Μετά από 6 ανεπιτυχής προσπάθειες ήρθε η ώρα να χαμογελάσουμε και εμείς λιγάκι και να γευτούμε τη χαρά της νίκης. Το εκπληκτικό γκολ του Ουντότζι 2' πριν την συμπλήρωση του ενενηντάλεπτου ήταν η βαθμολογική και η ψυχολογική ένεση που αναζητούσε η ομάδα μας εδώ και πολύ καιρό. Πλέον ο Μιλίνκοβιτς θα μπορεί να δουλέψει με λιγότερη πίεση με τους παίκτες και να δει την συνέχεια του πρωταθλήματος πολύ πιο ψύχραιμα. Όχι ότι πετύχαμε κάτι και μπορούμε να είμαστε άνετοι αλλά υπάρχει διαφορά να παλεύεις με το βάρος της επιθετικής δυστοκίας και της βαθμολογικής λειψυδρίας.

Οι απουσίες στο χώρο του κέντρου ήταν εδώ και μέρες γνωστές και ο Μιλίνκοβιτς έπραξε με βάση τη κοινή λογική.  Επιλέγοντας Οικονομόπουλο και Ηρακλή στα αμυντικά χαφ ο ΑΡΗΣ είχε ίσως την καλύτερη αμυντική λειτουργία στο χώρο του κέντρου από την αρχή της χρονιάς. Αυτή τη φορά η άμυνα μας προδόθηκε από τα πλάγια όπου ο Ψυχογιός στη φάση του γκολ αλλά και ο Τσουμάνης με την βλακώδη αποβολή του πλήγωσαν την ομάδα. Αντίθετως η πολύ κακή ημέρα που βρέθηκε ο Διούδης αλλά και το λάθος του Πουλίδο στη ξαφνικό γέμισμα προς τον Αραβίδη δεν στοίχισαν. Παρόλα αυτά ο Μιλίνκοβιτς θα πρέπει να βρει τις λύσεις γιατί τα παραπάνω προβλήματα είναι σχεδόν μόνιμα και ακόμη και σε παιχνίδια σαν το σημερινό όπου ο αντίπαλος δεν μπόρεσε ούτε να πιέσει πολύ αλλά ούτε και να κάνει πολλές ευκαιρίες εύκολα να μπορούν να αποδειχθούν καθοριστικά. Μεσοεπιθετικά ο ΑΡΗΣ μπορεί να μην έκανε τις πολλές ευκαιρίες που έκανε σε παιχνίδια σαν και αυτό με την Ξάνθη και τον Λεβαδειακό αλλά η ποιοτική 4αδα των Αγκάνθο, Ουντότζι, Ίμπε και Τάτου για πρώτη φορά έβγαλε πολύ καλές συνεργασίες. Ίμπε και Τάτος μετά από καλή συνεργασία βρέθηκαν 2 φορές σε εξαιρετική θέση για να σκοράρουν ενώ και οι Ουντότζι και Αγκάνθο βρέθηκαν σε καλές θέσεις αλλά τα σουτ τους δεν βρήκαν στόχο.  Ο Αγκάνθο σήμερα έκλεισε στόματα. Για ακόμη μια φορά ο Ισπανός έδειξε ότι η ποδοσφαιρική εφυία που διαθέτει υπερτερεί κατά πολύ τις αδυναμίες του σε αθλητικά προσόντα και φυσική κατάσταση. Εκτός από το γκολ της ισοφάρισης που κινείται εξαιρετικά, σχεδόν σε όλο τον αγώνα έχει καταφέρει και έχει πάρει όλες τις διεκδικήσεις από τις μακρινές μπαλιές κόντρα σε παίκτες πολύ πιο ψηλούς και δυνατούς. Αν ο Τάτος ήταν ελαφρώς πιο δραστήριος και αποτελεσματικός ίσως ο ΑΡΗΣ να μπορούσε να είχε πάρει μια εύκολη νίκη από το πρώτο ημίχρονο που πατούσε σαφώς καλύτερα από τον αντίπαλο του.  Ο Πανιώνιος ήταν ακριβώς όπως τον περιμέναμε  και πέρα από τη δύναμη και τους ψευτοτσαμπουκάδες δεν είχε τίποτα παραπάνω να δείξει.

