Την αναμενόμενη εξέλιξη είχε η σημερινή αναμέτρηση με τον Ολυμπιακό με την αγαπημένη μας ομάδα να μην μπορεί να κοντράρει την ομάδα του Πειραιά. Η αδυναμία μας κάτω από τα καλάθια, η αστοχία έξω από τα 6.75 και το επιθετικό κρεσέντο του Μάντζαρη στο τελευταίο δεκάλεπτο διαμόρφωσαν το τελικό σκορ.

Με τον ΑΡΗ φέτος να είναι σχεδόν από το καλοκαίρι μια ομάδα ειδικών συνθηκών η σημερινή αναμέτρηση έμοιαζε για τους παίκτες του Π.Γιαννάκη μια καλή ευκαιρία για να μπουν όλοι μαζί σε αγωνιστικούς ρυθμούς μετά από τη διακοπή λόγω των εθνικών ομάδων.  Μια διακοπή που όπως φάνηκε επηρέασε αρνητικά σχεδόν όλες τις ομάδες είτε είχαν διεθνείς είτε όχι. Όσο και αν προσπάθησαν οι παίκτες μας να μείνουν προσηλωμένοι στο αμυντικό πλάνο όταν ήταν μέσα ο Μιλουντίνοφ ο Ολυμπιακός είχε ένα ξεκάθαρο προβάδισμα σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού. Οι διάδρομοι προς το καλάθι έκλειναν, τα ριμπάουντ σε άμυνα και επίθεση γινόταν πολύ δύσκολη υπόθεση ενώ όταν τον τροφοδοτούσαν κοντά στο καλάθι ήταν σχεδόν αδύνατο να τον σταματήσουμε. Όπως επίσης και τους περισσότερους παίκτες του Ολυμπιακού όταν πλησίαζαν στο καλάθι. Για αυτό άλλωστε και ο κόουτς επέλεξε για μεγάλο χρονικό διάστημα την ζώνη που τελικά οδήγησε ένα φεστιβάλ τριπόντων στην τελευταία περίοδο. Μοίρασε τον χρόνο ο Π.Γιαννάκης στους παίκτες  του  όπου πέρα από κάποια καλά δίλεπτα δεν έδειξαν κάτι το ιδιαίτερο.

Ελάχιστη σημασία είχε το σημερινό παιχνίδι ως προς το αποτέλεσμα με το μυαλό όλων να βρίσκεται εδώ και καιρό στην επόμενη αναμέτρηση με τον συμπολίτη. Είτε με κόσμο είτε χωρίς λόγω της απίστευτης τιμωρίας για το τίποτα η ομάδα οφείλει να κερδίσει. Παρά την ήττα με 20 πόντους το ότι υπήρχε παιχνίδι σήμερα με τον Ολυμπιακό ήταν κάτι το θετικό. Αρκεί φυσικά στο επόμενο παιχνίδι όπου ο αντίπαλος είναι στα μέτρα μας ο ΑΡΗΣ να είναι αυτός που πρέπει να είναι!

ΥΓ. Κάτι τέτοιες στιγμές αναρωτιέσαι που είναι όλη εκείνη  η δυναμική αντίδραση που άλλαξε τη διοικητική κατάσταση στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ ώστε να οδηγηθεί στην Γ Εθνική… προφανώς τότε το πρόβλημα ήταν τα πρόσωπα και όχι η κατάσταση της ομάδος.

Τελικά το συμπέρασμα που βγαίνει από την φετινή χρονιά είναι ότι ο μπασκετικός ΑΡΗΣ αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη μπασκετική σχολή της σύγχρονης εποχής! Προπονητές που θέλουν να γεμίσουν το βιογραφικό τους ή να επανέλθουν στην ενεργό δράση, νεαροί που θέλουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα ή τραυματίες που θέλουν να ξαναβρούν τα πατήματα τους καθώς και παράγοντες χωρίς χρήμα και εμπειρία μαθαίνουν τα μυστικά του μπάσκετ μέσα από τον ΑΡΗ μας. Έτσι μάλλον δικαιολογείται και η ατάκα που τα τελευταία χρόνια μας έχει στοιχειώσει "Μπορεί να χάσαμε σήμερα αλλά οι παίκτες πήραν ένα σπουδαίο μάθημα...".

Τα μαθήματα δεν τελειώνουν στην Ρόδο μιας και θα συνεχιστούν σήμερα και την Πέμπτη σε ΣΕΦ και Παλέ αντίστοιχα. Ο Μ.Μίνιτς και οι παίκτες του όπως τα κατάφεραν θα αντιμετωπίσουν στα πλέιοφ τον Ολυμπιακό σε μια σειρά αγώνων που δεν χωράει και πολύ συζήτηση. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι ο ΑΡΗΣ δεν κατάφερε να κερδίσει τον χειρότερο Ολυμπιακό(λόγω απουσιών) όλων των εποχών στον αγώνα του Β γύρου παρόλο που ήταν μπροστά για σχεδόν 35' τότε τι να περιμένει σε αυτά τα παιχνίδια όπου ο αντίπαλος μας είναι σχεδόν πλήρης και έχει επικεντρώσει όλο του το ενδιαφέρον στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Θα παλέψουμε, θα προσπαθήσουμε, ίσως να αντισταθούμε και λίγο αλλά ως εκεί... Και αυτό όσο και να διαφωνούν αρκετοί δεν οφείλεται αποκλειστικά στα μπάτζετ και στην διαφορά ποιότητα αλλά στην νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί εδώ και χρόνια που ακόμη και με τα δεύτερα να κατέβουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός το παιχνίδι θα είναι ντέρμπι και πιθανόν στο τέλος να χάσουμε αφού θα ξεχάσουν οι παίκτες μας να κάνουν φάουλ...

Πιθανόν το προτελευταίο παιχνίδι της χρονιάς και όπως γίνεται σε όλα τα σχολεία έτσι και στο δικό μας οι μαθητές θα έχουν το μυαλό τους στα μπάνια. Τουλάχιστον ας ελπίσουμε να μην δούμε φαινόμενα σαν και αυτά του τελικού που ακόμη δεν μπορούμε να τα ξεχάσουμε. Όσο για τη διοίκηση, πολύ σύντομα θα φανεί αν αυτά τα 2 χρόνια τα πήρε τα μαθήματα της ή θα μείνει μετεξεταστέα...

