Άδοξο τέλος είχε το νικηφόρο σερί στη Πυλαία στο πιο κομβικό – ως τώρα – παιχνίδι στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ο ΑΡΗΣ δεν ήταν αυτός που έπρεπε, αρκέστηκε σε κάποια ξεσπάσματα και δεν μπόρεσε να διεκδικήσει τη νίκη. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν οι 3 διαιτητές που μόλις στα πρώτα 13’’ με τα 3 πρώτα σφυρίγματα έδειξαν τις προθέσεις του. Ωστόσο η χαμένη μάχη στα ριμπάουντ και τα δικά μας λάθη ήταν αυτά που σε μεγαλύτερο βαθμό καθόρισαν το τελικό αποτέλεσμα.

ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕ ΝΑ ΒΡΟΥΝ ΡΥΘΜΟ

Όλα λάθος από την αρχή για τον ΑΡΗ μας και αντι  να χαμηλώσει την ένταση του αγώνα επέτρεψε στους αντιπάλους μας να ακολουθήσουν το γρήγορο άναρχο παιχνίδι τους και να βρουν από νωρίς ρυθμό. Τα 7/11 τρίποντα που δεχθήκαμε στην 1^η περίοδο και το 29-19 ήταν η εικόνα μιας ομάδας που δεν είχε ακόμα πατήσει σωστά στο γήπεδο.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 1

Αν σε κάτι μας έχει συνηθίσει η ομάδα επί ημερών Μίλιτσιτς αυτό είναι το να βρίσκει τρόπο να επιστρέφει στο παιχνίδι ενώ φαίνεται να έχει στραβώσει εντελώς. Κάπως έτσι από το -16 φθάσαμε στο 43-42 λίγο πριν το ημίχρονο με τον Τζόουνς να παίρνει μπρος, τον Νουά να δίνει λύσεις και τον Χάρελ να κάνει τα δικά του.

Και εκεί ακριβώς που  ήταν το σημείο να εκμεταλλευτεί το μομέντουμ του φάνηκε το τεράστιο «πνευματικό πρόβλημα» της ομάδας. Αντί για το προβάδισμα στα τελευταία δευτερόλεπτα πήγαμε με μείον 5 στα αποδυτήρια και κάπως έτσι βγήκαμε και από αυτά. Με τον Μήτρου Λόνγκ να παίρνει την μια λάθος απόφαση μετά την άλλη και τον Μίλιτσιτς για ανεξήγητο λόγο να τον εμπιστεύεται για σχεδόν 7 ολόκληρα λεπτά ο ποακ βρήκε την ευκαιρία να χτίσει εκ νέου διψήφια διαφορά.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΣΤΟ ΜΠΛΑΚ ΑΟΥΤ – ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ 2

Και εκεί που νόμιζες ότι όλα τελείωσαν ο ΑΡΗΣ το έκανε ξανά! Η άμυνα έσφιξε, στην επίθεση βρέθηκαν πόντοι από το πουθενά και με ένα σερί 13-2 το ματς ήρθε στα ίσια. Και όμως για 2^η φορά ο ΑΡΗΣ επανέλαβε ακριβώς την ίδια παράλογη συμπεριφορά  σε ένα σημείο όπου το μομέντουμ ήταν μαζί του. Οι «εμπνεύσεις» του Μίλιτσιτς με τον Μήτρου Λόνγκ, τα small ball σχήματα και τον Αντετοκούνμπο στον πάγκο στα τελευταία κρίσιμα λεπτά της αναμέτρησης ψαλίδισαν τις όποιες ελπίδες μας για νίκη.

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ ΤΑ ΛΕΕΙ ΟΛΑ

Πολλά μπορείς να πεις για το σημερινό παιχνίδι και τις λεπτομέρειες που έκριναν το τελικό αποτέλεσμα. Είτε μιλάμε για μερικά άστοχα σουτ, κάποιες κακές άμυνες ή για κάμποσα ανάποδα σφυρίγματα, υπάρχει ένα στατιστικό που αποτυπώνει σχεδόν τα πάντα. Τα 19 επιθετικά ριμπάουντ  και τα 20 περισσότερα στο σύνολο τους που πήραν οι αντίπαλοι μας όσο και αν δεν μας αρέσει δείχνουν περισσότερη μαχητικότητα και αποφασιστικότητα. Δεν δικαιολογείται σε ένα τέτοιο παιχνίδι να μην μπαίνεις στις φάσεις με δύναμη, να μην βάζεις το κορμί σου, να μην είσαι αποφασισμένος να ματώσεις για τη νίκη. Ή έστω να είσαι συγκεντρωμένος σε αυτά που πρέπει να κάνεις μέσα στο γήπεδο. Όταν όμως ο καπετάνιος το διαβάζει και το βλέπει το παιχνίδι όπως το είδε το σημερινό ο Μίλιτσιτς λογικό και οι παίκτες να ακολουθήσουν. Τι άλλο έπρεπε να κάνει ο Μήτρου Λόγνκ στο τρίτο δεκάλεπτο για να πείσει τον προπονητή του να τον βγάλει; Πόσους ακόμη πόντους θα έπρεπε να δεχθούμε στα τελευταία λεπτά κοντά στο καλάθι για να γίνει ο αντιληπτό ότι ο Αντετοκούνμπο όπως και ο Χάρελ ήταν απαραίτητος για την άμυνα μας; Ναι ο Μίλιτσιτς έπαιρνε τις αποφάσεις και στις 2 φορές που φέραμε στα ίσια το παιχνίδι αλλά ότι στο τέλος το αποτέλεσμα είναι μηδέν κάτι λέει.  Όπως και το ότι μέσα από τις 8 συνεχόμενες νίκες δεν κατάφερες να φτιάξεις μια αγωνιστική ταυτότητα και βολεύτηκες με τα «ξεσπάσματα» και τις «μεγάλες βραδιές» κάποιων παικτών.

ΑΝΕΤΟΙΜΟΣ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ

Τέλος το νικηφόρο σερί, τέλος και οι ελπίδες για ένα καλύτερο πλασάρισμα. Το πάλεψε ο ΑΡΗΣ μας  παρά τα εμπόδια των τριών διαιτητών αλλά δεν ήταν αυτός που έπρεπε στο σύνολο του αγώνα. Έπρεπε να παρουσιαστεί πιο έτοιμος, πιο αποφασισμένος, πιο μυαλωμένος και συγκεντρωμένος στα κρίσιμα. Εντός και εκτός παρκέ… Η ουσία είναι ότι ένα ακόμη παιχνίδι που έκρινε κάτι(στην παρούσα φάση) χάθηκε, και αυτό λέει πολλά για το πως είναι δομημένη η ψυχοσύνθεση αυτής της ομάδας. Και αυτό είναι κάτι που δεν κρύβεται από τα σφυρίγματα των διαιτητών αλλά και δεν διορθώνεται έτσι απλά.

