Μετά από μια εβδομάδα όπου παρέλασαν από τα ΜΜΕ μέλης της διοίκησης και του ARIS Golden Club για να εξυμνήσουν το έργο του Β.Αγγέλου, κάτι που συνηθίζεται μετά στραπάτσα σαν και αυτό με τον Ολυμπιακό ήρθε η ώρα για έναν αγώνα κόντρα σε μια ομάδα που είναι στα μέτρα του ΑΡΗ. Το ευχάριστο είναι ότι ίσως για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια ακούσαμε από επίσημα χείλη τη λέξη "πρέπει" σε ότι έχει να κάνει με τη νίκη στον αγώνα με τον Ηλυσιακό. Αφού ηττηθήκαμε από όλες τις ομάδες που βρίσκονται στην πρώτη 5αδα της βαθμολογίας και λογικά θα τερματίσουν και εκεί ήρθε η σειρά των ομάδων που βρίσκονται από τη μέση της βαθμολογίας και κάτω. Αυτό σημαίνει από τη μια ότι το πρόγραμμα γίνεται σαφώς πιο βατό και ο ΑΡΗΣ μας έχει τη δυνατότητα να σκαρφαλώσει στην βαθμολογία από την άλλη σημαίνει ότι στόχος θα πρέπει να είναι η νίκη και όχι η απλή συγκομιδή εμπειριών που θα χρησιμοποιηθούν σε κάποιο πολυετές πλάνο.

Αντίπαλος μας ο Ηλυσιακός  που με 1 νίκη λιγότερη από εμάς προσπαθεί στα τελευταία παιχνίδια να κάνει την αντεπίθεση του και να αναπληρώσει το χαμένο βαθμολογικό έδαφος. Μια μετριότατη ομάδα που βασίζεται στην καλή ημέρα των  αμερικανών του και κυρίως των Ντι Τζέι Στέφενς και Κέβιν Άντερσον. Ενώ οι έμπειροι Έλληνες της ομάδος Χατζής, Καυκής και Δορκοφίκη έχουν ενεργό ρόλο στην ομάδα. Τα ως τώρα αποτελέσματα του Ηλυσιακού δείχνουν μια μέτρια ομάδα που παλεύει όλα τα παιχνίδια και αν υποτιμηθεί μπορεί να κάνει τη ζημιά. Κάτι που παραλίγο θα έκανε μέσα στην έδρα του Πανιωνίου πριν 2 αγωνιστικές. Το καλό στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ότι ο ΑΡΗΣ μας δεν έχει την πολυτέλεια να υποτιμήσει κανέναν και από εκεί θα ξεκινήσει για να φθάσει στη νίκη. Στα παιχνίδια με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό κατά διαστήματα η ομάδα μας έδειξε εξαιρετικά στοιχεία παρόλα αυτά ένας αγώνας μπάσκετ διαρκεί 40' και αυτό που μετράει είναι το τελικό αποτέλεσμα με την συμπλήρωση των 40 αγωνιστικών λεπτών. Έτσι λοιπόν οι παίκτες του Β.Αγγέλου θα πρέπει να δείξουν διάρκεια στο παιχνίδι τους και να αποδείξουν ότι οι 2 συνεχόμενες "άσχημες" ήττες με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό αντίστοιχα ήταν αποτέλεσμα της διαφοράς δυναμικότητας των 2 ομάδων και όχι της χαμένης αυτοσυγκέντρωσης που σε συχνά πυκνά δείχνουν παίκτες και προπονητής ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Χαντ και Τσακαλέρης πιθανόν να αγωνιστούν κανονικά ενώ πιθανόν και ο φορμαρισμένος Σαρικόπουλος να πάρει μεγαλύτερο χρόνο συμμετοχής. Ευκαιρία θα αποτελέσει το αυριανό παιχνίδι και για τον Μ.Πελεκάνο να επιστρέψει στις καλές εμφανίσεις μιας και εδώ και αρκετούς αγώνες δεν βλέπεται. Δύσκολα πάντως θα πάμε σε μια εύκολη νίκη χωρίς το κλασσικό "σασπένς" που προσφέρει ο φετινός ΑΡΗΣ.

Σε σχέση πάντως με πέρσι ο πήχης βρίσκεται πολύ χαμηλά και θεωρώ δεδομένο ότι η "βελτίωση" θα συνεχιστεί και αύριο. Πέρσι ο ΑΡΗΣ μετά από υπερπροσπάθεια είχε νικήσει με 64-63 μέσα στο Παλέ φτάνωντας σε αυτό το 15-0 απέναντι στον Ηλυσιακό, ένα ρεκόρ που για λόγους που δεν μπορώ να κατανοήσω(έχοντας ως γνώμονα τη χαώδη διαφορά που υπάρχει σαν μπασκετικά μεγέθη ανάμεσα στις 2 ομάδες) αναπαράγεται διαρκώς από τα κιτρινόμαυρα ΜΜΕ. Ας ελπίσουμε αύριο όσοι βρεθούμε στο Παλέ να απολαύσουμε μια εύκολη νίκη της ομάδος μας, συνοδευόμενη από μια καλή εμφάνιση που θα μας φτιάξει ενόψει του ημιτελικού με τον Πανιώνιο. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε...

ΥΓ. Καλή η αισιοδοξία και η πίστη που δείχνουν οι διοικούντες της ΚΑΕ και του ARIS Golden Club στο πρόσωπο του Β.Αγγέλου αλλά θα ήταν προτιμότερο να είναι λίγο πιο μετρημένοι στα λόγια τους. Δηλώσεις σαν και αυτές χρίζουν αναλώσιμους ανθρώπους βασιλικότερους του βασιλέως, ενισχύουν τον εφησυχασμό και σε περίπτωση που τα αποτελέσματα στο μέλλον δεν είναι τα επιθυμητά(όπως και σήμερα) πολλοί ίσως να διστάσουν να κάνουν το σωστό για το καλό του ΑΡΗ φοβούμενοι μην εκτεθούν προσωπικά μετά από τέτοιου είδους δηλώσεις.

Όπως άσχημα ξεκίνησε το παιχνίδι ο  ΑΡΗΣ μας απέναντι στον Ολυμπιακό έτσι άσχημα το τελείωσε με αποτέλεσμα να μην αποφύγει για ακόμη μια χρονιά τη συντριβή και η αρκετά καλή παρουσία της ομάδος για 2 ολόκληρα δεκάλεπτα να αποτελεί μια ασήμαντη λεπτομέρεια που γρήγορα θα ξεχαστεί. Μια εμφάνιση για 2 ολόκληρα δεκάλεπτα απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης που αν και "παρουσίασε" σε μεγάλο βαθμό το ταλέντο και τις δυνατότητες που έχει ο φετινός ΑΡΗΣ όσο η ομάδα δεν πετυχαίνει να έχει την απαιτούμενη συγκέντρωση και να φθάνει στη νίκη θα αποτελεί ένα ανούσιο άλλοθι και τίποτα παραπάνω. Φυσικά όταν ολόκληρη η ομάδα έχει βυθιστεί τα τελευταία χρόνια σε μια απίστευτη ηττοπάθεια λογικό είναι και οι παίκτες μας να μην έχουν στο νου τους ούτε τη νίκη και φυσικά ούτε την αποφυγή διασυρμών σαν τον σημερινό που ξενερώνουν ακόμη περισσότερο τον κόσμο της ομάδος.

