Όπως τότε όταν αγωνιζόταν με τα χρώματα του ΑΡΗ ή της Εθνικής Ελλάδος έτσι και τώρα παρόλο που έχει βγάλει τα αθλητικά του παπούτσια και έχει κρεμάσει την φανέλα του με το νούμερο 6 με ότι και αν ασχοληθεί ή απλά εμπλακεί το όνομα του ο Νίκος Γκάλης είναι ο πρώτος μεταξύ των κορυφαίων. Η ψηφοφορία που τρέχει από το γνωστό ESPN  και περιλαμβάνει και το όνομα του Νίκου Γκάλη ανάμεσα στους υποψήφιους για την ύψιστη τιμή που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος που έχει αφιερώσει την ζωή του στο μπάσκετ που είναι η είσοδος του στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση στον κανόνα.

Πρώτος με 98.1% της σχετικής λίστα με τους διεθνείς υποψήφιους βρίσκεται ο Νίκος Γκάλης σε σύνολο 38.000 περίπου ψήφων αφήνοντας πίσω του στην δεύτερη θέση τον Βλάντε Ντίβατς με 1.1% και λίγο πιο κάτω άλλους θρύλους του αθλήματος όπως είναι οι Όσκαρ Σμίντ και Σαρούνας Μαρτσουλιόνις. Το ρίγος που μας πιάνει όλους εμάς που είχαμε την ευλογία να ζήσουμε ή έστω να προλάβουμε λίγο από την χρυσή εποχή του Νίκου Γκάλη και την μπασκετική επανάσταση που ξεκίνησε με μπροστάρη τον  Νικ και τα άλλα παιδιά με την φανέλα του ΑΡΗ και της Εθνικής Ελλάδος είναι απλά η επιβεβαίωση του μεγαλείου του συγκεκριμένου μπασκετικού Θεού. Το πιο περίεργο και λυπηρό όμως είναι ότι οι νεότερες γενιές όχι απλά δεν γνωρίζουν τι εστί Νίκος Γκάλης αλλά και ολόκληρο βιβλίο να διαβάσουν για τον ζωντανό θρύλο του Ευρωπαϊκού μπάσκετ πάλι δύσκολα θα μπορέσουν να κατανοήσουν ή ακόμη και να πιστέψουν αυτά που θα διαβάσουν ή θα τους εξιστορήσουν οι παλιότεροι που τα ζήσανε. Άντε να πείσεις έναν 20χρονο σήμερα ότι ο μπασκετικός ΑΡΗΣ δεν ήταν απλά συνώνυμο αλλά ξεπερνούσε την Εθνική Ελλάδος, συσπείρωνε όλους τους Έλληνες εκτός από μια ελάχιστη μειοψηφία των οπαδών του συμπολίτη και ήταν ο βασικός λόγος για να στηθούν χιλιάδες μπασκέτες σε ολόκληρη την χώρα, το άθλημα να γίνει επαγγελματικό και γενιές ολόκληρες να ανδρωθούν με μια πορτοκαλί μπάλα με σπυριά στα χέρια. Που να σε πιστέψουν ότι κάθε Πέμπτη που αγωνιζόταν στο Κύπελλο Πρωταθλητριών(εκεί που έπαιζαν μόνο οι πρωταθλητές και όχι όποιος έχει κλειστό συμβόλαιο όπως συμβαίνει σήμερα) η πόλη ερήμωνε, θεατρικές παραστάσεις σταματούσαν, οι κινηματογράφοι καθιέρωσαν το φθηνό εισιτήριο και ολόκληρη η Ελλάδα ήταν καρφωμένη στις τηλεοράσεις της για να δει τον  τον μεγάλο ΑΡΗ του τεράστιου Νίκου Γκάλη. Από μικρά παιδάκια μέχρι γιαγιάδες και παπούδες. Από την Θεσσαλονίκη που ήταν το κέντρο της μπασκετικής Ευρώπης μέχρι και το τελευταίο χωριό ή βραχονησίδα στην άκρη της Ελλάδος και όχι μόνο... Όπου πήγαινε ο Νίκος Γκάλης είτε με τον ΑΡΗ είτε με την Εθνική Ελλάδος είχε την υποδοχή Εθνικού ήρωα. Και στους Αμερικάνους(μιας και Αμερικάνικη είναι η διοργάνωση και το ESPN) όπου επικεντρώνονται κυρίως στο NBA με μια πολύ διαφορετική μπασκετική φιλοσοφία τα συγκεκριμένα γεγονότα δεν μπορούν να περιγραφούν. Σίγουρα τα βίντεο ντοκουμέντα που υπάρχουν εκατοντάδες στο internet δείχνουν το αστήρευτο μπασκετικό ταλέντο του Νίκου Γκάλη αλλά δεν αποτυπώνουν την προσφορά του στο άθλημα και σε ένα ολόκληρο έθνος.