ΥΓ.  Δεν ξέρω τι θα μπορούσε να κάνει η διοίκηση για το κομμάτι διαιτησία. Αλλά το να το βλέπεις να έρχεται κατά πάνω σου και να μην κάνεις τίποτα σίγουρα δεν είναι η αντίδραση που βοηθάει.

Ακόμη ένα «ένδοξο» κεφάλαιο προστέθηκε στην τραγωδία της ελληνικής σουπερλίγδας, με τον ΑΡΗ στο σταθερό ρόλο του θύματος της υπόθεσης και τον ευνοημένο όχι κάποιο από τους συνήθεις ύποπτους του αλλά τον Λεβαδειακό… Δεν είναι η πρώτη φορά που το βιώνουμε αλλά είναι μια υπενθύμιση ότι στο ποδοσφαιρικό Ελλαδιστάν ο «κόσμος» και η «επένδυση» για την εύνοια που χαίρουν μόνιμα κάποιες ομάδες δεν παίζουν κανένα απολύτως ρόλο παρά μόνο το «παρασκήνιο». Το παρασκήνιο που σίγουρα δεν θέλει τον ΑΡΗ να πρωταγωνιστεί. Βλέπεις αν ο ΑΡΗΣ ήταν στη θέση του Λεβαδειακού μια ανάσα από την πρώτη 4αδα δεν θα χαριζόταν σε κανέναν. Και αν στο τέλος πάλι ο Παναθηναϊκός κατάφερνε να του την κλέψει με διάφορες μεθοδεύσεις, τουλάχιστον θα φώναζε και θα αντιστεκόταν με όλες του τις δυνάμεις. Αντιθέτως ο Λεβαδειακός το μόνο που φώναξε ήταν «προσπεράστε μας» και αυτό είναι κάτι που εξυπηρετεί τους δυνάστες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Η ΜΙΚΡΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΑ ΛΑΘΗ, Η ΜΕΓΑΛΗ Η ΑΝΩΤΕΡΩΤΗΤΑ ΤΟΥ

Δεν έχει ιδιαίτερο νόημα να ασχοληθούμε αμιγώς με το αγωνιστικό σκέλος αν και θα μπορούσαμε να πούμε πολλά για την παράλογη οπισθοχώρηση κόντρα σε μια ομάδα που ξέρει μόνο να παίζει επίθεση, την βιαστική αλλαγή του Ράτσιτς, το φαινόμενο Τεχέρο και τις αλλαγές που δεν «ακούμπησαν». Σε ένα παιχνίδι όμως όπου ο ΑΡΗΣ όχι μόνο δεν πήρε σφύριγμα αλλά είχε σωρεία ανάποδων υποδείξεων, ένα ακυρωθέν γκολ και μια κόκκινη που «ξεχάστηκε» κατάφερε να μην λυγίσει και να διεκδικήσει μέχρι το τέλος(που σφυρίχτηκε βιαστικά βιαστικά μη γίνει καμία στραβή) τη νίκη. Νίκη που δεν την πήρε λόγω της ατυχίας του με τα 3 δοκάρια αλλά και της εγκληματικής διαιτησίας που από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα της λήξης έκανε ότι μπορούσε για να μην κερδίσουμε. Και δυστυχώς για εμάς τα κατάφερε.

ΔΕΝ ΤΟΥ ΕΠΕΤΡΕΨΑΝ ΝΑ ΣΗΚΩΣΕΙ ΚΕΦΑΛΙ

Ο ΑΡΗΣ στη Λειβαδιά ήταν καλύτερος του αντιπάλου του, πέτυχε 2 γκολ μέτρησε το 1, είχε 3 δοκάρια και το μοναδικό λάθος που έκανε ήταν να οπισθοχωρήσει περισσότερο από όσο θα έπρεπε στο ξεκίνημα του Β ημιχρόνου.  Δύσκολα όμως θα έφευγε με τη νίκη μιας και απέναντι του είχε μια αποφασισμένη συμμορία με αρχηγό τον Παπαπέτρου να σφυρίζει διαρκώς ανάποδα, τους βοηθούς του που βιαστικά και λανθασμένα μόνο για εμάς σήκωναν σημαιάκι και έναν Κουμπαράκη στο VAR που με έναν σουπερλιγδάτο τρόπο κατάφερε να ακυρώσει ένα πολύ ωραίο γκολ αλλά σε όλες τις υπόλοιπες φάσεις υπέρ του ΑΡΗ δεν έβλεπε τίποτα.  Κρίμα και ντροπή για το κατακαημένο ελληνικό ποδόσφαιρο που παραμένει άρρωστο χωρίς ελπίδα γιατρειά…

ΥΓ. Κουράζει η επανάληψη αλλά μοναδική απάντηση σε όλα αυτή τη δυσωδία αλλά και στα «διοικητικά» που μας ταλαιπωρούν είναι η συσπείρωση και η στήριξη της ομάδας μας. Η απαξίωση δεν προσφέρει τίποτα. Ούτε την ομάδα βοηθάει να σηκώσει κεφάλι, ούτε δελεάζει τον «μεγαλοεπενδυτή» για να πλησιάσει.

Κόντρα στα προβλήματα του και την εχθρική διαιτησία, ο ΑΡΗΣ όντας καλύτερος στη μεγαλύτερη διάρκεια της αναμέτρησης έφθασε στη νίκη επεκτείνοντας το νικηφόρο σερί του στις 8! Χωρίς να πιάσουμε σπουδαία απόδοση αλλά με τον Μήτρου Λόνγκ να πετυχαίνει 27πόντους  και να  «ρεφάρει» τις τελευταίες κακές εμφανίσεις η ομάδα πήρε αυτό που ήθελε. Μπορούσε εύκολα να πάρει και τη διαφορά αλλά στο τέλος του στοίχισαν τα νεκρά διαστήματα και η έλλειψη συνεννόησης στην τελευταία επίθεση.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΡΥΘΜΟ ΚΑΙ ΚΑΘΑΡΟ ΜΥΑΛΟ

Η ομάδα μπήκε συγκεντρωμένη στο γήπεδο και με τους Μήτρου Λόνγκ και Χάρελ να «πυροβολούν» από μακριά πήρε κεφάλι στο σκορ. Ο Αντετοκούνμπο παρά τις ενοχλήσεις του είχε πολύ καλή παρουσία και στις 2 πλευρές του γηπέδου με τον ΑΡΗ να πετυχαίνει να επιβάλει το δικό του τέμπο από το πρώτο δεκάλεπτο. Ωστόσο ο υψηλόσωμος σέντερ ένιωσε ξανά ενοχλήσεις και τέθηκε νοκ άουτ από το παιχνίδι.