Μπορεί το ισόπαλο 1-1 με τον Παναθηναϊκό να μην είναι σαν αποτέλεσμα από μόνο του ικανό να αποτελέσει αφορμή για πανηγυρισμούς και διθυράμβους αλλά όπως αποδείχθηκε ήταν αρκετό να για ανοίξει την όρεξη των παικτών μας που με σαφώς περισσότερη αυτοπεποίθηση ανυπομονούν για ένα από τα δυσκολότερα παιχνίδια της σεζόν. Τι και αν ο Ολυμπιακός είναι σχεδόν από τώρα πρωταθλητής χωρίς καν ανταγωνιστή, οι παίκτες μας υπό τις οδηγίες των Πασιαλή και Μπουγιουκλή θέλουν και αυτή την αγωνιστική να τραβήξουν τα φώτα πάνω τους. Αυτή την φορά όχι με μια ισοφάριση λίγο πριν το φινάλε απέναντι σε έναν προβληματικό αντίπαλο αλλά με μια παλικαρίσια νίκη κόντρα στον Ολυμπιακό που έρχεται "ανεβασμένος" μετά από το διπλό που πέτυχε στο Champions League.

Αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω ακριβώς μετά το 0-2 με τον Πλατανιά τότε όλα τα παραπάνω λόγια θα προκαλούσαν γέλιο αλλά η παρουσία του ΑΡΗ στο ΟΑΚΑ στην περισσότερη διάρκεια του αγώνα έχει πείσει άπαντες ότι πραγματικά αυτή την φορά κάτι έχει αλλάξει. Μάλιστα η αντίδραση της ομάδος από το σημείο που έμεινε με 10 παίκτες φανερώνει ότι και οι παίκτες μας έχουν καταλάβει ότι μετά την απομάκρυνση του Μάκη Κατσαβάκη οι δικαιολογίες έχουν τελειώσει και έτσι το να ματώνουν μέσα στο γήπεδο δικαιολογώντας την παρουσία τους στον ΑΡΗ ανεξάρτητα από τις ειδικές συνθήκες που επικρατούν φέτος είναι μονόδρομος. Μπορεί η αλλαγή προπονητή να επηρέασε θετικά την ψυχολογία των παικτών αλλά το καλύτερο από όλα είναι ότι φάνηκαν και σημάδια βελτίωσης σε επίπεδο τακτικής λειτουργίας της ομάδος. Μπορεί ο Ν.Πασιαλής και ο Δ.Μπουγιουκλής να μετρούσαν μερικά 24ωρα στην ομάδα και όμως κατάφεραν πολύ γρήγορα να βάλουν την υπογραφή τους στην επιβλητική παρουσία του ΑΡΗ στο ΟΑΚΑ. Όταν μάλιστα τους βγήκε και η κίνηση ρίσκου με τον Οικονομόπουλο που δεν είχε αγωνιστεί τότε δικαιολογήμενα όλα τα σχόλια σχετικά με τις διορθωτικές κινήσεις που πρόλαβε να εφαρμόσει το τεχνικό δίδυμο. Με το παιχνίδι του ΟΑΚΑ ως οδηγό αναμένεται να δούμε τον ΑΡΗ μας να αγωνίζεται απέναντι στον Ολυμπιακό. Εκτός του Παπαζαχαρία που αποβλήθηκε όλοι οι υπόλοιποι αναμένονται να είναι οι ίδιοι που ξεκίνησαν και την προηγούμενη αγωνιστική. Όσο για την θέση στην άμυνα Παντίδος και Γιαννίτσης είναι οι 2 υποψήφιοι με τον μεν δεύτερο να ακούγεται πολύ λόγω της σχέσης που έχει με το προπονητικό τιμ αλλά με τον πρώτο να έχει παρακαταθήκη τις πολύ καλές εμφανίσεις από το ξεκίνημα της σεζόν. Δεν είναι τυχαίο ότι ακόμη και στο χρονικό σημείο που ο Κατσαβάκης αποφάσισε να τον αφήσει στον πάγκο πολλοί ήταν αυτοί που μίλησαν για σπασμωδική κίνηση του Σερραίου τεχνικού που ήθελε απλά να δικαιολογήσει την επιλογή του Πουλίδο χαραμίζοντας ίσως τον καλύτερο και σταθερότερο παίκτη από το ξεκίνημα των αγωνιστικών υποχρεώσεων της ομάδος. Όπως και να έχει πάντως νομίζω ότι στον φετινό ΑΡΗ με τις συνθήκες που επικρατούν όλοι οι παίκτες θα πάρουν την ευκαιρία τους. Πάντως παρά την δεδομένη διαφορά δυναμικότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες η συγκεκριμένη αναμέτρηση φαντάζει ιδανική ευκαιρία για τον ΑΡΗ μας.  Ο Ολυμπιακός  εκτός του ότι δεν έχει αντίπαλο στο πρωτάθλημα και ήδη έχει πάρει μια διαφορά ασφαλείας προέρχεται και από μια σπουδαία νίκη στην Ευρώπη όπου πολύ πιθανόν να φέρει μια  χαλάρωση και έναν εφησυχασμό. Ενώ και οι απουσίες σημαντικών παικτών όπως αυτή του Τζιμπούρ μπορεί να παίξουν τον ρόλο τους.