Πολύ κοντά στην ύψιστη τιμή βρίσκεται ο Νίκ που με την είσοδο του στο Basketball Hall Of Fame θα βρεθεί ανάμεσα σε κορυφαία ονόματα του χώρου όπως οι Μάτζικ Τζόνσον, Ντράζεν Πέτροβιτς, Άτσα Νίκολιτς και πολλοί άλλοι. Ευκαιρία λοιπόν τόσο η πολιτεία όσο και η επιτροπή που ανέλαβε την διοργάνωση του φιλικού προς τιμήν του μεγαλύτερου Έλληνα αθλητή να επισπεύσει τις διαδικασίες και να κάνει κάτι που να αρμόζει στην λαμπρή ιστορία που έγραψε αυτός ο ξεχωριστός άνθρωπος! Έστω και καθυστερημένα αυτό το ιστορικό λάθος που έχει γίνει με την μη τίμηση του Νίκου Γκάλη και το "κρέμασμα" της θρυλικής φανέλας με το νούμερο 6 στο ταβάνι του Παλέ ανάμεσα στα λάβαρα  πρέπει να διορθωθεί.

ΥΓ. Όσοι δεν έχουν ψηφίσει στην συγκεκριμένη ψηφοφορία μπορούν να το κάνουν εδώ

Κόντρα σε όλα όσα πιστεύαμε και ελπίζαμε η ομάδα μας με μια ντροπιαστική εμφάνιση γνώρισε βαριά ήττα απο την Βαλένθια και δίκαια έμεινε εκτός  απο το φάιναλ φόρ της Βιτόρια. Αυτό που όλοι μας ζητούσαμε πριν αρχίσει το παιχνίδι απο τους παίκτες μας ήταν να μπούν δυνατά, να παλέψουν και να τα δώσουν όλα πάνω στο πάρκε. Δυστυχώς όμως αντι να δούμε τους παίκτες μας σαν λιοντάρια πάνω στο παρκέ τους είδαμε να  κρύβονται στα αποδυτήρια φοβισμένοι και να μην βγαίνουν ποτέ... Για ακόμη μια φορά οι παίκτες μας έδειξαν ανέτοιμοι να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις ενός σημαντικού παιχνιδιού και σουτάρανε στο Α ημίχρονο με τραγικά ποσοστά. Και αν φαινόταν αρχικά  η ομάδα να είναι προσηλωμένη στα αμυντικά καθήκοντα ήρθε άλλη μια ανοησία απο τον Χατζηβρέττα όπου αντί να κοιτάξει να παίξει σωστά άμυνα προτίμησε να ανοίξει "παρτίδες"  με τον Νίλσεν.  Η συγκεκριμένη συμπεριφορά απο τον Χατζηβρέττα είναι κάτι που το έχουμε ξαναδεί αρκετές φορές φέτος αλλά ποτέ στην πολυετή λαμπρή καριέρα του στον Παναθηναϊκό και νομίζω οτι αυτό πρέπει να μας λέει πολλά για την κατάσταση που επικρατεί φέτος στον ΑΡΗ μας αλλά και για το πως  αντιλαμβάνεται την παρουσία του στον συλλογό που τον έχρισε μάλιστα και αρχηγό. Αν και απο τον Ρίτσαρντσν περιμέναμε αρκετά σήμερα και αυτός βρέθηκε εγκλωβισμένος στο άγχος της πρόκρισης κάτι που φάνηκε μιας και άρχισε να σκοράρει απο το σημείο και μετά που είχαν κριθεί τα πάντα. Ο Γουώλς  αν και προσπάθησε και έδωσε αρκετές μάχες το κρύο του επιθετικό ξεκίνημα μας  στοίχισε αρκετά. Οι φοβίες που είχαμε εκφράσει όλοι μας κατα