Το γκολ της νίκης ήρθε κόντρα στην ροή του αγώνα, κάτι φυσιολογικό από τη στιγμή που μείναμε με 10 παίκτες αλλά και ο Πανιώνιος δεν μπόρεσε να απειλήσει ουσιαστικά παρά την αριθμητική υπεροχή του. Η ομάδα από την αρχή όμως κατέβηκε σωστά στημένη, είχε πλάνο, είχε συνοχή και στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα που αγωνίστηκε με 11 παίκτες έδειξε ένα αρκετά συγκροτημένο πρόσωπο. Η σημερινή νίκη μπορεί να ήρθε από μια προσωπική ενέργεια του Ουντότζι αλλά νομίζω ότι πρόκειται για νίκη από τον πάγκο. Η προσπάθεια του Μιλίνκοβιτς να αλλάξει κάτι από την πρώτη ημέρα που ήρθε σήμερα δικαιώθηκε. Παιχνίδι με παιχνίδι η ομάδα έδειχνε βελτίωση αλλά μια το δοκάρι, μια το κοράκι δεν παίρναμε τη νίκη. Σήμερα ο ΑΡΗΣ τα είχε σχεδόν όλα και κόντρα σε μια ομάδα που έπαιξε κλασσικό αλήτικο ποδόσφαιρο όχι μόνο δεν μάσησε αλλά κατάφερε να ανατρέψει και το σκορ. Τελικά όσοι φωνάζανε ότι ο ΑΡΗΣ χρειάζεται πιο δυναμικούς παίκτες στον χώρο του κέντρου σήμερα δικαιώθηκαν. Τεχνίτης παίκτης ο Παπαδόπουλος, ντελικάτος ο Τριανταφυλλάκος, πολλά υποσχόμενος ο Σουνάς αλλά στις συγκεκριμένες θέσεις θέλει τσαμπουκά και δύναμη και σήμερα οι Οικονομόπουλος και Ηρακλής είχαν αυτά τα στοιχεία και έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στη σημερινή νίκη. Οι 2 εβδομάδες κενό είναι ιδανική ευκαιρία για τον Μιλίνκοβιτς να δουλέψει πιο σωστά με τους παίκτες του. Πλέον γνωρίζει πολύ καλύτερα το υλικό της ομάδος του, γνωρίζει σαφώς καλύτερα τις ιδιαίτερες συνθήκες του Ελληνικού πρωταθλήματος και φαίνεται να έχει βρει τα κουμπιά των παικτών του! Για όλους εμάς που επιτέλους χαμογελάσαμε, παρακαλάμε να είναι αυτό απλά η αρχή και την επόμενη αγωνιστική μετά από 2 εβδομάδες κόντρα στη Βέροια να μάθουμε ότι το παιχνίδι τελικά  θα γίνει στο Καυτατζόγλειο. ΠΑΜΕ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!!!!!

6 παιχνίδια έχουν περάσει χωρίς η ομάδα μας να γευτεί τη χαρά τη νίκης και αυτό ακριβώς θα επιδιώξει να πετύχει σήμερα στη Ν.Σμύρνη κόντρα στον Πανιώνιο. Απέναντι στην άλλη ομάδα του πρωταθλήματος που δεν έχει πάρει αδειοδότηση και δεν μπόρεσε να κάνει μεταγραφές επιβάλλεται η ομάδα μας να κερδίσει. Η παράδοση μπορεί να είναι εις βάρος της ομάδος μας αλλά όπως έχουν αλλάξει οι ισορροπίες στο Ελληνικό πρωτάθλημα τα τελευταία χρόνια πολλές από αυτές τις παραδόσεις έχουν πάει περίπατο.