Μαζί με τους παίκτες μας που έδειξαν σημάδια ανάτασης ηθικού και πόρωσης και ο κόσμος της ομάδος πήρε τα πάνω που ίσως για πρώτη φορά είδε την ομάδα του μέσα στο αγωνιστικό χώρο να κοιτάει στα μάτια τον αντίπαλο, να μην μασάει από το "κοράκι" και να διεκδικεί τη νίκη ακόμη και με 10 παίκτες. Είδε τους παίκτες του να μην τα παρατάνε, να σκυλιάζουν και να αγωνίζονται όπως πρέπει να αγωνίζεται οποιοσδήποτε αθλητής φοράει την κιτρινόμαυρη φανέλα με τον Θεό στο στήθος. Φυσικά η βροχούλα που πέφτει τις τελευταίες ημέρες στην Θεσσαλονίκη μοιάζει με ηλιόλουστη μέρα ιδανική για να παραβρεθείς σε ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Υπάρχει ένας γενικός ξεσηκωμός και μια ανυπομονησία για το συγκεκριμένο παιχνίδι κάτι που δείχνει ότι αύριο το Κλ.Βικελίδης θα είναι κατάμεστο και για ακόμη μια φορά το πανελλήνιο θα απορεί πως γίνεται μια ομάδα με τόσα προβλήματα με στόχο την παραμονή στην κατηγορία να έχει στο πλευρό τόσο πιστό κοινό. Αυτοί μπορεί να απορούν και να τρίβουν τα μάτια τους με αυτά που θα δουν στην κερκίδα εμείς όμως ξέρουμε. ΑΡΕΙΑΝΟΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΜΑΧΗΤΗΣ! Δεν τα παρατάμε και αύριο από νωρίς θα είμαστε στο γιορτινό Κλ.Βικελίδης να βάλουμε το λάδι στο τηγάνι να ζεστένεται και να περιμένουμε το ψάρι! ΡΕ ΑΡΗ ΡΕ ΑΡΗ ΡΕ ΑΡΗ αντε και γ#$^&ε το βρώμερο το ψάρι!

Λίγα λόγια μπορει να πει κανείς για ένα παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό εκτός έδρας με τις συνθήκες που επικρατούν στην ομάδα μας το τελευταίο χρονικό διάστημα. Αποχωρήσεις, τραυματισμοί και αποχή από τις προπονήσεις δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια για να κάνεις την ανάλυση ενός τέτοιου αγώνα. Μάλλον κάπως έτσι το είδε και ο Ίβκοβιτς το παιχνίδι και από την αρχή έδειξε διάθεση να ξεκουράσει βασικούς παίκτες και να δοκιμάσει συστήματα σαν μια καλή προπόνηση. Φυσικά όλα αυτά χωρίς να υπολογίσει ότι απέναντι είχε έναν προπονητή και ένα σύνολο παικτών που δεν τα παρατάνε έτσι εύκολα κάτι που φάνηκε για 30' όπου η ομάδα μας είχε κολλήσει σαν βδέλλα πάνω στον αντίπαλο της και δεν τον άφηνε να ανασάνει.

Μπορεί να μην ξεκινήσαμε τόσο δυνατά και να δώσαμε το δικαίωμα στους παίκτες του Ολυμπιακού να κάνουν δεύτερες επιθέσεις και να βάζουν εύκολους πόντους παίζοντας βόλεϋ κάτω από το καλάθι μας αλλά όσο περνούσε η ώρα έσφιγγε η άμυνα μας και τα αντανακλαστικά στα αμυντικά ριμπάουντ λειτουργούσαν καλύτερα. Βέβαια σε αυτό το ξεκίνημα είχαμε το γνωστό πρόβλημα με τους γκρι όπου σε ένα σεμινάριο διαιτησία για το πως οι σφυρίχτρες μπορούν να καταστρέψουν ένα τόσο ωραίο άθλημα οι βασικοί ψηλοί μας όπως τους ξεκίνησε ο Β.Αλεξανδρής φορτώθηκαν από 3 φάουλ ο καθένας και γενικά ακόμη και η ανάσα μπορούσε να χρεωθεί με φάουλ. Μάλιστα το πόσο αστείοι ήταν για ακόμη μια φορά οι διαιτητές της αναμέτρησης φάνηκε ξεκάθαρα όταν τα φάουλ άρχιζαν να ξεφεύγουν και σε μια προσπάθεια να ισσοροπήσουν τα σφυρίγματα τους από στατιστική πλευρά άρχιζαν να χρεώνουν και τους παίκτες του Ολυμπιακού με κάποια αστεία φάουλ... Με ηγέτη τον Δ. Βεργίνη που πραγματοποίησε ακόμη μια θετική εμφάνιση και όλους τους υπόλοιπους κατά διαστήματα να δίνουν κάποιες λύσεις στην επίθεση για μεγάλο χρονικό διάστημα ήμασταν μέσα στην διεκδίκηση της νίκης. Λογικό όμως όπως ήταν στο δεύτερο ημίχρονο λίγο η κούραση, λίγο η φθορά με τα φάουλ έφεραν αυτό το τελικό 85-66 με τους 19 πόντους διαφοράς να μην αντικατοπτρίζουν την εικόνα του αγώνα και την προσπάθεια των παικτών μας. 

Τώρα βέβαια τι σημασία έχουν όλα αυτά και τι κριτική μπορούμε να ασκήσουμε στον Β.Αλεξανδρή και στους παίκτες του όταν η απάντηση που παίρνουν από τον πρόεδρο της ΚΑΕ για τα ωφειλούμενα της προηγούμενης περιόδου είναι οτι θα πρέπει να μιλήσουν με την νέα διοίκηση(!?!?!?) που θα αναλάβει το καλοκαίρι ότι και να πούμε είναι λίγο... 

