Μιας που έχουν τελειώσει οριστικά οι αγωνιστικές υποχρεώσεις της ομάδος μας μπορούμε πλέον να μιλήσουμε πιο άνετα και πιο ξεκάθαρα για τους παίκτες που εντυπωσίασαν αλλά και αυτούς που απογοήτευσαν με την φανέλα του ΑΡΗ την χρονιά που μας πέρασε. Θα αρχίσω με αυτούς που με απογοήτευσαν με πρώτο και καλύτερο τον Λεάντρο Γκρασιάν. Ο Αργεντινός ήρθε με μεγάλες περγαμηνές απο την Μπόκα Τζούνιορς και όλοι περιμένανε οτι ο ΑΡΗΣ θα βρεί τον παίκτη που θα οργανώνει το παιχνίδι και μοιράζει τις ασίστ στους επιθετικούς όπως και με τις εκτελέσεις του στα στημένα θα έλυνε άλλο ενα μεγάλο πρόβλημα της ομάδος μας. Αντί για αυτό όμως στα περισσότερα παιχνίδια δεν θα έλεγα απλά οτι ήταν "αόρατος" αλλά κάτι περισσότερο απο αρνητικός μιας και δεν έμπαινε ποτέ στον κόπο να μαρκάρει. Και αν αποτελούσε ως ενα σημείο δικαιολογία οι αλχημείες του Μαζίνιο και όλοι περιμένανε οτι με τον ερχομό του Κούπερ ο Γκρασιάν θα έβρισκε τον ρόλο του στην ομάδα και θα μας έδειχνε την πραγματική του αξία τίποτα δεν άλλαξε και δικαιολογημένα τον Ιανουάριο αποτέλεσε παρελθόν. Πολλές φορές γίνεται σημαντικός λόγος για εσωτερικές μεταγραφές της ομάδος όταν περιμένουμε την αναγέννηση ενός παίκτη που γνωρίζουμε τις τεράστιες δυνατότητες του αλλά για λόγους τραυματισμού και όχι μόνο δεν μπορεί να τις δείξει. Αυτό ακριβώς συνέβει και αυτην την χρονιά με τον Νάτσο Γκαρσία, έναν παίκτη που αναπολούμε τις καλές του στιγμές και αναρωτιόμαστε το πως κατάντησε έτσι. Ευκαιρίες πήρε πολλές αλλά νομίζω οτι δεν αξιοποίησε ούτε μια. Σίγουρα μια απο τις μεγαλύτερες απογοητεύσεις της αγωνιστικής σεζόν που μας πέρασε. Τρίτη και μεγαλύτερα για εμένα απογοήτευση ήταν ο Σέρχιο Κόκε που σίγουρα πρόσφερε πολλά παραπάνω απο τους προηγούμενους και υπήρχαν αγώνες που ήταν εξαιρετικός αλλά σε τίποτα δεν θυμίζει πλέον τον παίκτη που λατρέψαμε. Τον παίκτη που κάθε φορά που είχε την μπάλα στα πόδια του στην επίθεση αποτελούσε μόνιμη απειλή για την αντίπαλη εστία. Τον παίκτη που είχε το δολοφονικό ένστικτο και η λέξη γκολ τριγύριζε συνεχώς στο μυαλό του. Φυσικά αντι για αυτό είδαμε έναν Κόκε που να φοβάται να μπει στην αντίπαλη περιοχή, να  γυρίσει προς την εστία, να σκοράρει. Αρκέστηκε σε έναν οργανωτικό ρόλο που ώρες ώρες με την εμμονή του στην πάσα ακόμη και όταν μπορούσε να σουτάρει γινότανε εκνευριστικός! Επειδή περίμενα πως και πως να ξαναδώ εκείνον τον εντυπωσιακό Κόκε για αυτό και η απογοήτευση που νιώθω είναι μεγαλύτερη απο οτι στους 2 προηγούμενους. Και τώρα πάμε στους κορυφαίους που νομίζω οτι κάνανε την διαφορά για την ομάδα μας. Πρώτος και καλύτερος ο Χαβιέ Κάμπορα. Ίσως ο πιο αδικημένος ποδοσφαιριστής της ομάδος μας, ένας παίκτης που έχει το γκολ μέσα  του, το δείχνει με κάθε ευκαιρία και όμως είχε πέσει σε έναν προπονητή σαν τον Μαζίνιο που παρά τα 2 γκολ στον αγώνα με τον Ηρακλή