Επιστροφή στις κακές συνήθειες για τον ΑΡΗ μας που έμεινε από μόνος του στο μηδέν κόντρα στον Βόλο και κατάφερε μάλιστα στο τέλος να χάσει κιόλας. Καλή παρουσία είχε η ομάδα μας στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα, έκανε μπόλικες καλές ευκαιρίες αλλά με τεράστια ευκολία έκλεισε την παρένθεση που άνοιξε με τα 2 in game goals που πέτυχε με την ΑΕΚ μένοντας άσφαιρος… Χάθηκαν  3 πολύτιμοι βαθμοί που περιπλέκουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα στην βαθμολογία.

ΠΙΣΤΟΣ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ ΤΟΥ

Πιστός στα γνωστά του πλάνα ο Άκης Μάντζιος και κόντρα στον Βόλο άλλαξε ελάχιστα πράγματα σε σχέση με το προηγούμενο παιχνίδι με τον Ασλανίδη να είναι η έκπληξη στη θέση του Φαμπιάνο αντί για έναν εκ των Μπεναλουάν και Δεληζήση.   Σύστημα, αγωνιστική φιλοσοφία η ίδια και σε μεγάλο βαθμό όλα δούλεψαν ρολόι εκτός από την ουσία που είναι το γκολ. Η ομάδα είχε εξαιρετική κυκλοφορία της μπάλας, δημιούργησε πολλές φορές καταστάσεις για γκολ, έχασε εξαιρετικές ευκαιρίες για να σκοράρει και όλα αυτά χωρίς να απειληθεί μέχρι το 80’ καθόλου. Έφαγε το γκολ στην πρώτη ευκαιρία του Βόλου και κατάρρευσε… έτσι απλά και Αρειανά όπως μας έχει συνηθίσει ο ΑΡΗΣ φέτος.

ΑΡΝΗΤΗΣ ΑΛΛΑΓΩΝ Ο ΜΑΝΤΖΙΟΣ

Πόση ευθύνη μπορείς να ρίξεις σε έναν προπονητή όταν οι παίκτες του δεν μπορούν να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα ακόμη και με τις καλύτερες προϋποθέσεις; Από ελάχιστη ως καθόλου με το «ελάχιστη» να έχει να κάνει κυρίως με την επιλογή προσώπων. Το βασικό κομμάτι της δουλειάς του προπονητή είναι να προετοιμάσει και να στήσει την ομάδα με τέτοιο τρόπο ώστε να δημιουργεί ευκαιρίες, να βάζει γκολ, να μην τρώει γκολ και τελικά να κερδίζει. Έτσι απλοποιημένα αν το δούμε τότε ναι φταίει ο Μάντζιος, κυρίως γιατί επιμένει στα ίδια και στα ίδια. Δεν ξέρω αν ο ίδιος ο προπονητής μας θεωρεί φυσιολογική την πορεία του ΑΡΗ και τα σκαμπανεβάσματα σε απόδοση και αποτελέσματα αλλά σίγουρα το καλοκαίρι μέχρι και τα τέλη του 21 υπήρχαν άλλες προσδοκίες. Ελπίζω σύντομα να δοκιμάσει διαφορετικά πράγματα τουλάχιστον για να μας φύγει από το μυαλό η σκέψη ότι ο ΑΡΗΣ έτσι όπως είναι μπορεί να πάει καλύτερα απλά αλλάζοντας 2-3 πραγματάκια. 2-3 πραγματάκια όπως πχ  τον ρόλο του Καμαρά στο παιχνίδι. Ο Καμαρά μόλις σε μια φάση κινήθηκε για να σκοράρει επιβεβαιώνοντας ότι ο παίκτης σίγουρα δεν έχει το γκολ στην σκέψη του αλλά μόνο την δημιουργία(?) του γκολ για τους συμπαίκτες του. Άρα θα πρέπει να βρεθεί ο παίκτης στην επίθεση που έχει στο μυαλό του το γκολ. Δεν ξέρω αν αυτός μπορεί να είναι ο Λόπεθ αλλά μετά τη νίκη επί της ΑΕΚ με τον τρόπο που ήρθε, θα μπορούσε τόσο ο Ισπανός όσο και ο Σάκιτς να πάρουν μια ευκαιρία από την αρχή του αγώνα σήμερα. Έτσι απλά μπας και κάποιες διαφορετικές επιλογές έφερναν τελικά και διαφορετικό αποτέλεσμα.  Ενώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι είναι άλλο πράγμα να δίνεις ευκαιρίες στους νέους με χρόνο συμμετοχής και άλλο να τους δίνεις φανέλα βασικού ακυρώνοντας έμπειρους παίκτες που χρειάζεσαι με τόση ευκολία.

Ο «ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ» ΚΑΙ Η ΛΟΓΙΚΗ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΩΝ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ

Ο «νόμος του ποδοσφαίρου», ανικανότητα, γκαντεμιά όπως θέλεις πες το αλλά ο ΑΡΗΣ άξιζε να κερδίσει τον Βόλο. Τώρα τι έγινε στο τέλος και χάσαμε ακόμη και  τον βαθμό ισοπαλίας είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία. Όπως πονεμένη ιστορία είναι η μεταγραφική ενίσχυση που δεν έγινε αλλά και η άρνηση από τον προπονητή να δοκιμάσει κάτι το διαφορετικό. Όχι ότι είναι ευθύνη του Μάντζιου αν οι παίκτες του δεν σκοράρουν ούτε με πέναλτι αλλά η λογική λέει ότι από την στιγμή που ο ίδιος ο προπονητής αποφεύγει να αλλάξει κάτι… αργά ή γρήγορα αυτός θα γίνει η αλλαγή.

ΥΓ. Πραγματικά λυπηρό στην σκιά της δολοφονίας του Άλκη να ασχολούμαστε με τα παιχνίδια εμείς και όλοι οι υπόλοιποι αντί να έχουν παγώσει όλα μέχρι να καθαρίσει ο χώρος. Πόσο μάλλον όταν μπροστά στα μάτια μας γίνεται μια συντονισμένη προσπάθεια να την βγάλουν καθαρή οι δολοφόνοι και ένα υποκριτικό «τσουβάλιασμα» που εξισώνει πταίσματα με οργανωμένα τάγματα δολοφόνων.

Με γκολ του Σάκιτς στις καθυστερήσεις ο ΑΡΗΣ κέρδισε με 2-1 την ΑΕΚ στο Κλεάνθης Βικελίδης στη σκιά της δολοφονίας του Άλκη Καμπανού από την εγκληματική οργάνωση των οπαδών του παοκ.

Στο πρώτο ημίχρονο ο Εντιαγέ με ένα εντυπωσιακό τακουνάκι είχε ανοίξει το σκορ, μέχρι το

Και όλα αυτά σε ένα παιχνίδι λίγα μέτρα από το σημείο που δολοφονήθηκε ο Άλκης και έπρεπε να αναβληθεί. Όπως θα έπρεπε να αναβληθεί ολόκληρο το πρωτάθλημα μέχρι να σπάσει ο κύκλος της βίας. Προφανώς η Πολιτεία αλλά και ιθύνοντες του ποδοσφαίρου με την κυνικότητα τους μας δείχνουν την ευαισθησία και τις προθέσεις τους για αυτό το τραγικό γεγονός…

Εμείς από την άλλη στο Planet ARIS όπως ήταν λογικό μιας και δεν είμαστε επαγγελματίες δημοσιογράφοι  αλλά απλοί φίλαθλοι, συνοπαδοί και συμπολίτες του Άλκη δεν θα μπορούσαμε να ασχοληθούμε με την ανάλυση ενός  αγώνα που δεν θα έπρεπε να γίνει…  

Λίγες ημέρες μετά τη δολοφονία του Άλκη από τα ανθρωπόμορφα τέρατα που με πρόσχημα την οπαδική τους ταυτότητα(αυτή του Παοκτζή) σκορπούν τον θάνατο χωρίς λόγο και αφορμή και ολόκληρη η ελληνική κοινωνία(και όχι μόνο) συνεχίζει  να παρακολουθεί αποσβολωμένη την εξέλιξη αυτού του νέου δράματος.