Μια από τις γνωστές δικαιολογίες που πολλές φορές ακούμε για τα διαιτητικά σφάλματα εις βάρος της ομάδος μας(και γενικότερα) είναι ότι το έργο των διαιτητών είναι πάρα πολύ δύσκολο μιας και καλούνται να πάρουν σημαντικές αποφάσεις χωρίς την άνεση του τηλεοπτικού φακού μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Τώρα πως γίνεται μια κλασσική φάση με έναν παίκτη που φτάνει στο λέιαπ και τον αμυνόμενο να ακολουθεί και να  κόβει εκ των υστέρων από πίσω τον παίκτη τις 99 από τις 100 φορές οι διαιτητές ενστικτωδώς μετρούν το καλάθι ακόμη και όταν η φάση είναι οριακή... Τώρα πως σε εμάς ο απίθανος Χριστοδούλου αυτό που σφυρίζεται τις 99 από τις 100 φορές υπέρ του παίκτη που προσπαθεί να σκοράρει έγινε αμφισβητούμενη φάση και μετά από ανάλυση του replay όπου και εκεί δεν φαίνεται ξεκάθαρα το τι ακριβώς έχει γίνει μας στέρησε την νίκη και την χάρισε απλόχερα στον Ολυμπιακό είναι κάτι που δύσκολα μπορεί να κατανοηθεί από κοινή λογική. Από τον παραλογισμό όμως που επικρατεί στον Ελληνικό αθλητισμό και θέλει αυτά τα ανθρωπάκια με τα γκρι να εκτελούν αποστολές και να προστατεύουν με κάθε ευκαιρία τα συμφέροντα του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού μόνο και μόνο για να μην προκαλέσουν και να μην ρισκάρουν την διαιτητική τους καριέρα κλέβοντας με αυτόν τον τρόπο τον ιδρώτα των παικτών όπως έγινε σήμερα. Αν και το παιχνίδι ουσιαστικά κρίθηκε σε μια φάση το μεγάλο χειρουργείο έγινε στην δεύτερη περίοδο όπου ο ΑΡΗΣ μας είχε καταφέρει να ξεφύγει με 10 πόντους και για αυτό έπρεπε κάτι να κάνουν τα "κοράκια" για να κόψουν τον ρυθμό και να δώσουν την ευκαιρία στον Ολυμπιακό να κάνει την αντεπίθεση του. Οι 16 βολές που εκτέλεσαν  στην 2η περίοδο οι παίκτες του Ολυμπιακού ήταν η αντεπίθεση που έψαχναν οι παίκτες του Ντ.Ιβκοβιτς και το παιχνίδι ξαναπήγε στον πόντο μέχρι το φινάλε. Εκεί η ομάδα μας έχασε χρυσή ευκαιρία να τελειώσει το παιχνίδι μια και στο τελευταίο δίλεπτο έχασε συνολικά 4 βολές και σε συνδυασμό με την κακή άμυνα του Μόλντροου πάνω στον Σπανούλη στην τελευταία φάση οδηγηθήκαμε στο "νυστέρι" του Χριστοδούλου και της παρέας του για το τελειωτικό χτύπημα. Καθαρά από πλευρά απόδοσης δεν μπορώ να πω ότι έμεινα ευχαριστημένος μιας και η ομάδα μας σούταρε με πολύ άσχημα ποσοστά, σε αρκετές φάσεις δεν έδειξε ψυχραιμία και οι Τσαλδάρης και Ντέιβις  που θεωρούνται από τους πιο έμπειρους παίκτες για άλλο ένα παιχνίδι ήταν εκτός κλίματος. Παρόλα αυτά το πάθος, η ενέργεια και η ένταση με την οποία αγωνίστηκαν για 40' όλοι όσοι πάτησαν σήμερα στο παρκέ ήταν κάτι το αξιοθαύμαστο που όλοι γουστάραμε πάρα πολύ. Πάθος και ενέργεια που έβγαλε και ο Β.Αλεξανδρής που με κάθε ευκαιρία ξεσπούσε στους διαιτητές για τις απίστευτες αποφάσεις τους. Κορυφαίος ο Μόλντροου που πρόσθεσε άλλη μια καλή παρουσία με άξιο συμπαραστάτη τον Χρήστο Ταπούτο που δυστυχώς η αστοχία του στις βολές στο τέλος μας στοίχισε.  Πολύ καλός ο Κέιρους που έδωσε λύσεις από τον πάγκο και μας χάρισε και μια απίστευτη φάση με το κάρφωμα στην λήξη του ημιχρόνου. Αρκετά καλός και ο Τσαϊρέλης που με κάποιες καλές ενέργειες στην επίθεση αιφνιδίασε τους αντιπάλους του. Μέτριος ο Τζέιμς παρά τους 14 πόντους μιας και ήταν ιδιαίτερα άστοχος και σε πολλές φάσεις δεν έδειξε την απαραίτητη ψυχραιμία... Δεν ξέρω αν ήταν  οι 3500 που βρέθηκαν στο Παλέ, το δέλεαρ της νίκη κόντρα σε έναν μεγάλο αντίπαλο ή απλά η βελτίωση της ομάδος με το πέρασμα του χρόνου αλλά παρά την ήττα σήμερα το σημαντικό είναι να υπάρχει ανάλογη προσπάθεια και στην συνέχεια.  Η ομάδα δείχνει να βρίσκει τον καλό της εαυτό και αν συνέλθει και ο Δημήτρης Τσαλδάρης που τα έχει σπάσει τα καλάθια  στα τελευταία παιχνίδια η ομάδα σίγουρα θα βρει τον δρόμο της προς την κορυφή. Πάντως συγχαρητήρια αξίζουν σε όλα τα παιδιά για την προσπάθεια και στήριξη για την συνέχεια. Χαίρομαι που ο έμμισθος πρόεδρος αποφάσισε να κάνει ένσταση για την τελευταία φάση, όχι ότι θα βγει κάτι αλλά το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε μετά από μια τέτοια αδικία είναι να φωνάξουμε. Ελπίζω αυτή να ήταν μια από τις τελευταίες του ενέργειες ως πρόεδρος του ΑΡΗ και σύντομα να μας αποχαιρετήσει... ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑ!

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=fzoQtzUE3DU]