Η ΑΕΚ δεν βρίσκεται τυχαία στην 3^η θέση, έβγαλε αντίδραση προσπέρασε στο σκορ(22-26) και πήγε να αλλάξει τις ισορροπίες της αναμέτρησης.  Σε εκείνο το σημείο φάνηκε πόσο αποφασισμένοι ήταν οι παίκτες μας σήμερα για να πάρουν τη σημαντική νίκη. Με τον Μήτρου Λόνγκ να συνεχίζει να κάνει τα δικά του και τον Νουά από το πουθενά να δίνει πόντους σε δεύτερες ευκαιρίες η ομάδα μας όχι απλά απάντησε αλλά κατάφερε να φθάσει και στο +9 λίγο πριν το ημίχρονο που έκλεισε τελικά με 44-39.

ΑΠΟ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΕ ΤΗ ΝΙΚΗ  ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΠΙΣΩ ΣΤΗ ΝΙΚΗ

Στο τρίτο δεκάλεπτο ο ΑΡΗΣ έπαιξε όπως ακριβώς θέλουμε να τον βλέπουμε. Ο Μήτρου-Λονγκ συνέχισε να πυροβολεί, ο Μποχωρίδης έδωσε λύσεις, ο Τζόουνς βρήκε ρυθμό και η διαφορά ανέβηκε μέχρι και στο +14 δείχνοντας ότι μπορεί να τελειώσει από νωρίς τόσο την υπόθεση νίκη όσο και το +7 για να πάρει και το πάνω χέρι σε περίπτωση ισοβαθμίας με την ΑΕΚ.

Και πάνω που πιστέψαμε ότι μπορούμε να τελειώσουμε αναίμακτα η ομάδα κόλλησε επιθετικά. Με μόλις 2 πόντους σε 5 ‘ η ΑΕΚ άρπαξε την ευκαιρία να ροκανίσει την διαφορά και να προσπεράσει με 70-71 αλλάζοντας τα δεδομένα του αγώνα. Ευτυχώς ο Μήτρου Λόνγκ που είχε σιγήσει από το Α ημίχρονο στα τελευταία κρίσιμα λεπτά ξεκίνησε ξανά να σκοράρει, ο Χάρελ πέτυχε και αυτός ύστερα από το πρώτο δεκάλεπτο το κρίσιμο σουτ και η νίκη κατέληξε στην αγκαλιά μας. Είχαμε και την ευκαιρία να πάρουμε και το +7 αλλά την σπαταλήσαμε με πολύ αφελή τρόπο.

ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΗΡΕ – ΣΧΕΔΟΝ -  ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ

Με τους περισσότερους παίκτες να είναι σε μέτρια μέρα, τον Αντετοκούνμπο να αγωνίζεται μόλις για ένα δεκάλεπτο και την ομάδα να κολλάει επιθετικά στο πιο κρίσιμο σημείο της αναμέτρησης κόντρα σε μια δυνατή ΑΕΚ,  ο βαθμός δυσκολίας του σημερινού αγώνα ήταν υψηλός. Παρόλα αυτά ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του την βρήκαν την άκρη και αν ήταν λίγο πιο συγκεντρωμένοι θα το πετύχαιναν πολύ πιο εύκολα. Σε ένα καλό απόγευμα για την ομάδα μένει μια αίσθηση μισής δουλειάς μιας και εύκολα θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει και την διαφορά. Από την άλλη, όταν σε ένα παιχνίδι με τόσα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση, μόλις 3-4 παίκτες να ξεχωρίζουν και μια άκρως εχθρική διαιτησία, αυτό που πρέπει να κρατήσουμε είναι ότι  στο τέλος τα  καταφέραμε! Και τα καταφέραμε κυρίως γιατί η ομάδα έπαιξε με ένταση, δεν τα παράτησε αλλά και γιατί έχει 4-5 παίκτες με ποιότητα που μπορούν να καθορίσουν την έκβαση του αγώνα. Παίκτες όπως ο Μήτρου Λόνγκ που πρωταγωνίστησε, ο συνήθης ύποπτος Νουά(χωρίς να εντυπωσιάσει) και ο παίκτης κλειδί Χάρελ! Και όπως φαίνεται οι νίκες τους δίνουν περισσότερη αυτοπεποίθηση που σε παιχνίδια σαν το σημερινό την εξαργυρώνουμε!

Τώρα, για το πως από το +14 κοντέψαμε να χάσουμε και το πως σπαταλήσαμε την ευκαιρία για να καλύψουμε τη διαφορά του πρώτου αγώνα δεν χρειάζεται να σχολιάσουμε πολλά. Κόουτς και παίκτες έχουν δώσει τα διαπιστευτήρια τους και όπως μας έχουν δείξει ότι είναι ικανοί για το καλύτερο, έχουν δείξει ότι είναι και για το χειρότερο. Για τη συνέχεια εμείς πάντως θα ευελπιστούμε να βλέπουμε το καλύτερο που μπορούν να πετύχουν και μόνο αυτό.

ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΕΤΡΑΔΑ, ΓΛΥΚΟΚΟΙΤΑΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ 3^Η ΘΕΣΗ

Χρωστούσε μια καλή εμφάνιση ο Μήτρου Λόνγκ και σήμερα την ξεχρέωσε και με το παραπάνω. Με  27 πόντους και πολλά κρίσιμα σουτ όταν η ομάδα είχε κολλήσει βοήθησε στα μέγιστα για να φθάσει στη νίκη. Λίγο συγκέντρωση περισσότερη χρειαζόταν και θα παίρναμε και το +7.  Η μεγάλη εικόνα όμως  λέει 8 σερί νίκες και μια ομάδα που δείχνει ικανή για τον στόχο της τετράδας και όχι μόνο. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Αθόρυβα ως ένα βαθμό και αποφεύγοντας τα κραυγαλέα λάθη οι 3 διαιτητές έδειξαν πως μπορουν να αβαντάρουν την ομάδα που θέλουν με συνοπτικές διαδικασίες. Οι 28 βολές που βάρεσαν οι αντίπαλοι μας έναντι των 13 που σουτάραμε εμείς σε ένα παιχνίδι που ήμασταν σχεδόν σε όλη την διάρκεια του μπροστά και προηγηθήκαμε μέχρι και με +14 πόντους, αυτό δείχνει.

Με το Νουά να πετυχαίνει ρεκόρ καριέρας, τον Χάρελ «πανταχού παρών» και στις 2 πλευρές του γηπέδου και τον Αντετοκούνμπο να προσθέτει άλλη μια «γεμάτη» εμφάνιση, ο ΑΡΗΣ μας πήρε το  αίμα του πίσω από τον Κολοσσό για την ήττα του πρώτου και έφθασε τις 7 συνεχόμενες νίκες στο πρωτάθλημα!  Μια σημαντική νίκη στο ξεκίνημα ενός απαιτητικού προγράμματος, που μας κρατάει ζωντανούς στη μάχη της τετράδας.