στο Καυτατζόγλειο αλλά και τα άλλα την προηγούμενη χρονιά ως αλλαγή τον άφηνε επανειλημμένα στον πάγκο. Πόσα γκολ θα έπρεπε να πετύχει ο Κάμπορα άραγε για να του δώσει θέση βασικού ο Μαζίνιο? Τα καθοριστικά του γκολ με τον μπαοκ και τον Ολυμπιακό μας "έφτιαξαν" πάρα πολύ και γενικότερα η αποτελεσματικότητα του σίγουρα τον τοποθετεί ανάμεσα στους κορυφαίους αν όχι τον κορυφαίο του ΑΡΗ μας! Ο Ντάρσι Νέτο αναμφισβήτητα ήταν απο τους καλύτερους παίκτες της ομάδος μας φέτος. Στους περισσότερους αγώνες έμοιαζε να είναι το Α με το Ω στο παιχνίδι μας και όποτε απουσίαζε το κενό του ήταν τεράστιο. Το οτι είναι εξαιρετικός παίκτης το γνωρίζαμε πολύ καλά αλλά η φετινή του σταθερότητα σε απόδοση στην πλειοψηφία των παιχνιδιών σε συνδυασμό με το πάθος του μας εξέπληξε θετικότατα! Αν και πολλοί απο εμάς τον Κριστιάν Νασούτι μπορεί να μην τον γνωρίζαμε καλά πριν έρθει στην ομάδα μας, σίγουρα θα δυσκολευτούμε πολύ να τον ξεχάσουμε όταν τελικά αποχωρήσει απο τον σύλλογο μας. Σταθερός σε απόδοση, ακούραστος και πάντα αποτελεσματικός. Ένας κεντρικός αμυντικός που κάθε ομάδα θα τον ήθελε και αποτελεί τρομερή επιτυχία της διοίκησης που τον έφερε στην ομάδα μας. Ας ελπίσουμε να καταφέρουμε και να τον κρατήσουμε... Ο Μεχντί Ναφτί ήρθε να αντικαταστήσει τον Βιτόλο, έναν παίκτη που με την φανέλα της ομάδος μας είχε κάνει εξαιρετική χρονιά και ως εναν βαθμό η μετακίνηση του στον συμπολίτη μας είχε πληγώσει. Και όμως ο Μεχντί Ναφτί με το ολοκληρωμένο παιχνίδι του κατάφερε πολύ γρήγορα να μας κάνει να τον ξεχάσουμε. Ειλικρινά πιστεύω οτι εαν θέλουμε να έχουμε βλέψεις σαν ομάδα μεταγραφικοί μας στόχοι θα πρέπει να είναι παίκτες σαν τον Ναφτί. Δυνατοί, έξυπνοι και πάνω απο όλα με ουσία στο παιχνίδι του
ς. Εκτός απο την αποτελεσματικότητα του στα αμυντικά του καθήκοντα, τόσο οι έξυπνες πάσες όσο και τα μακρινά του σουτ χάρισαν πολύτιμους βαθμούς στην ομάδα μας! Σίγουρα εαν δεν είχε κάποιους τραυματισμούς θα μπορούσε να είχε προσφέρει ακόμη περισσότερα. Για το τέλος άφησα τον Σάκη Πρίττα γιατι πιστεύω οτι όλοι μας θα πρέπει να υποκλιθούμε μπροστά του για την εξαιρετική παρουσία του στην σεζόν που μας πέρασε. Το πιο σημαντικό απο όλα είναι οτι αυτός ο παίκτης ήρθε απο τον πάγκο και πρόσφερε πολλά παραπάνω απο όσα φανταζόμασταν τόσο πολλοί απο εμάς όσο και μερικοί απο τους προπονητές που πέρασαν απο τον πάγκο της ομάδος μας τα τελευταία χρόνια. Παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους αθλητές που με την κλίση του στην εθνική Ελλάδος νομίζω οτι δικαιώθηκε και με το παραπάνω. Φυσικά παίκτες όπως οι Σηφάκης, Φερνάντεζ και Γκιάρο είχαν εξαιρετική παρουσία αλλά οι παραπάνω σίγουρα ξεχωρίζουν. Στο planetaris.gr έχει μπει και σχετικό δημοψήφισμα όπου θα ήθελα πάρα πολύ και την άποψη σας. Έτσι να έχουμε να συζητάμε τώρα που μας τελείωσαν οι αγώνες :)