Αγωνιστικά ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε αδικαιολόγητα νωθρά και έδειξε σημάδια ερασιτεχνικής ομάδος. Ανεξήγητα αργές επιστροφές στην άμυνα, απλοί θεατές στο επαναλαμβανόμενο πικ εν ρολ του αντιπάλου και παιδαριώδη λάθη στην επίθεση. Ούτε καν προσπάθεια να ελέγξουν το ρυθμό και να προβληματίσουν τον Ολυμπιακό. Παρόλα αυτά η καλή επιθετική βραδιά του Βεζένκωφ για ακόμη ένα παιχνίδι σε συνδυασμό με την ομαδική άμυνα που σοβαρεύτηκε για ένα σημαντικό χρονικό διάστημα μας έφερε κοντά στο σκορ με αποκορύφωμα το 59-54 με τη λήξη του τρίτου δεκαλέπτου. Εκεί όμως όλα αυτά που συχνά πυκνά αναφέρουμε για την έλλειψη σωστής νοοτροπίας και σεβασμού της ιστορίας του ΑΡΗ βρήκαν απόλυτη εφαρμογή και το 34-7 επιμέρους σκορ στο τέταρτο δεκάλεπτο επισημοποίησε άλλη μια συντριβή. Φυσικά αν σε αυτό το χρονικό διάστημα κάποιος λογικός θα περίμενε μια προσπάθεια να κρατηθεί χαμηλό τέμπο στο παιχνίδι, ίσως με πιο σκληρή άμυνα και περισσότερα φάουλ έπεσε έξω μιας και ο ΑΡΗΣ μας το μόνο που έκανε ήταν να γίνει σάκος του μποξ και να ξεφτιλιστεί ζωντανά στους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Και αν απελπισμένα περιμέναμε κάποια κίνηση ή αντίδραση από τον πάγκο αυτή ήρθε  με την είσοδο του νεαρού Μήτογλου για πρώτη φορά φέτος έτσι ώστε κάποιοι να μην προλάβουν να αναρωτηθούν για το χάλι της ομάδος και να επικεντρωθούν στο γενικότερο πλάνο της ανάπτυξης κάποιων ταλέντων. Άλλωστε και η διαχείριση του ροστερ σε όλη την διάρκεια του αγώνα ήταν η γνωστή "περίεργη" με τον πολύ καλό Σαρικόπουλο να αγωνίζεται μόνο για 13', τον Γκίκα σε σημείο που έχει βάλει 5 συνεχόμενους πόντους και 1 ασίστ να κάθεται στον πάγκο και τους Πελεκάνο και Μούρτο παρά τις συνεχόμενες κακές επιλογές τους  να παραμένουν στο παιχνίδι. 

Είναι τραγελαφικό αυτό που συμβαίνει με τον μπασκετικό ΑΡΗ μιας και από παιχνίδια σαν το σημερινό υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων της ομάδος, δημοσιογράφων και απλού κόσμου που απομονώνουν τα θετικά και μένουν μόνο σε αυτά. Όταν όμως τους μιλήσεις για το τελικό αποτέλεσμα θα σου πουν τι 20, τι 30, τι 40, τι 50... Αν βέβαια με την ίδια λογική τους πεις τι ανταγωνιστικός για 20', τι ανταγωνιστικός για 1' το αποτέλεσμα είναι το ίδιο εκεί κάπου κολλάμε... Θα κρατήσουμε την εξαιρετική παρουσία του Βεζένκωφ για ακόμη ένα παιχνίδι, κάτι που λογικά αυξάνει την αξία του στο μπασκετικό χρηματιστήριο. Ίσως η μόνη ελπίδα για να ξεφύγει ο ΑΡΗΣ από αυτή τη μιζέρια είναι να χρυσοπουλήσουμε τον συγκεκριμένο αθλητή και να συνεχίσουμε την εκτροφή ταλέντων με πιο αξιόμαχη ομάδα που δεν θα ξευτιλίζεται μέσα σε 5' .  Ως τότε υπομονή... Πάντως σύμφωνα με την πρόβλεψη που είχαμε κάνει στο ποστ που προηγήθηκε του αγώνα η βελτίωση που μας έχουν υποσχεθεί συνεχίστηκε και σήμερα και έτσι οι 35 πόντοι διαφοράς που ηττηθήκαμε πέρσι στο ΣΕΦ φέτος μειώθηκαν στους 32! ΟΥΑΟΥ!

ΥΓ. Νέα υπηρεσία εγκαινίασε η ΚΑΕ ΑΡΗΣ όπου ενημερώνει τους κατόχους διαρκείας για το τελικό αποτέλεσμα των αγώνων μέσω SMS. Καλά όλα αυτά αλλά με αποτελέσματα σαν το σημερινό μάλλον θα έπρεπε μετά την αναφορά στο σκορ του αγώνα να υπάρχει και ένα νούμερο με έξτρα χρέωση για sms παραπόνων μπας και μαζευτεί κανά φράγκο παραπάνω. 

ΥΓ2. Κατανοητός ο υπερβάλλων ζήλος που δείχνουν τα ανθρωπάκια με τα γκρι για να δώσουν κανά σφύριγμα παραπάνω στον Ολυμπιακό. Λίγη διακριτικότητα παραπάνω δεν βλάπτει. Φάσεις όπως σπρωξίματα, τραβήγματα και συγκρούσεις που δεν σφυρίζονται απλά προσβάλλουν τη νοημοσύνη του κόσμου που παρακολουθεί το παιχνίδι ανεξάρτητα από οπαδικές προτιμήσεις.

ΥΓ3. Όσο για τους σχολιαστές της κρατικής τηλεόρασης και τους καλεσμένους τους, αν δεν γνωρίζουν τους κανονισμούς ή φοβούνται να πουν το σωστό καλύτερα ας αφήσουν τις διαιτητικές αποφάσεις ασχολίαστες όπως συνηθίζουν.

Για μια ακόμη "σκληρή προπόνηση" ετοιμάζεται ο Β.Αγγέλου και οι παίκτες του που σύμφωνα με την  "εμφάνιση που πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τη συνέχεια" όπως δήλωσε μετά τη λήξη του αγώνα με τον μέτριο Παναθηναϊκό τα πράγματα αναμένεται να είναι πολύ πιο δύσκολα απέναντι στον πρωταθλητή Ευρώπης Ολυμπιακό. Είναι υπερβολικά μίζερο και λυπηρό να ακούς ανθρώπους που αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ στις δηλώσεις τους να μην αναφέρουν καν την λέξη νίκη ή έστω μια κλασσική δήλωση ότι ο ΑΡΗΣ σε κάθε παιχνίδι κατεβαίνει για τη νίκη και θα παλέψει για αυτή ανεξάρτητα από τη διαφορά δυναμικότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες. Άραγε σε μια νεανική ομάδα όπως είναι ο ΑΡΗΣ με αθλητές που έχουν πλούσιο ταλέντο αλλά βρίσκονται στο ξεκίνημα της καριέρας τους πόσο κακό μπορεί να κάνει να "μπολιάζονται" σε μια νοοτροπία όπου η λέξη νίκη θεωρείται ταμπού...

Έτσι λοιπόν και εμείς θα "σεβαστούμε" το πολυετές πλάνο της διοίκησης και του προπονητή και θα αντιμετωπίσουμε και εμείς το αυριανό παιχνίδι κόντρα στον Ολυμπιακό σαν υπόθεση ρουτίνας. Καμία αγωνιστική ανάλυση, κανένα αγωνιστικό πρέπει. Το μόνο που θα κάνουμε είναι να αναδημοσιεύσουμε ένα μέρος από το κείμενο που προηγήθηκε του αγώνα με τον Παναθηναϊκό

" "Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως" συνήθιζαν να λένε οι αρχαίοι Έλληνες και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε και εμείς μέσα από το PlanetARIS.gr όσο κουραστικοί και αν γινόμαστε. Έτσι λοιπόν για ακόμη μια φορά πριν ένα παιχνίδι απέναντι στους "μεγάλους" των Αθηνών θα αναφερθούμε στην μπασκετική Αυτοκρατορία του ΑΡΗ που εκτός συνόρων και σαν το φτωχό Έλληνα συγγενή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ κοιτούσε κάθε αντίπαλο στα μάτια με αποτέλεσμα να καταφέρει να αγωνιστεί σε 3 συνεχόμενα Final Four και να στρέψει όλα τα φώτα πάνω του. Τότε που οι άλλες οι ομάδες αγωνιζόντουσαν με περισσότερους από 1 ξένους τη στιγμή που  ο ΑΡΗΣ έπαιρνε εξτρά ξένο μόνο για την Ευρώπη και τη στιγμή που οι ομάδες από άλλες χώρες είχαν φθάσει στο σημείο να "στέλνουν" παίκτες στο NBA όταν στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου αγωνιζόντουσαν πραγματικοί γίγαντες.  Ναι κάποιος θα μου πει ότι ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν έχει Γκάλη, Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά... αλλά και οι αντίπαλοι μας δεν έχουν Κούκοτς, Ντίβατς, Σαν Επιφάνιο, Τζάμσι, Μακαντού, Ράτζα, Μαγκί, Νόρις, Ντακουρί, Οστρόφσκι κτλ.