ΝΟΥΑ, ΧΑΡΕΛ, ΑΝΤΕΤΟΚΟΥΝΜΠΟ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΑΟΣ

Με τους περισσότερους παίκτες να έχουν μπει νωθροί στο γήπεδο και να μην ανταποκρίνονται στα αμυντικά τους καθήκοντα, οι παίκτες του Κολοσσού άρπαξαν την ευκαιρία και βομβάρδισαν το καλάθι μας. Οι 36 πόντοι που δεχθήκαμε στην 1^η περίοδο έμοιαζε με την εισαγωγή ενός εφιαλτικού για εμάς αγώνα.

Κόντρα στο επιθετικό κρεσέντο των παικτών της Ρόδου, ο ΑΡΗΣ μας παρέταξε έναν ασταμάτητο Νουά που σκόραρε με κάθε τρόπο, έναν Αντετοκούνμπο κυρίαρχο κάτω από τα καλάθια και έναν Χάρελ που έκανε τα πάντα σε άμυνα και επίθεση. Η ομάδα κατάφερε να επιστρέψει από το -9 και να προσπεράσει στο σκορ, στο τέλος του ημιχρόνου όμως πάλι δεν ήταν προσεκτικός και έφυγε με -8 στα αποδυτήρια.

ΣΟΒΑΡΕΥΤΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ ΕΥΚΟΛΑ

Με εντελώς άλλη διάθεση βγήκαν οι παίκτες μας από τα αποδυτήρια και αυτό άλλαξε δραματικά την εικόνα της αναμέτρησης. Έβγαλε ενέργεια στην άμυνα και έτρεξε ένα επιμέρους σκορ 26-12 στην 3^η περίοδο ελέγχοντας στο απόλυτο το ρυθμό του αγώνα. Το 54-46 έγινε 66-72 και κάπου εκεί άρχισε να φαίνεται ξεκάθαρα η υπεροχή μας.

Νουά και Χάρελ βρήκαν βοήθειες από τους Τζόουνς και Κουλμπόκα στην επίθεση, την ίδια στιγμή που η άμυνα δεν χαλάρωνε ούτε για μια στιγμή. Η διαφορά έγινε διψήφια και τίποτα δεν έδειχνε ότι μπορούσε αυτό να αλλάξει παρά κάποια φθηνά λάθη στα τελευταία λεπτά. Οι παίκτες του Μίλιτσιτς έδειξαν στοιχειώδη σοβαρότητα στα τελευταία λεπτά και χωρίς άγχος κλείδωσαν τη νίκη.

ΔΙΟΡΘΩΘΗΚΕ, ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΚΑΙ ΕΠΙΚΡΑΤΗΣΕ

MVP με μεγάλη απόσταση από τον δεύτερο ο Αμίρ Νουά ήταν ο στυλοβάτης της σημερινής νίκης. Από κοντά Χάρελ και Αντετοκούνμπο, σχημάτισαν μια τριάδα παικτών που ήταν παρών από το πρώτο τζάμπολ μέχρι την εξάντληση του τελευταίου δευτερολέπτου. Χωρίς αυτούς η ομάδα θα έχανε με κατεβασμένα χέρια. Και αν για τους 2 από τους 3 έχουμε δεδομένο το τι μπορούν να προσφέρουν, ο Αντετοκούνμπο από παιχνίδι σε παιχνίδι δικαιώνει αυτούς που τον έφεραν στην ομάδα και θα κάνουν τα πάντα για να το διατηρήσουν εκεί και την επόμενη χρονιά.

Αυτό όμως που έχει μεγαλύτερη αξία από τις επιδόσεις των 3 προαναφερθέντων ήταν ότι ο ΑΡΗΣ ίσως για πρώτη φορά φέτος βελτίωσε τόσο αισθητά την εικόνα του σε τομείς που ήταν αδικαιολόγητα κακώς. Προφανώς και στην ανάπαυλα του ημιχρόνου ο Μίλιτσιτς κατάφερε να αφυπνίσει τους παίκτες του και αυτοί με τη σειρά τους έδειξαν άλλο πρόσωπο στην άμυνα. Γιατί από την άμυνα κερδίσαμε σήμερα όπως και από αυτή θα χάναμε αν δεν ερχόταν η αλλαγή νοοτροπίας. Καλό είναι στα επόμενα απαιτητικά παιχνίδια να δούμε από την αρχή περισσότερη πνευματική συγκέντρωση. Στα θετικά όμως ότι σήμερα είδαμε έγκαιρη αντίδραση και γρήγορα προσαρμογή στις απαιτήσεις του αγώνα.

7^η ΝΙΚΗ ΣΕΡΙ ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΔΑ

Την 7^η συνεχόμενη νίκη στο πρωτάθλημα πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στη Ρόδο, με τον Νουά να κάνει ρεκόρ καριέρας και τους Χάρελ και Αντετοκούνμπο να βοηθούν σημαντικά ώστε να φθάσουμε στο διπλό. Οι φωνές όμως του Μίλιτσιτς στην ανάπαυλα του ημιχρόνου αποδείχθηκαν κομβικές ώστε να αφυπνιστούν και οι υπόλοιποι παίκτες και από την χαλαρότητα που μας χαρακτήριζε στα πρώτα 20’ να μεταμορφωθούμε σε ένα σύνολο που μασούσε σίδερα και στο τέλος κυριάρχησε με ευκολία. Ιδανικό ξεκίνημα στο απαιτητικό πρόγραμμα της τελευταίας στροφής του πρωταθλήματος, εκεί όπου ξεκάθαρα η ομάδα στοχεύει να τερματίσει όσο ψηλότερα μπορεί. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

112 χρόνια ιστορίας, πάθους, περηφάνειας και κιτρινόμαυρης παράνοιας. 

112 χρόνια με τον ΑΡΗ μέσα στην καρδιά, στο μυαλό, στην καθημερινότητά μας.

Όχι απλά μια ομάδα.

Μια ιδέα, ένα ιδανικό.

Μια αγάπη χωρίς όρια.

Ένα κομμάτι από τη ζωή και την ψυχή μας.

Ευγνωμοσύνη μόνο που υπάρχεις. Ευγνωμοσύνη που μεγαλώσαμε με τον ΑΡΗ μέσα μας.