Τα προβλήματα για τον Μιλίνκοβιτς δεν λείπουν αλλά αν θέλουμε να βλέπουμε τα πράγματα από μια πιο αισιόδοξη οπτική γωνία τότε θα πρέπει να βασιστούμε στα σημάδια βελτίωσης που δείχνει η ομάδα από τη πρώτη ημέρα που ανέλαβε ο Σέρβος προπονητής και να ευελπιστούμε αυτά τα σημάδια να μετουσιωθούν στους βαθμούς της νίκης. Με τους Παπαδόπουλο και Τριανταφυλλάκο να μένουν εκτός αποστολής λόγω τραυματισμού για πρώτη φορά φέτος ο ΑΡΗΣ μας θα κατέβει με νέα πρόσωπα στη συγκεκριμένη θέση. Σίγουρος πρέπει να θεωρείται ο Οικονομόπουλος που στον αγώνα με τον Παναιτωλικό μετά το κακό ξεκίνημα στο πρώτο ημίχρονο στην επανάληψη είχε καταλυτική παρουσία. Παρτενέρ του αναμένεται να είναι ο Ηρακλής που από όσο μπορώ να θυμηθώ δεν τον έχουμε ξαναδεί στη συγκεκριμένη θέση. Πάντως σίγουρα πρόκειται για μια πιο αποτελεσματική λύση σε σχέση με τον Σουνά που δυστυχώς έχει φανεί υπερβολικά "soft" στις ευκαιρίες που έχει πάρει τώρα και σε ένα παιχνίδι σαν και αυτό με τον Πανιώνιο που πιθανόν να κριθεί στη δύναμη ο ΑΡΗΣ χρειάζεται πιο "σκληρούς" παίκτες.  Τα βλέμματα όλων για ακόμη ένα παιχνίδι θα στραφούν πάνω στον Αγκάνθο για 2 σημαντικούς λόγους. Ο πρώτος καθαρά αγωνιστικός μιας και ο Ισπανός στο ντεμπούτο του στο Ελληνικό πρωτάθλημα απέναντι στον Παναιτωλικό αν και δεν ήταν αυτός  που θα θέλαμε έδειξε ότι ακόμη και στην κακή του ημέρα μπορεί να βοηθήσει. Ο δεύτερος λόγος έχει να κάνει με την παρουσία του διαιτητή Στυλιάρα που τον απέβαλλε άδικα πέρσι στο καθοριστικό παιχνίδι με τον Ατρόμητο. Όλοι περιμένουν να δουν την αντίδραση του Ισπανού που καλό είναι να έχει στην άκρη του μυαλού ότι ο ΑΡΗΣ τον χρειάζεται και ανόητες κάρτες σαν και αυτή που δέχθηκε με τον Παναιτωλικό μπορεί να στοιχίσουν και άλλες αγωνιστικές απουσίας. Απο εκεί και πέρα πολλά θα περιμένουμε από την τριπλέτα Ουντότζι, Τάτου και Ίμπε που θα πρέπει να συνδυαστούν καλύτερα, να καταφέρουν να βρουν τον Αγκάνθο και να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα. Η αμυντική τετράδα δείχνει να έχει δέσει καλύτερα με τον Έλσνερ αλλά σήμερα σε ένα εκτός έδρας παιχνίδι θα φάνει ακόμη καλύτερα αν το αμυντικό πρόβλημα έχει λυθεί σε μεγάλο βαθμό ή όχι. Ο Πανιώνιος δεν έχει να δείξει τίποτα διαφορετικό απο πέρσι. Με τσαμπουκά μας είχαν κερδίσει πέρσι με τσαμπουκά θα προσπαθήσουν και φέτος.

Παιχνίδια σαν και αυτό με τον Πανιώνιο έχουν διπλό βαθμολογικό ενδιαφέρον. Πέρα από τους 3 βαθμούς της νίκης είναι και το προβάδισμα έναντι ενός αντιπάλου με τους ίδιους στόχους με εσένα. Ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να βάλει 2 ή 3 ομάδες από κάτω του  όσο γίνεται γρηγορότερα. Μια από τις ομάδες αυτές είναι ο Πανιώνιος. Σίγουρα όλοι θέλουμε τη νίκη αλλά νομίζω ότι το πιο σημαντικό από όλα είναι να μην ηττηθούμε. Γιατί αν ο φετινός ΑΡΗΣ έχει τις δυνατότητες να ανταπεξέλθει αλλά απλά χρειάζεται χρόνο μέχρι να διορθωθούν τα εγκλήματα που έγιναν το καλοκαίρι τότε καλό είναι μέχρι να διορθωθούν οι αντίπαλοι μας να μην έχουν ξεφύγει στη βαθμολογία. Τα λόγια περιττά, τα υπόλοιπα μέσα στο γήπεδο. ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΓΙΑΤΙ ΘΑ ΤΡΕΛΑΘΩ!