Σαν μια επανάληψη του περσινού παιχνιδιού με περισσότερα γκολ ήταν αυτό το σημερινό με την ομάδα μας να απογοητεύει για ακόμη ένα παιχνίδι και τον Σιδηρόπουλο να "δικαιώνει" όλους αυτούς που μιλούσαν για προστάτη του Ολυμπιακού. Δεν νομίζω ότι ο αντίπαλος μας έδειξε κάτι σπουδαίο σήμερα και αυτό είναι που με κάνει ακόμη πιο πολύ να εκνευρίζομαι μιας και ουσιαστικά η δική μας η αφέλεια ήταν αυτή που έδωσε το δικαίωμα στον Ολυμπιακό να φτάσει σε μια εύκολη νίκη. Αποκορύφωμα αυτής της αφέλειας ήταν το σημείο που μειώσαμε σε 1-2 και μέσα στα επόμενα λεπτά καταφέραμε να δεχθούμε γκολ... Ναι δεν ήταν φάουλ αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σε κάθε στημένο θα πρέπει η άμυνα μας να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Γιατί πέρα από τα 3 γκολ υπήρξαν αρκετές φορές όπου η άμυνα μας ήταν τόσο κακή που θύμιζε σουρωτήρι. Σανκαρέ και Ντίκο έμοιαζαν σαν υπνωτισμένοι με το ένα λάθος τους να διαδέχεται το άλλο και σε κανένα σημείο να μην εμπνέουν εμπιστοσύνη. Σε ανάλογα επίπεδα απόδοσης κυμάνθηκε και ο Φατί όπου μαζί με τον Βράνιες στο Α ημίχρονο κούρασαν με την ανυπαρξία τους. Χαμένοι στον κόσμο τους και οι Ούμπιντες, Καστίγιο και Σολτάνι δεν απείλησαν ούτε για πλάκα την αντίπαλη εστία. Γιάκομπ και Ακόστα που ήρθαν από τον πάγκο δεν μπόρεσαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους. Κασναφέρης, Γιαννώτας και Τόχα ήταν ίσως οι μοναδικοί διασωθέντες της σημερινής αναμέτρησης.  Τέλος άφησα τον Γιακούποβιτς όπου στο ντεμπούτο του κυριολεκτικά απογοήτευσε και φέρει ευθύνη για τις αντιδράσεις του στα γκολ του Ολυμπιακού. Εδώ τώρα όσο και αν θέλω να είμαι καλοπροαίρετος και να τα βλέπω όλα αγνά και όμορφα δυσκολεύομαι να κατανοήσω την επιλογή του Γιακούποβιτς στην βασική 11αδα. Γκρινιάζουμε για το ντεφορμάρισμα αρκετών παικτών όπως είναι οι Καστίγιο, Νέτο, Σολτάνι, Φατί, Λαζαρίδη και όχι μόνο και ενώ υπάρχει ένας παίκτης όπως είναι ο Μάρκος Βελλίδης όπου σε αντίθεση με την απογοητευτική εικόνα όλων των υπολοίπων αυτός βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση η ανταμοιβή του είναι να μείνει στον πάγκο. Τώρα πως έφθασε σε αυτήν την απόφαση ο νέος προπονητής μας είναι σχεδόν ανεξήγητο... Για τον Βράνιες δεν θα πω το ίδιο μιας και υπήρχε έτσι και αλλιώς πρόβλημα στον συγκεκριμένο χώρο αλλά για την αντικατάσταση του Βελλίδη δεν μπορώ να βρω άλλη λογική εξήγηση πέρα από τα παιχνίδια των μάνατζερ μέσα στην ομάδα μας... Πολλά τα λάθη του Σιδηρόπουλου και των βοηθών του αλλά αυτό δεν πρέπει να μας αποπροσανατολίσει από την πηγή του προβλήματος που είναι ο κακός μας εαυτός. Ο ΑΡΗΣ μια ζωή παίζει με κόντρα διαιτησία και δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα για αυτό, αντιθέτως όμως μπορούμε να δουλέψουμε πάνω στα προβλήματα και να παρουσιάσουμε ένα καλύτερο ΑΡΗ όπου οι διαιτητές θα πρέπει να κάνουν ακόμη πιο χοντρά λάθη για να μας λυγίσουν. Αντί λοιπόν να προσπαθήσουμε να φτιάξουμε το Ελληνικό ποδόσφαιρο ας φτιάξουμε πρώτα την ομάδα μας και μετά βλέπουμε. Όσο για το ντεμπούτο του Πρόμπιερζ καλός ο ενθουσιασμός και η διάθεση να κάτσει στον πάγκο και να βάλει την δική του πινελιά αλλά πιο πολύ μου φάνηκε σαν έλλειψη επαγγελματισμού και ασέβεια προς τον Νίκο Πασσιαλή όπου σίγουρα είχε πολύ καλύτερη εικόνα της ομάδος από ότι ο Πολωνός. Ας ελπίσουμε η συνέχεια να είναι εντελώς διαφορετική γιατί πλέον η ανάγκη της νίκης στα εξ αναβολής παιχνίδια είναι θέμα επιβίωσης...