Χρόνια πολλά ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

Φινάλε ντροπής σε μια χρονιά συνεχής απογοήτευσης έδωσε ο ΑΡΗΣ μας στις υποχρεώσεις του για την κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος, γνωρίζοντας την ήττα από τον ΟΦΗ μέσα στο σπίτι του. Σε ένα παιχνίδι που η ομάδα έδειξε 2 εντελώς διαφορετικά πρόσωπα στα 2 ημίχρονα με κοινό παρονομαστή όμως την αφλογιστία στην επίθεση και την αδράνεια στην άμυνα.  Άλλα 2 ημίχρονα να είχαμε γκολ δεν βάζαμε και αυτή δυστυχώς είναι η αίσθηση που μας άφησε η ομάδα παρά την σωρεία ευκαιριών στο Β ημίχρονο. Ευτυχώς τα πιο δυσοίωνα σενάρια δεν επιβεβαιώθηκαν και η ομάδα διατηρήθηκε στην πρώτη οκτάδα.

ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΝΤΡΑ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι χωρίς ένταση και χωρίς καθαρό πλάνο σχετικά με το τι ήθελε να πετύχει. Να κερδίσει; να διασφαλίσει το Χ; Σίγουρα πάντως δεν μπήκε για να διεκδικήσει λυσσαλέα το γκολ που θα τον οδηγούσε στη νίκη όπως έκανε ο αντίπαλος μας.  Η φάση στο 18’ με τον Αθανασιάδη να σώζει σε τετ α τετ ήταν καμπανάκι που δεν ακούστηκε, για να έρθει στο 36’ το 0-1 σε μια φάση που η άμυνα απλά παρακολουθούσε με ενδιαφέρον τις κινήσεις παικτών του ΟΦΗ. Αμαρκάριστος μέσα στην περιοχή, τελείωμα προ κενής εστίας και το παιχνίδι πήρε τον δρόμο του.

ΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΟΜΩΣ ΔΕΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΨΕ ΠΟΤΕ

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τους παίκτες μας να δείχνουν περισσότερη διάθεση και πλέον χωρίς άλλο στόχο πέρα από το γκολ της ισοφάρισης. Και πάνω που αρχίζαμε να ελέγχουμε το παιχνίδι και να γινόμαστε απειλητικοί ήρθε στο 57’ μια ακόμη αντεπίθεση, μια ακόμη κακή αμυντική λειτουργία και το 0-2.  Ένα γκολ που ουσιαστικά τελείωσε το παιχνίδι μιας και η αναποτελεσματικότητα μας στην τελική προσπάθεια ήταν αυτό που χαρακτήριζε την παρουσία μας από την αρχή της αναμέτρησης. Κάτι που επιβεβαιώθηκε στα εναπομείναντα λεπτά μέχρι τη λήξη. Κάμποσες προσπάθειες, σουτ πάνω στα σώματα, χαλαρά τελειώματα, ένα δοκάρι και μπόλικη αστοχία.

ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΣΜΟ

Ούτε σήμερα κατάφερε ο Γρηγορίου και οι παίκτες του να δείξουν κάτι το διαφορετικό. Ή μάλλον το διαφορετικό που μας έδειξαν ήταν ότι δεν μπόρεσαν ούτε την «αγαπημένη» ισοπαλία. Το πιο ανησυχητικό από την ήττα είναι ότι τίποτα από όσα βλέπουμε δεν μοιάζει τυχαίο. Ο ΑΡΗΣ έχει επαναλαμβανόμενα προβλήματα. Δεν έχει καθαρή ανάπτυξη, δεν έχει συνοχή, δεν έχει αμυντική σταθερότητα, δεν έχει αυτοπεποίθηση να τελειώσει τις φάσεις. Και αυτό είναι ένα σταθερό μοτίβο εδώ και καιρό. Υπάρχει το κενό λόγω εθνικών ομάδων και κάποιος χρόνος παραπάνω αλλά… με τέτοιες εμφανίσεις, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι μπορεί κάτι να αλλάξει.

ΧΩΡΙΣ ΠΛΑΝΟ, ΧΩΡΙΣ ΨΥΧΗ, ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ

Η κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος έκλεισε όπως ακριβώς κύλησε όλη η χρονιά. Με απογοήτευση, με νεύρα και με μια ομάδα που δεν πείθει κανέναν ότι ξέρει τι κάνει μέσα στο γήπεδο. Η σημερινή ήττα είναι μια ακόμη απόδειξη ότι με τα σημερινά αγωνιστικά δεδομένα δεν υπάρχει ίχνος προοπτικής, ούτε καν για  το  5-8. Παράταση στο βασανιστήριο αναμένεται να είναι και αυτή η σειρά αγώνων, οφείλει όμως σύσσωμη η ομάδα να παλέψει. Να παλέψει και ότι βγει… χειρότερα δεν γίνεται.

Πραγματοποιώντας μια από τις πιο ολοκληρωτικές εμφανίσεις του και παρά τις σημαντικές απουσίες των Τζόουνς και Πουλιανίτη, ο ΑΡΗΣ μας νίκησε εύκολα την Καρδίτσα με 78-55! Με άμυνα που  έπνιγε κάθε προσπάθεια των φιλοξενούμενων και με πολυφωνία στην επίθεση έφτασε στην έκτη συνεχόμενη νίκη του και έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα για τη συνέχεια. Μια συνέχεια με πιο δυνατά και καθοριστικά παιχνίδια που θα πρέπει και αυτά να κερδηθούν.  

ΜΕ ΒΑΣΗ ΤΗΝ ΑΜΥΝΑ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ

Το παιχνίδι ξεκίνησε με τον ΑΡΗ να δίνει ξεκάθαρη προτεραιότητα στην άμυνα αλλά και να δείχνει υπομονή στην επίθεση. Οι παίκτες του Μίλιτσιτς από το πρώτ τζάμπολ έπαιζαν σε υψηλή ένταση και αυτό ήταν αρκετό παρά την πίεση στο κατέβασμα της μπάλας  και την προσπάθεια να δημιουργηθεί  πρόβλημα στην οργάνωση του παιχνιδιού μας. Και αφού ολοκληρώθηκε το πρώτο «αναγνωριστικό» δεκάλεπτο με συνέπεια και χωρίς βιασύνη η ομάδα άρχιζε να βάζει τις βάσεις μιας άνεσης επικράτησης. Το 38-22 έδειχνε ότι το παιχνίδι είχε πάρει μια  συγκεκριμένη κατεύθυνση, με το ημίχρονο να κλείνει με 45-29.

