Την πρώτη ήττα  της χρονιάς γνώρισε η ομάδα μας στο ντέρμπι κορυφής όπου ο Ολυμπιακός χωρίς να πιάσει κάποια σπουδαία απόδοση πήρε αυτό που ήθελε. Η ομάδα προσέγγισε φοβισμένα το παιχνίδι και το πλήρωσε. Βελτιώθηκε και πάλεψε στο Β μέρος αλλά όπως φάνηκε ήταν αργά…

Με τον Άκη Μάντζιο να προσεγγίσει το παιχνίδι όπως αναμέναμε αρκετά επιφυλακτικά, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι προσφέροντας τον έλεγχο του αγώνα στον αντίπαλο του. Η είσοδος του Σάσα ξεκάθαρα είχε στόχο την ενίσχυση της αμυντικής λειτουργίας της ομάδος όταν στα προηγούμενα παιχνίδια η επίθεση ήταν το πρόβλημα. Μια τακτική που έκανε σε μεγάλο βαθμό τους παίκτες του Ολυμπιακού να νιώθουν εξαρχής ότι έχουν το πάνω χέρι. Καμία διάθεση για ουσιαστικό πρέσιγνκ και ένας αργός ρυθμός που κοίμισε σταδιακά την ομάδα μας. Το 0-1 αποτέλεσμα αυτής της «υπνηλίας» με τον Σαμπιάνη να γκρεμίζει με ευκολία την καλή εικόνα που είχε χτίσει στα προηγούμενα παιχνίδια.  Στο δεύτερο ημίχρονο ο Μάντζιος φάνηκε να καταλαβαίνει ότι αυτό το πλάνο δεν έβγαινε αλλά το 0-2 που διαμορφώθηκε από το 46’ ήταν δύσκολο να ανατραπεί απέναντι στην καλύτερη άμυνα του πρωταθλήματος. Οι αλλαγές των Σίλβα, Μπερτόγλιο και Λόπεθ φρέσκαραν την ομάδα που αποφάσισε έστω και άναρχα να αρχίσει να πιέζει. Το πολύ ωραίο γκολ από τον συνδυασμό Σίλβα-Μπερτόγλιο μπορεί προσωρινά να αναπτέρωσε τις ελπίδες μας αλλά σε μια τόσο κακή βραδιά δεν υπήρχαν οι ψυχικές δυνάμεις.

Έλειψε το πάθος, έλειψε η ένταση από όλο το παιχνίδι μας. Λογικό επακόλουθο όταν το πλάνο σου είναι απλά να αμυνθείς και αν σου κάτσει να χτυπήσεις στην αντεπίθεση. Όχι ότι αν ο ΑΡΗΣ έμπαινε με τα τρεχαντήρια Μπερτόγλιο, Μαντσίνι να πιέζουν ακατάπαυστα θα κερδίζαμε αλλά τουλάχιστον θα υπήρχε μεγαλύτερη ένταση και αποφασιστικότητα στην προσπάθεια μας. Και φυσικά θα πρέπει κάποια στιγμή ο Μάντζιος να αναγνωρίσει ότι αυτή η ομάδα μεσοεπιθετικά ξεχωρίζει και να επικεντρώσει εκεί το πλάνο του. Άφαντοι οι Γκάμα και Γκαρσία από τους οποίους περιμέναμε να φτιάξουν το επιθετικό μας παιχνίδι. Έχασε τη μάχη ο Μάνος που όμως είχε εξαρχής δύσκολο έργο. Μοιραίος ο Σαμπιάνης που με το ανόητο γκολ που δεχθήκαμε άνοιξε τον δρόμο προς την ήττα. Πάλεψε ο Σούντγκρεν προσηλωμένος στα αμυντικά του καθήκοντα και αγνοώντας όμως τα υπόλοιπα κομμάτια του παιχνιδιού. Ξεχώρισε ο Σάκιτς που ήταν με διαφορά ο πιο μαχητικός παίκτης της ομάδος. Όπως και οι Μπερτόγλιο και Σίλβα που με την ενέργεια που βγάλανε παραλίγο να αφυπνίσουν και όλους τους υπόλοιπους.

Απότομη προσγείωση από την κορυφή… με την νερόβραστη εμφάνιση της ομάδος μας  να πληγώνει περισσότερο από την ήττα. Υποτίμησε τις δυνάμεις του ο ΑΡΗΣ μας που σίγουρα με διαφορετική αγωνιστική φιλοσοφία θα είχε κερδίσει κάτι παραπάνω.  Ίδια λάθη, ίδιες αδυναμίες που κρυβόντουσαν από τα νικηφόρα αποτελέσματα αλλά όχι πλέον. Και από εκεί ακριβώς θα πρέπει να αρχίσει η επόμενη ημέρα με στόχο να χρειαστούν άλλες τόσες αγωνιστικές(και ακόμη περισσότερες) για να ξαναχάσουμε.

ΥΓ. Μην τρώει κανείς σας τον πρόλογο… όπως τα λέει ακριβώς το πανό από το παρελθόν που κρεμάστηκε στη Θ2 πανηγυρίστηκε η ήττα μας σήμερα σε διάφορες γειτονιές της πόλης.