Μπορεί σχεδόν άπαντες μετά τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό να συμφώνησαν έστω και με βαριά καρδιά ότι ορθώς η προσοχή όλων στην ομάδα ήταν στραμμένη στο πρωτάθλημα και στα κρίσιμα παιχνίδια με ΟΦΗ, Λαμία, Αγροτικό Αστέρα και Απόλλων αλλά όταν όμως βλέπεις εμφανίσεις σαν την σημερινή σε έναν αγώνα που θα μπορούσε να σου δώσει από τώρα ένα μεγάλο προβάδισμα στην μάχη της ανόδου τα λόγια είναι απλά περιττά... Ομάδα στημένη με εντελώς λάθος προσέγγιση στο παιχνίδι και παίκτες στατικοί και φοβισμένοι που έχαναν συνεχώς τις μονομαχίες με τους αντιπάλους τους. Και σαν μην έφθαναν όλα αυτά υπήρχε και ένας Καλογερόπουλος που αναγκάστηκε στο τρίτο πέναλτι που έγινε να δείξει την άσπρη βούλα... με τον Καπνίδη να πετάει την τεράστια ευκαιρία στα σκουπίδια.

Κάτι από το δεύτερο ημίχρονο στο παιχνίδι με τον ΟΦΗ θύμιζε ο ΑΡΗΣ σήμερα όπου αρκέστηκε αδικαιολόγητα χωρίς καν να προσπαθήσει για κάτι διαφορετικό σε έναν άχαρο παθητικό ρόλο. Μάλιστα ο τρόπος που αμυνόταν ο ΑΡΗΣ ήταν αρκετά ιδιαίτερος μιας και σε καμία γραμμή του γηπέδου δεν υπήρχε πίεση προς τους παίκτες της Λαμίας παρά μόνο μια εκνευριστική προσπάθεια να κλείσουν οι χώροι και να φύγει η μπάλα μακριά. Μάλιστα παρά το γεγονός ότι η Λαμία έπαιρνε διαρκώς μέτρα προς την περιοχή μας δεν είδαμε σχεδόν καμία ουσιαστική αντεπίθεση σε αντίθεση με παιχνίδια όπως με τον Αχαρναϊκό, τον  ΟΦΗ και τον Ολυμπιακό που η ομάδα μας δεν είχε κατοχή.  Λογικό είναι όταν ο αντίπαλος σε βλέπει τόσο φοβισμένο να αυξάνει την πίεση του και κάποια στιγμή να την εξαργυρώνει και με ένα γκολ. Μετά το 1-0 ο Αναστόπουλος έριξε τον Πίτου Γκαρσία μέσα και ο ΑΡΗΣ μας "αναγκάστηκε" να κοιτάξει και προς την αντίπαλη εστία δημιουργώντας και 2-3 καλές φάσεις για να απαντήσει άμεσα στο γκολ της Λαμίας. Στην προσπάθεια του να ισοφαρίσει βρήκε μπροστά του τον Καλογερόπουλο όπου πέρα από το σκληρό παιχνίδι των αντιπάλων μας έκλεισε 2 φορές τα μάτια σε καθαρά πέναλτι. Την 3η όμως φορά έδειξε την άσπρη βούλα. Εκεί ο Καπνίδης έβαλε την υπογραφή του σε μια "μαύρη" ημέρα με μια κακή εκτέλεση κάνοντας ήρωα τον αντίπαλο τερματοφύλακα. 

Τελικά όπως φαίνεται σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ τα πάντα πηγάζουν από τη δική μας μίζερη νοοτροπία που για να δικαιολογήσουμε τα αδικαιολόγητα μικραίνουμε τον ΑΡΗ. Δεχόμαστε ο ΑΡΗΣ να παίξει αδιάφορα φιλικά  νοκ άουτ παιχνίδια με τον Ολυμπιακό, δεχόμαστε ο ΑΡΗΣ να παίζει "έξυπνα" για το Χ με την Λαμία, δεχόμαστε να αναβάλλουμε διαρκώς τις προσδοκίες μας περιμένοντας να κάνουμε ταμείο στο  τέλος. Λες και υπάρχει κάποιος κανόνας που να λέει ότι μια πετυχημένη ομάδα δεν μπορεί από την αρχή μέχρι το τέλος να κάνει μια πορεία από το καλό προς το καλύτερο. Προτού λοιπόν απαιτήσουμε από τον κάθε Αναστόπουλο να κατεβάζει τον ΑΡΗ σε κάθε αγώνα για τη νίκη ας ξεκαθαρίσουμε εμείς πρώτα αν ο ΑΡΗΣ πρέπει να επιλέγει παιχνίδια, αν υπάρχουν σημαντικά και αδιάφορα παιχνίδια ή σαν ΑΡΗΣ πρέπει πάντα να παλεύουμε για τη νίκη. Μέχρι να τα ξεκαθαρίσουμε όλα αυτά... υπομονή... υπομονή... υπομονή...

ΥΓ. Μα είναι δυνατόν να υπάρχει άνθρωπος που να μην συμπαθεί τον Νέτο? Γιατί για την αγωνιστική του αξία και κατάσταση δεν χωράει αμφισβήτηση.

ΥΓ2. Ποδόσφαιρο και μπάσκετ εγκλωβισμένα στην μετριότητα των προπονητών τους το ίδιο και όλοι εμείς που αναγκαζόμαστε να τα μπερδεύουμε μπας και ξεμπερδέψουμε τα μυαλά μας... παραδόξως μετά τον Πρίφτη το χάος.... ενώ μετά τον Αναστόπουλο η ελπίδα για κάτι καλύτερο... στο μπάσκετ μήνα Φεβρουάριο είμαστε εντός στόχων... στο ποδόσφαιρο πριν βγει ο πρώτος γύρος και ενώ είμαστε 2 βαθμούς πίσω από την άνοδο με έναν αγώνα λιγότερο κινδυνεύουμε να μείνουμε εκτός στόχων... Πως γκενεν αυτό? που θα έλεγε και ο Ογκουνσότο.

ΥΓ3. Η πλάκα είναι ότι με το φαινόμενο Πρίφτη κινδυνεύει ολόκληρος ο σύλλογος να γίνεται έρμαιο των προπονητών... Πήρες λάθος προπονητή το καλοκαίρι? Ας πρόσεχες... του χρόνου τώρα. Πάλι καλά που υπάρχει και το γυναικείο μπάσκετ που μετά την ήττα ντροπής(εντός προγράμματος όπως την χαρακτήρισαν κάποιοι μίζεροι συνΑρειανοί μας) έδιωξαν τον προπονητή. Ναι τον έδιωξαν!