Την ευκαιρία να περάσει ξανά στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και να φθάσει και μια ανάσα από την μαθηματική εξασφάλιση της ανόδου πέταξε πριν από λίγο με τεράστια ευκολία η αγαπημένη μας ομάδα στο γήπεδο της Καλαμαριάς.  Οι παίκτες του Δ.Σπανού δεν μπήκαν ποτέ στον ρυθμό του αγώνα και αν και δεν απειλήθηκαν ουσιαστικά από τον αντίπαλο δεν μπόρεσαν ούτε για μια στιγμή να πείσουν ότι σήμερα είχαν στο μυαλό τους την λέξη νίκη.

Και μόνο από την ενδεκάδα που παρέταξε ο Δ.Σπανός πήραμε το μήνυμα ότι σήμερα κάτι δεν πάει καλά συνολικά… Ομάδα χωρίς φουνταριστό επιθετικό λογικό είναι να μην έχει επιθετικές βλέψεις στο παιχνίδι και αυτό ακριβώς είδαμε σε όλο το πρώτο ημίχρονο με μόλις μια υποψία ευκαιρίας με τον Πασά να μην προλαβαίνει να βάλει το κεφάλι στην πολύ καλή σέντρα του Πλατέλα.  Αυτή η αδιάφορη και άνευρη εικόνα της ομάδος τα πρώτα 45' προφανώς και δεν "ενόχλησε"  τον Δ.Σπανό που αποφάσισε να περιμένει μέχρι το 67' για να κάνει την πρώτη του αλλαγή, ενώ τις άλλες 2 αλλαγές τις έκανε στα τελευταία δέκα λεπτά χωρίς ωστόσο να δούμε κάτι διαφορετικό στο Β ημίχρονο πέρα από πιο συγκροτημένη άμυνα.

Από χαλαρός ως αδιάφορος θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ο ΑΡΗΣ μας σήμερα μιας και η εικόνα που παρουσίασε ήταν από τις χειρότερες της χρονιάς. Και όταν αυτοί οι  παίκτες με αυτόν τον προπονητή τώρα που το άγχος έχει φύγει από πάνω μας αγωνίζονται έτσι τότε λογικό είναι ολοένα και περισσότερο να ακούγονται πιο δυνατά οι φωνές που ζητάνε ριζικές αλλαγές. Και αν για τους περισσότερους από εμάς η πρώτη θέση δεν αποτελεί στόχο που αν δεν επιτευχθεί θα στεναχωρηθούμε για τον προπονητή και τους παίκτες του θα έπρεπε να  ήταν ξεκάθαρος στόχος. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν… ούτε όμως λόγος για να το τραβήξουμε περισσότερο. Ας ελπίσουμε απλά να ήταν το τελευταίο για φέτος που βασανίστηκαν με τέτοιον τρόπο τα ματάκια μας.

ΥΓ. Ο ΑΡΗΣ κατά 99.9% έχει πετύχει τον στόχο του. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι όλος αυτός ο μηχανισμός Καρυπίδης-Μυροφορίδης-Σπανός  δουλεύει σωστά. Και οι μεταγραφές του Ιανουαρίου είναι η καλύτερη απόδειξη. Τότε που πήγαν να μας πείσουν ότι η "επιλογή" Μπαστακού έγινε κατόπιν σκέψης και προγραμματισμού.

ΥΓ2. Πολλοί χαλιούνται που βλέπουν την συσπείρωση του κόσμου γύρω από την ομάδα παρά τα όσα τραβάμε σαν σύλλογος. Ζέσταμα είναι όλα αυτά για τη νέα χρονιά!

Μια από τις πιο εύκολες και ξεκούραστες νίκες της φετινής σεζόν πήρε η ομάδα μας απέναντι στον Απόλλων Καλαμαριάς(όπως προτιμάμε να τον λέμε)  κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο την παρένθεση με τις 2 συνεχόμενες ισοπαλίες. Σπουδαία η υποδοχή στον sirΚαλαϊτζίδη από περισσότερους από 12.000 φίλους της ομάδος που τους  πρόσφερε όπως αναμενόταν ένα μοναδικό σόου και αποβλήθηκε πριν την ανάπαυλα του ημιχρόνου. Αξιολύπητη η ομάδα του που θύμιζε σε πολλά τον αποτυχημένο ΑΡΗ της πρώτης χρονιάς στην Γ κατηγορία.