Εμείς ως φίλαθλοι-οπαδοί του ΑΡΗ Θεσσαλονίκης έχουμε έναν πόνο παραπάνω για τον Άλκη, πόνο που σε καμία περίπτωση  δεν πλησιάζει αυτόν της οικογένειας και των κοντινών ανθρώπων του παιδιού αλλά δεν παύει να έχουμε κατακλυστεί από την πρώτη στιγμή του ακούσματος της δολοφονίας από ένα πλήθος μαύρων συναισθημάτων. Συναισθήματα όπως φόβο γιατί μπορεί εγώ, εσύ, το παιδί μου, το παιδί σου ή κάποιος δικός σου ή δικός μου άνθρωπος να ήταν στη θέση του Άλκη. Τρομοκρατία και απόγνωση γιατί διαπιστώνεις ότι η Πολιτεία όχι μόνο δεν κάνει το καθήκον της να προστατεύσει τον κάθε Άλκη αλλά υπάρχει και το ενδεχόμενο να «οπλίζει» με τη στάση της το χέρι κάθε αδίστακτου δολοφόνου αλλά και αυτών που βρίσκονται από πίσω του. Θυμό, οργή και ενοχές που όλοι εμείς, ο καθένας από το πόστο του δεν μπορέσαμε να προστατέψουμε τον Άλκη.

Πλέον είναι ξεκάθαρο ότι είναι ευθύνη όλων μας να κρατήσουμε τη μνήμη του Άλκη ζωντανή και να μην επιτρέψουμε το «ξέπλυμα» των δολοφόνων, των ηθικών αυτουργών και όλων αυτών που έχουν τη δύναμη(πέρα από την απόλυτη ευθύνη) να δώσουν ένα τέλος σε αυτόν τον κύκλο βίας. Όχι για να μπορεί ο φίλαθλος του ΆΡΗ, του Ηρακλή ή  οποιασδήποτε άλλης ομάδος να κυκλοφορεί με μια μπλούζα της αγαπημένης του ομάδος… αλλά για να καταφέρουμε να ζούμε σαν πολιτισμένοι άνθρωποι με σεβασμό σε μια χώρα όπου η ζωή σου δεν θα κρίνεται από την απάντηση που θα δώσεις σε μια ανόητη ερώτηση όπως «Τι ομάδα είσαι;” ή οποιασδήποτε άλλης ερώτησης από κάποιο τέρας ή καλύτερα αγέλη τεράτων που κυκλοφορούν ελεύθερα ανάμεσα μας.  Δύσκολα να αποφύγουμε σε όλο αυτό την ρητορική μίσους αλλά οφείλουμε να βάλουμε όλοι τα δυνατά μας…

ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΠΟΥ ΣΤΑΖΕΙ ΑΙΜΑ

Ήταν τα παιδιά και οι γονείς της ομάδος μας στη Σουρωτή που δέχθηκαν τις μαχαιριές, τα παιδιά των ακαδημιών του Ολυμπιακού Θεσσαλονίκης που έζησαν τον τρόμο, ανάλογες  επιθέσεις εις βάρος του Ηρακλή (με πλάτες της αστυνομίας όπως καταγγέλθηκε), η δολοφονία του Τόσκο με έναν τρόπο που παραπέμπει σε γκανγκστερική ταινία και αμέτρητα καθημερινά περιστατικά δολοφονικών επιδρομών στη Χαριλάου αλλά και σε ολόκληρη την πόλη της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο. Το ίδιο μοτίβο, πιθανόν η ίδια δεξαμενή ανθρωπόμορφων τεράτων με τους ίδιους ηθικούς αυτουργούς. Για την υπόλοιπη Ελλάδα δεν ξέρω αν όντως «έπεσαν από τα σύννεφα» όπως παρουσιάζεται στα ΜΜΕ, εμείς πάντως στη Θεσσαλονίκη καθόλου. Και αυτό το τελευταίο είναι το προσωπικό μας μερίδιο ευθύνης που μας γεμίζει με ενοχές. «Κροκοδείλια δάκρυα» από συλλόγους, από τα ΜΜΕ, από την ίδια Πολιτεία και την κοινωνία που δείχνει μια διάθεση να αντιμετωπίσει τη δολοφονία του Άλκη σαν έναν ακόμη περιστατικό «τυφλής οπαδικής βίας» που απασχολεί την επικαιρότητα και με την πρώτη ευκαιρία θα το στριμωξεί στις μαύρες σελίδες της ιστορίας του τόπου μας.

ΤΟ «ΞΕΠΛΥΜΑ» ΤΩΝ ΔΟΛΟΦΟΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ  «ΤΣΟΥΒΑΛΙΑΣΜΑ» ΠΟΥ ΑΠΟΠΡΟΣΑΝΑΤΟΛΙΖΕΙ

Από τον αρθρογράφο(επώνυμο ή ανώνυμο), τον επαγγελματία δημοσιογράφο που ενημερώνει το κοινό μέχρι και τους «opinion maker» στα social media και τους  «οπαδικά απολιτίκ» συνανθρώπους μας.  Όταν στο έγκλημα και σε κάθε παραβατική πράξη βάζεις ταμπέλα όπως σε εξυπηρετεί ιδεολογικά απλά χάνεται η ουσία και συνηγορείς στην ατιμωρησία. Δεν με ενδιαφέρει ποια ομάδα υποστηρίζει ο εγκληματίας, τι ψηφίζει, αν είναι Έλληνας ή αλλοδαπός, χριστιανός ή μουσουλμάνος, άνδρας ή γυναίκα, μικρός ή μεγάλος σε ηλικία. Το έγκλημα είναι έγκλημα και δεν μετριάζονται οι τραγικές επιπτώσεις του ανάλογα με την ταυτότητα του θύτη και το «ταμπελάκι» που θα του κρεμάσετε. Ακόμη και εσείς που μπορεί να μην ξέρετε τι είναι ο ΑΡΗΣ, ο παοκ, ο Ηρακλής, δεν έχετε πάει ποτέ στο γήπεδο και αγνοείτε τι σχήμα έχει η μπάλα έχετε αυταπάτες αν νομίζετε ότι δεν κινδυνεύετε λόγω της άγνοιας σας. Αύριο μεθαύριο μπορεί να έρθει η σειρά σας, στον δικό σας χώρο «ψυχαγωγίας», στη δική σας επαγγελματική δραστηριότητα ή όπως προκλητικά γράφτηκε στα ΜΜΕ της πόλης το ντροπιαστικό «βρέθηκε σε λάθος μέρος, την λάθος στιγμή». Μόνο άλλοθι δίνεις στους θύτες όταν βαφτίζεις την ενέδρα-δολοφονία του Τόσκο και του Άλκη «περιστατικό οπαδικής βίας» και το κρύβεις πίσω από χρώματα και ταμπέλες. Εγκληματικό «τσουβάλιασμα» σε σημείο που θα πρέπει ο κάθε φίλαθλος να απολογείται για την αγάπη για την ομάδα του και την παρουσία του στο γήπεδο αλλά και το γιατί κάποιοι γονείς μεταδίδουν αυτή την αγάπη στα παιδιά τους και τους ωθούν στον αθλητισμό. Μια ώθηση προς τον αθλητισμό που σε μεγάλο βαθμό πηγάζει από κατά καιρούς σπουδαίες ομάδες, σπουδαίους αθλητές με ήθος και σημαντικά αθλητικά γεγονότα.