Η ουσία λοιπόν δεν έχει να κάνει τόσο με τους παίκτες που απαρτίζουν τις 2 ομάδες και τη διαφορά δυναμικότητας στα ρόστερ αλλά με τον τρόπο που ο ΑΡΗΣ αντιμετώπιζε όλα εκείνα τα παιχνίδια. Χωρίς φόβο, χωρίς κυνισμό και χωρίς ίχνος ηττοπάθειας. Αντιθέτως κάθε Ευρωπαϊκή αναμέτρηση κόντρα στα μεγαθήρια της Ευρώπης ήταν για αυτούς σαν μια ανεπανάληπτη πρόκληση, μια μοναδική ευκαιρία που όλοι οι παίκτες που φορούσαν τη φανέλα με το Θεό του Πολέμου στο στήθος θέλανε να την αρπάξουν από τα μαλλιά.  Για αυτό λοιπόν το πρώτο από όλα που πρέπει να κάνει πρώτα ο Β.Αγγέλου και μετά να το μεταδώσει και στους παίκτες του είναι να διεκδικήσει το δικαίωμα του στη νίκη, να πιστέψει στη νίκη, να ψάξει να βρει τους τρόπους για να πάρει τη νίκη και να παλέψει με όλες του τις δυνάμεις για να το καταφέρει. Αυτή πρέπει να είναι η νοοτροπία που να πηγάζει από τον κόσμο της ομάδος και να περνάει σε διοίκηση, προπονητή και παίκτες."

ΥΓ1. Και επειδή μερικοί  συνΑρειανοί είναι "αχάριστοι" και δεν διακρίνουν την πρόοδο και τη βελτίωση στον μπασκετικό ΑΡΗ σύμφωνα με το πλάνο διοίκησης και προπονητή θα το αναλύσουμε με αριθμούς. Πέρσι ο ΑΡΗΣ έχασε εύκολα στο Παλέ από τον μπάογκ, διασύρθηκε από τον Πανιώνιο και το Ρέθυμνο, με 15 πόντους από τον Παναθηναϊκο ενώ είχε χάσει και εκτός από ΚΑΟΔ και Απόλλων Πατρών. Φέτος όμως χάσαμε στην παράταση από τον μπάογκ, για ένα καλάθι από τον Πανιώνιο, με 7 πόντους από το Ρέθυμνο, 14 πόντους από τον Παναθηναϊκό ενώ κερδίσαμε ΚΑΟΔ και Απόλλων Πατρών. Αν αύριο λοιπόν καταφέρουμε και τα πάμε καλύτερα από το περσινό 100-65 στο ΣΕΦ τότε νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει τα αποτελέσματα της δουλειάς που γίνεται φέτος.

ΥΓ2. Όλο το παραπάνω κείμενο δεν έχει σκοπό να μειώσει την ομάδα μας που την λατρεύουμε παθολογικά αλλά να αφυπνίσει τη διοίκηση, τον προπονητή και ένα μεγάλο κομμάτι του  κόσμου που έχει συμβιβαστεί με μια μίζερη νοοτροπία που δεν αρμόζει στην ιστορία του ΑΡΗ. Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε, γιατί πλησιάζει και ο ημιτελικός κυπέλλου με τον Πανιώνιο...

Άλλο ένα ξενέρωτο και άγευστο "ντέρμπι" παρακολουθήσαμε στο Παλέ όπου παίκτες και προπονητής έστειλαν για ακόμη μια φορά το μίζερο μήνυμα στον κόσμο της ομάδος ότι ακόμη και η ελπίδα/επιθυμία για να δεις τον φετινό ΑΡΗ να κοντράρει μια σοβαρή ομάδα είναι απαγορευτική. Με ένα ρεσιτάλ αστείων και ανεξήγητων ως ένα σημείο λαθών εντός και εκτός παρκέ ο μέτριος Παναθηναϊκός έκανε άλλη μια δυνατή προπόνηση απέναντι στον ΑΡΗ. Η "λευκή πετσέτα" που πετάχτηκε πολύ νωρίς στο τέταρτο δεκάλεπτο από τον πάγκο όπου απλά παρατηρούσε την εξέλιξη του αγώνα είναι άλλη μια "μαχαιριά" στο ήδη πληγωμένο γόητρο κάθε μπασκετικού Αρειανού.

Αν και ο ΑΡΗΣ πέτυχε το πρώτο καλάθι του αγώνα, όταν στα  πρώτα δευτερόλεπτα και στην επαναφορά που γίνεται από το κέντρο  δυσκολεύεσαι να αλλάξεις τη μπάλα και μετά βίας αποφεύγεις το λάθος τότε μάλλον δύσκολα μπορείς να περιμένεις κάτι καλύτερο στη συνέχεια.  Ο Παναθηναϊκός έδειξε 2 διαφορετικά πρόσωπα. Ένα αποφασιστικό και εκνευριστικά εύστοχο στο πρώτο δεκάλεπτο και ένα μέτριο με πολλά προβλήματα σε ριμπάουντ και επίθεση στα υπόλοιπα 3 δεκάλεπτα. Είναι χαρακτηριστικό ότι οι ψηλοί του Παναθηναϊκού αντιμετώπισαν τεράστια προβλήματα στο μαρκάρισμα του Σαρικόπουλου ενώ στο πρώτο ημίχρονο αναλώθηκαν κυρίως σε μακρινά σουτ. Για καλή τους τύχη η "λύση" ήρθε από τον πάγκο του ΑΡΗ όπου με τον Σαρικόπουλο να ξεχνιέται στον πάγκο και τον Ασημακόπουλο να αγωνίζεται απέναντι στον πολύ πιο δυνατό Γκιστ ο Παναθηναϊκός κατάφερε να αποκτήσει ξεκάθαρο πλεονέκτημα κοντά στο καλάθι και ακόμη παίκτες σαν τον Παπά που έπεφταν σε "τοίχος" στο Α ημίχρονο όποτε προσπαθούσαν να μπουν μέσα στην επανάληψη οι διάδρομοι ήταν ανοιχτοί και η απειλή στον αέρα μηδαμινή. Όσο για την επίθεση εκεί και αν τα πράγματα δεν ήταν για κλάματα. Αμφιβάλλω αν σε ολόκληρο το Β ημίχρονο έγινε μια οργανωμένη επίθεση κάτι που σημαίνει ότι οι παίκτες μας πήγαιναν σε προσωπικές ενέργειες και σε σουτ στη λήξη του χρόνου με αποτέλεσμα τις κάκιστες επιλογές και τα αβίαστα λάθη. Ο Β.Αγγέλου θεώρησε ότι τον Σαρικόπουλο δεν έπρεπε να τον αξιοποιήσει άλλο μιας και ο Πεδουλάκης δεν έβαζε μέσα Μπατίστ ή Μαυροκεφάλιδη και παρόλο που η διαφορά ανέβαινε και ο Παναθηναϊκός έλεγχε το παιχνίδι με μεγαλύτερη ευκολία αυτός ως συνήθως επέμενε στην επιλογή. Ενώ το άλλο "τρικ" του Β.Αγγέλου που έμεινε ανεξήγητο είναι η χρησιμοποίηση του Λαρετζάκη στη σημερινή αναμέτρηση που αγωνίστηκε σχεδόν 5', δηλαδή όσο δεν είχε αγωνιστεί στις προηγούμενες 6 αγωνιστικές. Όχι ότι μας φταίει το παλικάρι σε κάτι ή έκανε κάτι πιο στραβό από τους υπόλοιπους απλά δεν μπορώ να δω τη λογική του να χρησιμοποιείς έναν παίκτη που δεν τον εμπιστεύεσαι τις 6 προηγούμενες αγωνιστικές, ούτε καν στο παιχνίδι με τον Απόλλων Π. όταν η διαφορά είχε πάει στο +18 και ξαφνικά του δίνεις χρόνο συμμετοχής απέναντι στον Παναθηναϊκό. Αυτό που ήταν πραγματικά αξιολύπητο και μας πόνεσε πολύ ήταν η συμπεριφορά του τεχνικού τιμ στο τελευταίο δεκάλεπτο όπου απλά παρακολουθούσε τον Παναθηναϊκό και δεν έκανε την παραμικρή προσπάθεια για να αλλάξει κάτι. Ενώ η διαφορά μεγάλωνε και το παιχνίδι φαινόταν να χάνεται ο Β.Αγγέλου προτίμησε να κρατήσει το τάιμ άουτ 1.30' πριν το τέλος όταν ο Παναθηναϊκός ήταν το +14... Αν δεν μπορείς να διακρίνεις ποιος παίκτης είναι σε καλή βραδυά να τον αφήσεις μέσα, ποιος δεν πατάει καλά ή δεν του βγαίνει το παιχνίδι για να τον αφήσεις στον πάγκο ή δεν μπορείς να κάνεις τίποτα να αλλάξεις κάτι τότε μάλλον η ομάδα πάει με αυτόματο πιλότο.