το παρελθόν για την περίπτωση που ο Μπέτς τραυματιστεί στα τελευταία παιχνίδια έχει πάρει σάρκα και οστά. Ο Άγγλος σέντερ εδώ και αρκετούς αγώνες έχει γυρίσει στις μέτριες εμφανίσεις που τον χαρακτηρίζουν σε όλη του την καριέρα με αποτέλεσμα και σήμερα ο ΑΡΗΣ να παρουσιαστεί ουσιαστικά χωρίς ψηλό. Κάτι που επέλεξε και ο Μπλάτ στην περισσότερη διάρκεια του αγώνα μιας και δεν θέλησε ουσιαστικά να δοκιμάσει άλλον ψηλό δίνοντας ελάχιστο χρόνο τόσο στον Ντικούδη όσο και στον Σκορδίλη. Όπως η πλειοψηφία των παικτών μας έτσι και το κοουτσάρισμα του Μπλάτ ήταν σχεδόν τραγικό... Παρά την αδυναμία στα μακρινά σουτ, την χαλάρωση στην άμυνα, τον εκνευρισμό συγκεκριμένων παικτών και τα τεράστια δυσανάλογα μαρκαρίσματα κυρίως κάτω απο το καλάθι ουσιαστικά δεν προσπάθησε να αλλάξει τίποτα. Θα μπορούσε κανείς να πει οτι ο Μπλάτ επέλεξε να παίξει σήμερα σχεδόν με μια 5άδα, μια 5άδα που απο την αρχή δεν του βγήκε αλλά παρόλα αυτά όμως δεν προσπάθησε να την αλλάξει. Μοναδικός που ξεχώρισε απο το σημερινό ναυάγιο ήταν ο Άαρον Μάιλς που ήταν η μόνη αξιόπιστη λύση στην επίθεση και θύμισε τον παλιό καλό του εαυτό. Και σήμερα η διαιτησία ήταν άκρως εχθρική αλλά με τέτοιες εμφανίσεις δεν νομίζω οτι αξίζει να μένουμε παραπάνω πάνω σε αυτό. Πλέον ο ΑΡΗΣ ο έχει φτάσει μόλις μια ανάσα για να σφραγίσει και επίσημα την αποτυχία της φετινής χρονιάς, μια αποτυχία για την οποία έχουν ευθύνη όλοι. Η διοίκηση για τις τραγικές καλοκαιρινές επιλογές, ο κόσμος που ουσιαστικά απο το καλοκαίρι έχει γυρίσει την πλάτη, ο προπονητής που δεν έχει καταφέρει να αλλάξει κάτι και πάνω απο όλα οι παίκτες που οι περισσότεροι απο αυτούς δείχνουν οτι δεν αντέχουν το βάρος της φανέλας του Αυτοκράτορα... Δύσκολο να μιλήσουμε για την συνέχεια σε ότι αφορά την φετινή χρονιά μιας και οι ελπίδες για κάτι καλό σχεδόν εξανεμίστηκαν τόσο με την σημερινή ήττα όσο και με αυτήν κόντρα στον Κολοσσό Ρόδου.  Μιας και απο οτι φαίνεται το παιχνίδι με την Ολύμπια Λάρισας θα το πάρουμε στα χαρτιά  θα αργήσουμε να ξαναδούμε τον ΑΡΗ μας να αγωνίζεται και μάλλον έτσι είναι καλύτερα ώστε να ηρεμήσουμε όλοι μας.  Ελπίζω αυτή η μαύρη χρονιά τουλάχιστον να αποτελέσει φροντιστήριο για αυτούς που έχουν το τιμόνι της ομάδος στα χέρια τους και να αρχίσουν όσο γίνεται πιο σύντομα να σχεδιάζουν την νέα χρονιά με στόχο να ξανακερδίσουν την χαμένη αξιοπρέπεια του μπασκετικού ΑΡΗ...