ΥΓ. Στυλιάρα το νου σου...

Η διαιτησία στον αγώνα με την Ξάνθη και τα 2 καταφανέστατα πέναλτι που δεν δόθηκαν στην ομάδα μας ήταν αυτά που ξεχείλισαν το ποτήρι της αγανάκτησης του κόσμου που για πολλοστή φορά είδε το "κοράκι" να βάζει εμπόδια στην προσπάθεια των παικτών της αγαπημένης του ομάδας. Μια αγανάκτηση που μετατράπηκε σε πίεση προς τη διοίκηση της ΠΑΕ με το γνωστό αίτημα "ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΤΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ". Η συνέχεια όπως μεταφέρθηκε από τα ΜΜΕ λίγο πολύ γνωστά. Έπεσαν τα απαραίτητα τηλέφωνα από τον πρόεδρο και τον αντιπρόεδρο της ΠΑΕ στους Σαρρή και Μώραλη σε μια προσπάθεια να μεταφερθεί και επίσημα η δυσαρέσκεια από πλευράς ΑΡΗ για αυτό που συμβαίνει και φέτος. Στον αγώνα με τον Παναιτωλικό δεν υπήρχε κάποια νέα πρόκληση αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν υπήρχαν και οι δύσκολες φάσεις. Όποιος όμως πίστευε ότι αυτό είχε να κάνει με την αλλαγή αντιμετώπισης της ομάδος μας από τα κέντρα αποφάσεων πολύ γρήγορα ήρθε η διάψευση. 

Ο ορισμός του Στυλιάρα στον αγώνα με τον Πανιώνιο μόνο ως πρόκληση μοιάζει και κακόγουστο αστείο. Ο άνθρωπος που χάρη σε μια εσφαλμένη δική του απόφαση και χωρίς την παραμικρή ντροπή θέλησε να  "σκοτώσει" την ομάδα μας στο καθοριστικό παιχνίδι με τον Ατρόμητο στο Περιστέρι θα ξαναβρεθεί και πάλι μπροστά μας. Ένας διαιτητής κακός μιας και όχι μόνο έκανε ένα καθοριστικό τραγικό λάθος αλλά δεν είχε και την ικανότητα και να διαχειριστεί ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι. Γιατί Στυλιάρα δεν γίνεται να διαλύσεις ένα ποδοσφαιρικό σωματείο επειδή δεν εκτίμησες σωστά μια φάση, δεν είχες το θάρρος να παραδεχθείς το λάθος σου και ούτε την οξυδέρκεια να κάνεις τα "στραβά μάτια" στις υπερβολικές αλλά όχι άδικες αντιδράσεις του Αγκάνθο. Απόφαση που ο ΑΡΗΣ την πληρώνει και φέτος χάνοντας τον πρώτο σκόρερ της για πολλές αγωνιστικές. Κανονικά ο Στυλιάρας δεν θα έπρεπε να είναι καν στους πίνακες διαιτησίας ή τουλάχιστον να μην σφυρίζει παιχνίδια του ΑΡΗ.