Το οτι η ομάδα μας δεν πείθει πάνω στο χορτάρι και διανύει μια από τις χειρότερες περιόδους των τελευταίων ετών είναι κάτι που δύσκολα μπορεί κάποιος να αρνηθεί. Αυτό όμως δεν είναι αρκετό για να μας εμποδίσει το απόγευμα του Σαββάτου να βρεθούμε στο Κλ.Βικελίδης στο πλευρό του Θεού και να στηρίξουμε με όλες μας τις δυνάμεις την προσπάθεια των παικτών μας για την πρώτη νίκη της σεζόν που τόσο πολύ έχει καθυστερήσει. Αντίπαλος μας ο "φορμαρισμένος" Ολυμπιακός που αν και παρουσιάζεται αρκετά δυνατός στις εγχώριες διοργανώσεις έχει μια τάση να δείχνει ένα σαφώς χειρότερο πρόσωπο από τον Ολυμπιακό της Ευρώπης. Για αυτό τον λόγο στο παιχνίδι του Σαββάτου έρχεται ενισχυμένος με τον "αξέχαστο" Σιδηρόπουλο όπου στο αντίστοιχο περσινό παιχνίδι είχε φέρει σε πέρας με απόλυτη επιτυχία την αποστολή και με αλελλάπηλα σφυρίγματα έβαλε τον Ολυμπιακό μέσα στην περιοχή μας δίνοντας  με αυτόν τον τρόπο την απαραίτητη ώθηση στον "χαϊδεμένο" του ελληνικού ποδοσφαίρου ώστε να φθάσει σε μια εύκολη σχετικά νίκη. Μάλιστα ο Σιδηρόπουλος σε εκείνο το παιχνίδι σαν άριστος "χειρούργος" είχε αποφύγει το χοντρό λάθος κάτι που ώθησε τον περισσότερο κόσμο να επικεντρωθεί κυρίως στην κακή εμφάνιση της ομάδος μας.  Φυσικά για να μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας σε εκείνο το παιχνίδι όπως ο Σιδηρόπουλος ήταν κακός έτσι και η ομάδα μας έδειξε το κακό αγωνιστικό της πρόσωπο κόντρα στις προσδοκίες μας. Στο αυριανό παιχνίδι ειλικρινά δεν ξέρουμε τι μπορούμε να περιμένουμε από την ομάδα μας και από τον υπηρεσιακό προπονητή κ.Πασσιαλή που θα κάτσει στον πάγκο.  Συνήθως αυτές οι αλλαγές προπονητή μας βγαίνουν σε καλό και αυτό ακριβώς είναι που μας κάνει ελαφρώς αισιόδοξους ότι αύριο θα δούμε ένα ΑΡΗ πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα 6 παιχνίδια. Μάλιστα εκτός συγκλονιστικού απροόπτου στις κερκίδες του Κλ.Βικελίδης θα βρίσκεται και ο Πολωνός Πρόμπιερζ  που όπως όλα δείχνουν θα είναι ο νέος προπονητής της ομάδος μας και όπως λέει η κοινή λογική σίγουρα οι παίκτες που θα αγωνιστούν θα θέλουν να δείξουν στην πράξη ότι αξίζουν μια θέση στην 11αδα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα που μου έχει μείνει σε ότι έχει να κάνει με το πως παρουσιάζονται ομάδες μετά από αλλαγή προπονητή είναι αυτό της ΑΕΚ που με τον Χιμένεθ για πρώτη φορά στον πάγκο της είχε πάρει μια σπουδαία νίκη μέσα στο "σπίτι" μας πραγματοποιώντας κυριολεκτικά μια ανεπανάληπτη εμφάνιση... Κάπως έτσι λοιπόν περιμένω και οι δικοί μας παίκτες να πεισμώσουν, να αρπάξουν την ευκαιρία που τους δίνεται για ένα νέο ξεκίνημα από την αρχή και να αποδείξουν απέναντι στην πιο δυνατή ομάδα του πρωταθλήματος ότι έχουν το ταλέντο και το πάθος που απαιτείται για να φοράς την φανέλα του ΑΡΗ. Δεν υπάρχει λόγος να μείνουμε σε επιλογές παικτών, πιθανές ενδεκάδες κτλ. μιας και όλα αυτά όταν δεν έχεις αγωνιστική ταυτότητα όπως δεν έχουμε εμείς περνάνε σε δεύτερη μοίρα.  Αύριο θα μιλήσει το πάθος, η συγκέντρωση και η αποφασιστικότητα των παικτών μας. Αυτή την αποφασιστικότητα και πάθος που θα πρέπει να δείξουμε και εμείς στην κερκίδα αφήνοντας στην άκρη την πίκρα μας και το παράπονο για μια χρονιά γεμάτο προσδοκίες που πάει να τιναχθεί στον αέρα. Μια νίκη χρειάζεται για να πάρουμε την απαραίτητη ώθηση για την συνέχεια. Μια νίκη για να τραβήξουμε μια γραμμή πίσω και να κοιτάξουμε το μέλλον του ΑΡΗ πιο αισιόδοξα. Ώρα λοιπόν για γούστα, ώρα λοιπόν για νίκη! Ρε ΑΡΗ ρε ΑΡΗ ρε ΑΡΗ αντε και γ@@@σε το βρώμερο το ψάρι!

Τέλος και ο Τσιώλης από την ομάδα που συνεχίζει αυτήν την κακή παράδοση με την καρέκλα του προπονητή  όπου κανείς δεν στεριώνει... Τώρα βέβαια όταν ο Έκτόρ Ραούλ Κούπερ δεν μπόρεσε να στεριώσει θα τα κατάφερνε ο Σάκης Τσιώλης? Δύσκολο ως αδύνατο. Σύμφωνα με τις συνθήκες εργασίας που επικρατούν για τους προπονητές  στην Ελλάδα  ο Καρδιτσιώτης προπονητής άντεξε πάρα πολύ στον ΑΡΗ μας. Αν βγάλουμε το περσινό εντυπωσιακό 5 στα 5 που έπεισε ακόμη και τους πλέον δύσπιστους(σαν και εμένα) στα 6 επίσημα παιχνίδια της νέας σεζόν δεν είδαμε απολύτως ΤΙΠΟΤΑ. Και όταν λέω ΤΙΠΟΤΑ κυριολεκτώ 100%. Μπορεί να συνηθίζουμε να λέμε ότι το αποτέλεσμα μετράει αλλά νομίζω ότι στην περίπτωση του Τσιώλη δεν ήταν το αποτέλεσμα που μέτρησε αλλά η τραγική εικόνα χωρίς αρχή και τέλος. Σίγουρα η συγκομιδή των 4 βαθμών είναι πενιχρή ιδίως με ένα τόσο βατό πρόγραμμα αλλά αν είχαμε να πιαστούμε από κάπου, αν είχαμε εντοπίσει ένα θετικό στοιχείο ή έστω ένα ίχνος βελτίωσης νομίζω ότι θα τον στηρίζαμε κυριολεκτικά τον Τσιώλη μέχρι τέλους. Ιδανικό παράδειγμα είναι το παιχνίδι με τον Εργοτέλη όπου αν και χάσαμε την νίκη με τον πλέον πικρό τρόπο όλοι μίλησαν για βελτίωση και για κάποια θετικά στοιχεία που επιτέλους έδειξε η ομάδα μας πάνω στο γήπεδο. Όταν όμως ακολουθούν άλλες 2 αναμετρήσεις με 2 προβληματικές ομάδες όπως είναι ο μπάογκ και η αεκ και μετά βίας παίρνεις έναν βαθμό δείχνοντας ένα τόσο τραγικό πρόσωπο τότε μάλλον τα θετικά στοιχεία που πολλοί είδαμε στην Κρήτη ήταν μια απλή παρένθεση που απλά έτυχε και βγήκε σε εκείνο το παιχνίδι. Όταν λοιπόν δεν υπάρχει βελτίωση ακόμη και σε ένα κακό σύνολο παικτών(αν δεχθώ ότι φταίνε οι παίκτες) μετά από 4 μήνες και 6 επίσημα παιχνίδια τότε ή δεν γίνεται δουλειά ή η δουλειά που γίνεται είναι πάνω σε λάθος πλάνο. Δεν θα λυπηθώ καθόλου τον Τσιώλη γιατί ήξερε πάρα πολύ καλά τι έκανε όταν έφευγε προετοιμασία με τόσους πιτσιρικάδες, όταν δήλωνε ότι θέλει επιθετικό αλλά δεν πειράζει και αν δεν πάρουμε, όταν δήλωνε εμπιστοσύνη στο υλικό της ομάδος του και οι πράξεις του έδειχναν άλλα, όταν μιλούσε διαρκώς σαν καλός επαγγελματίας με τα καλύτερα λόγια για την διοίκηση του ΑΡΗ που έβαλε την υπογραφή της στον χειρότερο μεταγραφικό σχεδιασμό των τελευταίων ετών... Λέμε να στηρίζουμε προπονητές αλλά κάποια στιγμή θα πρέπει να δούμε και ποιοι προπονητές τελικά αξίζουν την τυφλή εμπιστοσύνη μας. Αν λοιπόν είναι να στηρίξω τυφλά έναν προπονητή θα προτιμούσα να είχε το βαρύ βιογραφικό του Κούπερ ή αν μιλάμε για "ανερχόμενο" σαν τον Τσιώλη θα προτιμούσα ένα δικό μας παιδί όπως ήταν ο Μιχαλήτσιος όπου γρήγορα γρήγορα τον στείλαμε σπίτι του γιατί άρχισε να "κελαηδάει" στις συνεντεύξεις τύπου και να μην απαγγέλλει το επίσημο διάγγελμα της ΠΑΕ. Πέρασε και αυτό, ένας κύκλος έκλεισε ένας νέος σύντομα θα αρχίσει με τον ερχομό του νέου προπονητή αλλά κατά ένα διαβολικά μαγικό τρόπο πάλι στον ίδιο κύκλο βρισκόμαστε όπου όλοι οι προπονητές βγαίνουν σκάρτοι, όλοι οι παίκτες βγαίνουν σκάρτοι, όλοι πρέπει να αλλάξουν εκτός από αυτούς που τους φέρνουν. Όσο για την προπονητολογία δεν μου αρέσουν τα πισωγυρίσματα και σίγουρα τα ονόματα των Όγιος και Μπάγεβιτς που κυκλοφορούν είναι προϊόν "Ράδιο Αρβύλα" αλλά για εμένα με τον μεν Όγιος απόλαυσα το ποδόσφαιρο που έπαιζε ο ΑΡΗΣ με τον δε Μπάγεβιτς είδα τον πιο ουσιαστικό ΑΡΗ με εξαίρεση ένα καταραμένο παιχνίδι... Πάντως σε γενικές γραμμές οι αλλαγές προπονητή συνήθως μας βγαίνουν σε καλό, ας ελπίσουμε και αυτήν την φορά να συμβεί κάτι ανάλογο και τουλάχιστον να σωθεί η φετινή χρονιά και να μπορέσουμε έστω και λίγο να χαμογελάσουμε με αυτήν την ομάδα που για την ώρα μόνο πίκρες μας έχει κεράσει...