ΤΟ ΙΔΙΟ ΜΟΤΙΒΟ, Η ΙΔΙΑ ΕΚΓΛΗΜΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ, Η ΙΔΙΑ ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ

Δεν είναι ένα ούτε δύο μεμονωμένα περιστατικά από έναν παοκτσή συνδεσμίτη ξένης καταγωγής… Είναι μια σειρά από εγκληματικές ενέργειες με κοινά στοιχεία και πολλές διαβολικές συμπτώσεις που ξεπερνάνε την δράση κάποιων ανεγκέφαλων. Είναι μια σειρά από ενέργειες που έχουν κορυφωθεί τα τελευταία χρόνια στη Θεσσαλονίκη κόντρα στην κοινή φίλαθλη λογική(?) που όταν η ομάδα σου κερδίζει, κατακτά τίτλους νιώθεις χαρά και δεν ασχολείσαι με τους άλλους. Είναι ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο στο οποίο έχει συμμετοχή και ο επίσημος παοκ αλλά και οι αρχές. Μόνο στις επίσημες δημόσιες τοποθετήσεις(και αναρτήσεις) του Μάκη Γκαγκάτση που χωρίζει την Ελλάδα στα 2 και του George Savvidis με τα μαχαίρια, τα ντου, τις απειλές να ανατρέξεις που εκπροσωπούν την λαοφιλή ομάδα του συμπολίτη αρκεί για να καταλάβεις πολλά. Αν σε αυτά προσθέσεις την έφοδο του Ιβάν με το όπλο μέσα στο γήπεδο, την σχέση με τις αρχές(προσλήψεις πρώην αστυνομικών, δωρεές σε Α.Τ.) και άλλα θα δεις ότι μιλάμε για κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Και αν ούτε τα παραπάνω σου αρκούν για να κάνεις την σύνδεση που τα ΜΜΕ αποφεύγουν να κάνουν βρες το θάρρος να διαβάσεις τις λεπτομέρειες της δολοφονίας του Τόσκο σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της Θεσσαλονίκης καθώς και την «δικαιοσύνη» που αποδόθηκε για αυτήν την υπόθεση ώστε να φρίξεις και να νιώσεις αυτό που βιώνουμε στην Θεσσαλονίκη. Αν από την άλλη σε κουράζουν όλα αυτά… τότε δώσε λίγη βάση στις επίσημες ανακοινώσεις του παοκ, των σ.φ. παοκ και του Μάκη Γκαγκάτση όπου απουσιάζει εκκωφαντικά η πρόθεση για συνεργασία με τις αρχές ώστε η δολοφονία του Άλκη να εξιχνιαστεί αλλά και τα γήπεδα πέρα από την πόλη μας να γίνουν ένα πιο ασφαλές και φιλικό περιβάλλον.

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΥΘΥΝΗ ΓΙΑ ΟΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΟΤΙ ΘΑ ΣΥΜΒΕΙ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ

Ο καθένας μας έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης αλλά δεν μπαίνουν όλα στην ίδια ζυγαριά και σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε όλοι να δώσουμε λύσεις. Η βία φέρνει βία, η αυτοδικία δεν χωράει σε μια σύγχρονη κοινωνία συν φυσικά η αυταπάτη ότι αν αντί για τον Άλκη και τους φίλους του ήταν κάποια άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή πιο γεροδεμένα θα μπορούσαν να αντιδράσουν διαφορετικά. Υπάρχει κράτος με υπουργείο προστασίας του πολίτη, υπάρχουν οι αστυνομικές αρχές, υπάρχει το σύστημα απόδοσης δικαιοσύνης. Δική τους η ευθύνη στην ιεραρχία απόδοσης ευθυνών, πρώτοι στην ιεραρχία αυτών που θα πρέπει με πράξεις να δώσουν τέλος στον κύκλο βίας όπως και όπου εκφράζεται αυτή. Κανένα φιλικό ομάδων,  ανακοίνωση βετεράνων  ή επίσημη τοποθέτηση ομάδος δεν μπορεί να δώσει λύση σε αυτό το πρόβλημα. Έχουν την ξεχωριστή τους σημασία οι συμβολικές κινήσεις αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι αυτές απευθύνονται στους υγιείς σκεπτόμενους φιλάθλους όλων των ομάδων και όχι των εγκληματιών που βρίσκουν καταφύγιο γύρω από αυτές. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε το πρόσφατο παράδειγμα με την εγκληματική οργάνωση της Χρυσής Αυγής όπου όταν το πήρε απόφαση η οργανωμένη Πολιτεία έκανε ως έναν βαθμό το χρέος της. Βέβαια σε αυτή την περίπτωση υπήρχαν και τα ψηφαλάκια από πίσω αλλά αυτό είναι μια άλλη συζήτηση που δεν υπάρχει λόγος να αναλυθεί εδώ.

ΦΤΑΝΟΥΝ ΤΑ ΛΟΓΙΑ, ΑΠΑΙΤΟΥΝΤΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ

Όλοι μας οφείλουμε να διατηρήσουμε τη μνήμη του Άλκη ζωντανή και να πιέσουμε ώστε αυτή τη φορά να δούμε πράξεις προς τη σωστή κατεύθυνση ώστε να μην υπάρξει άλλος Άλκης. Όπως ακριβώς έπρεπε να γίνει και όταν δολοφονήθηκε ο Τόσκο. Αν τότε δεν υπήρχε το «ξέπλυμα» των δολοφόνων και η Πολιτεία είχε κάνει το χρέος της, τώρα ο Άλκης θα συνέχιζε να κυκλοφορεί χαμογελαστός ανάμεσα μας. Πράξεις όπως η εξιχνίαση του εγκλήματος, η σύλληψη των ενόχων, οι βαριές ποινές από το σύστημα απονομής δικαιοσύνης, ο εντοπισμός των ηθικών αυτουργών και η διάλυση της βιομηχανίας του οργανωμένου εγκλήματος στη Θεσσαλονίκη και όχι μόνο.

Τα συλλυπητήρια μας στην οικογένεια του Άλκη και τους οικείους του και ένα μεγάλο συγγνώμη προς τον Άλκη. Συγγνώμη Άλκη που δεν μπορέσαμε να σε προστατέψουμε….

Την αστάθεια του σε άμυνα και επίθεση πλήρωσε ο ΑΡΗΣ κόντρα στον Παναθηναϊκό γνωρίζοντας την ήττα με το ευρύ 103-83. Ο ΑΡΗΣ το πάλεψε όσο μπορούσε αλλά για ακόμη μια φορά φάνηκε ανέτοιμος και αδύναμος να ανταποκριθεί σε ένα εξαρχής δύσκολο παιχνίδι.

ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΟ ΚΑΚΟ ΤΟΥ ΞΕΚΙΝΗΜΑ

Αμέτρητες φορές έχουμε τονίσει πόσο σημαντικό ρόλο παίζει η ψυχολογία και ο τρόπος με τον οποίο μπαίνει η ομάδα στο παιχνίδι. Όταν ξεκινάς με ένα εύκολο -15 στα πρώτα λεπτά τότε λογικό είναι οι αντίπαλοι να σουτάρουν με άλλον αέρα ενώ εσύ από νωρίς βρίσκεσαι με την πλάτη στον τοίχο. Οι παίκτες του Γ.Καστρίτη δεν μπήκαν πνευματικά έτοιμοι στο παιχνίδι, δεν κράτησαν σε αργό τέμπο το παιχνίδι και το πλήρωσαν.

ΓΙΑ ΝΑ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΘΕΛΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΤΗΤΕΣ ΜΕ “BALLS”

Ο ΑΡΗΣ έκανε την έκπληξη στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος με μια επική ανατροπή από το -19. Σε εκείνο το παιχνίδι έβγαλε η ομάδα αντίδραση, είχε μεγάλα σουτ αλλά υπήρχαν και 3 διαιτητές που κόντρα σε ότι μας έχουν συνηθίσει δεν προστάτευσαν τον Παναθηναϊκό. Αντιθέτως σε αυτό το παιχνίδι οι διαιτητές σφύριζαν όπως κάνουν σχεδόν πάντα με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά. Τι και αν έπαιζε ο ΑΡΗΣ άμυνα με τα μάτια, ακόμη και η ανάσα δινόταν φάουλ. Δινόταν φάουλ με ευκολία πρέπει ο αντίπαλος μας να αποκτήσει μια μεγάλη διαφορά ευκολίας και όποτε ο ΑΡΗΣ έβγαζε αντίδραση. Αντίδραση που έβγαλε και χθες μειώνοντας στο 4^ο δεκάλεπτο στους 7 πόντους. «Συμπτωματικά» όποτε το παιχνίδι πήγαινε να γίνει ανταγωνιστικό τα σφυρίγματα ήταν πάντα εις βάρος μας. Και αυτό δεν έχει σχέση αν μιλάμε για έναν αδύναμο ΑΡΗ κόντρα σε έναν πιο δυνατό Παναθηναϊκό με πολλαπλάσιο μπάτζετ και ποιοτικότερους παίκτες.

ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΨΑΧΝΕΤΕ ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗΝ ΒΕΛΤΙΩΣΗ

Δύσκολα μπορείς να πεις ότι ο ΑΡΗΣ είχε κάποιο κέρδος από αυτό το  παιχνίδι. Τα προβλήματα που βλέπουμε σχεδόν σε κάθε παιχνίδι ανεξαρτήτως αντιπάλου τα είδαμε και σε αυτό. Λείπει το καθαρό μυαλό στην επίθεση, χάνεται συχνά πυκνά η συγκέντρωση στην άμυνα. Κομμάτια που πρέπει να διορθωθούν για μια λιγότερο αγχωτική συνέχεια.

Εύκολη και απλή έκανε την υπόθεση νίκη ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κερδίζοντας με 0-2 τον Παναιτωλικό! 2 εύστοχα πέναλτι στο πρώτο ημίχρονο από Ματίγια και Καμαρά ήταν αρκετά ώστε ο ΑΡΗΣ μας χωρίς να ζοριστεί να πάρει τη νίκη. Μια νίκη πολύτιμη που μας επιτρέπει να παραμένουμε ζωντανοί για την έξοδο στην Ευρώπη αλλά και μας δίνει μια ψυχολογική ώθηση την στιγμή που όλα έμοιαζαν μαύρα.

ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΡΩΤΑ ΛΕΠΤΑ

Αλλαγές απαιτούσαμε όλοι αλλά ο Μάντζιος πιστός στο να είναι αλλεργικός σε οτιδήποτε διαφορετικό από ότι συνηθίζει παρέταξε έναν ΑΡΗ όπως ακριβώς και στα προηγούμενα παιχνίδια. Ακόμη και η συμμετοχή του Ματίγια στο αρχικό σχήμα λόγω των απουσιών των Μπερόγλιο και Τζέγκο δεν ήταν κάποια έκπληξη.  Κάπως έτσι η ομάδα μπήκε σοβαρή, απελευθερωμένη από τα άγχη της( μιας και η «καταστροφή» έχει ήδη επέλθει) και με καλή κυκλοφορία κατάφερε μόλις στο 3’ να ανοίξει το σκορ από τα 11 βήματα χάρη στο πέναλτι που κέρδισε ο Εντιαγέ και εκτέλεσε εύστοχα ο Ματίγια. Υπό φυσιολογικές συνθήκες θα μιλούσαμε για το γκολ-πέναλτι του Ματίγια σαν κάτι το αυτονόητο. Όταν όμως πριν λίγες ημέρες αποκλείστηκες από το κύπελλο επειδή δεν μπόρεσες 2 φορές να βρεις στόχο από την άσπρη βούλα τότε ναι το εύστοχο χτύπημα πέναλτι από τον Ματίγια έχει τη δική του ξεχωριστή αξία.

ΕΛΕΓΞΕ ΤΟΝ ΡΥΘΜΟ ΒΡΗΚΕ ΚΑΙ 2^Ο ΠΕΝΑΛΤΙ-ΓΚΟΛ

Σαν να ξόρκισε μια κατάρα το πέναλτι του Ματίγια με την ομάδα μετά το 0-1 να κινείται με μεγάλη αυτοπεποίθηση. Η παρένθεση με το γκολ-οφσάιντ του Παναιτωλικού μόλις στο 10’ έκλεισε γρήγορα και ο ΑΡΗΣ είχε τον απόλυτο έλεγχο. Ένας έλεγχος και μια κυκλοφορία της μπάλας που αποτυπώνεται ξεκάθαρα στο 2^ο πέναλτι που κέρδισε η ομάδα με τον Καμαρά να προωθεί το παιχνίδι και να βγάζει την πάσα την κατάλληλη στιγμή αλλά και τον Μαντσίνι να κινείται σωστά στον ελεύθερο χώρο. Κάτι που λείπει από το παιχνίδι μας και μας έχει στοιχίσει πολλά γκολ. Η «ασίστ» βγήκε από τον Καμαρά και ο τερματοφύλακας του Παναιτωλικού δεν είχε άλλη επιλογή από το να ανατρέψει τον Μαντσίνι που τον τρίπλαρε. Ο Καμαρά πήρε την μπάλα αυτή τη φορά και σκόραρε χωρίς να το πανηγυρίσει ιδιαίτερα αναγνωρίζοντας σε μεγάλο βαθμό πόσο στοίχισε η αστοχία του στο ματς του κυπέλλου. Το δοκάρι του Γκάμα και τα τραγικά άστοχα σουτ από εξαιρετική θέση των Ματίγια και Ιτούρμπε ήταν ότι καλύτερο είχαμε να δείξουμε μέχρι την λήξη της αναμέτρησης.

ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΟΛΑ ΡΟΔΙΝΑ

Με πέναλτι που γίνονται γκολ έχουν κερδηθεί τίτλοι και τίτλοι στην Ελλάδα ενώ στην πιο πάνω γειτονιά χάρη στα πέναλτι δώρα(και όχι σαν αυτά που κερδίζει ο ΑΡΗΣ) αυτοπαρουσιάζονται ως η 2^η δύναμη της Ελλάδος και διεκδικούν «χρυσό παπούτσι». Οπότε αν η νίκη έρχεται με γκολ από πέναλτι δεν υπάρχει λόγος στεναχώριας. Από την άλλη όμως όταν χάνεις ευκαιρίες όπως αυτές κόντρα στην Λαμία αλλά και τις σημερινές σε κλασσικές καταστάσεις για γκολ πρέπει να ψάξεις τους λόγους. ‘Όπως θα πρέπει να ψάξει ο Μάντζιος τους λόγους κάποιων στιγμών αδράνειας στην άμυνα που έχουν στοιχίσει ως τώρα στην ομάδα. Ναι υπήρχαν κάποια κενά στο κέντρο της άμυνας που πρέπει να μας προβληματίσουν αλλά για αυτό θέλεις και έναν τερματοφύλακα που δεν θα επιτρέψει στις 2-3 φάσεις που θα κάνει ο αντίπαλος να βρει κατευθείαν το γκολ. Ο ΑΡΗΣ είχε σήμερα τον Σιαμπάνη που πραγματοποίησε 2-3 καθοριστικές επεμβάσεις αλλά και σε όλο τον αγώνα είχε τόσο σωστές τοποθετήσεις που οι περισσότερες προσπάθειες των παικτών του Παναιτωλικού τελείωναν χωρίς να προβληματίσουν.

ΟΣΟ ΔΕΝ ΕΡΧΟΝΤΑΙ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΟΛΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΙ

Δεν ήταν μόνο ο Ματίγια και ο Σιαμπάνης που ξεχώρισαν σήμερα αλλά αυτοί οι  2 ήταν οι παίκτες που αγωνίσθηκαν χωρίς να έχουν ως τώρα ενεργό ρόλο στην ομάδα και τα πήγαν εξαιρετικά. Αυτό σημαίνει να έχεις μεγάλο ρόστερ και βάθος στον πάγκο και ιδίως από την στιγμή που οι μεταγραφές κολλάνε ο Μάντζιος θα πρέπει να αναθεωρήσει τον τρόπο που μοιράζει τον χρόνο παιχνιδιού αλλά και τις ευκαιρίες γενικότερα. Όπως στηρίζεις και δεν αφορίζεις τον «κακό» Γκαρσία ή Καμαρά ή Σούντγκρεν  έτσι θα πρέπει να κάνεις και με τους υπόλοιπους. Από τον Χαϊροβιτς μέχρι τον Λούμορ, τον Μπεναλουάν και τον Δεληζήση.  Βασικό συστατικό της επιτυχίας των προηγούμενων ετών ήταν οι βοήθειες από τον πάγκο ακόμη και όταν το ροτέισον ήταν περιορισμένο. Ο Μάντζιος ως τώρα έχει την ταμπέλα του δίκαιου προπονητή που βρίσκεται στο πλάι των παικτών του αλλά φέτος κάπου το έχει χάσει.