O Παναθηναϊκός είναι καλύτερη ομάδα από τον ΑΡΗ αλλά κάποια στιγμή είναι καλό να δούμε πιο καθαρά τα πράγματα και να μην δικαιολογούμε την αδυναμία να κάνεις σωστά μια επαναφορά, να προσπαθήσεις να βγάλεις ένα σύστημα στην επίθεση ή ακόμη και να κάνεις ένα φάουλ για να σταματήσεις τον χρόνο...Τους νεότερους σε ηλικία που δεν έχουν προλάβει να δουν πραγματικό μπάσκετ τους καταλαβαίνω για τη διαστρεβλωμένη εικόνα που μπορεί να έχουν για πως ακριβώς πρέπει να παίζεται αυτό το άθλημα που λέγεται μπάσκετ. Για οποιοδήποτε άλλον νοήμων που ασχολείται με το μπάσκετ για 30 χρόνια ή και περισσότερα δηλώσεις όπως αυτές του Αγγέλου "ότι η σημερινή εμφάνιση πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τη συνέχεια"  προκαλούν νευρικό γέλιο. Εκτός και αν ο κόουτς το εννοεί σαν παράδειγμα προς αποφυγή. Δεν βαριέσαι... το 2016 θα είμαστε καλά... μπράβο στα παιδιά και στον προπονητή τους...

"Επανάληψη μήτηρ πάσης μαθήσεως" συνήθιζαν να λένε οι αρχαίοι Έλληνες και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε και εμείς μέσα από το PlanetARIS.gr όσο κουραστικοί και αν γινόμαστε. Έτσι λοιπόν για ακόμη μια φορά πριν ένα παιχνίδι απέναντι στους "μεγάλους" των Αθηνών θα αναφερθούμε στην μπασκετική Αυτοκρατορία του ΑΡΗ που εκτός συνόρων και σαν το φτωχό Έλληνα συγγενή του Ευρωπαϊκού μπάσκετ κοιτούσε κάθε αντίπαλο στα μάτια με αποτέλεσμα να καταφέρει να αγωνιστεί σε 3 συνεχόμενα Final Four και να στρέψει όλα τα φώτα πάνω του. Τότε που οι άλλες οι ομάδες αγωνιζόντουσαν με περισσότερους από 1 ξένους τη στιγμή που  ο ΑΡΗΣ έπαιρνε εξτρά ξένο μόνο για την Ευρώπη και τη στιγμή που οι ομάδες από άλλες χώρες είχαν φθάσει στο σημείο να "στέλνουν" παίκτες στο NBA όταν στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου αγωνιζόντουσαν πραγματικοί γίγαντες.  Ναι κάποιος θα μου πει ότι ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν έχει Γκάλη, Γιαννάκη και τα άλλα παιδιά... αλλά και οι αντίπαλοι μας δεν έχουν Κούκοτς, Ντίβατς, Σαν Επιφάνιο, Τζάμσι, Μακαντού, Ράτζα, Μαγκί, Νόρις, Ντακουρί, Οστρόφσκι κτλ.

Η ουσία λοιπόν δεν έχει να κάνει τόσο με τους παίκτες που απαρτίζουν τις 2 ομάδες και τη διαφορά δυναμικότητας στα ρόστερ αλλά με τον τρόπο που ο ΑΡΗΣ αντιμετώπιζε όλα εκείνα τα παιχνίδια. Χωρίς φόβο, χωρίς κυνισμό και χωρίς ίχνος ηττοπάθειας. Αντιθέτως κάθε Ευρωπαϊκή αναμέτρηση κόντρα στα μεγαθήρια της Ευρώπης ήταν για αυτούς σαν μια ανεπανάληπτη πρόκληση, μια μοναδική ευκαιρία που όλοι οι παίκτες που φορούσαν τη φανέλα με το Θεό του Πολέμου στο στήθος θέλανε να την αρπάξουν από τα μαλλιά. Το μπάσκετ έχει αλλάξει, ο ΑΡΗΣ έχει φθίνουσα πορεία τη στιγμή που ο Παναθηναϊκός αναμφισβήτητα είναι ένα Ευρωπαϊκό μεγαθήριο, αυτό όμως δεν πρέπει να είναι αρκετό για να "αποδυναμώνει" την προσπάθεια μας να κερδίσουμε. Για αυτό λοιπόν το πρώτο από όλα που πρέπει να κάνει πρώτα ο Β.Αγγέλου και μετά να το μεταδώσει και στους παίκτες του είναι να διεκδικήσει το δικαίωμα του στη νίκη, να πιστέψει στη νίκη, να ψάξει να βρει τους τρόπους για να πάρει τη νίκη και να παλέψει με όλες του τις δυνάμεις για να το καταφέρει. Αυτή πρέπει να είναι η νοοτροπία που να πηγάζει από τον κόσμο της ομάδος και να περνάει σε διοίκηση, προπονητή και παίκτες. Έτσι νιώθαμε κάποτε, έτσι θέλουμε να νιώσουμε και τη Κυριακή το απόγευμα στο Παλέ. Ο Παναθηναϊκός δεν βρίσκεται σε καθόλου καλή κατάσταση και ο Α.Πεδουλάκης είναι υπ ατμό. Ας δουν λοιπόν πως ο Ολυμπιακός  και οι λοιπές Ευρωπαϊκές ομάδες κατάφεραν να τον κερδίσουν και ας επιχειρήσουμε να κάνουμε και εμείς κάτι ανάλογο. Ο Παναθηναϊκός σε αντίθεση με τις υπόλοιπες ομάδες που έχουμε αντιμετωπίσει ως τώρα δεν είναι ομάδα στην οποία μπορείς να επικεντρωθείς σε έναν ή δύο παίκτες. Αντιθέτως έχει μια πλειάδα παικτών που μπορούν να σου κάνουν τη ζημιά και για αυτό η ομαδική πιεστική άμυνα με σωστές αλληλοκαλύψεις θα πρέπει να είναι η αιχμή του δόρατος μας. Οι παίκτες μας θα πρέπει να τρέξουν και να πιέσουν πολύ τους αντιπάλους τους ώστε να τους κουράσουν μιας και ο Παναθηναϊκός λόγω και της τιμωρίας που είχε στην Ευρωλίγκα τον τελευταίο μήνα έχει ταλαιπωρηθεί αρκετά σε σχέση με την ειδική μεταχείριση που συνήθως έχει στην Ελλάδα όπου με συνοπτικές διαδικασίες θα μπορούσε να ζητήσει τη μετάθεση ή αναβολή του αγώνα για λόγους κούρασης. Από τη στιγμή λοιπόν που κάτι τέτοιο δεν έχει γίνει ο ΑΡΗΣ θα πρέπει να τρέξει και να κουράσει τον αντίπαλο του. Αν όμως πραγματικά θέλουμε να κερδίσουμε θα πρέπει να βρούμε και τον δρόμο προς το καλάθι. Εκεί που για πρώτη φορά ίσως θα αντιμετωπίσουμε πραγματική άμυνα και όχι απλά τον κακό μας εαυτό. Επειδή όμως το σκοράρισμα είναι σε μεγάλο βαθμό θέμα ψυχολογίας και αυτοπεποίθησης θα πρέπει να κατανοήσουν οι παίκτες του ΑΡΗ ότι σε αυτό το παιχνίδι αυτά που μπορούν να χάσουν είναι ελάχιστα, ενώ το κέρδος από μια τέτοια νίκη μπορεί να είναι τεράστια. 

