Ακόμη μια μαύρη σελίδα στην ιστορία του ΑΡΗ μας γράφτηκε σήμερα στο Κλ.Βικελίδης όπου η αγαπημένη μας ομάδα δεν μπόρεσε να πάρει τη νίκη κόντρα στην Λαμία και να διατηρήσει τις εναπομείναντες ελπίδες για άνοδο ζωντανές. Ακόμη και αν αυτές οι ελπίδες ήταν ελάχιστες ο προπονητής και οι παίκτες μας όφειλαν σήμερα να πάρουν τη νίκη για το γόητρο και για τον κόσμο... Παρόλα αυτά μέσα στο γήπεδο αποδειχθήκαμε κατώτεροι των περιστάσεων και επιτρέψαμε σε αυτό το ποδοσφαιρικό έκτρωμα της Λαμίας να μας κουνάει και το δάχτυλο...

Η ομάδα μπήκε με διάθεση να σκοράρει από το ξεκίνημα αλλά μετά από 2-3 επικίνδυνες επισκέψεις στα πρώτα 10' του αγώνα γινόταν ολοένα και πιο φανερό ότι υπήρχε δυσκολία στο να δημιουργηθούν ουσιαστικές ευκαρίες. Η πίεση των παικτών της ομάδας του Μπ.Τεννέ δυσκόλευε αφάνταστα το έργο των παικτών μας που παρά την ξεκάθαρη υπεροχή και το παιχνίδι που παιζόταν στο μισό γήπεδο δεν μπορούσαν να απειλήσουν ουσιαστικά τον αντίπαλο τερματοφύλακα. Ο Κωστένογλου κατάλαβε στο Β ημίχρονο ότι έπρεπε να τα δώσει όλα για όλα παιρνόντας τον Ίλιτς και τον Μπαργκάν αλλά δεν πρόλαβε να αλλάξει την εικόνα της ομάδος. Το άγχος και η απογοήτευση είχε κυριεύσει τους παίκτες με αποτέλεσμα τα τελευταία 20' να περάσουν εντελώς ανώδυνα για την Λαμία. Χαρακτηριστικό στοιχείο της εικόνας μας στο φινάλε του αγώνα ήταν ότι δεν μπορέσαμε να κάνουμε ούτε ένα γέμισμα της απελπίσιας...Ευθύνη για την σημερινή εικόνα όπως και για το τελείωμα της χρονιάς έχει και ο Κωστένογλου. Όταν δεν μπορεί να κατανοήσει την διαφορά του να ξεκινάει ο Καπνίδης βασικός με το να μπαίνει αλλαγή, να μην μπορεί να δώσει λύση στα αμυντικά χάφ με την εμμονή με τον Ρόβα και την "έκπληξη" με τον Μπράβο και όταν δεν καταφέρεις να εμπνεύσεις τους παίκτες σου ώστε να τα δώσουν όλα σε παιχνίδια όπως με τα Τρίκαλα, τις Σέρρες, τον ΟΦΗ και ιδιαίτερα σήμερα τότε σίγουρα έχει και αυτός σημαντικό μερίδιο ευθύνης για αυτή την αποτυχία.

Ο τελευταίος που έχει ευθύνη για την φετινή τραγωδία είναι ο απλός κόσμος της ομάδος. Ο κόσμος που άφησε στην άκρη την πίκρα του για την ξεφτίλα που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια και στήριξε αυτή την προσπάθεια. Και όταν λέμε απλό κόσμο εννοούμε όλους τους Αρειανούς που έχουν θέση πίσω από το κάγκελο στην κερκίδα... Οι υπόλοιποι που έχουν φέρει τα "προσωπικά" τους μέσα στην ομάδα ας αναλογιστούν την ζημιά που έχουν κάνει και ας αφήσουν τον σύλλογο επιτέλους να αναπνεύσει...

ΥΓ. Ευχόμαστε όλοι ολόψυχα κόντρα σε όλα τα δεδομένα μιας ζωής που θέλουν τον ΑΡΗ μονίμως να αδικείται από τις διάφορες επιτροπές και ποδοσφαιρικά δικαστήρια να γίνει η έκπληξη κόντρα στα προγνωστικά και ο τρίτος με κάποιο μαγικό τρόπο  να ανέβει. Παρόλα αυτά η αποτυχία... αποτυχία... και η ξεφτίλα... ξεφτίλα...

ΥΓ2. Από τα 13 φιλικά που δώσαμε το καλοκαίρι φώναζε το πράγμα... τότε όμως όσοι τα λέγανε ήταν προπονητές της κερκίδες, ανυπόμονοι, απαισιόδοξοι, μίζεροι και γκρινιάρηδες... Υπομονή, στήριξη, πίστη, εμπιστοσύνη, αισιοδοξία και το ταμείο στο τέλος... Ήρθε η ώρα του ταμείου...

ΥΓ3. Και για αυτούς που ψάχνουν τους λόγους της αποτυχίας του restart αν και θα ασχοληθούμε σύντομα εκτενώς το θέμα... θα ήθελα να ρωτήσω αυτούς που τρέξανε στα δικαστήρια, που έκαναν καταλήψεις, που τραμπούκισαν συνΑρειανούς για να περάσει το δικό τους... Αυτόν τον ΑΡΗ οραματιζόσασταν? ορισμός διοικήσεων στο ποδόσφαιρο με τραμπούκο, ΑΣ με Ψηφίδη και ΠΑΕ με Αλεξανδρίδη? Τελικά από ποιο παρελθόν ακριβώς προσπαθούσαμε να κάνουμε format, restart κτλ?