ΒΡΗΚΕ ΤΟ ΣΤΟΧΟ ΚΑΙ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΓΙΑ ΕΥΡΩΠΗ

Όταν το να ευστοχείς σε πέναλτι γίνεται πολυτέλεια τότε μόνο ικανοποίηση θα πρέπει να νιώθουμε για τη σημερινή νίκη. Η ομάδα έκανε τα αυτονόητα έχοντας έναν ψύχραιμο Ματίγια και έναν σταθερό Σιαμπάνη σε όλο το παιχνίδι. Τώρα για τις κλασσικές ευκαιρίες που με ευκολία πετιούνται στα σκουπίδια δύσκολο να βρεις άλλο γιατρικό εκτός από μεταγραφές. Με τα πάνω και τα κάτω μας αύτη τη στιγμή ο ΑΡΗΣ μέσα στο γήπεδο είναι 4^ος και αν κερδίσει την Τετάρτη κοιτάει και ψηλότερα.

ΥΓ.  Ήρθε το VAR αρχίσαμε να κερδίζουμε και κανά πέναλτι όταν κάποτε σβήναμε τούρτες γενεθλίων από το τελευταίο πέναλτι… θα έρθει κάποια στιγμή και το Goal line technology στο Ελλαδιστάν θα αρχίσουν να μετράνε και τα γκολ του ΑΡΗ που θα περνάνε τη γραμμή οριακά.

Με την πίκρα του τρόπου με τον οποίο δώσαμε από μόνοι μας τέλος στο κύπελλο να παραμένει έντονη μέσα μας αναμένουμε να δούμε με αγωνία τη συνέχεια αυτής της δύσκολης χρονιάς όπως εξελίσσεται. Οι μεταγραφικές κινήσεις των τελευταίων ημερών είναι μια πρώτη(με καθυστέρηση) αντίδραση αλλά η αντίδραση που περιμένουμε να δούμε δεν περιορίζεται μόνο στο χορτάρι.

ΡΑΚΟΣ Η ΟΜΑΔΑ ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΦΟΡΜΑΡΙΣΜΕΝΟ ΠΑΝΑΙΤΩΛΙΚΟ

Το αν η ομάδα έχει το ψυχικό σθένος να ξεπεράσει αυτόν τον αποκλεισμό είναι κάτι που εύκολα μπορεί να απαντηθεί με ένα απλό όχι. Αν αυτοί οι παίκτες είχαν τα balls που χρειάζονται για μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ δεν θα το ζούσαμε όλο αυτό. Προφανώς υπήρχε το άγχος του «πρέπει» της πρόκρισης κάτι όμως που για τον ΑΡΗ κόντρα σε όλες(ή σχεδόν σε όλες) ομάδες της σουπερλίγκας είναι φυσιολογικό. Και όταν πρόωρα έχει μπει ο τίτλος «αποτυχία» δίπλα στην ποδοσφαιρική σεζόν 2021/22 τότε δύσκολα έτσι απλά να δούμε κάτι διαφορετικό. Σε κοντράστ αυτών των μαύρων συναισθημάτων έχουμε έναν Παναιτωλικό που διανύει το καλύτερο φεγγάρι του και θέλει να συνεχίσει έτσι αλλά και να δώσει μια απάντηση για την 5αρα του πρώτου γύρου.  Ήταν δύσκολο εξαρχής, γίνεται ακόμη δυσκολότερο πλέον.

ΠΑΡ’ΤΟ ΑΛΛΙΩΣ

Αν κάτσουμε να διαλύσουμε το πάζλ του φετινού ΑΡΗ δύσκολα θα ξαναχρησιμοποιήσουμε κάποια από τα κομμάτια για κάτι νέο, φρέσκο πιο εντυπωσιακό. Ακόμη και το δίδυμο Μπράμπετς – Φαμπιάνο που χαίρει της εκτίμησης της ευρείας μάζας του κόσμου τα έχει κάνει τα λαθάκια του. Όσο για τον προπονητή που επιμένει στα ίδια ελπίζοντας σε διαφορετικό αποτέλεσμα τα λόγια είναι περιττά. Αν ούτε αυτή τη φορά ο Μάντζιος δεν ρισκάρει στο να παρουσιάσει μαζί με τους παίκτες του κάτι εντελώς διαφορετικό ως προς το τακτικό κομμάτι και αυτό της αγωνιστικής φιλοσοφίας αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να πείσει ώστε να έρθει η ολοκληρωτική αλλαγή; Όχι ότι αλλάζοντας τα πάντα θα αλλάξει και το τελικό αποτέλεσμα... αλλά η επανάληψη των ίδιων λαθών σίγουρα δεν θα σε βοηθήσει ώστε να παρουσιάσεις κάτι το διαφορετικό.

ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΩΣ ΟΜΑΔΑ ΟΤΙ ΕΧΕΙ ΠΑΛΜΟ

Δύσκολο το παιχνίδι κόντρα στον φορμαρισμένο Παναιτωλικό με το βάρος της αποτυχίας στο κύπελλο να έχει στείλει την ψυχολογία όλων στα τάρταρα. Ο Καρυπίδης με την καθυστέρηση που χαρακτηρίζει τις κινήσεις του  είπε το «συνεχίζουμε»… αλλά το πώς θα συνεχίσει αυτή η ομάδα θα φανεί μέσα στο γήπεδο. Εκεί όπου θα πρέπει επιτέλους να μιλήσει ο ποδοσφαιρικός εγωισμός των παικτών μας δικαιολογώντας την παρουσία(και τα συμβόλαια) τους σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Αν δεν δείξει η ομάδα ότι έχει «παλμό» τότε μάλλον και αυτό το συνεχίζουμε όπως είμαστε έστω και καθυστερημένα θα πάει περίπατο.

ΥΓ. Άλλο η κριτική και άλλο οι αφορισμοί. Και άντε στους παίκτες δεν κολλάμε. Το «μπούλο όλοι»! Mε τον πρόεδρο όμως που μερικοί τον έχουν χαλαρά αναλώσιμο, τι παίζει; Υπάρχει καμιά λίστα αναμονής wannabe μεγαλομετόχων και δεν το ξέρουμε; Ή μας έλειψαν οι επιτροπές σωτηρίας και οι λέσχες τόσο πολύ;

Μνημείο ηττοπάθειας στήθηκε από τον ΑΡΗ μας σήμερα στη Λαμία όπου σε ένα παιχνίδι δικό του έκανε τα πάντα για να μην το κερδίσει! 2 χαμένα πέναλτι(το ένα στη λήξη), κλασσικές ευκαιρίες στα σκουπίδια και ένα γκολ μαχαιριά λίγο πριν την λήξη που ξεχάστηκε… όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι. Μαύρη παράδοση οι περιπετειώδεις αποκλεισμοί από το κύπελλο τα τελευταία χρόνια.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ΑΡΗΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Εμφανής από το ξεκίνημα ήταν η διαφορετική εικόνα του ΑΡΗ μας σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια με όλους τους παίκτες να παίζουν με μεγάλη ένταση σε κάθε φάση. Η ομάδα έδειχνε να πατάει καλά και να έχει τη διάθεση να τελειώσει όσο γίνεται γρηγορότερα την υπόθεση πρόκριση.

ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΠΕΝΑΛΤΙ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ

Μόλις στο 15’ ο Μπερτόγλιο κέρδισε το πέναλτι και ο Καμαρά είχε την ευκαιρία να τα κάνει όλα πιο εύκολα. Και όμως η μπάλα κατέληξε άουτ… ένα πρώτο μήνυμα για την πίκρα που θα ακολουθούσε. Εκεί η ομάδα έχασε το ρυθμό της και η Λαμία πίστεψε περισσότερο ότι μπορούσε να πάρει την πρόκριση. Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ βρήκε και πάλι τα πατήματα του, πίεσε χωρίς όμως να βρει στόχο ότι προσπάθεια και αν έκανε. Ένα γκολ που παραλίγο θα ερχόταν από πόδι αντιπάλου αλλά διαιτητής και VAR είδαν ότι η μπάλα δεν είχε περάσει ολόκληρη την γραμμή!