Δεν πιστεύω ότι ανακοινώσεις, συμβολικές διαμαρτυρίες κτλ μπορούν να αλλάξουν κάτι στο θέμα της διαιτησίας, όταν όμως δεν μπορείς να κάνεις τίποτα άλλα τότε κάνεις ότι μπορείς ακόμη και αν γίνεσαι γραφικός. Η ΚΕΔ έχει αποδείξει σε πολλές περιπτώσεις ότι δεν καταλαβαίνει τίποτα. Ούτε απο ανακοινώσεις, ούτε από διαφημιστικά σποτ, ούτε καν απο εισαγγελείς και απομαγνητοφωνημένες συνομιλίες που εμπλέκουν διαιτητές.  Είναι όμως  αηδιαστικά προκλητικό να ορίζει διαιτητές σαν τον Στυλιάρα, τον Τριτσώνη  και τη βοηθό του Κουρουμπίλια που εξάντλησαν κάθε ίχνος κομπλεξισμού προς τον ΑΡΗ μας. Τουλάχιστον αν θέλουν τόσο πολύ να μας την μπουν στο μάτι και να μας την σπάσουν ας τους ορίζουν σε παιχνίδια μέσα στο Κλεάνθης Βικελίδης για να τους υποδεχθούμε και ανάλογα. 

Κάποια στιγμή θα πρέπει αυτή η ασυδοσία των ποδοσφαιρικών αρχών(και όχι μόνο) να σταματήσει να προκαλεί το κονό αίσθημα και τη νοημοσύνη του κόσμου. Το 2 μέτρα και 2 σταθμά είναι γνωστό ότι αποτελεί "σημαία" για πολλούς όχι μόνο στον αθλητισμό αλλά και γενικότερα. Όταν όμως η αδικία είναι τόσο κραυγαλέα όπως στην περίπτωση του Ντ.Αγκάνθο σε έναν αγώνα όπου οι παίκτες του ΑΡΗ κατάφεραν να συγκινήσουν ολόκληρη τη φίλαθλη Ελλάδα τότε αυτά τα αρρωστημένα μυαλά που παίρνουν τέτοιου είδους αποφάσεις αποτελούν κυριολεκτικά δημόσιο κίνδυνο μιας και θα έπρεπε να γνωρίζουν καλύτερα από όλους ότι η δράση φέρνει αντίδραση και ότι καμιά φορά τα πράγματα μπορεί να ξεφύγουν επικίνδυνα.

Δεν αμφισβητεί κανείς ότι ο Ισπανός επιθετικός έπρεπε να συγκρατήσει τα νεύρα του ανεξάρτητα από την αστεία και εντελώς άδικη απόφαση του διαιτητή αλλά αν δεν αποτελεί "ελαφρυντικό" ότι το σφύριγμα δόθηκε ανάποδα τότε τι άλλο θα μπορούσε να μετρήσει? Αυτή την ανικανότητα ή σκοπιμότητα του Στυλιάρα ο Αγκάνθο την πλήρωσε  με την αποβολή του στο πιο κρίσιμο μέχρι το επόμενο παιχνίδι της χρονιάς αφήνοντας την ομάδα του με αριθμητικό μειονέκτημα και βάζοντας κατά κάποιο τρόπο την υπογραφή του φαρδυά πλατειά σε πιθανή αποτυχία του ΑΡΗ στον αγώνα με τον Ατρόμητο. Με λίγα λόγια τιμωρήθηκε. Τον Στυλιάρα που έκανε ένα τόσο οφθαλμοφανές λάθος που μπορεί να καταδίκαζε έναν ολόκληρο σύλλογο σε αφανισμό ποιος πρέπει να τον τιμωρήσει? Στην περίπτωση του δεν υπάρχουν παρατηρητές, ΚΕΔ και αρμόδιες επιτροπές για να λάβουν ανάλογη δράση? Ή οι διαιτητές τιμωρούνται μόνο όταν πειράζουν τα "δικά μας παιδία"? Ή μήπως όλα αυτά γίνονται για να ωθήσουν τον κόσμο του ΑΡΗ στα άκρα όπως παραλίγο να γίνει στο παιχνίδι με τη Βέροια? Και όλα αυτά όταν σε άλλες χώρες προηγμένες ποδοσφαιρικά τέτοιου είδους επιτροπές και αθλητικοί δικαστές/εισαγγελείς κτλ παρεμβαίνουν για να αποδώσουν δικαιοσύνη σε φάσεις σαν και αυτές του Αγκάνθο όπου η εσκεμμένη αγκωνιά του παίκτη του Ατρομήτου πέρασε ατιμώρητη ή σε περιπτώσεις όπου παίκτες κάνουν θέατρο προσπαθώντας να παραπλανήσουν τον διαιτητή.

