Με μια βαριά ήττα από τον Ολυμπιακό ολοκληρώθηκαν οι υποχρεώσεις του ΑΡΗ στο Final 8 του κυπέλλου Ελλάδος. Το κακό ξεκίνημα της 1^ης περιόδου αποδείχθηκε βαρίδιο στην προσπάθεια της ομάδας και παρά την φιλότιμη προσπάθεια στα επόμενα 3 δεκάλεπτα δεν μπορέσαμε ποτέ να μπούμε στο παιχνίδι. Ωστόσο και σήμερα ο ΑΡΗΣ έδειξε πολύ καλά στοιχεία και ότι πλέον έχει αποκτήσει και έναν χαρακτήρα που του επιτρέπει να αντιμετωπίζει ακόμη και τα πιο δύσκολα παιχνίδια με μεγάλη ωριμότητα.

ΤΟ ΑΓΧΩΜΕΝΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΚΑΙ Η ΑΔΥΝΑΜΙΑ ΣΤΟΥΣ ΨΗΛΟΥΣ

Πέρα από την δεδομένη διαφορά δυναμικότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες αλλά και τις σημαντικές απουσίες του ΑΡΗ μας εξαρχής υπήρχε ένα σημαντικό ερωτηματικό σχετικά με την αντιμετώπιση του Φάλ κάτω από το καλάθι. Εκεί ο ΑΡΗΣ δεν είχε απάντηση, ο Φάλ ήταν ανίκητος, ο Μπαρτζώκας ως έμπειρος προπονητής και αντιλαμβανόμενος τις δυνατότητες του ΑΡΗ τον άφησε μέσα στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα και ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη πολύ πιο εύκολα από όσο θα περίμενε. Από την άλλη όμως δεν γίνεται να μην αναγνωρίσουμε την προσπάθεια των παικτών του Γιάννη Καστρίτη που ξεπερνώντας το αρχικό σοκ κατάφεραν να παίξουν καλό μπάσκετ και να κοντράρουν στα επόμενα 3 δεκάλεπτα τον Ολυμπιακό. Και μόνο το επιμέρους σκορ να κοιτάξει κανείς βγάζοντας το πρώτο δεκάλεπτο θα δει ότι ο ΑΡΗΣ έμεινε στο -13 πίσω από τον αντίπαλο του. Διαφορά που και αυτή διαμορφώθηκε κυρίως στο τελευταίο δεκάλεπτο όπου η κούραση και η χαλάρωση είχε κάνει την εμφάνιση της. Και όλα αυτά  σε ένα παιχνίδι όπου κάθε σφύριγμα με αμφιβολία ή αν προτιμάτε «κουκούτσι» με τεράστια ευκολία δινόταν εις βάρος της ομάδας μας.

ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΠΑΛΕΥΟΥΝ ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ

Μπορεί το τελικό σκορ και ο αποκλεισμός να μας πληγώνει… αλλά ο Αρειανός το γνωρίζει το μπάσκετ και ακόμη και σε ένα παιχνίδι που εξελίχθηκε όπως εξελίχθηκε μπορεί να διακρίνει μια ομάδα που τα έδωσε όλα σε μια άνιση μάχη και δεν εγκατέλειψε ποτέ την προσπάθεια. Σίγουρα αυτή η μάχη δεν ήταν για εμάς αλλά ακόμη και στα δύσκολα αυτή η ομάδα σε πείθει ότι μέχρι το τέλος της σεζόν θα τα δώσει όλα για να μας προσφέρει χαρούμενες μπασκετικές στιγμές. Δεν ξενερώνουμε και συνεχίζουμε δυνατά περιμένοντας με ανυπομονησία το επόμενο ραντεβού μας στο θρυλικό Παλέ!

ΥΓ. Παράπονα έχει η Τσαρούχα από τον κόσμο του ΑΡΗ που την κράζει… Ας κάτσει να δει με τους συναδέλφους της που φόρτωσαν κάθε «ανθρώπινο λάθος» ή «κουκούτσι» από το καρπούζι της διαιτησίας που χωρίζεται στα 2 όπως μας έλεγαν κάποτε κάποιοι διαιτητοπατέρες. «Κουκούτσια» που σε καμία περίπτωση δεν τα έχει ανάγκη ο Ολυμπιακός και σίγουρα δεν τα χρειάζεται και το δύσμοιρο όπως το κατάντησαν Ελληνικό μπάσκετ.

ΥΓ2. Συνέχεια στην παρωδία final 8 έχουμε και σήμερα με τον κόσμο να απουσιάζει. Ακούγοντας όμως ένα στέλεχος της ΚΑΕ(ας μην γράψουμε το όνομα για να μην θεωρηθούμε εμπαθείς) το μεσημέρι στο Yellow και τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων που ασχολούνται με το μπάσκετ, καταλαβαίνεις γιατί κάθε χρόνο καταλήγουμε στα Δύο Αοράκια, με τον ήλιο να χτυπάει τους παίκτες στο παρκέ αν τα παιχνίδια γίνονται μεσημέρι και τον κόσμο φυσικά να απουσιάζει. Όταν σταματήσει το μπάσκετ να είναι κρατικοδίαιτο ίσως τελικά υπάρξει ελπίδα.

Το ηλεκτροσοκ της απόλυσης του προπονητή ήταν αυτό ευελπιστούσαμε να αφυπνίσει τους παίκτες μας η εικόνα όμως ήρθε για να μας διαψεύσει πανηγυρικά. Τι και αν βρήκαμε το γκολ μόλις στο 10’ και ο Παναθηναϊκός έμοιαζε ακίνδυνος, τελικά ο ΑΡΗΣ μας βρήκε ξανά τον τρόπο να χάσει και να κεράσει για ακόμη μια φορά απογοήτευση όλους αυτούς που αψήφησαν το κρύο… τις πίκρες… και τις «κακές συγκυρίες» και βρέθηκαν σήμερα στο Κλ.Βικελίδης. Αποκαρδιωτική η εμφάνιση που γέμισε άπαντες με απαισιοδοξία ενόψει της συνέχειας και της μάχης που θα γίνει για το ευρωπαϊκό εισιτήριο.