ΜΝΗΜΕΙΟ ΗΤΤΟΠΑΘΕΙΑΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΙΑΣ

Η Λαμία κλείστηκε στο καβούκι της, ο ΑΡΗΣ πίεζε, τα σουτ πήγαιναν έξω ή στην αγκαλιά του τερματοφύλακα και μόλις ένα κόρνερ που παραχωρήθηκε με ανόητο τρόπο έγινε εις βάρος μας γκολ 90’’ πριν τα πέναλτι. Και όμως αυτή η μαχαιριά δεν ήταν η τελευταία… Τρομερή χαμένη ευκαιρία από Ιτούρμπε, κερδισμένο πέναλτι από Γκάμα στις καθυστερήσεις της παράτασης και μια ανάσα από μια πρόκριση που έμοιαζε να είχε χαθεί! Και όμως το πέναλτι του Γκάμα το σταμάτησε ο τερματοφύλακας της Λαμίας και στη συνέχεια της φάσης ο Γκάνεα αντί να στείλει από κοντά τη μπάλα στα δίχτυα την έστειλα στα περιστέρια.

ΕΔΕΙΞΕ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΟΥΣΙΑ

Την καλύτερη του εμφάνιση σε αυτά τα 3 παιχνίδια με τη Λαμία πραγματοποίησε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα αλλά ούτε αυτό ήταν αρκετό. Η ομάδα είχε περισσότερη ενέργεια και αποφασιστικότητα στις κινήσεις της. Άφησε στην άκρη την εμμονή της στο αργό στρωτό ποδόσφαιρο που συνηθίζει και προσπάθησε να δώσει πιο γρήγορο ρυθμό από ότι συνήθως. Μια υπεροχή που ακόμη και όταν το γήπεδο έγερνε προς την εστία της Λαμίας εμείς καταφέραμε να φέρουμε τα πάνω κάτω. Πλέον το πρόβλημα δείχνει να είναι περισσότερο ψυχολογικό(ναι ψυχολογικό) παρά κάτι που έχει να κάνει άμεσα με το ποδόσφαιρο. Λείπει η συγκέντρωση σε όλους τους παίκτες, το καθαρό μυαλό στις κρίσιμες στιγμές, η αυτοπεποίθηση σε κάθε σημαντική ενέργεια. Δεν ξέρω αν η αλλαγή προπονητή θα ξεμπλόκαρε με κάποιον τρόπο το μυαλό των παικτών αλλά σίγουρα δεν μπορεί ο Μάντζιος να μπει μέσα να σουτάρει πέναλτι, να δώσει την σωστή πάσα ή να κάνει ένα εύστοχο σουτ. Από την άλλη σίγουρα θα μπορούσε να κατεβάζει την ομάδα πιο επιθετική στα περισσότερα παιχνίδια μπας και κάποια στιγμή το «πρέπει» της νίκης αρχίσει να γίνεται τατουάζ σε όποιον φοράει την κιτρινόμαυρη φανέλα.

ΑΜΕΣΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΜΕ ΦΟΝΤΟ ΤΗΝ ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΕΖΟΝ

Δεν τολμάμε να πούμε το  «όλα τα έχουμε δει» με αυτή την ομάδα μιας και πάντα βρίσκει τον τρόπο να μας εκπλήσσει δυσάρεστα… Το πάλεψε και το κατάφερε, να χάσει ένα παιχνίδι δικό του με έναν απίθανο βασανιστικό τρόπο. Άπαντες υπεύθυνοι για αυτή την αποτυχία. Ο ΑΡΗΣ φυσικά δεν σταματάει εδώ όπως ποτέ δεν σταμάτησε μπροστά στις δυσκολίες. Ας παρθούν οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν με γνώμονα όχι μόνο τις επόμενες ημέρες αλλά και τις επόμενες χρονιές. Κουράσατε…

ΥΓ. Σκέφτεσαι τους αποκλεισμούς από το κύπελλο τα τελευταία χρόνια και σου έρχεται να βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο.

Σαν να ακροβατεί σε τεντωμένο σχοινί είναι ο ΑΡΗΣ μας πλέον με την ισορροπία μεταξύ επιτυχίας και αποτυχίας να κρίνεται ιδιαίτερα επικίνδυνη! Μια ολόκληρη χρονιά θα παιχτεί τις επόμενες 30 ημέρες περίπου αρχίζοντας από τον επαναληπτικό του κυπέλλου κόντρα στη Λαμία. Αυτονόητη η πρόκριση… την στιγμή που ακολουθούν καθοριστικά παιχνίδια στο πρωτάθλημα μαζί με την δικαστική μάχη του -6 και τον εξ αναβολής αγώνα με τον Ατρόμητο μπορούν να σε κάνουν από πρωταγωνιστή μέχρι να σε θέσουν πρόωρα εκτός  όλων των στόχων σου.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ

Από τις προσδοκίες του καλοκαιριού φθάσαμε στο να θυμόμαστε πως νιώθαμε πριν το 2022 για τις δυνατότητες της ομάδος και να γελάμε από μόνοι μας. Η αλήθεια όπως πάντα είναι κάπου στη μέση. Ο ΑΡΗΣ έχει το 5^ο μπάτζετ στην χώρα όπως το είχε και τα προηγούμενα χρόνια που κατάφερε να αφήσει πίσω του τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ πέρσι διαγράφοντας την χρονιά των ρεκόρ.  Ούτε είναι εφικτό να περνάς κάθε χρόνο ομάδες με πολλαπλάσιο μπάτζετ και «εξυγιαντικές πλάτες» και  ούτε πρέπει να θεωρείται κάτι το εύκολο. Και αυτό έχει να κάνει με την αυστηρή κριτική που ασκούμε όλοι στην ομάδα αλλά και στις προσδοκίες που έχουμε από αυτήν χωρίς να υπολογίζουμε τίποτα. Ναι ο οπαδός θέλει την ομάδα του στην κορυφή ανεξαρτήτως συνθηκών και αυτό είναι το φυσιολογικό αλλά όταν ασκείς κριτική πρέπει να κοιτάς όλες τις παραμέτρους.

ΟΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΑΒΑΝΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΠΑΤΟΣ

Αν κάτι εκνευρίζει διαχρονικά σε ότι έχει να κάνει με τις αναλύσεις και συγκρίσεις σε σχέση με το μπάτζετ είναι ότι συνήθως αυτό γίνεται μονόπλευρα προς τα πάνω για να δικαιολογήσουμε την όποια αποτυχία. Αυτό όμως  που εξοργίζει τους πάντες είναι ότι προς τα κάτω τα μπάτζετ δεν μετράνε! Δηλαδή ο ΑΡΗΣ «δικαιολογείται» να χάσει από τον Ολυμπιακό με το πολλαπλάσιο μπάτζετ αλλά για κάποιο ανεξήγητο λόγο δεν ισχύει κάτι ανάλογο με ομάδες με υποδεέστερο μπάτζετ όπως η Λαμία, ο Απόλλων, τα Γιάννενα κτλ κτλ. Να είναι σίγουροι οι αρμόδιοι του ποδοσφαιρικού τμήματος ότι αν η ομάδα στα «εύκολα» παιχνίδια έπαιρνε αυτά που της αναλογούν η όλη κριτική και πίεση θα ήταν πάνω σε μια πιο λογική βάση. Εδώ όμως έχει χαθεί η μπάλα και το μέτρο σύγκρισης που εμφανίζεται επιλεκτικά.