Αργά ή γρήγορα η υπομονή θα τελειώσει και ακόμη και ένα φανατικό αλλά ταυτόχρονα ρομαντικό κοινό όπως είναι αυτό του ΑΡΗ θα "λυγίσει" και τότε θα αρχίσει να φέρεται ακριβώς όπως του φέρεστε εσείς και να υιοθετεί τις τακτικές των οπαδών των ομάδων που προστατεύετε. Εύχομαι πάντως κάποια στιγμή εδώ στο Ελλαδιστάν να θυμηθούμε τι εστί αθλητισμός και πως επηρεάζει κυρίως τις νεαρές ηλικίες. Τώρα βέβαια τι να περιμένεις από τον κάθε Στυλιάρα όταν πριν λίγο καιρό είχαμε δει το "καμάρι" της Ελληνικής διαιτησίας Τ.Κάκο να βγάζει κίτρινη κάρτα στον Αγκάνθο επειδή σήκωσε τη φανέλα του λίγο πιο ψηλά από όσο επιτρέπει ο κανονισμός για να φανεί το "αντίο" προς τον μικρό αδικοχαμένο Άγγελο...

Ζωντανός στην εντατική παραμένει ο ΑΡΗΣ που ενώ φάνηκε να ξεψυχάει γύρω στο 20' με την αποβολή του Αγκάνθο τελικά με το γκολ του Τάτου στο 82' έδωσε σημεία ζωής και πλέον έχει τη δυνατότητα να παλέψει ακόμη πιο δυνατά για την επιβίωση του. Παλικάρια οι παίκτες μας κατάφεραν να ξεπεράσουν  το σοκ της άδικης αποβολής του Αγκάνθο και να μετατρέψουν μια κηδεία σε θρίαμβο. Αηδία για ακόμη μια φορά για το Ελληνικό ποδόσφαιρο και τα τσιράκια αυτού του σάπιου κατεστημένου που με ανθρωπάκια σαν τον Στυλιάρα προκαλούν τη νοημοσύνη και την οργή κάθε υγιώς σκεπτόμενου φιλάθλου.

Από το ξεκίνημα του αγώνα οι παίκτες μας έδειχναν προσηλωμένοι στο στόχο τους και είχαν μια ελαφριά υπεροχή που προσπαθούσαν σιγά σιγά να την μετατρέψουν σε ουσιαστική απειλή για την εστία του Ατρομήτου. Και ενώ όλα έδειχναν να εξελίσσονται ομαλά ήρθε άλλο ένα κοράκι ονόματι Στυλιάρας και σε μια φάση που θα έπρεπε να είναι φάουλ υπέρ του Αγκάνθο και τουλάχιστον κίτρινη κάρτα στον παίκτη του Ατρομήτου για την αγκωνιά που ρίχνει στον Ισπανό ο Στυλιάρας αποφασίζει να τιμωρήσει τον Αγκάνθο με κίτρινη για θέατρο. Κάτι που εξόργισε τον Ισπανό που δεν μπόρεσε να κρατήσει τα νεύρα του με αποτέλεσμα ο απαράδεκτος Στυλιάρας να τον αποβάλλει! Λύγισαν οι παίκτες μας εκείνη τη στιγμή βλέποντας στο κρίσιμο παιχνίδι της χρονιάς να χάνουν τον πρώτο σκόρερ της ομάδος από ακόμη μια "λανθασμένη" απόφαση. Τα δάκρυα του Παπαζαχαρία και οι αντιδράσεις του προς τους παίκτες του Ατρομήτου θύμισαν κάτι από Κολτσίδα σε εκείνο το μοιραίο παιχνίδι με τον Ηρακλή και θέλοντας και μη πολλοί από εμάς θα έκαναν κάποιους άσχημους συνειρμούς. Απο εκείνο το σημείο και μετά ο ΑΡΗΣ έκανε ίσως το πιο έξυπνο παιχνίδι της χρονιάς. Ρίχνοντας τον ρυθμό του αγώνα και παίζοντας εξαιρετική άμυνα κατάφερε να προβληματίσει τον Ατρόμητο που αν και είχε την υπεροχή δεν μπορούσε να απειλήσει την εστία του Διούδη. Ενώ με καθαρό μυαλό  και την μπάλα κάτω προσπαθούσε επίμονα να βρει τον δρόμο προς την εστία. Γιαννώτας, Οικονομόπουλος και Τάτος άγγιξαν το γκολ αλλά για λίγο η μπάλα δεν κατέληξε στα δίχτυα κάτι που έγινε στο 82' όπου ο Γιαννώτας έβγαλε μετά από ωραία ενέργεια τον Τάτο στο ύψος του πέναλτι και αυτός με καθαρό μυαλό έστειλε τη μπάλα στα δίχτυα στέλνοντας την ομάδα μας και όλο τον κόσμο του ΑΡΗ από την κόλαση στον παράδεισο. Έπιασαν τα ντοπαρίσματα του Παπαδόπουλου καθώς και η έμπνευση του να αφήσει τον Τάτο κορυφή ώστε να μπορεί να γίνει το στήριγμα της επίθεσης για τους υπόλοιπους όταν κάποιος θα περίμενε ότι θα έβαζε κορυφή τον Γιαννώτα μπας και με την ταχύτητα του καταφέρει και κερδίσει καμιά μακρινή μπαλιά.

