Την αποθέωση γνώρισε ο Ντάρσι Νέτο από τον κόσμο της ομάδος που σχεδόν γέμισε το Κλ.Βικελίδης σε ένα παιχνίδι γιορτή.   Ήταν φανερό ότι η ομάδα δεν ήταν συγκεντρωμένη στο παιχνίδι αλλά ο Πανσερραϊκός όσο και αν προσπάθησε δεν ήταν σε θέση να χαλάσει το κιτρινόμαυρο πάρτι. Το ζεστό χειροκρότημα που έλαβε ο Π.Μυροφορίδης, ο Δ.Σπανός αλλά και όλοι οι παίκτες της ομάδος ήταν η απόλυτη επιβράβευση από τον κόσμο για την φετινή πετυχημένη χρονιά.

Με το παιχνίδι εξαρχής να έχει πάρει τον χαρακτήρα γιορτής ήταν αναμενόμενο καθαρά αγωνιστικά η εικόνα μας να μην είναι αυτή που έπρεπε. Το πρώτο ημίχρονο πέρασε χωρίς να απειλήσουμε ιδιαίτερα αλλά και με τον Πανσερραϊκό σε αρκετές φάσεις να δείχνει επικίνδυνος. Στην επανάληψη όμως είδαμε έναν ΑΡΗ αποφασισμένο να μην αφήσει την γιορτή να χαλάσει και όσο περνούσε ο χρόνος να αυξάνει σταδιακά την πίεση του.  Στην πρώτη του επαφή με την μπάλα στο 60'  ο Γ.Πασσάς που μόλις είχε περάσει αλλαγή έστειλε την μπάλα στα δίχτυα μετά από σέντρα του Μπαργκάν.  Από εκείνο το σημείο και μετά ο Πανσερραϊκός έμοιασε να "αδειάζει" και το 2-0  να φαντάζει καθαρά θέμα χρόνου. Και αν και χάθηκαν αρκετές ευκαιρίες τελικά άλλος ένας παίκτης που πέρασε ως αλλαγή κατάφερε να σκοράρει. Σε μια φάση που δεν μύριζε γκολ ο Παυλίδης τρύπωσε πολύ ωραία στην αντίπαλη άμυνα και με κοντινή κεφαλιά έκανε το τελικό 2-0  μετά από σέντρα από τα πόδια του Τζανακάκη. Ένα σκορ που αν και δεν είχε ιδιαίτερη σημασία βοήθησε ώστε να γίνει ακόμη πιο όμορφη η αποψινή ημέα.

 Η συγκίνηση στο πρόσωπο του Νέτο που μας θυμίζει πολύ ωραίες εποχές  και τα χαμόγελα όλων στην ομάδα στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι  ήταν ο όμορφος επίλογος  μιας εφιαλτικής τετραετίας για κάθε Αρειανό.  Η εικόνα με τα εκατοντάδες παιδάκια μέσα στο γήπεδο με την λήξη του αγώνα αλλά και αυτή των πρωταθλητών Κ15 στο ημίχρονο  ήταν ότι πιο αισιόδοξο ζήσαμε μετά από πολύ καιρό.  Υπόσχεση όλων μας θα πρέπει να είναι να μην επιτρέψουμε ο ΑΡΗΣ να μας ξαναφθάσει σε αυτό το σημείο. ΑΡΗΣ πρωταγωνιστής με στόχο την κορυφή!

ΥΓ. Η παρουσία του Ρ.Μπράβο  και οι φήμες για συνεργασία με την ομάδα σε σημαντικό πόστο προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα. Για τους λάτρεις όμως της λάτιν εποχής του ΑΡΗ ακούγεται σαν εξαιρετικό σενάριο!

ΥΓ2. Και ο Θ.Ναζλίδης στο γήπεδο  όπου παρουσιάζεται ως "κλεισμένος". Δεν θα κρίνουμε αν είναι καλός ή όχι για τον ΑΡΗ της επόμενης χρονιάς αλλά   θα αναμένουμε να δούμε αν τελικά θα κλείσει αλλά και να μάθουμε ποιος τον έκλεισε. Γιατί το να κάνει μια ομάδα μεταγραφικές κινήσεις χωρίς τεχνικό διευθυντή και προπονητή είναι τουλάχιστον αστείο.

