Εφ' όλης της ύλης μίλησε ο Άγγελος Χαριστέας χωρίς να προσπαθήσει να κρυφθεί πίσω από τις λέξεις σε ένα χρονικό σημείο όπου η ομάδα ψάχνεται και ο κόσμος δικαιολογημένα ανησυχεί.   Άρεσαν σε γενικές γραμμές οι δηλώσεις του τεχνικού διευθυντή της ομάδος και πώς να μην  αρέσουν όταν ακούς αυτονόητα πράγματα για κάθε ποδοσφαιρική ομάδα. Πράγματα που θα πρέπει όμως να δούμε ότι αρχίζουν να εφαρμόζονται. Διαφορετικά οι πολύ ωραίες αυτές τοποθετήσεις δεν θα έχουν καμία απολύτως αξία.

Μίλησε για τα λάθη του σχεδιασμού, για τον χρόνο που χρειαζόταν ο ίδιος μέχρι να μάθει την ομάδα και φυσικά αναφέρθηκε και στην επιλογή του Ένινγκ που πιστεύει ότι μπορεί να βοηθήσει. Ξεκαθάρισε ότι όσο αφορά την αποχώρηση παικτών όπως ο Μπάσα και ο Γιουνές είχαν δρομολογηθεί προτού έρθει ο ίδιος σε αντίθεση με την περίπτωση του Γερμανού προπονητή που είναι 100% προσωπική του επιλογή. Ενώ αίσθηση έκανε και η αναφορά περί μεταγραφικών στόχων για τον Ιανουάριο που ήδη έχουν εντοπιστεί αλλά και την απαραίτητη στήριξη που πρέπει να έχει το υπάρχον ρόστερ. Αυτό που μας άρεσε εδώ στο PlanetARIS.gr ήταν ο τρόπος σκέψης του γύρω από την οργάνωση και στελέχωση της ομάδος. Αρκετές φορές έχουμε τονίσει σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ ότι η λογική του "δίνουμε τα κλειδιά" στον εκάστοτε προπονητή είναι τεράστιο λάθος. Ο ΑΡΗΣ είναι τεράστιος σύλλογος και πρέπει να έχει τις δικές του δομές, το δικό του πλάνο και τη δική του φιλοσοφία για το πώς θα πορευτεί και το τι θέλει να πετύχει. Δεν γίνεται να είμαστε έρμαιο των προπονητών ή των τεχνικών διευθυντών και ολόκληρη η ομάδα να κινείται στους δικούς τους ρυθμούς. Πρέπει να υπάρχουν ξεκάθαρες δομές, άνθρωποι με συγκεκριμένους ρόλους που δεν θα αλλάζουν σαν τα πουκάμισα και ο προπονητής να είναι το πολύτιμο γρανάζι σε μια καλοκουρδισμένη μηχανή. Αυτό είπε συνοπτικά ο Χαριστέας όσο αφορά τα πρέπει της ομάδος και το υιοθετούμε στο απόλυτο. Φυσικά άλλο να το λες στα λόγια και άλλο να το βλέπεις σταδιακά να γίνεται πράξη. Και στον ΑΡΗ του Θόδωρου Καρυπίδη όλο αυτό που επισήμανε ο νέος τεχνικός διευθυντής είναι κάτι το άγνωστο… Κάτι που σημαίνει ότι πολύ σύντομα θα φανεί αν όλα τα παραπάνω είναι στο πλάνο να υλοποιηθούν. Όταν έρχεται ο Γερμανός προπονητής χωρίς βοηθούς τότε σημαίνει ότι το τεχνικό τιμ θα το στελεχώσεις από μόνος σου. Όταν λες ότι υπάρχει προεργασία για τις μεταγραφές τότε την πρώτη εβδομάδα του Ιανουαρίου περιμένεις να δεις νέα πρόσωπα να προπονούνται με την υπόλοιπη ομάδα. Οπότε ο χρόνος ήδη μετράει αντίστροφα για τα θέλω του νέου τεχνικού διευθυντή αλλά και του προέδρου που στο πρόσωπο του Άγγελου Χαριστέα βρήκε έναν συνδετικό κρίκο με τον κόσμο του ΑΡΗ.