Ρίγος συγκίνησης και υπερηφάνειας μας έπιασε όλους βλέποντας την ομάδα να αντιδρά έτσι τόσο στην φάση της αποβολής του Αγκάνθο όσο και στο γκολ και στο σφύριγμα της λήξης. Και άλλες ομάδες έχουμε δει να παλεύουν να επιβιώσουν αλλά τέτοιες αντιδράσεις επαγγελματιών ποδοσφαιριστών δεν έχουμε ξαναδεί. Ηρωικός ο κόσμος που βρέθηκε στο Περιστέρι και κατάφερε να μείνει ψύχραιμος παρά τις εξόφθαλμες προκλήσεις του Στυλιάρα. Εκτός από την φάση του Αγκάνθο που ήταν εξόφθαλμη και το επιθετικό στο 29' σε μια φάση όπου αγκαλιάζουν και ρίχνουν 2 παίκτες του ΑΡΗ ο Στυλιάρας έδειξε τις διαθέσεις του. Προφανώς στη συνέχεια κατάλαβε ότι ήδη είχε κάνει αρκετά και αποφάσισε να πατήσει φρένο. Βγήκε επιτέλους μια ανακοίνωση κατά της διαιτησίας που μετά από αυτό που έγινε και ο τελευταίος φίλαθλος στην Ελλάδα κατάλαβε ότι κυνηγάνε τον ΑΡΗ να τον ρίξουν. Τίποτα δεν τέλειωσε σήμερα αλλά όσο είμαστε ζωντανοί θα παλεύουμε με όλες μας τις δυνάμεις. Ομάδα διοίκηση και κόσμος μια γροθιά στη μάχη! Δυνατά πιο δυνατά πιο δυνατά ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

Λίγα λόγια μπορεί να πει κανείς για το ισόπαλο 0-0 κόντρα στην Ξάνθη μιας και ότι και αν έχει γίνει κατά την διάρκεια του αγώνα ή και πριν αν θέλετε με τις "περίεργες" επιλογές του Αλκαράθ ή ακόμη και τον μη καταλογισμό πέναλτι πάνω στον Γιαννώτα όλα επισκιάζονται από τις 3 τεράστιες ευκαιρίες, με τις 2 από αυτές να είναι σε σχεδόν κενή εστία από ελάχιστη απόσταση. Όταν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες το μόνο που σου μένει είναι να τα βάλεις με τον εαυτό σου και να πεις ευτυχώς που δεν έφαγες και κανα γκολ στην αντεπίθεση όπως είναι ο άγραφος νόμος του ποδοσφαίρου.