ΑΜΕΣΗ ΑΛΛΑΓΗ ΣΕ ΑΤΟΜΙΚΟ ΚΑΙ ΟΜΑΔΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Ο Μάντζιος θα πρέπει να δώσει το σύνθημα και οι παίκτες θα πρέπει να το ακολουθήσουν. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος. Ο Μάντζιος θα ορίσει το πώς θα αγωνισθεί η ομάδα και οι παίκτες θα πρέπει να δώσουν το 100% μέσα στον αγωνιστικό χώρο για να το εφαρμόσουν. Η αφλογιστία στην επίθεση είναι μόνιμο πρόβλημα τα τελευταία χρόνια αλλά η αδυναμία δημιουργίας φάσεων είναι κάτι καινούργιο. Άρα από αφού μιλάμε για κάτι καινούριο με τους ίδιους παίκτες και τον ίδιο προπονητή τότε πρόκειται για κάποιο λάθος τακτικά που ξαφνικά εμφανίσθηκε ή για μια μερίδα παικτών που ξαφνικά παρουσιάζονται κατώτεροι του αναμενομένου.  Όπως «μαγικά» εμφανίσθηκε το πρόβλημα έτσι «μαγικά» μπορεί να εξαφανισθεί.  Παίξτε για τον εαυτούλη σας και το επόμενο συμβόλαιο σας, παίξτε για τον προπονητή σας που στηρίζετε, παίξτε για τον κόσμο που σέβεστε όπως δηλώνετε με κάθε ευκαιρία.  Παίξτε και προκριθείτε έτσι απλά.

ΑΠΑΝΤΕΣ ΠΡΟ ΤΩΝ ΕΥΘΥΝΩΝ ΤΟΥΣ

Δικαιολογούνται  ως ένα βαθμό οι «κακές στιγμές» παικτών και προπονητή, αντιλαμβανόμαστε τις «άνισες συνθήκες» με τις οποίες διεξάγεται το πρωτάθλημα και το κύπελλο, υπάρχουν και αντικειμενικές δυσκολίες …αλλά όλα έχουν ένα όριο.  Ένα όριο που μέσα στο 2022 η ομάδα παλεύει να ξεπεράσει με κίνδυνο να τιναχτεί στον αέρα μια ολόκληρη χρονιά.  Καλά τα λόγια αλλά ο ΑΡΗΣ χρειάζεται άμεσα πράξεις και αλλαγή στην εικόνα του μέσα στο γήπεδο που θα βγάζει μάτια. Ξεμπερδεύουμε με το «θαύμα» της Λαμίας και συνεχίζουμε πιο δυνατά, γιατί ΑΡΗ μου δεν γίνεται αλλιώς!

ΥΓ.  Δύσκολες οι συνθήκες αναμένεται να είναι αύριο στη Λαμία… σε αντίθεση με τη Θεσσαλονίκη που ήταν καλύτερες και στα 2 παιχνίδια που είχαμε «κουλούρια». Καμία δικαιολογία δεν υπάρχει. Πρόκριση και μόνο πρόκριση!

ΥΓ2. Ναι δεν μας νοιάζει που γίνεται το παιχνίδι αύριο, οφείλουμε να προκριθούμε πάση θυσία! Αυτό δεν αλλάζει τον τραγέλαφο με τις «επιλεκτικές» αναβολές και ένα ακόμη «εξυγιαντικό» σκάνδαλο.

Κάμποσες ώρες πέρασαν(εσκεμμένα) μετά τη λήξη του αγώνα και ακόμη δύσκολα μπορεί κανείς να εξηγήσει τι φταίει ακριβώς για αυτή την μεταμόρφωση της ομάδος. Τίποτα δεν θυμίζει πλέον τον ΑΡΗ που θαυμάσαμε σε κάποιες στιγμές πριν τον ερχομό του 2022 και η 2^η συνεχόμενη ισοπαλία με τη Λαμία το επιβεβαιώνει. Όχι γιατί δεν κέρδισες αλλά γιατί η εικόνα σου δεν θα δικαιολογούσε τη νίκη. Πιο λυπηρό ακόμη και από το 2^ο συνεχόμενο 0-0 μέσα στην έδρα μας είναι ότι ως την ώρα που γράφετε αυτό το κείμενο τίποτα στην ομάδα δεν έχει αλλάξει. Κανένα ηλεκτροσόκ, καμία «δύσκολη» απόφαση, καμία απολύτως αντίδραση.

ΣΑΝ ΚΑΚΟ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ ΤΗΣ ΑΝΑΜΕΤΡΗΣΗΣ ΤΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ

Σαν να βλέπαμε σε επανάληψη τον αγώνα της Πέμπτης ήταν το σημερινό με τη Λαμία όμως να έχει περισσότερη σκοπιμότητα στο παιχνίδι της και τον ΑΡΗ ένα «πρέπει» να τον βαραίνει στην πλάτη. Τι και αν άλλαξε πρόσωπα ο Άκης Μάντζιος η εικόνα ήταν ακριβώς η ίδια. Ήθελε ο ΑΡΗΣ αλλά δεν μπορούσε. Γιατί όταν η κατοχή είναι 70-30 και ο αντίπαλος έχει περισσότερες και σημαντικότερες ευκαιρίες από εσένα μάλλον δεν μπορείς. Ναι η ομάδα έδειξε διάθεση στα πρώτα 45’ αλλά ως συνήθως δεν είχε ουσία στο παιχνίδι της.

ΞΑΝΑ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΣΤΟ Β ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Και άντε τα 2 πρώτα ημίχρονα κόντρα στη Λαμία είχαν και  έναν ΑΡΗ να παλεύει να βάλει το γκολ… αυτό που έγινε στα Β ημίχρονα των αναμετρήσεων χρίζει επιστημονικής έρευνας. Φεστιβάλ κακών επιλογών και φθηνών λαθών και μια έλλειψη ενέργειας λες και στα αποδυτήρια κατά την ανάπαυλα έγινε τσιμπούσι! Ευτύχημα που ο Σιαμπάνης ήταν σε καλή ημέρα και οι αντίπαλοι άστοχοι ώστε σήμερα να μην καταγραφεί μια ακόμη ντροπιαστική ήττα.

ΣΕ ΑΛΛΟ ΓΗΠΕΔΟ Ο ΜΑΝΤΖΙΟΣ ΚΑΙ ΣΕ ΑΛΛΟ ΟΙ ΠΑΙΚΤΕΣ  

Δικαιολογίες και ελαφρυντικά δεν υπάρχουν για κανέναν. Δεν νοείται να έχει φέρει την Πέμπτη βράδυ ένα δίκαιο Χ μέσα στην έδρα σου κόντρα στην Λαμία και μετά από λίγα 24ωρα να ξανακάνεις ακριβώς το ίδιο με περίσσια ευκολία. Ποια ήταν η αντίδραση των παικτών που μετά από κάθε στραβή ζητάνε συγνώμη από τον κόσμο και δίνουν την υπόσχεση ότι δεν θα ξανασυμβεί; Ποια ήταν η αντίδραση του Μάντζιου που είδε το πλάνο της Πέμπτης να πηγαίνει στο καλάθι των αχρήστων; Καμία αντίδραση, καμία διαφορετική σκέψη, καμία προσπάθεια για να αλλάξει κάτι. Άρα οι μόνοι που φταίνε σήμερα είμαστε εμείς οι οπαδοί που για κάποιο ανεξήγητο λόγο περιμέναμε να δούμε κάτι το διαφορετικό.