Ως διεκδικητής της ανόδου πλασαρίστηκε ο Απόλλων από το ξεκίνημα της χρονιάς από τα ΜΜΕ όπου υπό την καθοδήγηση του υπερ-προπονητή Καλαϊτζίδη και την χρηματοδότηση του αδελφού Κάλας εξ Αμερικής υποτίθεται θα έκαναν μια ομάδα φόβητρο για την κατηγορία ικανή να μας αγχώσει. Μόνο κάτι τέτοιο δεν φάνηκε μέσα στο γήπεδο όπου από το ξεκίνημα του αγώνα το παιχνίδι ήταν ένας μονόλογος για την ομάδα μας. Ακόμη και στα πρώτα αναγνωριστικά λεπτά όπου δεν δημιουργούσαμε ευκαιρίες ήταν φανερή η ανωτερότητα μας. Το γκολ του Πλατέλλα στο 14' ήταν  το ξεκίνημα που χρειαζόμασταν απέναντι σε μια ομάδα που δεν ήρθε για να παίξει ποδόσφαιρο αλλά για να καταστρέψει το παιχνίδι του αντιπάλου. Η συνέχεια μετά το 1-0 ήταν φυσιολογικό να είναι ευκολότερη αλλά στην πορεία έγινε ακόμη πιο εύκολη μιας και ο ρέφερι δικαιολογημένα έβγαλε στο 34΄ τη δεύτερη κίτρινη κάρτα στον πονηρό Γεωργιάδη. Στο 44' ο Ντούνης εκμεταλλεύτηκε την κακή αντίδραση της άμυνας του Απόλλων και κάνοντας το 2-0 ουσιαστικά έδωσε τέλος στο παιχνίδι. Στην επανάληψη αν και η ομάδα έσβησε τις μηχανές μπορούσε να πετύχει και άλλα γκολ αν δεν είχε μπροστά τον Λόπεζ που έκανε κάποιες εκπληκτικές αποκρούσεις.

Σημαντική νίκη για την ομάδα που μάζεψε άλλους 3 βαθμούς απέναντι και σε μια ομάδα που με το έτσι θέλω κάποιοι θέλουν να την βάλουν σε πορεία ανόδου. Όσο περνάνε οι αγωνιστικές τα πράγματα θα ξεκαθαρίζουν ως προς την άνοδο. Είναι σημαντικό μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου η ομάδα όχι μόνο να διατηρηθεί στην πρώτη θέση αλλά να αυξήσει και την διαφορά από τους διώκτες. Μόνο έτσι θα καταλάβουν και οι αντίπαλοι μας στο Β γύρο ότι τα παιχνίδια με τον ΑΡΗ το μόνο που θα έχουν να τους προσφέρουν είναι η ευκαιρία να ξεκουράσουν παίκτες και να εκτίσουν τις κάρτες τους οι τιμωρημένοι. Όσο για τον sirΚαλαϊτζίδη και το show… πραγματικά στεναχωριέμαι για τους συνΑρειανούς που τον "πίστεψαν" και τον ανέδειξαν και σε πολυτέλεια για τον ΑΡΗ μας… Έτσι μόνο με νίκες να πάει όλο το 2018 ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

ΥΓ. Εντάξει η ομάδα είναι πρώτη και αήττητη άρα για το αγωνιστικό δεν υπάρχει λόγος να πούμε και πολλά. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι θα βλέπουμε τα πάντα με παρωπίδες κοιτώντας αποκλειστικά τον βαθμολογικό πίνακα. Η εικόνα του γηπέδου και ιδιαίτερα του αγωνιστικού χώρου έχει ξεπεράσει κατά πολύ τον όρο "παρατημένο". Και όταν μιλάμε για ένα γήπεδο στολίδι που ξεχωρίζει στο Ελληνικό ποδόσφαιρο και μας κάνει όλους να αισθανόμαστε υπερήφανοι για αυτό τότε πρόκειται για εγκληματική αδιαφορία(ή αδυναμία) της διοίκησης. 