Αρκετά καλός παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα, είχε διάθεση, ενέργεια και οι παίκτες στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα προσπάθησαν να βγουν μπροστά. Ιδίως στο Β ημίχρονο πολλές φορές  κυρίως από την αριστερή πλευρά είδαμε τους Μαργαρίτη, Σουνά και Αγκάνθο να συνδυάζονται ωραία και να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις για γκολ. Ένα γκολ που θα μπορούσε πάρα πολύ εύκολα να είχε έρθει αν υπήρχε περισσότερη συγκέντρωση και ψυχραιμία στην τελική προσπάθεια. Τόσο η κοντινή κεφαλιά του Αγκάνθο, όσο και η χαμένη ευκαιρία του Καραγιάννη αλλά και του Τριανταφυλλάκου στο φινάλε της αναμέτρησης μετά την εξαιρετική πάσα του Γιαννώτα ήταν 3 ευκαιρίες που έπρεπε τουλάχιστον μια να καταλήξει στα δίχτυα. Όταν τα χάνεις αυτά όλα τα υπόλοιπα περνάνε σε δεύτερη μοίρα. Η επιστροφή του Πουλίδο σε συνδυασμό με τον καλή παρουσία του Βελλίδη που όσες φορές χρειάστηκε ήταν εκεί ήταν ο βασικός λόγος που ύστερα από 11 παιχνίδια κρατήσαμε το μηδέν στην άμυνα. Τι να το κάνεις όμως όταν δεν μπορείς να σκοράρεις σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι. Μπορεί ο Γιαννώτας να έκανε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του και να εκνεύρισε με τις ενέργειες του αλλά και σήμερα φάνηκε ξεκάθαρα ότι αποτελεί κεφάλαιο για τον ΑΡΗ και ακόμη και στην κακή του μέρα μπορεί να βγάλει γκολ είτε κερδίζοντας πέναλτι που του αρνήθηκε ο Στυλιάρας είτε δίνοντας μισό γκολ στον Τριανταφυλλάκο που δεν μπόρεσε να το κάνει ολόκληρο. Καθυστερημένη η αντίδραση του Αλκαράθ από τον πάγκο όταν είχε φανεί από το 60' και μετά ότι η ομάδα αρχίζει να μένει από δυνάμεις. Μπορεί ο Αγκάνθο παίζοντας τραυματίας να έμεινε από δυνάμεις και κάπως έτσι να δικαιολογείται η αντικατάσταση του αλλά αλλαγή στο 89΄σε ένα τέτοιο παιχνίδι είναι κάτι που ίσως να μην έχουμε ξαναδεί.

Ολοένα και περισσότερο θυμίζει η πορεία του ΑΡΗ εκείνες τις μαύρες χρονιές που πέσαμε κατηγορία. Αδυναμία της ομάδος να πάρει καθοριστικά αποτελέσματα, κυνήγι από διαιτησία και αθλητικούς δικαστές, διοίκηση ανήμπορη να αντιδράσει και να βοηθήσει την ομάδα ουσιαστικά και κόσμος μπερδεμένος που κάθε Κυριακή απογοητεύεται και περισσότερο. Ωραία τα λέμε για νέες "δυνατές" διοικήσεις για να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας.  Φορολογική ενημερότητα πήραμε? Διασυνδέσεις ή τρόποι για να βρεθούν χρηματικοί πόροι και να κάνουμε καμιά μεταγραφή ώστε να ενισχυθεί η ομάδα υπάρχουν ή μόνο λόγια να χαϊδεύουμε αυτιά να κυλήσει η χρονιά και να κάνουμε όλοι μαζί "μπλουμ" παρέα? Και με το ροστερ τι ακριβώς γίνεται? Ξαφνικά μετά από 15 αγωνιστικές αποφασίσαμε να "κρεμάσουμε" μερικούς γιατί δεν είχαν την αναμενόμενη απόδοση? Τουλάχιστον Γκέσιος και Κανούλας είχαν καταφέρει και να στείλουν 2-3 φορές την μπάλα στα δίχτυα...