Όλα τα παραπάνω δεν ισχύουν μόνο για τη διοίκηση, τον προπονητή και τους παίκτες μας αλλά και όλο τον κόσμο του ΑΡΗ που εντέχνως έχει οδηγηθεί σε έναν μίζερο συμβιβασμό με την εύκολη ήττα σε παιχνίδια που θα έπρεπε να είναι ντέρμπι αλλά και την πρόχειρη δικαιολογία περί μπάτζετ, δυναμικής των αντιπάλων κτλ. Λες και ο μεγάλος ΑΡΗΣ ήταν κάτι αντίστοιχο με τον σύγχρονο  Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό και το μυστικό της επιτυχίας του ήταν τα εκατομμύρια που έχωναν οι ιδιοκτήτες του... Για αυτό λοιπόν την Κυριακή το απόγευμα γεμίζουμε το Αλεξάνδρειο, το κάνουμε Παλέ από τα παλιά και με δυναμικό παλμό(και όχι κάτι σαν juke box που απλά παίζει κάποια κομμάτια) σπρώχνουμε την ομάδα στη νίκη. Ο ΑΡΗΣ με τους Έλληνες παίκτες και τα νεαρά παιδιά έχει ξεκινήσει μια νέα επανάσταση όπως παλιά. Για να δικαιωθεί η προσπάθεια όλων μας όμως χρειάζεται ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΠΙΣΤΗ και ΝΙΚΕΣ!

Ο φετινός ΑΡΗΣ είναι κάτι το ξεχωριστό και παιχνίδια σαν το σημερινό είναι απλά η απόδειξη. Όταν από το σημείο της απόλυτης ικανοποίησης που βλέπεις τον ΑΡΗ να παίζει σωστά, με αυτοπεποίθηση και να κάνει περίπατο σε ένα θεωρητικά δύσκολο παιχνίδι φθάνεις μια ανάσα από το να σπάσεις την τηλεόραση σου τότε ναι θα πρέπει και εσύ να παραδεχθείς ότι αυτός ο ΑΡΗΣ ξεχωρίζει... Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και ο ΑΡΗΣ σήμερα πήρε μια νίκη που τη χρειαζόταν πάση θυσία αλλά ο τρόπος με τον οποίο ήρθε αυτή η νίκη μας αφήνει περισσότερο προβληματισμένους παρά χαρούμενους για το τελικό αποτέλεσμα. Για 3 δεκάλεπτα οι παίκτες του Β.Αγγέλου απέδειξαν ότι αυτά που λέγονται περί αδύναμου ρόστερ και απειρίας είναι λόγια του αέρα ενώ στο φινάλε φάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτή η ομάδα με μια "πινελιά" στην περιφέρεια από έναν παίκτη που δεν θα έτρεμε με τη μπάλα στα χέρια στα κρίσιμα δευτερόλεπτα θα μπορούσε να μεγαλουργήσει.

Αυτή τη φορά ο ΑΡΗΣ είχε επίθεση που έβγαζε φωτιές αλλά και άμυνα με ουσία που κατάφερε να βγάλει από το ξεκίνημα του αγώνα τα ατού του Απόλλων εκτός ρυθμού. Με τον Βεζένκωφ να πυροβολεί ασταμάτητα, τον Χαρίση πραγματικό ογκόλιθο κάτω από τα καλάθια και τους Μποχωρίδη και Αθηναίου να προσφέρουν λύσεις σε κρίσιμα χρονικά σημεία ο ΑΡΗΣ μετέτρεψε το ντέρμπι της αγωνιστικής σε περίπατο. Το +18 και η διψήφια διαφορά πόντων που βρισκόταν μπροστά η ομάδα μας για περίπου 35' αποτυπώνει στο απόλυτο την κυριαρχία των παικτών μας. Όλα αυτά μέχρι που ο Απόλλων μείωσε τη διαφορά κάτω από τους 10 πόντους και  η λέξη "ήττα" άρχισε να ακούγεται στο μυαλό των παικτών μας. Εκεί είδαμε τον γνωστό ΑΡΗ που δεν μπορεί να αλλάξει τη μπάλα ούτε από τη πλάγια γραμμή, να περάσει το κέντρο και να κάνει μια επίθεση της προκοπής. Όσοι είχαν την τύχη να βλέπουν το παιχνίδι  μάλλον θα συμφωνήσουν ότι ακόμη και όταν ο ΑΡΗΣ ήταν μπροστά με 5 πόντους 3' πριν το τέλος το παιχνίδι έμοιαζε χαμένο... Σε αυτό φυσικά συνηγορούσε η γνωστή και κουραστική απουσία καθαρού μυαλού και από τον πάγκο αλλά και η μεταμορφωμένη διαιτησία στο τέταρτο δεκάλεπτο με τα "κοράκια" να ντύνονται στα ασπρόμαυρα του Απόλλων Π. . Ευτυχώς ο Βεζένκωφ υπόγραψε αυτή τη σπουδαία του εμφάνιση με ένα καθοριστικό τρίποντο που έκανε το 73-76 και άλλαξε τις ισορροπίες της αναμέτρησης τη στιγμή που ο ΑΡΗΣ έμοιαζε ανήμπορος να αντιδράσει στις ορέξεις των αντιπάλων. Δύσκολα να σχολιάσεις αυτό το παιχνίδι αν δεν το κόψεις σε 2 σημεία μιας και είδαμε 2 διαφορετικές ομάδες, Μια ομάδα που τα έκανε σχεδόν όλα σωστά για 35' και μια άλλη που έμοιαζε με ομάδα εφηβικού στα τελευταία 5' του αγώνα. Θετικό που για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι βλέπουμε τον Αγγέλου να χρησιμοποιεί τον Χαρίση που σήμερα φάνηκε να υπερέχει ξεκάθαρα των αντιπάλων και να έχει αξιοσημείωτη παρουσία σε άμυνα και επίθεση. Άγνωστο γιατί  όταν τον άλλαζε δεν διατηρούσε παρόμοιο σχήμα με τον εξίσου ψηλό και δυνατό Σαρικόπουλο και χαμήλωνε το σχήμα με Ασημακόπουλο. Τα 4 καλάθια και φάουλ που πέτυχαν οι Αμερικάνοι κόντρα στον Ασημακόπουλο απλά δείχνουν ότι εκεί χρειαζόταν ένα πιο ψηλό και δυνατό κορμί για να τους αντιμετωπίσει. Ενώ απορίας άξιο είναι ο χρόνος που δόθηκε στον Χάντ όταν ήταν φανερό ότι ο Αμερικάνος τα είχε χαμένα. Πάντως σε σχέση με τη περσινή χρονιά και το κοουτσάρισμα του Αγγέλου εξίσου θετικό είναι ότι βλέπουμε παίκτες που αποδίδουν καλά όπως ο Βεζένκωφ και ο Αθηναίου να μένουν αρκετά μέσα στο γήπεδο και να μην χάνονται στο ανούσιο ροτέισον. 