Η ποδοσφαιρική λογική που παρέταξε ο Χαριστέας ήταν ότι καλύτερο έχουμε ακούσει  εδώ και αρκετό καιρό. Ωστόσο η απόσταση από τα λόγια στις πράξεις είναι μεγάλη και για να καλυφθεί χρειάζεται η έμπρακτη στήριξη του Θ.Καρυπίδη. Ο χρόνος θα δείξει την ορθότητα της επιλογής Ένινγκ όπως και αν όλα αυτά τα ωραία που είπε ο Χαριστέας θα μείνουν στα λόγια ή θα γίνουν πράξεις που θα οδηγήσουν την ομάδα μας σε άλλο επίπεδο. Σε ένα επίπεδο όπου η ομάδα μας όχι μόνο δεν θα φοβάται να θέσει από το καλοκαίρι υψηλούς στόχους αλλά με την παρουσία της από το ξεκίνημα της σεζόν θα το δικαιολογεί.

Με μια πολύ  ενδιαφέρουσα συνέντευξη  στην εφημερίδα  "Metrosport"  ο Άγγελος Χαριστέας έσπασε τη σιωπή του και απάντησε για όλα αυτά που του καταλογίζουν διοικητικοί παράγοντες του ΑΡΗ μας και το κλίμα που δημιουργούν οι δημοσιογράφοι εναντίον του. Είπε αρκετά πράγματα, δεν κρύφτηκε πίσω από τις λέξεις και καυτηρίασε πράγματα και καταστάσεις που υπάρχουν στον σύλλογο μας εδώ και πολλά χρόνια και πληγώνουν κάθε υγιή και σκεπτόμενο Αρειανό. Με αφορμή λοιπόν αυτή την συνέντευξη και τα όσα είπε θα ασχολήθουμε όχι μόνο με την αντιμετώπιση που είχε και έχει ο Χαριστέας (ή "αχαριστέας" το παρατσούκλι που του βγάλανε φωστήρες συνΑρειανοί μας) αλλά και πολλοί άλλοι σπουδαίοι αθλητές που έχουν περάσει από τον σύλλογο μας και αντί να φροντίσουμε να τους έχουμε κοντά και να επωφεληθούμε με όποιο τρόπο μπορούμε, ξεσπάμε πάνω τους βγάζωντας στην επιφάνεια όλη την καταπιεσμένη περηφάνια μας και πληγωμένο εγωισμό μας.

Τι κακό έκανε λοιπόν ο Άγγελος Χαριστέας? Αφού μας έδειξε λίγο από το ταλέντο του με τα χρώματα του ΑΡΗ μας και έγινε ο νέος "βιαστής" (μετά τον Α.Σαπουντζή) του συμπολίτη άρπαξε την ευκαιρία απο τα μαλλιά και έφυγε από την μίζερη ποδοσφαιρικά(και όχι μόνο) χώρα μας και πήγε στην Γερμανία. Μια ανεπανάληπτη πώληση παίκτη για τα δεδομένα του συλλόγου μας που ελέω Ζαχουδάνη αυτά τα λεφτά δεν κατέληξαν ποτέ στον σύλλογο και δια μαγείας έκαναν φτερά. Σε μια εποχή λοιπόν όπου ήταν πάγια τακτική των διοικούντων της ομάδος μας να αφήνουν ότι αξιόλογο παίκτη είχαμε εντελώς απλήρωτο, να αποκτάει δικαίωμα προσφυγής, να κερδίζει την ελευθερία του και να μεταπηδάει σε ομάδα των Αθηνών όταν με ελάχιστα χρήματα θα μπορούσε ο παίκτης να μην έχει δικαίωμα προσφυγής και να πουληθεί κανονικά ώστε ο σύλλογος να έχει κέρδος ή τουλάχιστον να δεχθεί να χαρίσει τα χρήματα που του χρωστούσε η ομάδα μας ώστε να υπάρχει ένα ελάχιστο όφελος. Εκτός λοιπόν από κάποιους παίκτες που όταν έφυγαν χάρισαν χρήματα ο κανόνας ήταν ο καλός παίκτης του ΑΡΗ να κάνει προσφυγή, να μένει ελεύθερος, να μεταγράφεται σε ομάδα των Αθηνών και να διεκδικεί και τα χρήματα του. Μάλιστα στα καφενεία της Παπαναστασίου αρκετοί γραφικοί Αρειανοί μιλούσαν για μεταγραφές "κάτω από το τραπέζι"...  Ο Χαριστέας ήταν η εξαίρεση αυτού του κανόνα ανεξάρτητα από το αν ο σύλλογος τελικά δεν πήρε αυτά που δικαιούταν. Από εκεί και πέρα και ενώ ο Χαριστέας έκανε μια αξιόλογη καριέρα για Έλληνα ποδοσφαιριστή στο εξωτερικό και κατάφερε να είναι ο πρωταγωνιστής του θαύματος του 2004 με την κατάκτηση του Euro "εμείς" επιδοθήκαμε σε έναν αγώνα με πικρόχολα σχόλια, με ανούσια εμμονή σε  περιστατικά όπως με τον κοκκινομάγουλο στο αεροπλάνο της Εθνικής ομάδος με αποκορύφωμα την δημόσια απόφαση για απαγόρευση του διεθνή αθλητή να προπονείται με την ομάδα μας μέχρι να βρει ομάδα! Σπουδαία μαγκιά, τρομερά αντανακλαστικά και μια απόφαση που αναδεικνύει το μεγαλείο του ΑΡΗ μας... Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο και πρέπει να αναφέρουμε τις λεπτομέρειες που είπε ο Χαριστέας. Μίλησε για ξεκάθαρους λόγους που δεν ήθελε να επιστρέψει τους οποίους τους γνώριζαν οι Λαμπριάκος και Κατσιαούνης κάτι που ποτέ δεν βγήκε προς τα έξω. Είπε για διοικητικό χάος όπου άλλα του έλεγαν άλλα γινόταν όπως χαρακτηριστικά ανέφερε το θέμα του προπονητή. Είπε ότι δεν ήξερε καν με ποιον έπρεπε να μιλήσει μιας και επικοινώνησαν χίλιοι δύο μαζί του που ο καθένας έλεγε ότι ήθελε. Η μεγαλύτερη απόδειξη όμως για την κατάσταση που επικρατεί στα διοικητικά του ΑΡΗ μας είναι η ατάκα του "Η μοναδική ομόφωνη απόφαση που πάρθηκε σε αυτό το συμβούλιο ήταν για μένα! Να μην προπονούμαι." . Αυτό και μόνο τα λέει όλα...

