑΡΗΣ τη φετινή χρονιά όπως και πέρσι δεν έχει τη πολυτέλεια να τιμωρεί, να βάζει στο ψυγείο ή να διώχνει παίκτες του. Ναι ο Πουλίδο δεν βλέπεται, ναι ο Αγκάνθο δεν θυμίζει τίποτα από τον περσινό καλό Αγκάνθο, ναι ο Παπαδόπουλος δεν έχει προσφέρει σχεδόν τίποτα, ναι ο Ίμπε δεν  μπορεί να πάρει τα πόδια του... Αυτούς όμως έχουμε, αυτούς θα πρέπει να στηρίξουμε και να ψάξουμε να βρούμε τον τρόπο για να τους βοηθήσουμε. Μέχρι λοιπόν ο ΑΡΗΣ να ξαναμπορέσει να αλλάζει παίκτες σαν τα πουκάμισα, ΥΠΟΜΟΝΗ, ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗ!

3η αγωνιστική και από νωρίς νωρίς αρχίζουν τα "κρίσιμα" παιχνίδια για τον ΑΡΗ μας. Όχι γιατί σε ένα ολόκληρο πρωτάθλημα δεν προλαβαίνεις να καλύψεις τους χαμένους βαθμούς αλλά γιατί αν αύριο στο Περιστέρι η ομάδα μας κάνει το 0 στα 3 τότε κατά κάποιο τρόπο και επίσημα μπαίνει και φέτος στον αγώνα της σωτηρίας-επιβίωσης και όχι σε μια μεταβατική χρονιά χωρίς το περσινό άγχος. Ταυτόχρονα πιθανή ήττα θα σημάνει λογικά και την αποπομπή του Χατζηνικολάου μιας και όπως μας έχει διδάξει η ιστορία μετά τις δηλώσεις στήριξης από την διοίκηση προς τον προπονητή ακολουθεί και το διαζύγιο.

Μόνο αισιόδοξα δεν ακούγονται τα παραπάνω ενόψει της σημαντικής αναμέτρησης κόντρα στον Ατρόμητο αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι αιτία για τέτοια σχόλια και τέτοια απαισιοδοξία αποτελεί η εικόνα της ομάδος αυτές τις 2 πρώτες αγωνιστικές αλλά και οι σπασμωδικές κινήσεις του προπονητή μας που δεν φαίνεται να έχει κατασταλάξει ακόμη σε πρόσωπα για την βασική 11αδα. Ηρακλής και Καρασαλίδης διεκδικούν τη θέση του τραυματία Πουλίδο ενώ ο Οικονομόπουλος που θα αγωνιστεί δίπλα στον Παπαδόπουλο θα προσπαθήσει να μεταμορφώσει το ανύπαρκτο κέντρο. Στις υπόλοιπες θέσεις δύσκολα να δούμε κάτι διαφορετικό από αυτό που είδαμε στον αγώνα με την Καλλονή. Στο αντίπαλο στρατόπεδο παρά την κούραση από τον αγώνα 2 ημερών κόντρα στην Αλκμάαρ υπάρχει αισιοδοξία από τη νίκη στην Ολλανδία αλλά και από τη γενικότερη εικόνα που δείχνει η ομάδα του Ατρομήτου. Τώρα πως θα παρουσιαστεί ο ΑΡΗΣ μας απέναντι σε έναν πολύ πιο ποιοτικό αντίπαλο από τον Απόλλων Σμύρνης και της ΑΕΛ Καλλονής είναι απορία όλων μας. Στο σημείο όμως που έχουμε φθάσει πραγματικά τα λόγια και οι προβλέψεις δεν έχουν καμία απολύτως ουσία μιας και όλοι μας περιμένουμε να δούμε έναν ΑΡΗ επιτέλους να παίζει ποδόσφαιρο και να παίρνει ένα θετικό αποτέλεσμα. Σίγουρα ο Ατρόμητος είναι μια καλή ομάδα αλλά απέχει πολύ από το να γίνει η ομάδα-φόβητρο που θα θεωρεί τη νίκη απέναντι στον ΑΡΗ μας δεδομένη. Άλλωστε ο ΑΡΗΣ εδώ και χρόνια έχει μια θετική παράδοση στο συγκεκριμένο γήπεδο κάτι που συνεχίστηκε και πέρσι με την αλησμόνητη ηρωική νίκη με 10 παίκτες στο πιο κρίσιμο παιχνίδι της χρονιάς. Η συνταγή ήταν απλή και θα πρέπει να την έχουν παίκτες και τεχνικό τιμ στο μυαλό τους. Συγκέντρωση, πάθος και πίστη για τη νίκη.