ΖΗΤΕΙΤΑΙ ΗΛΕΚΤΡΟΣΟΚ

Απλά μαθηματικά σε μια όχι και τόσο πολύπλοκη εξίσωση. Στηρίζεις αυτό το ποδοσφαιρικό  έκτρωμα όπως έχει εξελιχθεί ή προσπαθείς να το αλλάξεις. Αν αποφασίσεις να το στηρίξεις έτσι απλά να βγει μια επίσημη ανακοίνωση να τρέξουμε όλοι μαζί στις εκκλησίες μπας και τους φωτίσει ο Θεός και αλλάξουν από μόνοι τους. Διαφορετικά από την στιγμή που δεν μπορείς να αλλάξεις 11 παίκτες αλλάζεις τον  κουμανταδόρο και ελπίζεις σε αλλαγή ψυχολογίας και αγωνιστικής φιλοσοφίας. Δεν μπορώ να δεχθώ ότι τα αποδυτήρια είναι μια χαρά  και οι παίκτες γουστάρουν τον Μάντζιο. Αν τα αποδυτήρια ήταν μια χαρά και οι παίκτες γούσταραν τον Μάντζιο όλο και θα είχε φθάσει στα αυτιά τους ότι ο προπονητής παίζει σε αυτά τα παιχνίδια το «κεφάλι» του και θα έδιναν το κάτι παραπάνω. Προφανώς δεν τους καίγεται καρφί και ο Άκης Μάντζιος αδυνατεί να εμπνεύσει τους παίκτες του να ακολουθήσουν το πλάνο του και να δώσουν το κάτι παραπάνω.

ΑΚΡΟΒΑΤΕΙ ΣΕ ΤΕΝΤΩΜΕΝΟ ΣΧΟΙΝΙ

2 εύκολες ισοπαλίες σου πήρε η Λαμία μέσα στην έδρα σου σε διάστημα λίγων ημερών και όπως λέει ο λαός «δεν άνοιξε ρουθούνι». Όπως απαθής και εμμονική δείχνει η ομάδα μας μέσα στον αγωνιστικό χώρο επιμένοντας στα ίδια και στα ίδια λάθη ξανά, έτσι ακριβώς φαίνεται να λειτουργεί και ολόκληρος ο οργανισμός ΑΡΗΣ. Αν το σημερινό δεν ήταν μια κραυγή απόγνωσης ότι η ομάδα χρειάζεται ένα ηλεκτροσοκ για να συνέλθει απορώ τι άλλο πρέπει να βιώσουμε ώστε να αποδεχτούμε ότι αυτή η κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί. Κουράσατε…

ΥΓ. Και όμως ο Ιτούρμπε σήμερα αποτέλεσε την 1^η αλλαγή της ομάδος!

ΥΓ2. Σε πανικό και ο Άκης Μάντζιος που έριξε στο παιχνίδι τον Καμαρά «κατευθείαν» από το αεροδρόμιο.

ΥΓ3. Και από εκεί που ήταν αδιάφοροι για το κύπελλο τους έκανες να πιστέψουν ότι μπορούν(και αξίζουν) να προκριθούν.

ΥΓ4. Όχι νίκη, ούτε γκολ δεν έχουμε πανηγυρίσει μέσα στο 2022.

ΥΓ5. 23.01.22 21.58 και ακόμη τίποτα δεν έχει αλλάξει στον ποδοσφαιρικό ΑΡΗ…

Ελαφρώς βελτιωμένος παρουσιάστηκε σήμερα ο ΑΡΗΣ μας και αυτό ήταν αρκετό κόντρα στον προβληματικό Απόλλων Π. ώστε να πάρει τη νίκη. Μια πολύτιμη νίκη σε ένα παιχνίδι που αν στράβωνε η κατάσταση θα γινόταν ζόρικη. Πολλά τα «πρέπει» για το σύνολο του Γ.Καστρίτη ώστε να βελτιωθεί, ωστόσο αυτή η νίκη σε συνδυασμό με το πρόγραμμα του δίνει τη δυνατότητα να δουλέψει.

ΞΕΠΕΡΑΣΕ ΤΑ «ΓΚΡΙ ΕΜΠΟΔΙΑ»

Πολλά τα φαλτσοσφυρίγματα από το ξεκίνημα του αγώνα που προκάλεσαν από νωρίς μια νευρικότητα στους παίκτες μας αλλά και σε όλους όσους βρέθηκαν στο γήπεδο. Μετά όμως από περίπου 2 αγωνιστικά λεπτά η ομάδα συνήλθε μπόρεσε να παίξει άμυνα και με πολυφωνία στην επίθεση έφθασε στο +7. Και πάλι όμως η διαιτητική τριάδα ήταν αυτή που σε μεγάλο βαθμό δεν επέτρεπε στην ομάδα μας να ξεφύγει.

ΜΕ ΣΤΑΘΕΡΟ ΡΥΘΜΟ ΕΦΘΑΣΕ ΕΥΚΟΛΑ ΣΤΗ ΝΙΚΗ

Δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτα το ιδιαίτερο ο ΑΡΗΣ μας για να πάρει τη νίκη. Τα ξεσπάσματα του Κέλι και του Χάνλαν αλλά και οι λύσεις από τους Κάουαν και Γουίλιαμς στην επίθεση έφθαναν ώστε ο ΑΡΗΣ να μην αγχωθεί. Ο Απόλλων ήταν αρκετά κακός και δεν μπορούσε να απειλήσει μιας και τα μακρινά αμαρκάριστα σουτ που τους δίναμε σπάνια έβρισκαν στόχο. Ενώ κάτω από το καλάθι ο Τσαλμπούρης ήταν η μοναδική απειλή.

ΕΛΑΧΙΣΤΗ Η ΒΕΛΤΙΩΣΗ, ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ ΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ

Ναι μεν η νίκη ήρθε εύκολα αλλά αν σταθούμε σε αυτό τότε μάλλον η συνέχεια θα είναι δυσάρεστη. Υπήρχε περισσότερη προσπάθεια στην άμυνα και σοβαρότητα στην επίθεση αλλά ως εκεί. Τεράστιο το πρόβλημα στην κυκλοφορία της μπάλας με τα λάθη του Κάουαν να σπάνε νεύρα, κακές επιλογές στην επίθεση και μια άμυνα που με ευκολία έδινε το ελεύθερο μακρινό σουτ. Την ίδια στιγμή που κάπου και ο Καστρίτης φαίνεται να το χάνει προσπαθώντας να περάσει το «στίγμα» του και δίνοντας χρόνο «εγκληματικά» σε έναν Καμάρα που δεν έχει να προσφέρει τίποτα στο παρόν και στο μέλλον της ομάδος εις βάρος παικτών όπως είναι ο Νετζήπογλου, ο Σιδηροηλίας και οποιοσδήποτε άλλος παίκτης της εφηβικής ομάδας. Μια επιλογή εξίσου παράλογη όπως αυτή του να κρατάει ταυτόχρονα το δίδυμο Χάνλναν και Κέλι στον πάγκο αλλά και να μην δοκιμάζει κάτι διαφορετικό σε σχέση με την κυκλοφορία της μπάλας όπως το να βάλει τον Χάνλαν στη θέση 1 άντι για τον ασταθή Κάουαν και τον μετριότατο Πουλιανίτη. Μια θέση την οποία έπαιξε στα περισσότερα παιχνίδια στην εντυπωσιακή του χρονιά στον Ηρακλή.

ΚΕΡΔΙΣΕ, ΑΝΑΣΑΝΕ ΑΛΛΑ ΩΣ ΕΚΕΙ

Χωρίς ιδιαίτερο άγχος ο ΑΡΗΣ επικράτησε επί του προβληματικού Απόλλων Π. παίρνοντας μια σημαντική νίκη. Αύξησε την ένταση στην άμυνα σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια, βρήκε λύσεις στην επίθεση αλλά ως εκεί… Φανερή η έλλειψη μπασκετικού ρεαλισμού από τον κόουτς αλλά και την διοίκηση που δείχνουν πεπεισμένοι ότι όλα πάνω στο παρκέ λειτουργούν ιδανικά. Όπως ιδανική φαντάζει δεδομένων των συνθηκών η 5^η θέση αυτήν την στιγμή… Μακάρι να παραμείνουμε εκεί.

ΥΓ. Καθαρά «πελατειακή» η σχέση ομάδος-οπαδών με τους κατόχους διαρκείας σε αυτές τις μαύρες χρονιές του μπασκετικού ΑΡΗ για ακόμη μια φορά να αδειάζονται με άκομψο τρόπο από την ΚΑΕ. Και αν το εγχείρημα της «ενίσχυσης» πέτυχε ας βγουν να μας πουν πόσα εισιτήρια από τα διαθέσιμα τελικά πουλήθηκαν.