Ανεξάρτητα από τον ψυχοφθόρο με τον οποίο ήρθε αυτή η νίκη ο ΑΡΗΣ σήμερα πήρε αυτό που ήθελε σε ένα παιχνίδι που είχε σαφώς περισσότερη σημασία από έναν αγώνα της 6ης αγωνιστικής. Με αυτή τη νίκη και τα ως τώρα αποτελέσματα έχει μπει ένα λιθαράκι ώστε να κάνουμε τουλάχιστον το ένα βηματάκι παραπάνω. Δηλαδή πέρσι βγήκαμε έκτοι, φέτος ίσως να καταφέρουμε να βγούμε πέμπτοι. Όχι ότι έχει ιδιαίτερη σημασία αλλά επιβάλλεται αυτή η "αναγέννηση" και το πλάνο με το νεανικό ρόστερ να συνδυάζεται με θετικά αποτελέσματα και βελτίωση.  Πάντως είναι κρίμα όταν η ομάδα έχει τέτοια παρουσία να εμφανίζονται τέτοιου μεγέθους αυτοκαταστροφικές τάσεις. Σίγουρα αν υπήρχε ένας έμπειρος παίκτης στην περιφέρεια(πχ. Κις) τότε τα πράγματα θα γινόταν πιο εύκολα αλλά ακόμη και έτσι μερικές προπονήσεις με κάνα σύστημα στις 4 γωνίες και γρήγορη κυκλοφορία της μπάλας ίσως να βοηθήσουν. Κάποτε χάναμε με 20 πόντους στο ημίχρονο και ήμασταν βέβαιοι ότι θα το γυρίσουμε και πλέον κερδίζουμε με 20 και αν δεν ακούσουμε το τελικό σφύριγμα της λήξης είμαστε μέσα στην αγωνία... Για αυτό λοιπόν ΔΟΥΛΕΙΑ, ΒΕΛΤΙΩΣΗ και ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ!

ΥΓ. Ναι είναι γεγονός, ο πρώτος σκόρερ της Α1 έμεινε στους 14 πόντους με τραγικά ποσοστά!

Καθοριστικό παιχνίδι ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος δίνει η ομάδα μας σήμερα στην Πάτρα κόντρα στον Απόλλων Π..  Ένας αγώνας με ξεχωριστή βαθμολογική σημασία μιας και οι 2 εντός έδρας νίκες με μπαογκ και Πανιώνιο σε συνδυασμό με τα 2 δύσκολα παιχνίδια κόντρα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό μπορεί να μας οδηγήσουν κυριολεκτικά στον πάτο της βαθμολογίας. Μια νίκη σήμερα απέναντι σε μια ομάδα που όπως και πέρσι έτσι και φέτος πιθανόν να έχει τους ίδιους στόχους με τον ΑΡΗ θα αλλάξει τις ισορροπίες και θα δώσει το δικαίωμα στους παίκτες του Β.Αγγέλου μετά την "παρένθεση" με τους 2 της Αθήνας να βάλουν πλώρη για την αντεπίθεση και το σκαρφάλωμα στη βαθμολογία.

Φυσικά για να κερδίσουμε σήμερα θα πρέπει να δούμε έναν πολύ διαφορετικό ΑΡΗ από τις προηγούμενες 5 αγωνιστικές. Άμυνα, ριμπάουντ, λάθη και παιχνίδι κοντά στο καλάθι είναι τα στοιχεία που πρέπει να βελτιώσει η ομάδα μας ώστε να φύγει με το ροζ φύλλο αγώνα από την Πάτρα. Όταν λέμε άμυνα δεν μιλάμε απλά για κάποιες στατιστικές αλλά για άμυνα με ουσία γιατί πολύ απλά όταν για παράδειγμα ο αντίπαλος σου πετυχαίνει 65 πόντους αλλά σε κερδίζει τότε το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι δεν έπαιξες όσο καλή άμυνα μπορούσες. Και όταν μιλάμε για άμυνα ουσίας εννοούμε αυτή την "παράδοση" που έχουμε δημιουργήσει όπου σε κάθε αγώνα κάποιος παίκτης αναγεννιέται ή κάνει το παιχνίδι της ζωής τους. Σύμφωνα λοιπόν με τις ως τώρα αμυντικές μας αποδόσεις ο Μπόλντς που είναι ο πρώτος σκόρερ της Α1 με 19 πόντους μ.ο. αναμένεται να αγγίξει ή να ξεπεράσει τους 30 πόντους και αυτό θα είναι σκέτη καταστροφή. Ενώ σίγουρα θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα και τον Τέιλορ Τζόζεφ που παίζει κυρίως κοντά στο καλάθι και αν του δοθεί χώρος μπορεί να κάνει τη ζημιά. Για αυτό και τα ψηλά σχήματα μοιάζουν μονόδρομος. Εκεί που η επιστροφή του Σαρικόπουλου έδωσε ακόμη ένα όπλο στα χέρια του Αγγέλου και μένει να δούμε αν επιτέλους ο προπονητής μας θα καταφέρει να αξιοποιήσει τους 2 δυνατούς σέντερ που έχουμε σε αντίθεση με τις περισσότερες ομάδες της Α1 που δεν διαθέτουν τέτοιους παίκτες.  Ο τρίτος της παρέας του Απόλλων που δεν μπορείς να αδιαφορήσεις για την απόδοση του είναι ο γνωστός μας Πέτροβιτς που παρά το πέρασμα των χρόνων πραγματοποιεί εξαιρετικές εμφανίσεις. Επιθετικά τώρα ο Πελεκάνος είναι υγιής και θα αγωνιστεί κανονικά  όπως και ο Χαντ που στο παιχνίδι με τον Πανιώνιο έδειξε να βρίσκεται σε κακή αγωνιστική κατάσταση. Ο Αθηναίου φαίνεται να διανύει εξαιρετική περίοδο φόρμας και ελπίζουμε να συνεχιστεί και σήμερα μιας και ο ΑΡΗΣ έχει ανάγκη σε επιθετικές λύσεις από την περιφέρεια, εκεί όπου επικεντρώνεται το επιθετικό "πλάνο" του Αγγέλου. Όπως είπαμε όμως και πριν ο ΑΡΗΣ κάποια στιγμή θα πρέπει να αρχίσει να περνάει τη μπάλα κοντά στο καλάθι με σωστό τρόπο και να πετυχαίνει εύκολους πόντους.  Το σίγουρο είναι ότι θα δούμε ένα δυνατό παιχνίδι που λογικά θα κριθεί στις λεπτομέρειες.

Η χρονιά αν και ξεκίνησε καλά για τον μπασκετικό ΑΡΗ με 2 εκτός έδρας νίκες πολύ γρήγορα προσγειωθήκαμε στη σκληρή πραγματικότητα όπου αν δεν κερδίσουμε σήμερα σε 2-3 αγωνιστικές που τελειώνει το δύσκολο πρόγραμμα πολύ πιθανόν να βρισκόμαστε στον πάτο της βαθμολογίας. Αν από όλη αυτή τη ψυχοφθόρα κατάσταση ψάχνουμε να βρούμε κάτι θετικό τότε αυτό είναι μια αμυδρή αλλαγή κλίματος από όλους όσους ασχολούνται με τον μπασκετικό ΑΡΗ που ξαφνικά έχουν αρχίσει να ξαναβάζουν στο λεξιλόγιο την λέξη αποτέλεσμα. Εδώ και καιρό η λογική χάσουμε κερδίσουμε δεν πειράζει όλα καλά συνεχίζουμε, η ομάδα έχει μέλλον μπλα μπλα μπλα κτλ. ήταν το μόνιμο στάτους του ΑΡΗ. Πλέον ακούμε και διαβάζουμε μέχρι και από επίσημα χείλη να μιλάνε για νίκες και θετικά αποτελέσματα που πρέπει να έρθουν. Κάτι είναι και αυτό. Ας ελπίσουμε αυτή η αλλαγή κλίματος να αφυπνίσει παίκτες και προπονητή, να σταματήσουν να έχουν τη νοοτροπία "μαθητή" και σαν επαγγελματίες να μπουν μέσα και να κερδίσουν!