Δυστυχώς για ακόμη ένα παιχνίδι ο κόσμος του ΑΡΗ δεν θα μπορέσει να ταξιδέψει για να ενισχύσει την προσπάθεια του Χατζηνικολάου και των παικτών του. Αυτό το ανέκδοτο με τις επιλεκτικές απαγορεύσεις μετακινήσεων κάποια στιγμή θα πρέπει να τελειώσει. Πάντως για να λέμε και τα πράγματα με το όνομα τους και στο γεμάτο Κλ.Βικελίδης την περασμένη αγωνιστική πάλι τα ίδια χάλια είχαμε. Στο χέρι του προπονητή και των παικτών μας είναι να αντιστρέψουν όλο αυτό το αρνητικό κλίμα, να δώσουν τέλος στην παραφιλολογία γύρω από την θέση του προπονητή και την ανάγκη ενίσχυσης του ράστερ και παλέψουν για να πάρουν μια σπουδαία νίκη. Πραγματικά κουράζει να βλέπουμε τον ΑΡΗ σε αυτή την κατάσταση και εκνευρίζει ακόμη περισσότερο το γεγονός ότι η κατάσταση έχει διαμορφωθεί έτσι από δικές μας λανθασμένες ενέργειες. Πάρτε το διπλό λοιπόν γιατί αν από τόσο νωρίς ξεκινάμε με νεύρα και γκρίνιες τότε σίγουρα τα πράγματα θα ξεφύγουν. ΑΡΗ ΔΙΠΛΟ ΔΙΠΛΟ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ!!!!

Πάνω που αρχίσαμε να ανησυχούμε με όλες τις ειδήσεις που κυκλοφορούν τις τελευταίες ημέρες σχετικά με τις διαπραγματεύσεις με τους "στυλοβάτες" της περσινής αγωνιστικής χρονιάς ήρθε η ανακοίνωση της συμφωνίας με τον Ντ.Αγκάνθο και επέστρεψαν τα χαμόγελα και η αισιοδοξία ενόψει της νέας σεζόν.  Με τους Καζναφέρη και Βελλίδη να έχουν ήδη χαιρετήσει και τον Γιαννώτα να βρίσκεται με το ενάμιση πόδι εκτός ομάδος οι επιλογές του κ.Χατζηνικολάου πριν καν αναλάβει άρχισαν να μειώνονται σημαντικά. Ευτυχώς όμως έγινε η αρχή με τον Ισπανό επιθετικό και αυτό που απομένει είναι να δοθεί και η ανάλογη συνέχεια με τους υπόλοιπους.

