Αναμνήσεις και περίεργα συναισθήματα από το πρόσφατο παρελθόν έφερε το χθεσινό φιλικό κόντρα στην Ρόμα μέσα στο Ολίμπικο. Φυσικά και δεν αναφερόμαστε σε κάποια σπουδαία νίκη ή ένδοξο θρίαμβο κόντρα στην Ιταλική ομάδα, ούτε καν στην υπερήφανη ισοπαλία μέσα στο Κλ.Βικελίδης αλλά στο βροντερό παρών που έδωσαν 2000 τρελαμένοι Αρειανοί στην Ρώμη σε μια εποχή γεμάτο απογοήτευση που θυμίζει κάτι από αυτά που βιώνουμε σήμερα στην αγαπημένη μας ομάδα.

Απογοήτευση, πίκρα και αγανάκτηση για όλα όσα είχαν συμβεί εκείνη την μαύρη χρονιά και οδήγησαν την ομάδα μας στην Β Εθνική. Και όμως με την ομάδα υποβιβασμένη περισσότεροι από 5000 Αρειανοί κατέβηκαν ως την Πάτρα να βροντοφωνάξουν το ιστορικό "ΑΡΗ ΘΥΜΙΣΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΖΙ ΣΟΥ" σε ένα παιχνίδι σχεδόν χαμένο από τα αποδυτήρια. Το κέρδος ήταν η έξοδος στην Ευρώπη και το γεγονός ότι ο ΑΡΗΣ της Β εθνικής θα αγωνιζόταν στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ ήταν από μόνο του αρκετά ασυνήθιστο. Το ότι όμως θα είχε και τον κόσμο στο πλευρό τόσο στο κατάμεστο Κλ.Βικελίδης όσο και στην Ρώμη με μια εντυπωσιακή κερκίδα  ήταν κάτι που σίγουρα δημιούργησε αίσθηση. Πραγματικά όπως και στην Πάτρα έτσι και στην Ρώμη ήταν μια από τις πιο ωραίες εκδρομές που έχω κάνει με την Αρειανάρα μιας και το συναίσθημα Αρειανοσύνης, αφοσίωσης και πίστης σε αυτό τον τεράστιο σύλλογο ήταν εμφανής κάθε λεπτό αυτού του όμορφου ταξιδιού. Ούτε καν η 5αρα δεν ήταν ικανή να μας ξενερώσει γιατί πολύ απλά υπήρχε η πεποίθηση σε όλους μας ότι όλα αυτά που ζούμε είναι μια μεταβατική περίοδος και ο ΑΡΗΣ μας σύντομα θα βρει τον δρόμο και θα επιστρέψει ακόμη πιο δυνατός. Κάτι που ως ένα βαθμό τα χρόνια που ακολούθησαν έγινε. Αν και ο ΑΡΗΣ είναι στην σουπερλίγκα και έχει εξασφαλίσει κανονικά την συμμετοχή του στο πρωτάθλημα θα έλεγα ότι μέσα του ο Αρειανός νιώθει ακόμη χειρότερα από τότε που ήξερε ότι έχει μπροστά του μια ολόκληρη χρονιά περιπλάνησης, απαξίωσης και μιζέριας. Και αυτό γιατί πολύ απλά τότε υπήρχε η ελπίδα για κάτι καλύτερο σε σχέση με σήμερα. Η προδοσία που όλοι βιώσαμε από συνΑρειανούς μας είναι τόσο μεγάλη που πιστεύω ότι θα χρειαστεί αρκετός καιρός για να μπορέσουμε να πιστέψουμε στο θαύμα, στην ανάκαμψη, στην αντεπίθεση. Ως τότε όπως είναι λογικό οι φωνές που θα φωνάζουν το "ΑΡΗ ΘΥΜΙΣΟΥ ΜΙΑ ΖΩΗ ΜΑΖΙ ΣΟΥ" ολοένα και θα λιγοστεύουν...

Στο σήμερα τώρα(ή καλύτερα στο χθες) στο σχεδόν γεμάτο Ολίμπικο όπου η Ρόμα είχε ετοιμάσει μια μίνι φιέστα παρέα με τους οπαδούς της θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ μας στάθηκε σχετικά καλά. Καλά κόντρα σε μια ομάδα που θα μπορούσε να μας διασύρει και αν βγάλουμε κάποιες μεμονωμένες φάσεις και τα λάθη του Βελλίδη δεν μπορούμε να πούμε ότι νιώσαμε ιδιαίτερη πίεση και άγχος. Επι της ουσίας όμως για ακόμη ένα παιχνίδι δείξαμε πόσο έντονο είναι το πρόβλημα ανάπτυξης της ομάδος μεσοεπιθετικά και πόσο άμεση ανάγκη υπάρχει για την απόκτηση ενός ικανού επιθετικού και ενός έμπειρου μέσου. Διάθεση και πάθος υπήρχε αλλά ως εκεί. Μάλιστα το πολύ ωραίο γκολ του Οσβάλντο στο 1-0 μας υπενθύμισε ότι αν έχεις έναν καλό επιθετικό μπροστά όπως κάποτε είχαμε τον Κάμπορα και τον καλό Κόκε ακόμη και σε φάσεις που δεν "μυρίζουν" γκολ η μπάλα μπορεί να καταλήξει στα δίχτυα. Είναι φανερό νομίζω ότι και ο Κατσαβάκης είναι έντονα προβληματισμένος με την έλλειψη αξιόπιστων λύσεων σε συγκεκριμένες θέσεις με αποτέλεσμα να χαραμίζει παίκτες σαν τον Ασλανίδη που έδειξε το παλικάρι ότι τουλάχιστον σαν αμυντικό χαφ μπορεί να τα καταφέρει μια χαρά. Ο άτυχος του αγώνα ήταν ο Ηρακλής που αν και είχε καλή παρουσία σε μια ανύποπτη φάση τραυματίστηκε σοβαρά και όπως όλα δείχνουν θα χάσει το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς.  Σίγουρα το φιλικό κόντρα στην Ρόμα δεν μπορεί να αποτελέσει κριτήριο αλλά συνεχίζει να αποτελεί ένα μυστήριο το πως θα παρουσιαστεί ο ΑΡΗΣ στην Ν.Σμύρνη για την πρεμιέρα του πρωταθλήματος.