6 επίσημα παιχνίδια έχει δώσει ως τώρα ο μπασκετικός ΑΡΗΣ και το ρεκορ 3-3 και ειδικότερα το 2-3 του πρωταθλήματος μόνο χαρούμενους δεν μας κάνει. Η είσοδος στην 6αδα και η ελπίδα ανατροπής της κατάστασης στα πλέιοφς αναπόφευκτα είναι ο μίζερος στόχος στο πρωτάθλημα για ακόμη μια φορά. Ελπίδα σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μόλις από την 5η αγωνιστική και αναμένεται να γίνει ακόμη πιο δυσάρεστη με το δύσκολο πρόγραμμα που ακολουθεί αποτελεί ο θεσμός του κυπέλλου. Εκεί όπου η ομάδα μας υποδεχόμενη τον Πανιώνιο έχει μια χρυσή ευκαιρία για να βρεθεί σε έναν τελικό ύστερα από πολλά χρόνια. Για να το πετύχουμε όμως αυτό θα πρέπει ο ΑΡΗΣ μας από "νεανική, άπειρη ομάδα χωρίς Αμερικάνικη βοήθεια" όπως είναι η ταμπέλα που έχουμε κρεμάσει οικιοθελώς πάνω μας από το ξεκίνημα της χρονιάς να θυμίσει κάτι από τον ΑΡΗ του παρελθόντος όπου κόντρα στα μπάτζετ και τα προγνωστικά δεν μασούσε πουθενά και κοιτούσε κάθε αντίπαλο στα μάτια, όχι απλά για να παλέψει αλλά για να τον κατασπαράξει. Σίγουρα με τα χρόνια έχει αλλοιωθεί το DNA του μπασκετικού ΑΡΗ αλλά όπως έχει φανεί φέτος ο ΑΡΗΣ θυμίζει κάτι από παλιά μιας και μετά από καιρό έχει βρεί έναν παίκτη όπου η φανέλα της ομάδος δηλαδή η πανοπλία του Αυτοκράτορα αντί να τον βαραίνει του δίνει δύναμη και τον μεταμορφώνει σε έναν πολύ καλύτερο παίκτη από αυτόν που έχουμε δει τόσα χρόνια.

Ο λόγος για τον 25 γκαρντ Γιάννη Αθηναίου που αν μου έλεγε κανείς τα προηγούμενα χρόνια ότι θα καθόμουν να γράψω ένα κείμενο αφιερωμένο στον συγκεκριμένο καλαθοσφαιριστή θα με έπιαναν τα γέλια. Παρόλα αυτά ο Αθηναίου κόντρα στη μιζέρια του μπασκετικού ΑΡΗ θυμίζει κάτι από το πρόσφατο παρελθόν όπου όποιος και αν ερχόταν στον ΑΡΗ έπαιρνε λίγο από τη μαγεία αυτής της ομάδος και "μεγάλωνε" κατά πολύ σαν παίκτης. Να αρχίσουμε από τη μεγάλη ομάδα του ΑΡΗ όπου παίκτες σαν τον Β.Λυπιρίδη και τον Μ.Μισούνωφ  που κατα γενική ομολογία ήταν μετριότατοι έφθασαν σε σημείο να έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα με αποκορύφωμα τους περισσότερους από 20 πόντους που είχε πετύχει ο Β.Λυπηρίδης στην εντός έδρας ήττα-σοκ(για τα δεδομένα της εποχής) απέναντι στη Δυναμό Μόσχας. Μάλιστα οι παίκτες που ακολούθησαν είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Σίουτης, Χρυσανθόπουλος, Φλώρος, Λάππας, Νικολαϊδης, Γκαγκαλούδης και άλλοι είναι μερικοί από τους παίκτες που αν και τους χαρακτήριζε η μετριότητα, όταν φόρεσαν τη φανέλα του ΑΡΗ γιγάντωσαν και πραγματοποίησαν πιθανόν τις καλύτερες χρονιές στην καριέρα τους. Κάτι που έρχεται σε πλήρη διάσταση με αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια όπου ακόμη και παίκτες που έρχονται με τις καλύτερες περγαμηνές στην ομάδα δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους. Η 3αδα Χατζηβρέττα, Ντικούδη και Κακιούζη ίσως να είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παικτών που δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ΑΡΗ.  Έτσι λοιπόν όταν μετά από πολλά χρόνια όταν βλέπω έναν μετριότατο ρολίστα που ήταν πάγκος σε Πανιώνιο και ΚΑΟΔ να έρχεται στον ΑΡΗ να τριπλασιάζει τον Μ.Ο. πόντων του, να είναι βελτιωμένος σε όλες τις στατιστικές αλλά  και να αγωνίζεται με περίσσιο πάθος και αυτοπεποίθηση όπως κάνει ο Γ.Αθηναίου τότε πραγματικά θα πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτό που συμβαίνει, να ευχηθούμε να συνεχίσει το ίδιο δυνατά αλλά και να εμπνεύσει τους συμπαίκτες του ώστε να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Όταν παίζεις στη μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδος που δίδαξε το μπασκετ στους Έλληνες δεν γίνεται να είσαι ο ίδιος όταν αγωνίζεσαι στον Πανιώνιο, τον ΚΑΟΔ, τον Ηλυσιακό κτλ.

Κάτι ανάλογο περιμένω από τη διοίκηση της ΚΑΕ και τον προπονητή της ομάδος όπου η προσπάθεια υποτίμησης του συλλόγου και χαμηλόματος των προσδοκιών μας θα πρέπει να τελειώσει. Χαίρομαι που εδώ και 2-3 εβδομάδες ακούω και διαβάζω αρκετά σχετικά με τις επιλογές και τις δηλώσεις του προπονητή και των ανθρώπων της ΚΑΕ. Δεν ξέρω αν δια μαγείας ή απλά ακόμη και αυτοί που εξυμνούσαν το κάθε τι που γινόταν στον μπασκετικό ΑΡΗ απλά κουράστηκαν με αυτή τη μίζερη κατάσταση αλλά η υγιής κριτική και η πίεση για αποτελέσματα μόνο καλό μπορεί να κάνει. Το να βρεις άλλοθι για την αποτυχία και να κρυφθείς πίσω από τις δικαιολογίες είναι το πιο εύκολο. Το να αποδείξεις τη δουλειά που γίνεται σε όλα τα επίπεδα πάνω στο παρκέ και να φέρεις τα αποτελέσματα που αξίζουν σε αυτή την ομάδα και στον κόσμο του ΑΡΗ όσο δύσκολος δρόμος και να είναι θα πρέπει να είναι μονόδρομος για όλους όσους αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ.

ΥΓ. Ιδιαίτερη εντύπωση έκαναν οι δηλώσεις του Σ.Δέδα(πρώην μέλος του τεχνικού τιμ του ΑΡΗ) στα ΑΝ98.7 όπου όταν αναφέρθηκε στην ομάδα του ΑΡΗ και τα περί απειρίας, νέων παικτών κτλ μίλησε για "δημοσιογραφικές ταμπέλες" που δεν παίζουν ρόλο μέσα στο γήπεδο. Επίσης τόνισε ότι το γεγονός ότι ο ΑΡΗΣ κατεβαίνει με αυτό το νεανικό και άπειρο υλικό  κυρίως στην περιφέρεια οφείλεται καθαρά σε απόφαση του προπονητή του μιας και πολύ εύκολα θα μπορούσε να είχε πάρει έναν ή και περισσότερους πιο έμπειρους Έλληνες παίκτες όπως για παράδειγμα προσπάθησε να πάρει τον Μαργαρίτη του μπαογκ. Ξέρετε από αυτούς που όταν τους έχουμε απέναντι μας σε ομάδες της πλάκας τους "ψηλώνουμε" πολύ και λέμε ότι σε σχέση με τους δικούς μας είναι πιο έμπειροι...