ΑΠΟ ΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΠΑΡΝΤΙΟΥ ΣΤΟ ΠΛΑΝΟ ΤΟΥ ΤΕΡΖΗ

Η αντικατάσταση του Πάρντιου με τον Τερζή, οι επιστροφές παικτών, οι νέες μεταγραφές, ο καλύτερος βαθμός ετοιμότητας(θεωρητικά) κάποιων παικτών και η ξαφνική απουσία του Μπράμπετς είχαν δημιουργήσει ένα κλίμα αλλαγής που αναμέναμε να αποτυπωθεί μέσα στο γήπεδο. Τελικά όπως φάνηκε από την ενδεκάδα το όλο επιθετικό πρόβλημα επικεντρώθηκε στο πρόσωπο του Γκρέι όπου έμεινε στον πάγκο. Οι χαμηλές πτήσεις των Ιτούρμπε και Ματέο Γκαρσία δεν πτόησαν κανέναν και ο ΑΡΗΣ κατέβηκε χωρίς ουσιαστικές αλλαγές σε ένα παιχνίδι όπου ήθελε τη νίκη πάση θυσία για βαθμολογικούς και ψυχολογικούς λόγους.

ΑΔΡΑΝΗΣ, ΣΤΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙ ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΟΣ

Απέναντι σε έναν Παναθηναϊκό που φαινόταν να ήθελε αλλά να μην μπορούσε ο ΑΡΗΣ μας είχε να παρατάξει ελάχιστα πράγματα. Σωστές τοποθετήσεις στο κέντρο, έναν μαχητικό Καμαρά που προβλημάτιζε τους αντιπάλους του όποτε η μπάλα ήταν στον αέρα και έναν Οντουμπάτζιο αφηνιασμένο να τρέχει παντού και να προσπαθεί να κάνει τα πάντα μέσα στο γήπεδο. Από εκεί και πέρα όμως το απόλυτο χάος. Παίκτες διστακτικοί, στατικοί χωρίς την μπάλα που απλά την γυρόφερναν προς τα πίσω με κάθε ευκαιρία χωρίς κανένα πλάνο.

ΤΟΥ ΧΤΥΠΗΣΕ Η ΤΥΧΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ …ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΑΝΟΙΞΕ ΚΑΝΕΙΣ

Σε ένα παιχνίδι λαθών όπως είναι το ποδόσφαιρο η τύχη παίζει καθοριστικό ρόλο και στο 1-0 η τύχη ήταν με το μέρος μας. Ο πολύ καλός Οντουμπάτζιο κινήθηκε εξαιρετικά μέσα στην μεγάλη περιοχή του Παναθηναϊκού βρήκε το σουτ και η κόντρα στο πόδι του αμυντικού την έστειλε στα δίχτυα.  Ούτε στο δοκάρι, ούτε λίγο έξω, ούτε στην αγκαλιά κάποιου σουπερ-τερματοφύλακα όπως έχουμε δει σε τόσα παιχνίδια φέτος. Έλα όμως που δεν γίνεται να τα περιμένεις όλα από την τύχη… θέλει και ικανότητα. Ικανότητα σαν και αυτή που δεν έχει ο Καμαρά στο σκοράρισμα όπου μετά την ιδανική ασίστ του Οντουμπάτζιο μπορούσε εύκολα να κάνει το 2-0 ή έστω να προσπαθήσει με ένα πλασέ να βρει εστία μπας και κάποια κόντρα μας ευνοήσει ξανά! Και σαν να μην έφθανε αυτό ήρθε και η ισοφάριση στο 40’ από το πουθενά με μια μακρινή μπαλιά με την άμυνα μας να παρακολουθεί και να αντιδρά σπασμωδικά. Ο Μαντσίνι που ήταν ίσως ο κορυφαίος του Παναθηναϊκού μας πλήγωσε και δεν σπατάλησε την ασίστ του συμπαίκτη του. Ούτε όμως το 1-1 ήταν αρκετό για τον φετινό ΑΡΗ που ψάχνει πάντα έναν ξεχωριστό τρόπο για να απογοητεύσει τους φίλους του. Μια εκτέλεση κόρνερ λίγα λεπτά πριν το 90’ από τον ανύπαρκτο Παναθηναϊκό ήταν αρκετή για να πάρει μια περίεργη πορεία η μπάλα να αναπηδήσει εκνευριστικά ανάμεσα σε 2-3 παίκτες μας και να καταλήξει τελικά στα δίχτυα ολοκληρώνοντας την πικρή ανατροπή.

ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΛΟΓΙΚΗ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ

Κυριολεκτικά ο ΑΡΗΣ δεν ήξερε τι ήθελε σήμερα. Ήθελε να κερδίσει με 1-0 από την μια φάση που θα του έβγαινε; ήθελε να μην χάσει κυκλοφορόντας ανούσια την μπάλα στα μετόπισθεν; Πάντως να επιβληθεί του αντιπάλου και να πιέσει ψηλά ως γηπεδούχος που έχει ανάγκη τη νίκη βάλσαμο σίγουρα δεν ήθελε. Αλλιώς δεν υπάρχει εξήγηση για την διαφορετική(?) προσέγγιση του Τερζή. Κράτησε τον Γκρέι στον πάγκο, έβαλε τον ανέτοιμο Πάλμα μέσα, διατήρησε τους αναποτελεσματικούς Γκαρσία και Ιτούρμπε στο παιχνίδι και είχε και έναν Καμαρά να παλεύει στην κορυφή έχοντας στο μυαλό του την πάσα σε κάποιον επερχόμενο συμπαίκτη που θα κινούταν προς την αντίπαλη περιοχή.  Κάτι που δεν έγινε ούτε μια φορά σε όλο το παιχνίδι. Οπότε έχουμε τον Καμαρά που θέλει στηρίγματα και δεν τα βρίσκει, έχουμε τον Γκρέι  που πρέπει να τροφοδοτείται σωστά και δεν τροφοδοτείται και έχουμε πλέον και τον Λάζαρο σε έναν ρόλο που δεν κατάλαβε κανείς. Πάντως για να γεμίσει λίγο παραπάνω την περιοχή δεν μπήκε. Όσο για τα στημένα και την ευκολία με την οποία τα σπαταλάμε είναι να τραβάς τα μαλλιά σου. Τουλάχιστον επί Πάρντιου τακτικά η ομάδα ήταν σωστή και αυτό που της έλειπε ήταν η αποτελεσματικότητα στην τελική προσπάθεια. Πλέον και αυτό το κομμάτι φαίνεται να έχει χαθεί οριστικά και να βρισκόμαστε στο απόλυτο μηδέν.

Ο ΚΑΤΗΦΟΡΟΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΕΛΕΙΩΜΟ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ

Ο κατήφορος συνεχίστηκε για τον ΑΡΗ μας και σήμερα καταφέρνοντας να χάσει από έναν μέτριο Παναθηναϊκό που όμως ήθελε περισσότερο τη νίκη από εμάς όπως φάνηκε στο γήπεδο. Τι και αν για λίγο η τύχη μας χαμογέλασε στο σουτ του Οντουμπάτζιο και πήραμε το προβάδισμα κόντρα σε έναν αντίπαλο που δεν τρόμαζε… τελικά με 2 γκολ τεράστιας ποδοσφαιρικής αφέλειας έγινε η ανατροπή και η επιβεβαιώθηκε ότι η ομάδα είναι αγωνιστικά άρρωστη. Όπως φυσικά επιβεβαιώθηκε και ότι με «παυσίπονα» υπό την πίεση  μερίδας του κόσμου η γιατρειά δεν έρχεται. Και για όσους έσπευσαν να πουν ότι ο χρονιά τελείωσε με τον αποκλεισμό του κυπέλλου, πλέον υπάρχει ο στόχος της Ευρώπης που για να τον πετύχουμε θα πρέπει αυτή η εικόνα που είδαμε σήμερα να αλλάξει ριζικά.

ΥΓ. Δεν βλεπόταν η ομάδα μας σήμερα ...όπως μάλλον δεν βλεπόταν ούτε από το VAR το χέρι του Παλάσιος στην εκτέλεση φάουλ του Χριστοδουλόπουλου πριν το κόρνερ του 2ου γκολ.

Τις βάσεις για την 4αδα της τελικής κατάταξης έβαλε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κερδίζοντας τον Απόλλων Πατρών με 74-82! Νότε, Μήτρου Λονγκ και Γκούντουιν σήκωσαν την ομάδα στις πλάτες τους ενώ και οι υπόλοιποι είχαν σημαντική συμβολή ώστε να έρθει αυτή η νίκη ακόμη πιο εύκολα από ότι δείχνει το τελικό σκορ. Σε ένα ακόμη παιχνίδι όπου ο Καββαδάς απουσίαζε όπως και ο 6^ος ξένος της ομάδας είτε μιλάμε για τον μόνιμα τραυματία Πακ, τον Σανόγκο που αναρρώνει ή τον Πιούριφόι που δεν μπόρεσε λόγω μπαν να αποκτηθεί.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΗ

Όπως και κόντρα στην ΑΕΚ έτσι και σήμερα ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά κυρίως χάρη στον Νότε που ξεκίνησε φουριόζος σκοράροντας με κάθε τρόπο. Στην άμυνα είχαμε κάποια θέματα που επέτρεψε στον Απόλλων να μείνει κοντά αλλά από την αρχή ο ΑΡΗΣ έδειξε με τον τρόπο που έπαιζε ότι αυτός θα έχει τον πρώτο λόγο για τη νίκη.  Έστω και αγχωτική νίκη όπως φαινόταν με τον τρόπο που κυλούσε το παιχνίδι στο Α ημίχρονο.

ΕΔΕΙΞΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΣΤΟ Β ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΥΚΟΛΟ

Το ότι ο ΑΡΗΣ έχει βρει την χημεία του σαν ομάδα και μαζί τους τρόπους για να ξεπερνάει τα προβλήματα που του παρουσιάζονται φάνηκε σήμερα ξεκάθαρα στο Β ημίχρονο. Εκεί όπου δίπλα στους εντυπωσιακούς Νότε και Μήτρου Λόνγκ προστέθηκαν και οι Γκούντουιν, Χόχλερ, Τολιόπουλος και Χάγκινς με τον καθένα τους να πετυχαίνει σημαντικούς πόντους ή να βοηθάει με μια ασίστ, ένα επιθετικό ριμπάουντ ή μια εξαιρετική άμυνα. Κάπως έτσι χτίστηκε μια διψήφια διαφορά και μια εικόνα αγώνα με ξεκάθαρο φαβορί για τη νίκη όπως και έγινε!

ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ΝΟΤΕ, ΑΠΙΘΑΝΟΣ ΜΗΤΡΟΥ ΛΟΝΓΚ, ΣΑΡΩΤΙΚΟΣ ΓΚΟΥΝΤΟΥΙΝ

Αν υπάρχει ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ μπορεί να κοκορεύεται ότι το κέρδισε από την επίθεση αυτό είναι το σημερινό στην Πάτρα! Ο Νότε σκόραρε με κάθε ευκαιρία ενώ ο Μήτρου Λόνγκ σούταρε με ποσοστά που ζήλεψαν οι εκτελεστές πέναλτι του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ των τελευταίων ετών. Το 5/5 έξω από τα 6.75 και οι συνολικά 19 πόντοι του Μήτρου Λόνγκ με 7 στα 9 σουτ αναμφίβολα είναι η καλύτερη του εμφάνιση με τα χρώματα του ΑΡΗ.  Τα 2 στα 2 τρίποντα του Χόχλερ έκοψε κάθε σκέψη των Πατρινών για ανατροπή ενώ η μπάσκετα ακόμη δεν έχει σταθεροποιηθεί από τα καρφώματα του Γκούντουιν.  Είναι ίσως από τις λίγες εμφανίσεις των τελευταίων ετών που ο ΑΡΗΣ πήρε τόσες βοήθειες από όλους τους ξένους του συνολικά. Και όλο αυτό θα πρέπει να τονίσουμε για ακόμη μια φορά ότι είναι έργο Καστρίτη. Έργο ενός δουλευταρά προπονητή που έχει καταφέρει να δώσει μια ξεκάθαρη αγωνιστική ταυτότητα στην ομάδα του, πείθοντας τους παίκτες του να υπηρετήσουν το πλάνο του!

ΕΒΑΛΕ ΤΙΣ ΒΑΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΕΤΡΑΔΑ

Συνεχίζει να τρελαίνει κόσμο ο ΑΡΗΣ του Γ.Καστρίτη που όχι απλά έχει μάθε να ζει με τα προβλήματα του αλλά  έχει βρει και τον τρόπο να παίρνει τις νίκες εύκολα όπως έκανε σήμερα στην Πάτρα αλλά και κόντρα στην ΑΕΚ την προηγούμενη αγωνιστική. Ψυχρός εκτελεστής από τα 6.75 ο Μήτρου Λόνγκ, οδοστρωτήρας ο Γκούντουιν, ακόμη σκοράρει ο Νότε! Πλέον όσοι έδιναν προγνωστικά για τις ομάδες που θα βρεθούν στην 4αδα στην τελική κατάταξη της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος μάλλον θα πρέπει να το ξανασκεφτούν. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Συνεχίζει να τρελαίνει κόσμο ο ΑΡΗΣ του Γ.Κάστριτη που  για 2^η φορά φέτος κατάφερε να επικρατήσει της ΑΕΚ με 74-64 σε ένα παιχνίδι που προτού το τζάμπολ έμοιαζε πολύ πιο δύσκολο σε σχέση με τον τρόπο που εξελίχθηκε. Στην πράξη όμως είδαμε ξανά τους παίκτες μας να παλεύουν σαν λιοντάρια για 40’, να παίρνουν το προβάδισμα από το ξεκίνημα και να μην το χάνουν ποτέ. Μάλιστα ο τρόπος που εξελίχθηκε το 4^ο δεκάλεπτο φανέρωσε την ανωτερότητα της ομάδας μας σήμερα και έδωσε το έναυσμα για το πάρτι στις κατάμεστες κερκίδες του Παλέ!

ΤΟ ΟΝΕΙΡΙΚΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΠΟΥ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΣΤΕ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ

Ένα από τα «κλισέ» που επαναλαμβάνουμε στο PlanetARIS.gr στον σχολιασμό των αγώνων μπάσκετ είναι η σημασία των πρώτων λεπτών της αναμέτρησης στα παιχνίδια. Η αυτοπεποίθηση που χτίζει μια ομάδα όταν μπαίνει δυνατά και ξεκινάει καλά είναι παρακαταθήκη για όλο το υπόλοιπο παιχνίδι. Και αυτό ακριβώς παρακολουθήσαμε σήμερα με τον ΑΡΗ μας να ξεκινάει εκπληκτικά σε άμυνα και επίθεση, αναγκάζοντας την ΑΕΚ να ψάχνει τι από όλα πάει στραβά σε μια αναμέτρηση όπου ήταν το ξεκάθαρο φαβορί. Ο αποτελεσματικός Νετζήπογλου μαζί με τον πιο ώριμο από ποτέ Νότε έβαλαν τις βάσεις από την αρχή, με τον Γκούντουιν όσο κυλούσε ο χρόνος να ανεβάζει σημαντικά την απόδοση του.

Ο ΚΑΥΤΟΣ ΟΜΗΡΟΣ, Ο ΑΦΗΝΙΑΣΜΕΝΟΣ ΓΚΟΥΝΤΟΥΙΝ ΚΑΙ Ο ΕΓΚΕΦΑΛΟΣ ΧΑΚΓΙΝΣ

Ο Νετζήπογλου το έδειξε στο ΣΕΦ ότι αρχίζει να αλλάξει τον τρόπο σκέψης τους και σήμερα κόντρα σε έναν πιο βατό αντίπαλο έβγαλε τον παίκτη που θέλουμε να βλέπουμε στο γήπεδο. Πέρα από την γνωστή καλή του άμυνα, αυτή τη φορά άφησε την διστακτικότητα του στην άκρη και φόρτωσε με 14 πόντους το αντίπαλο καλάθι στην πιο ολοκληρωμένη φετινή του εμφάνιση. Ο Γκούντουιν από την άλλη με την αστάθεια που τον χαρακτηρίζει ολόκληρη τη σεζόν σήμερα χωρίς να το πάρει σχεδόν κανείς χαμπάρι πραγματοποίησε μια διαστημική εμφάνιση με 16 πόντους, 19 ριμπάουντ, 1 κλέψιμο και μόλις 2 λάθη κόντρα στους θηριώδεις ψηλούς της ΑΕΚ! Ο Χάγκινς από την άλλη αν και στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα δεν βγήκε μπροστά ιδιαίτερα στο σκοράρισμα όταν ο ΑΡΗΣ τον χρειαζόταν, στην 4^η περίοδο όπως και σε προηγούμενα παιχνίδια ήταν άλλος παίκτης. Κοντρόλαρε τον ρυθμό, σκόραρε όποτε χρειάστηκε και τροφοδότησε με μαεστρία τους συμπαίκτες του την κατάλληλη στιγμή. Όπως και κόντρα στον μπάογκ σε όλες τις τελευταίες επιθέσεις ζητούσε και κρατούσε την μπάλα μόνος του σκοτώνοντας κάθε σκέψη των αντιπάλων για αντίδραση.