Έτσι λοιπόν ο ΑΡΗΣ μας κλείνοντας την πόρτα στον Άγγελο Χαριστέα κατάφερε να κερδίσει πάρα πολλά... Να κάνει κάθε Αρεινάκι "υπερήφανο" και κάθε φορά που θα βλέπει ένα αφιέρωμα στο Euro 2004 με τον Χαριστέα να σηκώνει την κούπα και όλη την Ελλάδα να παραμιλά εμείς να λέμε πόσο αχάριστος είναι και ότι δεν θέλαμε ούτε καν να προπονείται με την ομάδα μας. Να ήταν μόνο ο Χαριστέας? Από το πρόσφατο παράδειγμα στο ποδόσφαιρο του Σηφάκη, του Κουλουχέρη, του Πρίτα μέχρι και τους γίγαντες της Αυτοκρατορίας του μπασκετικού ΑΡΗ που άλλους τους βρίσαμε, άλλους τους αγνοήσαμε, άλλους τους ξεχάσαμε και τελικά μετά από χρόνια το αποτέλεσμα είναι ο σύλλογος μας να έχει συρικνωθεί και να ψάχνει για μεγάλες προσωπικότητες να επιδείξει. Ναι ο ΑΡΗΣ μας είναι πάνω από όλους αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι πρωταγωνιστές είναι οι αθλητές. Αυτούς παρακολουθούμε να αγωνίζονται με την φανέλα του Θεού  από αυτούς περιμένουμε να δοξάσουν τα χρώματα του συλλόγου. Δεν είναι ανάγκη όποιος φεύγει να είναι εχθρός. Ούτε ένα τεράστιο σωματείο όπως είναι ο ΑΡΗΣ έχει ανάγκη να ασχολείται με την μικροπρέπεια κάποιων αθλητών, τις  ίσως λανθασμένες αποφάσεις τους σε μια ηλικία που το μυαλό είναι πάνω από το κεφάλι και να λειτουργεί σπασμωδικά.

Αντίπαλο δέος φυσικά οι παραγοντάρες μας που επισκιάζουν τα πάντα. Τόσο "τεράστιες" προσωπικότητες που υπερβαίνουν ακόμη και τις αγωνιστικές επιτυχίες! Από άπλες με πακτωλούς εκατομμυρίων και αλάνια με ντουμάνια μέχρι σωτήρες με κομπολόγια και μπαρουφολόγους δημοσιοσχεσίτες. Άραγε όλα αυτά τα χρόνια αν όλοι όσοι έφυγαν σαν προδότες, αποτυχημένοι ή εχθροί τους είχαμε φερθεί με μεγαλοψυχία και κοιτούσαν με περισσότερη συμπάθεια το σωματείο μας λέτε τα πράγματα να ήταν καλύτερα? Άγνωστο... 

ΥΓ. Επειδή η άποψη σας πάντα μετράει υπάρχει στην δεξιά πλευρά και η σχετική ψηφοφορία