"Να παίξουμε σαν ΑΡΗΣ" δήλωσε ο Β.Αλεξανδρής  και αυτό ακριβώς περιμένουμε να δούμε όλοι σήμερα από την αγαπημένη μας ομάδα σε αυτό το νέο ξεκίνημα. Μπορεί όλοι να θέλουμε διακαώς την νίκη-πρόκριση που θα μας φέρει μια ανάσα από τον τελικό του κυπέλλου αλλά αυτό που πρωτίστως περιμένουμε να δούμε σήμερα το απόγευμα πάνω στο παρκέ είναι μια ομάδα που να παλεύει, να ιδρώνει, να ματώνει την φανέλα ανεξάρτητα από τον αντίπαλο ή την κρισιμότητα του αγώνα. Για να γίνει αυτό θα πρέπει οι παίκτες μας να πιστέψουν στον εαυτό τους και να κοιτάξουν στα μάτια τον αντίπαλο τους. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια από τότε που βλέπαμε κάτι ανάλογο μέσα στο γήπεδο. Έχουν περάσει αρκετά χρονιά από τότε που βλέπαμε μέτριους παίκτες φορώντας την φανέλα-πανοπλία του ΑΡΗ να παίρνουν δύναμη και να αποδίδουν πέρα από τις δυνατότητες τους. Αντιθέτως αυτό που βλέπαμε ήταν παίκτες(και προπονητές) να μην μπορούν να αποδώσουν τα αναμενόμενα μιας και η φανέλα-πανοπλία τους βάραινε πολύ και τους οδηγούσε στον πάτο... Αυτό περιμένουμε όλοι να δούμε από τον φετινό ΑΡΗ με την αρχή να γίνεται σήμερα το απόγευμα στο άδειο Παλέ κόντρα στον Ολυμπιακό που μπορεί να είναι εμφανώς αποδυναμωμένος σε σχέση με πέρσι αλλά δεν παύει να είναι μια πάρα πολύ δυνατή ομάδα με πλούσιο ροστερ.  Βέβαια τα λεφτά δεν παίζουν μπασκετ και όταν πάνω στο παρκέ είναι 5 εναντίον 5 με λίγο πάθος παραπάνω και πίστη για την νίκη εύκολα τα προγνωστικά μπορούν να ανατραπούν. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ιστορικά αν ψάξουμε να βρούμε μια ομάδα που είχε παράδοση να "σπάει" τα προγνωστικά αυτή είναι ο ΑΡΗΣ μας. Και δεν το έχει κάνει δυο ή τρεις φορές μόνο αλλά αμέτρητες που αν κάτσουμε να θυμηθούμε δεν θα τελειώσουμε ποτέ. Είναι στενάχωρο να μην μπορούμε να βρεθούμε σήμερα στο γήπεδο δίπλα στην αγαπημένη μας αλλά αναγκαστικά θα αρκεστούμε στην τηλεοπτική μετάδοση όπου με αγωνία θα περιμένουμε να δούμε τον νέο ΑΡΗ. Μπορεί οι ρεπόρτερ της ομάδος να μας έχουν μεταφέρει μια εικόνα από τα φιλικά παιχνίδια που δώσαμε κατά την περίοδο της προετοιμασίας αλλά για τον πολύ τον κόσμο σήμερα θα είναι η πρώτη φορά που θα δει την ομάδα. Κάτι ανάλογο ισχύει και για τον αντίπαλο μας επομένως το να κάνουμε κάποιο σχόλιο για παίκτες που θα πρέπει να προσέξουμε ή το που θα πρέπει να χτυπήσει τον Ολυμπιακό είναι περιττό.  Θετικό για την ομάδα μας είναι η δεδομένη απουσία του Λούκας που στα φιλικά του Ολυμπιακού ήταν ίσως ο καλύτερος παίκτης και σε συνδυασμό με τις εκπλήξεις που πάντα κρύβει μια πρεμιέρα ίσως να μπορέσουμε να αιφνιδιάσουμε τον αντίπαλο μας και να κάνουμε τελικά την ζημιά. Σίγουρα όμως αύριο θα έχουμε να πούμε πολλά παραπάνω. Ας ελπίσουμε ο φετινός ΑΡΗΣ να μας χαρίσει χαμόγελα παρά πίκρες ανάλογες των τελευταίων χρόνων. Άιντε ρε Αρειανάρα κάνε το μπαμ να τρελαθούμε όλοι από το "καλημέρα"!