Μπορεί οι 2 γκέλες στο τελείωμα του 2017 να μην μας κούνησαν από την πρώτη θέση της βαθμολογίας αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είμαστε ήσυχοι και τα πάντα βαδίζουν στον δρόμο που πρέπει. Η ομάδα θα πρέπει από σήμερα να επιστρέψει στις νίκες και να μαζέψει το συντομότερο δυνατό τους βαθμούς που θα της εξασφαλίσουν την άνοδο. Άλλωστε όταν αντιμετωπίζεις τον Απόλλων και υποδέχεσαι τους "πολυτέλεια για τον ΑΡΗ" Κάλας - Καλαϊτζίδη και θυμάσαι ότι πέτυχαν το ακατόρθωτο… να βγάλουν τον ΑΡΗ μας δεύτερο στην ερασιτεχνική Γ Εθνική  μόνο σίγουροι δεν πρέπει να είμαστε ότι ο στόχος της ανόδου έχει "κλειδώσει" από τόσο νωρίς.

Για όσους μας διαβάζουν συχνά ξέρουν ότι σε αυτή την περιπέτεια στα χωράφια της Γ και Β Εθνικής σπάνια γράφουμε pre-gameάρθρα γιατί πολύ απλά θεωρούμε ότι ο ΑΡΗΣ δεν ανήκει σε αυτές τις κατηγορίες και οι περισσότεροι αντίπαλοι του είναι ανάξιοι αναφοράς. Όταν μάλιστα βλέπουμε τους ανταγωνιστές μας και θυμόμαστε ότι αυτός ο Γολγοθάς ήταν  η "λύση" κάποιων συνΑρειανών μας που την επέβαλλαν και σε όλους τους υπόλοιπους είναι που μας πιάνει αγανάκτηση και θλίψη. Επομένως η επιστροφή του Καλαϊτζίδη στο Κλ.Βικελίδης θέλοντας και μη μας γυρίζει πίσω στα χρόνο και μας θυμίζει πως εντέχνως διέλυσε την ομάδα που ήδη υπήρχε, έκανε προετοιμασία χωρίς παίκτες και φιλικά και τελικά έστησε μια ομάδα με κάτι κουρασμένα παλικάρια που ήταν σχεδόν καταδικασμένα να αποτύχουν.  Το τέχνασμα με την αποπομπή του Κάμπος και την μαριονέτα Ντομπρασίνοβιτς ήταν ένα από τα κορυφαία επεισόδια που είδαμε σε αυτό το σήριαλ και έφερε φαρδιά πλατειά την υπογραφή του Καλαϊτζίδη. Ενός Καλαϊτζίδη που μαζί με τον Αμερικάνο αδερφό Κάλας κατάφεραν να γεμίζουν με δηλητήριο την οικογένεια του ΑΡΗ τάζοντας σε ΑΣ, βετεράνους και διάφορους άλλους "αυλικούς" δωράκια και υποσχέσεις με αποτέλεσμα όλος ο σύλλογος να έχει γίνει ένα μπ@#$δέλο ανήμπορο να βγει πρώτο σε μια ερασιτεχνική κατηγορία κόντρα σε χωριάτες σερβιτόρους, φοιτητές κλπ… Αδιαμφισβήτητα η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία του συλλόγου ΑΡΗ από την ημέρα της ίδρυσης του.

Το χειρότερο από όλα με την παρουσία των αδερφών Καλαϊτζίδη στον ΑΡΗ ήταν ότι το δηλητήριο που είχαν σκορπίσει είχε ριζώσει τόσο βαθειά στην Αρειανή οικογένεια που ακόμη και μετά την παταγώδης ιστορική αποτυχία  υπήρχαν συνΑρειανοί που αγωνιζόντουσαν να επιβάλλουν και να διατηρήσουν αυτούς τους ανθρώπους στον ΑΡΗ μας. Το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε σήμερα είναι να γεμίσουμε το Κλ.Βικελίδης να του προσφέρουμε την υποδοχή που του αξίζει και η ομάδα μας μέσα στο γήπεδο να τον κεράσει και μερικά γκολάκια.  Το ραντεβού όλων μας στις 15.00 στο Κλ.Βικελίδης!

ΥΓ. Όσο για την μεταγραφική ενίσχυση της ομάδος τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Ενώ χρειάζεσαι ξεκάθαρα 1 ποιοτικό σέντερ φορ, 1 αναπληρωματικό στόπερ και ίσως κάποιους ποιοτικούς παίκτες στα χαφ στον άξονα η ομάδα δεν έχει κάνει την παραμικρή κίνηση και λογικά περιμένει την λήξη των μεταγραφών μπας και καταφέρει να τσιμπήσει κάποιο "λαχείο" όπως έγινε το καλοκαίρι με τον Πλατέλλα.