Με ανυπομονησία περιμέναμε όλοι μας να δούμε το αφιέρωμα στον μπασκετικό ΑΡΗ με ξεχωριστή έμφαση στην χρυσή 10ετία της ομάδος που χρίσθηκε ο ΑΡΗΣ μας ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ του Ελληνικού αθλητισμού, κατέκτησε την Ευρώπη και δίκαια ψηφίσθηκε ως ομάδα του αιώνα. Βασικός λόγος που ήθελα να το παρακολουθήσω ήταν οτι το αντίστοιχο ποδοσφαιρικό αφιέρωμα με είχε συναρπάσει και θεωρούσα οτι κάτι ανάλογο θα γινότανε και σήμερα. Δυστυχώς η απορία όλων μας για το πως μπορεί να χωρέσει το μεγαλείο του μπασκετικού ΑΡΗ σε ενα 45' αφιέρωμα απαντήθηκε όπως το περιμέναμε με ενα αφιέρωμα "σφηνάκι" που υπο κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να είναι το διαφημιστικό ενός 5ωρου αφιερώματος. Σίγουρα είδαμε ιστορικές προσωπικότητες για τον συλλογό μας σαν τους Γκάλη, Ιωαννίδη, Πεταλίδη, Γιαννάκη, Παπαγεωργίου, Αλεξανδρή να μιλάνε αλλά νομίζω οτι και στα λόγια τους ήταν φανερή η πίεση χρόνου. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πόσο άγγιξαν όλα αυτά τους νεότερους που δεν τα ζήσανε αυτά εμένα πάντως που τα πρόλαβα περισσότερο με εκνεύρισε αυτό το αφιέρωμα παρά με "έφτιαξε"... Έτσι απλά το αναφέρεις οτι ήταν ομάδα των Ελλήνων και τελείωσε? Πες ρε τι γινότανε ακριβώς εκείνες τις ιστορικές Πέμπτες! Πες ρε πως καθιερώθηκε το φθηνό εισιτήριο στους κινηματογράφους! Πες ρε πως δεν κυκλοφορούσε ψυχή εξω! Πές ρε πως όπου πήγαινε η ομάδα σε Ελλάδα και Ευρώπη την υποδεχότανε εκατοντάδες Έλληνες! Πες ρε πως γινότανε σφαγή στο πανελλήνιο για ενα εισιτήριο! Πες οτι στους περισσότερους αγώνες είχες και 2000 άτομα απο έξω να ψάχνουν για εισιτήριο και να περιμένουν μπας και σβήσουν τα φώτα και μπουκάρουν μέσα(έτσι είχα μπει εγώ)! Πες ρε οτι δεν υπήρχε ουτε κάγκελο στο Παλέ να κρεμαστείς για να δεις το παιχνίδι! Πες ρε για τις ανεπανάληπτες εκδρομές στην Ευρώπη! Πες ρε για τις συνθήκες με τις οποίες έπαιζε ο ΑΡΗΣ στην Ευρώπη και αντιμετώπιζε μεγαθήρια και παίκτες που έχουν μείνει στην ιστορία! Πες ρε για το πως βλέπανε τον ΑΡΗ οι Ευρωπαίοι! Πες ρε οτι τα ταξιδιώτικά πρακτορεία στις εκδρομές στην Θεσσαλονίκη είχαν ως αξιοθέατο και το Παλέ! Πες ρε για τα ρεκόρ που έχει κάνει στην Ελλάδα που δεν τα έχει ξεπεράσει κανείς! Πες ρε και κάτι ακόμη για την μετα Γκάλη εποχή που δεν παρατήσαμε την ομάδα και που πήραμε τίτλους σε Ελλάδα και Ευρώπη! Και πολλά ακόμη πες που δεν ειπώθηκαν και με στεναχώρησαν. Κρίμα που δεν μπήκαν στον κόπο να κάνουν ενα πραγματικό αφιέρωμα και ας ήταν σε 3 επεισόδια τουλάχιστον όσοι θα το βλέπανε θα καταλαβαίνανε τι εστί ΑΡΗΣ, τι εστί ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ, τι εστί όλοι οι Έλληνες να υποστηρίζουν σαν τρελοί μια ομάδα, εναν σύλλογο με κιτρινόμαυρα χρώματα και τον θεο του πολέμου για σήμα!

Επι την ευκαιρία με αυτό το "σφηνάκι" αφιέρωμα θέλω να πω οτι έτσι είναι οι μεγάλες οι ομάδες, που σαρώνουν τους τίτλους και αναγκάζουν ολόκληρη την Ελλάδα  και την Ευρώπη να υποκλιθεί στο μεγαλείο τους. Σε αντίθεση με τις ομαδούλες που περιμένουν την χούντα για να πάρουν κανα τίτλο και είναι μεγάλες μόνο στην φαντασία του εφημεριδοπώλη του "χωριού" τους. Όσο για εσάς που ακόμη έχετε την πίκρα απο την 35άρα ελπίζω εστω και με αυτό το γρήγορο αφιέρωμα να καταλάβατε ποιά ομάδα υποστηρίζετε και να σηκωθείτε επιτέλους απο τον καναπέ και να έρθετε στο ιστορικό Παλέ!