ΜΠΗΚΕ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΝΑ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ

Με τον Αντετοκούνμπο να γίνεται πρωταγωνιστής και στις 2 πλευρές του παρκέ η ομάδα μπήκε με ακόμη περισσότερη ενέργεια κυριαρχώντας ολοκληρωτικά. Η διαφορά έφθασε με συνοπτικές διαδικασίες στο +28 και το παιχνίδι μετατράπηκε σε μια χαλαρή προπόνηση. Κάτι που έδωσε την ευκαιρία και στον κόουτς να μοιράσει τον χρόνο και να δώσει ευκαιρίες και στους «πιτσιρικάδες» αν και θα μπορούσε να το είχε κάνει πιο ορθολογικά.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑ ΤΑ ΣΗΜΕΙΑ ΑΝΑΦΟΡΑΣ

Με την μαχητικότητα που έδειξε σε άμυνα και ριμπάουντ αλλά και την πολυφωνία στην επίθεση, οι αντίπαλοι μας δεν είχαν καμία τύχη. Ακόμη και αν λόγω των απουσιών του Τζόουνς και του Πουλιανίτη το πρόβλημα που έχουμε στην οργάνωση του παιχνιδιού από την αρχή της χρονιάς έγινε πιο έντονο. Αυτό όμως που φάνηκε ξεκάθαρα σήμερα είναι ότι όταν όλοι οι παίκτες δείχνουν διάθεση και παίζουν σε υψηλή ένταση, οι όποιες αδυναμίες έχει αυτό το ρόστερ παραμερίζονται. Πιθανόν αν υπήρχε στο ρόστερ ένας καλός πόιντ γκαρντ, να βλέπαμε ακόμη πιο σπουδαίες εμφανίσεις από τους κορυφαίους σήμερα Νουά και Αντετοκούνμπο μιας και είναι σημαντικό να τροφοδοτούνται σωστά μέσα από συστήματα και παιχνίδι τακτικής. Από την στιγμή όμως που φέτος δεν πρόκειται να δούμε ορθολογικό μπάσκετ, η μαχητικότητα που είδαμε σήμερα είναι το κλειδί της επιτυχίας. Όπως και η συνέπεια σε  όλη τη διάρκεια του αγώνα. Γιατί σήμερα σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια η ομάδα διαχειρίστηκε σωστά το προβάδισμα, κράτησε την ένταση στην άμυνα και δεν επέτρεψε στην Καρδίτσα να πιστέψει ότι μπορεί να επιστρέψει. Μακάρι να συνεχίσουμε έτσι.

ΜΑΣΟΥΣΕ ΣΙΔΕΡΑ

6^η  συνεχόμενη νίκη για τον ΑΡΗ μας που δεν αφήσε κανένα περιθώριο αμφισβήτησης στην Καρδίτσα από την αρχή μέχρι και το τέλος της αναμέτρης. Η ομάδα παρά τις απουσίες και την αγωνιστική απραξία έδειξε να  βρίσκεται σε εξαιρετική κατάσταση και μπαίνει στην τελική ευθεία του πρωταθλήματος με αυτοπεποίθηση. Η μάχη για την τετράδα παραμένει ανοιχτή και ο ΑΡΗΣ δείχνει έτοιμος να την παλέψει μέχρι το τέλος. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Όλα στο μηδέν… για τον ΑΡΗ μας στις Σέρρες όπου ούτε κόντρα στον ουραγό της βαθμολογίας κατάφερε να χαμογελάσει.  Σπατάλησε ένα ολόκληρο ημίχρονο σε ρελαντί ρυθμούς, έμεινε με 10 παίκτες από το 60’ και τελικά πανηγύρισε τη σπουδαία εμφάνιση του Αθανασιάδη που κράτησε ανέπαφη την εστία μας. Κατήφορος χωρίς σταματημό παρά την αισιοδοξία του Γρηγορίου όπως αυτή αποτυπώθηκε στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε το παιχνίδι.

ΚΑΤΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ

Σε αλλαγές στην επιθετική γραμμή προχώρησε ο Γρηγορίου, με τον Μορόν στην κορυφή, τον Αλφαρέλα σε ελεύθερο ρόλο πίσω του και τους Μπουσαΐντ και Ντουντού στα άκρα. Παίκτες που μπορούσαν να δώσουν περισσότερη ταχύτητα και μεγαλύτερη κινητικότητα κοντά στην αντίπαλη περιοχή. Στην πράξη όμως το πρώτο ημίχρονο κύλησε σε χαμηλό τέμπο. Είχαμε την κατοχή, κυκλοφορούσαμε την μπάλα αλλά  η ανάπτυξη ήταν αργή και προβλέψιμη συνεχώς απέναντι σε μια οργανωμένη άμυνα. Τα σουτ του Ράτσιτς  και του Ντουντού ήταν εκτός εστίας σε αντίθεση με το δυνατό φαλτσαριστό σουτ του Αλφαρέλα έξω από την περιοχή με τον Τιναλίνι να κρατάει το μηδέν στην πιο σπουδαία φάση του Α ημιχρόνου..

Η ΚΟΚΚΙΝΗ, ΤΟ ΔΟΚΑΡΙ ΚΑΙ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Με την έναρξη της επανάληψης ο Πανσερραϊκός μπήκε πιο δυνατά στο παιχνίδι. Οι παίκτες παρέμειναν νωθροί, πάντα ένα κλικ πιο αργά και με λιγότερη ένταση στις φάσεις με αποτέλεσμα να επιτρέπουν τους αντιπάλους μας να μοιάζουν απειλητικοί. Σε μια τέτοια στιγμή αδράνειας ο Τεχέρο δεν πρόλαβε τον παίκτη του και ο διαιτητής Ζαμπαλάς έδειξε απευθείας κόκκινη κάρτα στον Ισπανό μπακ. Από εκείνο το σημείο και μετά το παιχνίδι άλλαξε εντελώς.

Οι γηπεδούχοι πίεσαν και βρήκαν αρκετές ευκαιρίες, όμως ο Αθανασιάδης ήταν εκεί για να επιβεβαιώσει ότι διανύει μια εκπληκτική περίοδος φόρμας. Για εμάς παίζοντας με παίκτη λιγότερο η έτσι και αλλιώς προβληματική μας επιθετική ανάπτυξη έγινε ακόμη πιο δύσκολη υπόθεση. Στις καθυστερήσεις λίγο έλειψε ο Γιαννιώτας να το κάνει το θαύμα του αλλά το εξαιρετικό σουτ που έκανε σταμάτησε στο οριζόντιο δοκάρι.