Νέα εντός έδρας ήττα γνώρισε η ομάδα μας στις λεπτομέρειες σε ένα παιχνίδι που σύμφωνα με την εικόνα του Α' ημιχρόνου ήταν δικό μας. Διαιτησία, απειρία, έλλειψη καθαρού μυαλού και λύσεων από τον πάγκο με κοινό παρανομαστή την ηττοπάθεια και τη μιζέρια που έχει απλωθεί στον μπασκετικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια. Παιχνίδια σαν και αυτά ο ΑΡΗΣ διαχρονικά τα είχε στο "τσεπάκι" του ακόμη και όταν δεν έπαιζαν οι θρύλοι του Αυτοκράτορα, πλέον έχουν καταντήσει με εφιάλτες μιας και μόνο με τη σκέψη ότι ένα παιχνίδι πάει να γίνει στα τελευταία λεπτά ντέρμπι ξαφνικά βλέπουμε την ομάδα μας να μεταμορφώνεται και να βγάζει τον χειρότερο της εαυτό.

Με τον Πελεκάνο να παίρνει ελάχιστο χρόνο συμμετοχής αλλά τους Σαρικόπουλο και Χαντ να συμμετέχουν κανονικά στον αγώνα για πρώτη φορά φέτος και ίσως από τις ελάχιστες φορές από τότε που ήρθε ο Β.Αγγέλου στην ομάδα είδαμε τον ΑΡΗ να αγωνίζεται με φυσιολογικά σχήματα. Σχεδόν για 37' ο ΑΡΗΣ είχε σέντερ μέσα ενώ είδαμε για ελάχιστα δευτερόλεπτα Πελεκάνο ή Χαντ να αγωνίζεται στη θέση 4 κάτι που μας είχε τρελάνει τα προηγούμενα 5 παιχνίδια. Προφανώς η έντονη κριτική για τις επιλογές του κόουτς από αρκετούς μπασκετικούς(δημοσιογράφους και μη) έφθασαν στα αυτιά του Αγγέλου και για αυτό είδαμε κάτι το διαφορετικό σήμερα. Φυσικά δεν γίνεται να είναι όλα ρόδινα και για ακόμη μια φορά ο ΑΡΗΣ πλήρωσε τα λάθη του. Η καλή άμυνα του Α' ημιχρόνου πήγε περίπατο, η έλλειψη μπλοκ άουτ έδωσε το δικαίωμα στον Πανιώνιο να κάνει μπόλικες διπλές επιθέσεις και ξαφνικά οι 2 εκ των 3(όχι ο Γκόντας) διαιτητών στο τρίτο δεκάλεπτο σφύριζαν μόνο υπέρ του Πανιωνίου με αποτέλεσμα να γίνει το παιχνίδι ντέρμπι. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ότι για ακόμη μια φορά δεν υπήρχε το αμυντικό πλάνο για να περιορισθεί ο Ντούβνιακ(ποιος να το περίμενε....?)  αλλά ούτε και το καθαρό μυαλό για να γίνει μια σωστή επίθεση στα τελευταία λεπτά. Σχεδόν όλες οι επιθέσεις στο τέλος ήταν προσωπικές ενέργειες ενώ στην άμυνα πηγαίναμε με τον πιο άκομψο τρόπο στο ένας εναντίον ενός. Μάλιστα για ακόμη μια φορά στα 30 δευτερόλεπτα και ενώ ήμασταν 2 πόντους μπροστά δεν έγινε φάουλ(είχαμε να δώσουμε 1) με αποτέλεσμα ο Ντούβνιακ να δώσει προβάδισμα στον Πανιώνιο. Στο τέλος ίσως να έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ένας εκ των Χαρίση ή Σαρικόπουλο μιας και στη  μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα είδαμε τους ψηλούς μας να δυσκολεύουν τα σουτ των Μακκόλουμ, Ντούβνιακ και Μίλμπουρν. Το παιχνίδι κρίθηκε στις λεπτομέρειες, στα μεγάλα σουτ και στους παίκτες με τον περισσότερο τσαμπουκά με αποτέλεσμα όλη η προσπάθεια της ομάδος να πάει στα σκουπίδια. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω για ακόμη μια φορά στον Αθηναίου. Το παλικάρι θυμίζει ΑΡΗ από τα παλιά όπως τον μάθαμε εμείς. Τότε που και ο πιο μέτριος παίκτης του Ελληνικού πρωταθλήματος να ερχόταν στην ομάδα μας έπαιζε λες και ήταν παικταράς γιατί αντιλαμβανόταν σε ποια ομάδα έπαιζε! Μακάρι να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι!

Σήμερα ο κάθε ανόητος Αρειανός(σαν και εμένα) που ευελπιστούσε ότι ο ΑΡΗΣ φέτος ίσως κάνει ένα βηματάκι παραπάνω από πέρσι πήρε την απάντηση του περί στόχων της ομάδος. Μετά τις εντός έδρας ήττες με τους μπαογκ και Πανιώνιο οι στόχοι της ομάδος αρχίζουν και γίνονται πιο καθαροί. Θα παλέψουμε για να μπούμε στην 6αδα χωρίς ελπίδες καν για 4αδα... και που ξέρεις, ίσως για 1-2 επιθέσεις ή 1 χαμένο σουτ να χάσουμε την ευκαιρία να μπούμε στο Final Four της Basket League αλλά θα έχουμε βάλει γερές βάσεις για το μέλλον! Τότε που αν ο Βεζένκωφ ψηλώσει θα μπορεί να παίξει σέντερ και ο Μποχωρίδης θα έχει μάθει να ακούει και θα μπορεί να αγωνίζεται 20'.  Ως τότε οι 2500 που βρεθήκαμε στο Παλέ μπορεί να έχουν γίνει 500, ο Πανιώνιος , ο μπαογκ και το Ρέθυμνο θα μας έχει κάνει "πελάτες" και ο Ντούβνιακ θα συνεχίζει να σκοράρει. Ίσως στο μέλλον και ο άπειρος προπονητής μας σαν πιο  έμπειρος να έχει βρει τους τρόπους για να μπλοκάρει έστω και λίγο τα ατού των αντιπάλων και όχι ο ΑΡΗΣ να είναι ο παράδεισος κάθε παίκτη που θέλει να ανεβάσει το κασέ του στο μπασκετικό χρηματιστήριο. Αφού λοιπόν οι στόχοι στο Ελληνικό πρωτάθλημα καθορίστηκαν εκεί στη μέση της βαθμολογίας κάτι που δεν εξιτάρει κανέναν Αρειανό, ίσως να πρέπει να στρέψουν όλοι εκεί στην ΚΑΕ την προσοχή τους στο κύπελλο. Ένα παιχνίδι είναι, ας ξεκινήσουν από τώρα να βρουν τους τρόπους για να σταματήσουν το φαινόμενο Ντούβνιακ.

ΥΓ1. Η ομάδα είναι υπερπλήρης και δεν χρειάζεται ενίσχυση σύμφωνα με τον προπονητή μας... άραγε αν στην περιφέρεια έστω για κάποια λεπτά, ιδίως όταν η μπάλα καίει υπήρχε ένας παίκτης σαν τον γερόλυκο Κις μήπως να μπορούσες να έκανες μια πιο σωστή επίθεση?

ΥΓ2. Ο Ντούβνιακ πριν το παιχνίδι  με τον ΑΡΗ είχε σχεδόν 9 πόντους μ.ο. και σήμερα έκανε το καλύτερο του παιχνίδι στο πρωτάθλημα. Συμπέρασμα δεν πρόκειται για μια καλαθομηχανή που δεν μπορείς να τη σταματήσεις. 

ΥΓ3. Συνεχώς οι στόχοι πηγαίνουν πιο χαμηλά, πάντα ψάχνουμε τη δικαιολογία για την αποτυχία, το άλλοθι πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας και σε όλα λέμε δεν πειράζει και μπράβο στα παιδιά,. Ξαφνικά αρχίζεις να τρέμεις στα τελευταία δευτερόλεπτα και να χάνεις τα παιχνίδια μέσα από τα χέρια σου... Και τότε ξαφνικά αναζητάς μπασκετική μαγκιά? Οι μάγκες γουστάρουν τα δύσκολα και δεν ψάχνουν άλλοθι!