Η ΑΤΣΑΛΕΝΙΑ ΑΜΥΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΤΟΥ

Σήμερα ιδίως στο ξεκίνημα μπήκαν κάμποσα μακρινά σουτ που έδωσαν μια ώθηση στην ομάδα. Αυτό όμως που έβαλε τον ΑΡΗ στη θέση του οδηγού και διέλυσε κάθε προσπάθεια ανάκαμψης της ΑΕΚ ήταν η άμυνα μας. Ακόμη και το ρίσκο του Καστρίτη με 4 γκάρντ που μας τρέλανε στην κερκίδα… στην πράξη μας βγήκε και ο ΑΡΗΣ όσο αγωνίσθηκε με μόλις 1 ψηλό κατάφερε να ανεβάσει την διαφορά. Σίγουρα και ο Καστρίτης κάνει τα λάθη του σε πολλά σημεία του αγώνα και πιθανόν και στην προετοιμασία του αγώνα(βλέποντας τον λάθος τρόπο αντιμετώπισης του Ξανθόπουλου και του Φλιώνη) αλλά από την στιγμή που έχει καταφέρει τους παίκτες του να θυσιάζονται για την ομάδα μέσα στο παιχνίδι όλα τα υπόλοιπα είναι ανούσιες λεπτομέρειες.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΕΧΕΙ, ΤΑΒΑΝΙ ΔΕΝ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙ

Ότι και να πει κανείς για τον μπασκετικό ΑΡΗ είναι λίγο! Για 2^η φορά φέτος οι παίκτες του Γ.Καστρίτη υπέταξαν την ΑΕΚ με εμφατικό τρόπο παραμερίζοντας τα προβλήματα τραυματισμών και αδιαφορώντας για τα μπάτζετ και άλλα θεωρητικά. Μέσα στο γήπεδο αλώνιζαν τα λιοντάρια του Γ.Καστρίτη και στις κερκίδες οι εκστασιασμένοι πιστοί της πιο μπασκετικής ομάδας στην Ευρώπη! Όσο για τις δυνατότητες και το που μπορεί να φθάσει αυτός ο ΑΡΗΣ, είναι ερώτημα που δύσκολα μπορεί να απαντηθεί. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Ούτε τον τελευταίο Ιωνικό δεν κατάφερε να κερδίσει ο ΑΡΗΣ μας, γνωρίζοντας μάλιστα την ήττα με 1-0. Σε ένα παιχνίδι όπου είχε τον πρώτο λόγο, λίγες αλλά καλές ευκαιρίες που σπατάλησε ξανά και μια αρρωστημένη φοβική νοοτροπία στον τρόπο προσέγγισης του αγώνα που δείχνει ότι δεν οδηγεί πουθενά. Απογοήτευση στον κόσμο που περίμενε σε αυτό το παιχνίδι να ξεκινήσει η ανάκαμψη ενόψει των πλέιοφς.

Η ΓΝΩΣΤΗ ΣΥΝΤΑΓΗ ΔΙΣΤΑΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΑΦΛΟΓΙΣΤΙΑΣ

Με τις αλχημείες του Πάρντιου να συνεχίστηκαν και σήμερα λόγω των αρκετών τραυματισμών,  ανέτοιμων παικτών αλλά και τιμωρημένων  ο ΑΡΗΣ κατέβηκε απέναντι στον τελευταίο Ιωνικό με μοναδικό στόχο τη νίκη. Τον πρώτο λόγο τον είχε κόντρα στον κλεφτοπόλεμο του Ιωνικού αλλά η ουσία στο παιχνίδι του απουσίαζε ξανά. Ευκαιρίες σαν το σουτ του Οντουμπάτζιο μετά την ωραία «ασίστ» του Γκρέι, την σέντρα του Νταρίντα που δεν κατάφεραν να βρουν Γκρέι και Ιτούρμπε, το τετ α τετ του Γκρέι και το «ριμπάουντ» που σπατάλησε ο Ματέο Γκαρσία στη συνέχεια της φάσης είναι ιδανικές καταστάσεις για να σκοράρεις. Όταν δεν το κάνεις τότε κρέμεσαι από μια κακή στιγμή σαν αυτή του πέναλτι και γνωρίζεις την ήττα. Αν από την άλλη το γνωρίζεις σαν ομάδα ότι 3-4 καλές ευκαιρίες δεν σου φθάνουν για να βρεις δίχτυα ε τότε πρέπει να παίζεις κυριαρχικό ποδόσφαιρο και να σκυλιάζεις μέχρι να έρθει το γκολ. Αυτή η υπομονετική διαχείριση του παιχνιδιού με τη φλύαρη κατοχή δεν οδηγεί πουθενά. Και αν κάτι πρέπει να αλλάξει οπωσδήποτε είναι αυτό.

ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΠΟΤΥΧΙΑ ΣΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΜΠΑΤΖΕΤ ΚΑΙ ΤΟΥ ΡΟΣΤΕΡ

Αναμφίβολα οι τραυματισμοί και στο χρονικό σημείο που έχουν έρθει για αρκετούς παίκτες, έχει παίξει καθοριστικό ρόλο στην πορεία του φετινού ΑΡΗ. Όταν όμως φθάνεις στο σημείο να χάνεις και από τον τελευταίο Ιωνικό  τότε οι δικαιολογίες περισσεύουν. Η διαφορά ποιότητας ανάμεσα στις 2 ομάδες μεγάλη, όπως ακριβώς και η διαφορά στο μπάτζετ όπου απέναντι  στους 4 που βρίσκονται ψηλότερα στη βαθμολογία πάντα το αναφέρουμε και το λογαριάζουμε. Και αν για την διαχείριση του φετινού μπάτζετ ο Πάρντιου έχει την μικρότερη ευθύνη, για τη διαχείριση του ρόστερ έχει μεγάλη. ‘Όποια βελτίωση τακτικά είχε δείξει η ομάδα στα προηγούμενα παιχνίδια σήμερα κόντρα στον πιο αδύναμο αντίπαλο από όλους την πέταξε στα σκουπίδια και μαζί η όποια εμπιστοσύνη υπήρχε στο έργο του προπονητή. Όσο για τους παίκτες και κυρίως αυτούς που περιμένουμε να στείλουν την μπάλα στα δίχτυα εκεί και αν η εμπιστοσύνη έχει πάει περίπατο.

ΕΠΙΑΣΕ ΠΑΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΕΙ ΠΑΡΑΚΑΤΩ

Σαν να έπιασε «πάτο» ο ΑΡΗΣ στη φετινή περίοδο με την σημερινή του ήττα στη Νίκαια. Κόντρα στον τελευταίο Ιωνικό παρουσίασε το γνωστό του φλύαρο πρόσωπο, έχασε και πάλι τα άχαστα στις ελάχιστες ευκαιρίες που δημιούργησε και κατάφερε μάλιστα να χάσει από το πουθενά. Δύσκολα να δούμε κάτι χειρότερο από το σημερινό στη συνέχεια του πρωταθλήματος και αυτό είναι το μόνο ελπιδοφόρο μήνυμα της αποψινής απογοητευτικής βραδιάς.

ΥΓ. Όπως στην επιτυχία έτσι και στην αποτυχία όλοι έχουν μερίδιο ευθύνης. Αν δεν εμπιστευτείς κάποια στιγμή έναν προπονητή,  να τον στηρίξεις με όλες σου τις δυνάμεις δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα και ο κύκλος των "χαμένων προπονητών" θα συνεχίζεται με τα ίδια αποτελέσματα.

Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε από τη στυγερή δολοφονία του Άλκη Καμπανού και ακόμη οι περισσότεροι από εμάς δυσκολευόμαστε να το επεξεργαστούμε και να κατανοήσουμε πως είναι δυνατόν να έχει αφαιρεθεί μια νέα ψυχή με τέτοιο βάναυσο τρόπο από κάποια δίποδα τέρατα που ήθελαν να σπείρουν τον τρόμο με πρόσχημα την «λάθος απάντηση» στο ερώτημα  «τι ομάδα είσαι;» .  Ένα χρόνο μετά με τη δίκη των δολοφόνων να  έχει ξεκινήσει τα ερωτήματα, η απόγνωση, η αγανάκτηση και η αηδία ξεπερνάνε τα 12 τέρατα που κάθονται στο εδώλιο του κατηγορούμενου και επικεντρώνονται σε ολόκληρη την Ελληνική κοινωνία και τους μηχανισμούς της που ανέχεται, συντηρεί και σε πολλές περιπτώσεις προάγει τέτοιας φύσης στυγερά εγκλήματα που δεν τα χωράει ο ανθρώπινος νους.

ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΑΠΟΝΟΜΗΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Το νήμα της ζωής του Άλκη Καμπανού κόπηκε βίαια, ο χρόνος σταμάτησε για τον ίδιο, την οικογένεια του και τους οικείους του. Καμία απόφαση της δικαιοσύνης ή οποιαδήποτε άλλη δράση δεν μπορεί να αναιρέσει αυτό που έγινε. Ωστόσο η οργανωμένη Πολιτεία, οι λειτουργοί της δικαιοσύνης και ολόκληρη η κοινωνία θα πρέπει σύσσωμη να πει το ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ δείχνοντας μηδενική ανοχή απέναντι στους 12 δολοφόνους αλλά και στους ηθικούς αυτουργούς. Γιατί είναι βέβαιο ότι όπως κανένας γονιός δεν θέλει να ζήσει αυτό που βιώνουν οι γονείς του Άλκη κάπως έτσι κανένας γονιός δεν φέρνει το παιδί του στη ζωή για να γίνει στυγνός δολοφόνος. Και αν οι ίδιοι οι δολοφόνοι και ο περίγυρος τους αδυνατούν ή αρνούνται να το καταλάβουν είναι ευθύνη της ευνομούμενης χώρας που κατοικούμε να το κάνουν. Ήδη υπάρχουν αρκετά ερωτηματικά γύρω από το πως κινείται η δικαιοσύνη γύρω από αυτήν την υπόθεση αλλά από την στιγμή που δεν έχουμε το υπόβαθρο να γνωρίζουμε λεπτομέρειες γύρω από αυτές τις διαδικασίες θα αναμένουμε να δούμε πως θα εξελιχθεί. Αυτοί όμως που παίρνουν τις κρίσιμες αποφάσεις που αφορούν τις ζωές όλων μας ας αντιληφθούν ότι αν είχε αποδοθεί δικαιοσύνη για τα μαχαιρώματα στη Σουρωτή, τη δολοφονική επίθεση στις Σέρρες, την γκακστερική εκτέλεση του Τόσκο και σε πόσα ακόμη "περιστατικά" ίσως τώρα ο Άλκης να ζούσε.  Άλλο όμως η έκβαση της υπόθεσης και άλλο η βούληση της Πολιτείας γύρω από το θέμα της οπαδικής βίας και της βίας γενικότερα που ολοένα περικλείει και νεότερες ηλικίες με επικίνδυνους ρυθμούς. Μετά τον αρχικό ντόρο και το τσουβάλιασμα όλων των οπαδών-φιλάθλων παρατηρούμε μια αδράνεια και μια επιστροφή στη μίζερη «κανονικότητα» με τις αγέλες μικρών και μεγάλων συμμοριών να σουλατσάρουν εντός και εκτός γηπέδων, σχολείων, σε ήσυχες και ανήσυχες γειτονιές χωρίς να τρέχει τίποτα.  Η σύλληψη των δολοφόνων ήταν η αρχή, η απονομή δικαιοσύνης με τις πιο βαριές ποινές πρέπει να είναι η συνέχεια, η αλλαγή όμως στον τρόπο σκέψης της οργανωμένης κοινωνίας θα πρέπει να είναι το αποτέλεσμα. 

ΥΠΟΘΕΣΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ ΤΟΥ ΑΡΗ

Όποιος θεωρεί ότι η δολοφονία του Άλκη έχει να κάνει μόνο με τον ΑΡΗ, τον ΠΑΟΚ και διάφορα οπαδικά θέματα μάλλον βολεύεται να κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του αρνούμενος να αναλάβει δράση. Η ακραία βία είναι καθημερινό φαινόμενο και μια ματιά στα καθημερινά δελτία ειδήσεων είναι αρκετά για να καταλάβει κανείς σε τι σημείο έχει φθάσει η Ελληνική κοινωνία. Από τους ηθικούς αυτουργούς των δολοφόνων, τους «λειτουργούς της πολιτείας» που συγκαλύπτουν, αδιαφορούν, αδρανούν, τους υπόλοιπους φιλάθλους που ανέχονται να τσουβαλιάζονται και να μοιράζονται την κερκίδα με δολοφόνους και κάθε λογής καθάρματα είναι ευθύνη όλων μας να τους δείξουμε ότι είμαστε αποφασισμένοι να δώσουμε ένα τέλος σε όλον αυτόν τον παραλογισμό. Αρχίζοντας αλλάζοντας τον δικό μας τρόπο σκέψης και δείχνοντας την σωστή κατεύθυνση προς όλους τους μπερδεμένους που για δικούς τους λόγους ένα παιχνίδι, μια μπάλα καταλήγουν να τη βάφουν με αίμα. Υπόθεση όλων μας ανεξαιρέτως ιδιότητας, οπαδικής προτίμησης, ενασχόλησης ή μη με ομάδες κτλ. Είναι πρόβλημα ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας και είναι ευθύνη μας να το λύσουμε.

Η ΔΟΜΗ ΕΙΣ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΑΛΚΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟ ΔΡΟΜΟ

Αν μέσα σε αυτή τη μαυρίλα που ζήσαμε και συνεχίζουμε να ζούμε από το βράδυ της 1^ης Φεβρουαρίου 2022  υπάρχει μια αχτίδα φωτός αυτή είναι η προσπάθεια κάποιων ανθρώπων που από την πρώτη στιγμή αντιλήφθηκαν την ευθύνη που έχουμε όλοι μας ανεξαιρέτως δίνοντας «μορφή» σε αυτή τη σκέψη και δημιουργώντας την Δομή εις το όνομα του Άλκη. Ένα χρόνο μετά η προσπάθεια αυτή όπως και οι ίδιοι τονίζουν μοιάζει να είναι ο σπόρος της αλλαγής. Αμέτρητες οι κινήσεις συμπαράστασης και οι δράσεις από άτομα εκτός του πυρήνα των φίλων του ΑΡΗ, εκτός της Θεσσαλονίκης, εκτός της χώρας. Δράσεις και συμβολικές ενέργειες με πρωταγωνιστές στις περισσότερες περιπτώσεις μικρά παιδιά και αυτό έχει τη δική του ξεχωριστή σημασία. Αγκαλιάστε, στηρίξτε, γίνεται ένα με αυτή τη προσπάθεια μπας και κρατήσουμε την ελπίδα ζωντανή.  Μια επίσκεψη στην ιστοσελίδα της Δομής www.inthenameofalkis.com  μπορεί να αποτελέσει την αρχή για να αλλάξεις και εσύ τον τρόπο που σκέφτεσαι και λειτουργείς σε αυτή την ελληνική κοινωνία.

ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΚΗ, ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ

Το “JUSTICE FOR ALKIS” και το “ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ” δεν είναι απλά κάποια σλόγκαν που με μια κοινοποίηση βοηθάμε να γίνουν πιο viral. Είναι ο στόχος και η ελπίδα όλων μας ώστε η κοινωνία στην οποία μεγαλώνουμε και φέρνουμε τα παιδιά μας να μην αφεθεί στις αρρωστημένες διαθέσεις μια μικρής μειοψηφίας. Ο τόπος και η ώρα έχει δοθεί. Στις 18.00, στον τόπο δολοφονίας του Άλκη, Νικ. Πλαστήρα με Άλκη Καμπανού (πρώην Θεοδ. Γαζή)  Έλα να ενώσεις τη φωνή σου μαζί μας, να βοηθήσεις ο σπόρος της αλλαγής να ανθίσει και το «ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ» να γίνει επιτέλους πράξη.

ΥΓ. Ντροπή και θλίψη για όλους αυτούς που έναν χρόνο μετά εξακολουθούν πεισματικά να αρνούνται να αναγνωρίσουν τις ευθύνες τους και να συνδράμουν ώστε να έρθει γρηγορότερα η αλλαγή.