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΙΣ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΑΚΕΣ ΤΟΥ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

Ένα ακόμη Χ, μια ακόμη νερόβραστη εμφάνιση που δεν μας έκανε σοφότερους. Ακριβώς το ίδιο  πρόβλημα που προσπαθούμε να λύσουμε από την αρχή της χρονιάς. Πως θα αξιοποιήσουμε την κατοχή μας ώστε να γίνουμε απειλητικοί, να φτιάξουμε φάσεις, να βρούμε το γκολ, να πάρουμε τους βαθμούς. Όπου σε συνδυασμό με την «χρόνια αδυναμία» μας να δημιουργήσουμε πραγματικές συνθήκες πίεσης στον αντίπαλο συνθέτουμε αυτό το αγωνιστικό συνονθύλευμα που αδυνατεί να κερδίσει ακόμη και τον τελευταίο. Ούτε καν τις εντυπώσεις δεν μπόρεσε να κερδίσει όταν έπαιζε 11 εναντίον 11. Αντιθέτως με ποσοστά κατοχής άνω του 75% φώναζε πόσο μπερδεμένος και ακίνδυνος είναι. Από λίγο έως καθόλου φταίει ο Γρηγορίου. Σε αντίθεση με τους παίκτες μας που δεν προσπάθησαν όσο έπρεπε. Μια μόνιμη διστακτικότητα, ένας σταθερός φόβος μην τσαλακωθούν. Ωραία καθόμαστε και αναλύουμε βαθμολογίες για το 5-8, την έξοδο στην Ευρώπη και τον «κορμό» για την επόμενη χρονιά αλλά από ότι φαίνεται μόνο εμείς ασχολούμαστε με αυτά. Αυτοί που μας εκπροσωπούν μέσα στο γήπεδο είναι ήδη αλλού.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΟΛΑ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Στο 0-0 με τον τελευταίο της βαθμολογίας Πανσερραϊκό έμεινε ο ΑΡΗΣ μας στις Σέρρρες, σπαταλώντας άλλη μια ευκαιρία να δοθεί τέλος στο αρνητικό σερί που μας βασανίζει εδώ και καιρό. Ομάδα χωρίς πλάνο, παίκτες χωρίς εντάσεις και αποτελεσματικότητα και μια εικόνα που παραπέμπει σε καλοκαιρινές διακοπές αδιαφορώντας για την έκβαση της χρονιάς.  Ευτυχώς υπήρχε και ένας Αθανασιάδης κάτω από τα δοκάρια και τελικά αποφύγαμε τα χειρότερα. Άντε να τελειώνουμε…

ΥΓ. Θα ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα και εμείς ακόμη θα συζητάμε για τα σημάδια βελτίωσης που δείχνει η ομάδα.

Την 5^η συνεχόμενη νίκη πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο πρωτάθλημα κερδίζοντας με το επιβλητικό 102-76 το Μαρούσι στην άτυπη ρεβάνς του final 8.  Η ομάδα παρά την σημαντική απουσία του Αντετοκούνμπο πάτησε γκάζι στο Β ημίχρονο και μετέτρεψε το παιχνίδι σε τυπική διαδικασία. Κυρίαρχος ο Νουά, πολυεργαλείο ο Μποχωρίδης και μια συνολικά καλή εμφάνιση που τη χρειαζόμασταν μετά το ξενέρωμα του κυπέλλου.

ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΜΕ ΕΝΤΑΣΗ, ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΜΕ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με ενέργεια και διάθεση να επιβληθεί από τα πρώτα λεπτά. Η άμυνα πίεζε, η μπάλα κυκλοφορούσε σωστά και οι πρώτες επιθέσεις έβγαιναν με καθαρό μυαλό. Το το 22-6 έδειχνε ότι σήμερα δεν θα «χαριζόμασταν» στο Μαρούσι.

Οι αντίπαλοι μας όμως δεν τα παράτησαν. Εκμεταλλεύτηκε κάποια κενά στην άμυνα μας, ροκάνισε τη διαφορά στους 2 πόντους(33-31) υπενθυμίζοντας μας ότι οι νίκες δεν κλειδώνουν στα πρώτα 10’. Με τον Νουά  να δίνει λύσεις και την ομάδα να βρίκσει ρυθμό, το ημίχρονο έκλεισε στο 49-43. Μια διαφορά που μας κρατούσε μπροστά, αλλά δεν έδινε την αίσθηση ότι το παιχνίδι θα ήταν εύκολο.

ΣΕ ΕΝΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΚΡΙΘΗΚΑΝ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Με ένα επιμέρους σκορ 15-2 στο 3^ο δεκάλεπτο η διαφορά εκτοξεύτηκε στο 64-45 και εκεί κάπου εξανεμίστηκε η διάθεση αντίδρασης των φιλοξενούμενων. Η άμυνα έγινε πιο σκληρή, οι συνεργασίες πιο γρήγορες και τα σουτ άρχισαν να μπαίνουν με ρυθμό που δεν μπορούσε να ακολουθήσει το Μαρούσι. Και αυτό ήταν το μοτίβο του αγώνα μέχρι τη λήξη. Μια εξέλιξη που έφθασε τη διαφορά στους 30 πόντους δίνοντας την ευκαιρία στον Μίλισιτς να ρίξει μέσα και τους «μικρούς» στα τελευταία λεπτά.

ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΟΥ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Επίφοβο παιχνίδι ήταν το σημερινό, με την λειψυδρία στους ψηλούς να το κάνει ακόμη πιο δύσκολο. Έτσι όμως όπως πάλεψαν οι παίκτες του Μίλιτσιτς δεν άφησαν κανένα περιθώριο αμφισβήτησης. Μόνο την απορία γιατί δεν έπαιξαν έτσι και στην Κρήτη. Το προσπερνάμε όμως και μένουμε στο ότι φαίνεται πλέον η ομάδα να παίζει πλέον μπάσκετ με περισσότερο σαφήνεια και πιο ξεκάθαρους ρόλους. Η μπάλα κινείται γρήγορα, οι παίκτες δεν μένουν στατικοί  και η ομάδα δείχνει να έχει αποκτήσει ρυθμό στο πιο κρίσιμο σημείο της σεζόν. Ο Νουά συνεχίζει να αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς όμως η ουσία είναι ότι μπαίνουν ολοένα και περισσότεροι στην «εξίσωση». Όπως για παράδειγμα ο Μποχωρίδης αλλά και ο Πουλιανίτης.  Και όταν μια ομάδα δεν εξαρτάται από έναν παίκτη αλλά λειτουργεί ως σύνολο όλα λειτουργούν καλύτερα. Και αν και σήμερα ο Νουά ξεχώρισε, όλη η ομάδα λειτούργησε στο σύνολο της σωστά και για αυτό ήρθε η εύκολη επικράτηση. Και αυτή η ομαδική λειτουργία και η πολυφωνία στην επίθεση θα πρέπει να είναι η βάση και για τη συνέχεια.

ΕΜΦΑΤΙΚΗ ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΝΤΟΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ

Με υψηλή ένταση στην άμυνα,  όλους τους παίκτες να σκοράρουν και με ένα δεύτερο ημίχρονο καταιγίδα, ο ΑΡΗΣ ισοπέδωσε το Μαρούσι προσπερνώντας με ευκολία την απουσία του Αντετοκούνμπο. Νίκη και εμφάνιση που δίνει ψυχολογία ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος. Εκεί που στην επόμενη αγωνιστική ο ΑΡΗΣ πρέπει να επαναλάβει τα εντυπωσιακά που έκανε σήμερα. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ πάμε τώρα και για το διπλό!