Ξεχωριστό το σημερινό παιχνίδι στο Κλεάνθης Βικελίδης για 2 εντελώς διαφορετικούς λόγους. Λόγους ικανούς να γεμίσουν το Κλ.Βικελίδης για να δώσουμε το ζεστό χειροκρότημα στο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του Ντάρσι Νέτο αλλά και σε αυτή την ομάδα που κατάφερε φέτος εύκολα να δώσει τέλος στο μαρτύριο 4 χρόνων!

Για τον Νέτο τα λόγια είναι περιττά μιας και είναι ο παίκτης που στην σύγχρονη ιστορία του ΑΡΗ κατάφερε να συνδυάσει ιδανικά την αγωνιστική του ικανότητα και τον επαγγελματισμό του με την αγάπη του για την ομάδα και τον κόσμο της. Παίκτης που από την πρώτη ημέρα της παρουσίας του στον ΑΡΗ μέχρι και την τελευταία κάθε φορά που πατούσε στο χόρτο τα έδινε όλα μέσα στο γήπεδο και αυτό του το αναγνώρισε ο κόσμος.  Ντελικάτος παίκτης, δεν προκάλεσε ποτέ αλλά όποτε χρειάστηκε έδειξε και τον τσαμπουκά που χρειάστηκε και λείπει γενικότερα από τον ΑΡΗ. Ενώ και στην επιστροφή του στα δύσκολα χρόνια έδειξε το ήθος του μιας και απέφυγε να εκμεταλλευτεί την αγάπη του κόσμου για να πιέσει καταστάσεις και αποδέχθηκε με σεμνότητα τις αποφάσεις του προπονητή του ακόμη και όταν οι περισσότεροι από εμάς απορούσαν που δεν του δινόταν σοβαρή ευκαιρία για να αποδείξει αν αντέχει ακόμη. Μπορεί η λάτιν φουρνιά να άφησε  πίσω τις ανάμεικτα συναισθήματα  αλλά σίγουρα μας χάρισε αξιομνημόνευτες στιγμές αλλά και ανθρώπους σαν τον Νέτο που τίμησαν την φανέλα! Σε ευχαριστούμε Νέτο!

Και φυσικά όσο αυτονόητο και αν θεωρούμε την άνοδο δεν πρέπει να υποτιμάμε την προσπάθεια που έγινε φέτος  για τον απλό λόγο ότι τα τελευταία χρόνια ζήσαμε 2 μνημειώδεις αποτυχίες(μια στη Γ και μια στη Β) σε κάτι που και τότε θεωρούσαμε δεδομένο. Ο Π.Μυροφορίδης, ο Δ.Σπανός και οι παίκτες του είτε είναι δεν  είναι του χρόνου σίγουρα αξίζουν το χειροκρότημα μας γιατί πολύ απλά πέτυχαν τον στόχο τους. Όσο για τον Θ.Καρυπίδη…   θα πρέπει να περιμένει για αυτό το χειροκρότημα γιατί ακόμη βρίσκεται στην αρχή του δρόμου που έχει να διανύσει μέχρι να φθάσει ο ΑΡΗΣ  εκεί που αξίζει. Γιατί όποιος πιστεύει ότι με την άνοδο επετεύχθη ο στόχος μάλλον είναι αρκετά αφελής. ΑΡΗΣ πρωταγωνιστής και τίποτα λιγότερο από αυτό!

ΥΓ.  Πάντως σε ότι έχει να κάνει με τον  Θ.Καρυπίδη είναι ίσως η πρώτη φορά σε όλα τα τμήματα του συλλόγου που αντιμετωπίζουμε έναν πρόεδρο με κριτήριο τις πράξεις του χωρίς σάλια, περιτυλίγματα και υπότιτλους. Κατά διαβολική σύμπτωση μπορεί και να είναι ο μοναδικός πρόεδρος χωρίς δημοσιογραφικές πλάτες και αυλικούς να πλέκουν μέρα παρά μέρα το εγκώμιο του.

ΥΓ2. Εντάξει, σίγουρα ο ΑΡΗΣ δεν μπορεί να ασχολείται με Λαμίες  και Πανσερραϊκούς… αλλά όπως και να το κάνουμε μια χαρά που αυτή η ομαδούλα που εκμεταλλευομένη  τις συγκυρίες  μας πούλησε τρέλα με τον πλέον άκομψο τρόπο παίρνει τελικά αυτό που της αξίζει είναι κάτι  που μας κάνει να χαμογελάμε λίγο παραπάνω.