Μόλις λίγα 24ωρα πριν την πρεμιέρα των επίσημων αγωνιστικών υποχρεώσεων της ομάδος μας που αρχίζουν με το νοκ άουτ ματς κόντρα στον Ολυμπιακό για το κύπελλο Ελλάδος που θα διεξαχθεί κεκλεισμένων των θυρών.  Όπως φαντάζει λογικό κανονικά θα έπρεπε όλοι να κινούμαστε στους ρυθμούς αυτού του αγώνα αλλά τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι και στο μυαλό όλων μας είναι οι μεταγραφικές κινήσεις που έγιναν αλλά και αυτές που πρέπει να γίνουν ώστε ο ΑΡΗΣ να παρουσιαστεί όπως πρέπει πάνω στο παρκέ. Η 2οάρα από την Καβάλα, ο διασυρμός από την Σπαρτάκ και η εύκολη ήττα από την Ταλίν έχουν ηχήσει όχι απλά τον κώδωνα του κινδύνου αλλά μια ολόκληρη καμπάνα που με τον εκκωφαντικό της ήχο προσπαθεί να ενημερώσει όλους όσους κινούνται γύρω από τον μπασκετικό ΑΡΗ ότι υπάρχει αγωνιστικό πρόβλημα που πρέπει να λυθεί τώρα στο ξεκίνημα του πριν εξελιχθεί σε ανίατη αρρώστια που θα μας ταλαιπωρεί όλη την χρονιά.  Αυτό το σήμα κινδύνου από φαίνεται έφθασε στους διοικούντες της ομάδος που μετά και την διευθέτηση της πρώτης δόσης της εφορίας αποφάσισαν να ασχοληθούν πιο ουσιαστικά με το αγωνιστικό κομμάτι. Έτσι λοιπόν τις τελευταίες ημέρες ανακοινώθηκαν οι Ντομινίκ Τζέιμς και Ματέι Κρούσιτς 2 παίκτες που καλούνται να ανταποκριθούν στην μεγαλύτερη πρόκληση της καριέρας τους κάτι που ισχύει και για τους υπόλοιπους νεοαποκτηθέντες παίκτες του φετινού ΑΡΗ.  Ο Σλοβένος σέντερ ύψους 2.11 θα καλύψει το κενό του Γουότκινς που δεν έπεισε και αποτελεί παρελθόν και θα προσπαθήσει να αποδείξει ότι έχει θέση σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Φιλότιμος και μαχητικός παίκτης που λίγο δύσκολα να κάνει την διαφορά σε μια ομάδα αλλά με τις κατάλληλες συνθήκες ίσως αποδειχθεί εξαιρετικό εργαλείο στα χέρια του Β.Αλεξανδρή.  Τον Ντομινικ Τζέιμς όσοι είχαμε παρακολουθήσει τα παιχνίδια του ΑΡΗ με την Ακαντέμικ είχαμε πάρει  μια γεύση για τις ικανότητες κυρίως μέσα στο Παλέ όπου με κάποια δύσκολα σουτ παραλίγο να μας κάνει να πάθουμε ανακοπή σε μια βραδιά μεγαλείου του Σαρόν Ντρούκερ που από το καλημέρα φρόντισε να μας δείξει τι θα ακολουθούσε...  Να πω την αλήθεια ο Τζέιμς σε εκείνα τα παιχνίδια δεν με είχε εντυπωσιάσει καθόλου και αυτό που είχε τραβήξει την προσοχή όλων μας ήταν το χαμηλό ύψος του που πολλές φορές αποτελεί τεράστιο ντισαβαντάζ κόντρα σε ψηλά πόιντ γκαρντ. Τώρα βέβαια απο 2 παιχνίδια να κρίνεις έναν παίκτη είναι λιγάκι άδικο και σύμφωνα με τα στατιστικά του σίγουρα μπορούμε να περιμένουμε πολλά από αυτόν τον παίκτη. Αυτό που φαίνεται να θέλει κυρίως ο Αλεξανδρής από τον Τζέιμς είναι εκμεταλλευτεί την ταχύτητα του και την καλή του αντίληψη σε ότι έχει να κάνει με την οργάνωση του παιχνιδιού ώστε να μπορέσει να αξιοποιήσει ολόκληρη την ομάδα και κυρίως παίκτες σαν τον Όλιβερ που σε οργανωμένες άμυνες φαίνεται να έχει πρόβλημα. Το θετικό είναι ότι αναμένεται να υπάρχει και συνέχεια στην ενίσχυση της ομάδος με τον Δημήτρη Τσαλδάρη να φαντάζει πολύ κοντά. Ελπίζω αν επιστρέψει ο Τσαλδάρης να μπορέσει να "βγάλει" τον καλό του εαυτό γιατί τα τελευταία χρόνια έχουμε "ταλαιπωρηθεί" αρκετά από παίκτες που όλη την χρονιά ψάχνουν ανάμεσα από τραυματισμούς και μεγάλες περιόδους ντεφορμαρίσματος τον καλό τους εαυτό... Και επειδή όπως έχει γίνει αντιληπτό από όλους μας υπάρχει μια "παγωμάρα" που έχει ξεκινήσει από την διοίκηση και έχει περάσει έντονα στον κόσμο την Δευτέρα το απόγευμα στις 19.00 υπάρχει ανοικτή προπόνηση στο Παλέ όπου ο κόσμος θα μπορέσει από την μια να ρίξει μια κλεφτή ματιά στην ομάδα και από την άλλη να εμψυχώσει τους παίκτες μας λίγο πριν την κρίσιμη αναμέτρηση με τον Ολυμπιακό. Έστω λοιπόν και σε προπόνηση ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!!!!