Το περασμένο καλοκαίρι γίναμε μάρτυρες ενός από τους χειρότερους σχεδιασμούς ομάδος όλων των εποχών και των επιπτώσεων του. Φυσικά δεν ήταν καθαρά θέμα λανθασμένων αποφάσεων των προσώπων(Μ.Κατσαβάκης, διοικούσα επιτροπή) που υπήρχαν στην ομάδα εκείνη την εποχή αλλά υπήρχε ένα κλίμα αρκετά περίεργο που δύσκολα επέτρεπε να γίνουν σωστές μελετημένες κινήσεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι 3 ξένοι, με τον Πουλίδο να χάνει όλη την προετοιμασία, τον Αγκάνθο να ντεμπουτάρει την 3η αγωνιστική και τον Κοέλιο να χρειάζεται ολόκληρο τον Α' γύρο για να προσαρμοστεί. Η δεύτερη συνεχόμενη χρονιά χωρίς αδειοδότηση θα πρέπει να βρει όλους τους υπεύθυνους του σχεδιασμού της ομάδος σαφώς σοφότερους και διπλωματικούς σε αυτή τη μεταγραφική περίοδο. Μπορεί το οτι ο Πουλίδο ζητάει αύξηση, ο Αγκάνθο να έχει βελτιωμένο συμβόλαιο με τον φόβο ότι μπορεί να χάσει τη μισή χρονιά για διάφορους λόγους(κάρτες, τραυματισμοί.), η Μπενφίκα να ζητάει περισσότερα για τον Κοέλιο και οι "παλιοί" Παπαζαχαρίας και Παπαστεργιαννός να ζητάνε εγγυήσεις που υπό άλλες συνθήκες θα ήταν  παραλογισμός αλλά με τους περιορισμούς που έχει η ομάδα μας(3 μεταγραφές άνω των 24, 4 ανανεώσεις συμβολαίων) θα πρέπει πάση θυσία αυτοί οι παίκτες να μείνουν. Ακόμη και για τον Γιαννώτα ανεξάρτητα από την επιμονή του να αποχωρήσει θα πρέπει να του γίνει μια καλή πρόταση για να παραμείνει. Όχι γιατί οι συγκεκριμένοι παίκτες  είναι αναντικατάστατοι  αλλά η διατήρηση τους στο ρόστερ θα σημαίνει ότι ο ΑΡΗΣ διατηρεί έναν κορμό και τον ενισχύει με 3 μεταγραφές έμπειρων παικτών. Έτσι θα στηθεί μια ομάδα σωστά που δεν θα κινδυνέψει σε κανένα σημείο του πρωταθλήματος και αν της δοθεί η ευκαιρία θα κοιτάξει και λίγο πιο ψηλά. Αν κοιτάξουμε απλά να αντικαταστήσουμε τους "στυλοβάτες" της περσινής προσπάθειας με κάποιους άλλους που θα ελπίζουμε ότι θα αντέξουν την πίεση τότε μάλλον θα ζήσουμε ακόμη μια χρονιά με μπόλικο άγχος.

Μπορεί να καθυστέρησε ελαφρώς η διοίκηση Ηλιάδη με το θέμα του προπονητή αλλά φαίνεται ότι πλέον υπάρχει η αποφασιστικότητα να επισπευτούν οι διαδικασίες και όλα τα σημαντικά θέματα που αφορούν τον ΑΡΗ της επόμενης σεζόν να μπουν σε μια σειρά. Ο Αγκάνθο ήταν η καλύτερη αρχή ενώ αναμένεται πολύ σύντομα να ανακοινωθούν και οι συμφωνίες με τους υπόλοιπους τρεις(Παπαστεργιαννό, Παπαζαχαρία, Κοέλιο). Ήδη τα πρώτα ονόματα για πιθανούς μεταγραφικούς στόχους έχουν κυκλοφορήσει αλλά όπως αναφέραμε και πριν θα πρέπει κάθε κίνηση να γίνει με τεράστια προσοχή. Μπορεί ο Αγκάνθο να ήταν ένα λαχείο που μας βγήκε σε πρώτο αριθμό πέρσι αλλά δεν γίνεται πάντα να είμαστε τόσο τυχεροί. Προτιμότερο να καταλήξουμε σε δοκιμασμένες λύσεις από έμπειρους παίκτες που αγωνίζονται χρόνια στο Ελληνικό πρωτάθλημα και δεν θα χρειάζονται αρκετό χρόνο προσαρμογής παρά να ρισκάρουμε ψάχνοντας για νέα λαχεία. Κάτι πάντως φαίνεται να κινείται στην ΠΑΕ και αυτό είναι αισιόδοξο.