Υπάρχουν παιχνίδια που σε αδικούν ή απλά η μπάλα δεν σε θέλει, υπάρχουν και παιχνίδια σαν το σημερινό όπου μόνος σου βγάζεις τα μάτια σου. Ο ΑΡΗΣ αδίκησε μόνος του τον εαυτό του. Έχασε ένα πέναλτι στην αρχή, έμεινε με 10 παίκτες από το 40’ πάνω που άγγιξε το γκολ, ξαναέχασε τις ευκαιρίες που του δόθηκαν αλλά και ένα ακόμη  πέναλτι για να καταφέρει στο τέλος να κατακτήσει άλλο ένα Χ! Παιχνίδι με ιδιαίτερες συγκινήσεις και ένα αυτομαστίγωμα από αυτά που «αντέχουν» στον χρόνο.

ΠΕΤΑΞΕ ΤΙΣ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΒΡΕΘΗΚΕ ΣΕ ΜΕΙΟΝΕΚΤΙΚΗ ΘΕΣΗ

Η ομάδα μπήκε στο παιχνίδι με διάθεση να επιβάλει ρυθμό αν και η πίεση στον αντίπαλο δεν ήταν αυτή που έπρεπε . Ο Δώνης από τα πρώτα λεπτά έδειχνε ορεξάτος και μόλις στο 7’ χάρη σε μια ωραία κούρσα του κέρδισε το  καθαρό πέναλτι. . Αντί όμως να αρπάξουμε την ευκαιρία για ένα γρήγορο γκολ, ο Ράτσιτς έστειλε την μπάλα δίπλα από το δεξί δοκάρι του Γκουγκεσασβίλι.

Παρόλα αυτά η ομάδα συνέχισε να έχει την πρωτοβουλία, να βρίσκει προϋποθέσεις και να φτιάχνει φάσεις. Ο Πέρεθ και Δώνης προσπαθούσαν να γίνουν απειλητικοί αλλά κάπου στο τέλος δεν έβρισκαν τα στηρίγματα που ήθελαν και σπαταλούσαν τις στιγμές τους. Στο 39’ η φάση του αγώνα… με την κεφαλιά του Καντεβέρε και  τη σπουδαία επέμβαση του τερματοφύλακα, το νέο τελείωμα του Δώνη, 2^η  απόκρουση και στην προσπάθειά του να στείλει την μπάλα στα δίχτυα ο Γκαρέ βρήκε κεφάλι και δέχθηκε κόκκινη κάρτα.

ΜΕ ΔΕΚΑ ΠΑΙΚΤΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ

Κόντρα σε ότι περιμέναμε ο ΑΡΗΣ μας μπήκε στο δεύτερο ημίχρονο πιο αποφασισμένος. Στο 46’ ο Καντεβέρε άγγιξε ξανά το γκολ με γυριστό μέσα από την περιοχή, αλλά ο Γκουγκεσασβίλι πρόσθεσε άλλη μια εκπληκτική απόκρουση. Ο ΑΡΗΣ παρέμεινε ψηλά, προσπαθούσε να κλέψει μπάλες στον χώρο του κέντρου για να απειλήσει και όσο περνούσε η ώρα, τόσο μεγάλωνε η αίσθηση ότι το παιχνίδι θα κριθεί στο γκολ. Γκολ που θα μπορούσαμε να είχαμε βρει στο 75’ από το δεύτερο κερδισμένο πέναλτι χάρη στον δραστήριο Γιαννιώτα που είχε περάσει στο Β μέρος στο παιχνίδι.  Την εκτέλεση ανέλαβε ο Μορόν και για πρώτη φορά από τότε που ήρθε στην χώρα μας αστόχησε, στέλνοντας την μπάλα στο οριζόντιο δοκάρι. Δεύτερο πέναλτι χαμένο, δεύτερη ευκαιρία να κερδίσεις στα σκουπίδια. Η συνέχεια μέχρι το σφύριγμα της λήξης είχε εκνευρισμό, κάποιες κακές επιλογές στο transition και έναν αδικαιολόγητο πανικό που ευτυχώς δεν μας στοίχισε.  

ΑΡΡΩΣΤΙΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΓΙΑΤΡΕΙΑ

Το εύκολο θα ήταν να μιλήσουμε για γκίνια. Να πούμε ότι δεν γίνεται να χάνεις δύο πέναλτι στο ίδιο παιχνίδι, να παίζεις με δέκα από το 40’ αντί να κάνεις το 1-0… Ναι, όλα αυτά ακούγονται βολικά. Αλλά δεν λένε όλη την αλήθεια. Η αλήθεια είναι ότι ο ΑΡΗΣ από το περασμένο καλοκαίρι δείχνει μια βαθιά αδυναμία να μετατρέψει την πίεση σε αποτέλεσμα. Μάλιστα πολλές φορές όπως και σήμερα αργεί χαρακτηριστικά για να ασκήσει την πίεση που πρέπει. Και όταν βρίσκει τις στιγμές του δεν έχει την διάγευια και την αυτοπεποίθηση για να τελειώσει τις φάσεις.

Η παρουσία του Γρηγορίου, οι μεταγραφές του Ιανουαρίου και η επιστροφή των τραυματιών έχει βελτιώσει την εικόνα. Ωστόσο η ομάδα συνεχίζει να ποντάρει περισσότερο σε σπασμωδικές ενέργειες σε μία δυο φάσεις  παρά σε μια επιθετική λειτουργία πιο κυριαρχική από τη σέντρα που θα απαιτεί τα γκολ και τη νίκη. Και αυτό πρέπει να αλλάξει άμεσα μπας και οι μαθηματικές ελπίδες για την 5^η θέση γίνουν και ρεαλιστικές.

ΑΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΤΟΣ

Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει για αυτό που παρακολουθήσαμε, παρά μόνο προβληματισμός για τη συνέχεια. Σήμερα είχες δύο πέναλτι κόντρα σε ένα αδύναμο αντίπαλο που ούτε καν όταν έπαιζε με παίκτη παραπάνω δεν σε τρόμαζε. Και όταν χάνεις τέτοιες ευκαιρίες για να πάρεις ένα τρίποντο ύστερα από τόσο καιρό τότε το μόνο που σου απομένει είναι ένα συναίσθημα μιζέριας που ανακυκλώνεται. Κουράγιο μας…

ΥΓ. Η επανεμφάνιση του Βοριαζίδη ήταν η όαση χαράς στην έρημο της θλίψης που χαθήκαμε σήμερα.