Την ήττα με 3-0 γνώρισε ο ΑΡΗΣ μας από την ΑΕΚ σε ένα ακόμη παιχνίδι τραγέλαφο της ελληνικής σουπερλίγδας. Σαφώς και η ομάδα μας υστερούσε ποσοτικά και ποιοτικά σε σχέση με την επίδοξη πρωταθλήτρια ΑΕΚ ωστόσο ο τρόπος που εξελίχθηκε το παιχνίδι απέδειξε ότι στο ποδοσφαιρικό Ελλαδιστάν η «σφυρίχτρα» κρίνει σχεδόν τα πάντα. Από το πέναλτι και την εις βάρος μας κόκκινη κάρτα ακολουθώντας πιστά το «γράμμα του νόμου» μέχρι και την κλωτσοπατινάδα της ΑΕΚ από το πρώτο μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του αγώνα με την ανοχή του διαιτητή και το γκρέμισμα του Φαμπιάνο στην «ηρωική έξοδο» που από την στιγμή που επέζησε ο παίκτης μας δεν υπήρχε λόγος να καταλογιστεί το πέναλτι…

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Προφανώς και ο Πάρντιου με τόσες απουσίες στο μπλοκάκι του είχε ως πρώτο στόχο να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα και να προστατέψει κατά κύριο λόγο το μηδέν στην άμυνα. Άλλωστε με τα όπλα που είχε στην επίθεση η έτσι και αλλιώς δυστοκία στο γκολ ήταν εξαρχής τεράστιο πρόβλημα. Σε μεγάλο βαθμό αυτό το πλάνο που είχε ο Πάρντιου δούλεψε ακόμη και αν ήρθε από νωρίς ένα γκολ από την άσπρη βούλα. Ακόμη και όταν έμεινε με 10 παίκτες η ομάδα δεν έχασε τη συνοχή και την συγκέντρωση της και σε καμία περίπτωση αυτό το τελικό 3-0 δεν αντικατοπτρίζει την εικόνα του αγώνα.  Φυσικά από όλο αυτό το πλάνο έλειπε εξαρχής το επιθετικό κομμάτι μιας και σήμερα φάνηκε ξεκάθαρα ότι παίκτες σαν τον Ματέο Γκαρσία και τον Ιτούρμπε δεν μπορούν να έχουν στην ομάδα κάποιο ρόλο διαφορετικό από κάποιες βοήθειες και ειδικές αποστολές. Ενώ και ο Γκρέι θέλει σίγουρα ένα πολύ πιο επιθετικό πλάνο για να αποδώσει.

ΤΗΣ ΤΟ ΕΚΑΝΕ Ο ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ ΕΥΚΟΛΟ

3 γκολ μας έβαλε η ΑΕΚ αλλά επί της ουσίας το μόνο που έκανε ήταν να εξαργυρώσει τα δωράκια της διαιτησίας. Γκολ από τα 11 βήματα με ένα πέναλτι που ναι μεν είναι αλλά η ευκολία με την οποία το κέρδισε δεν γίνεται να μην μας εκνευρίζει όταν στις αντίστοιχες περιπτώσεις σε εμάς όλοι οι διαιτητές κοιτάνε αδιάφορα. 2ο γκολ από ένα κλέψιμο όπου μπροστά στα μάτια του διαιτητή ο αμυντικός σπρώχνει με απλωμένο το χέρι τον Νταμπό και τον κάνει να χάσει τον έλεγχο της μπάλας και μια εκνευριστική ανοχή στις συνεχόμενες κλωτσιές-φάουλ της ΑΕΚ σε κάθε προσπάθεια να κρατήσουμε την μπάλα. Όχι μόνο δεν έδειξε κάρτες στα συνεχόμενα φάουλ των αντιπάλων μας αλλά το «γράμμα του νόμου» τηρήθηκε εις βάρος του Φαμπιάνο αλλά και του Ετέμπο 2 φορές…  Όσο για το πέναλτι πάνω στον Φαμπιάνο το βλέπει ο Κουλμπάκοφ και όλη η Τούμπα και χασκογελάνε…

ΣΩΣΤΑ ΣΤΗΜΕΝΟΣ ΤΑΚΤΙΚΑ ΑΛΛΑ ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ ΕΠΙΘΕΤΙΚΑ

Λίγα πράγματα μπορείς να πεις για τον σημερινό ΑΡΗ αν σταθείς στο τελικό αποτέλεσμα μιας και αυτό το 3-0 είναι αρκετά σκληρό. Ωστόσο η ομάδα του Πάρντιου παρά τις τεράστιες ποσοτικές και ποιοτικές ελλείψεις στην επίθεση πάλεψε όσο μπορούσε κόντρα σε έναν ανώτερο αντίπαλο αλλά και έναν «καμικάζι» διαιτητή. Στήριξη στην ομάδα, να επιστρέψουν οι τραυματίες και να δούμε αν αυτή η βελτίωση που υπάρχει τουλάχιστον σε τακτικό επίπεδο μπορεί να μεταφραστεί στη συνέχεια σε γκολ και νίκες.

ΥΓ.  Από την αρχή της χρονιάς έχουν γραφτεί κάμποσα άρθρα για τη διάθεση που υπάρχει να σταματήσουν οι ορισμοί των ξένων διαιτητών. Αυτές οι διαιτησίες απλά θέλουν να σου περάσουν το μήνυμα ότι τζάμπα ξοδεύονται οι ομάδες για να έρχονται οι ξένοι. Ότι και αν γίνει την σφαγή δεν την γλιτώνεις.  

ΥΓ2. Κουράζει αυτή η ιστορία με τους πιτσιρικάδες που δεν "αξιοποιούνται".... τους προπονητές που αρκετοί θέλουν να τους αλλάζουν σαν τα πουκάμισα... και τους προέδρους που κάνουν ουρές για να αναλάβουν την ομάδα και να τα χώσουν χοντρά... 

Σε μια εξαρχής δύσκολη αποστολή στο ΣΕΦ ο ΑΡΗΣ μας γνώρισε την ήττα από τον Ολυμπιακό με 89-75 με το σύνολο του Γ.Καστρίτη να κερδίζει σε αρκετά σημεία του αγώνα τις εντυπώσεις. Θετικός στην επιστροφή του στα κιτρινόμαυρα ο Βασίλης Χρηστίδης έδειξε ότι σε αυτόν τον ΑΡΗ με τα γνωστά προβλήματα στη θέση των ψηλών μπορεί να δώσει λύσεις. Ξεχώρισε ο Χόχλερ με μια πληθωρική παρουσία, «επέστρεψε» ο Τολιόπουλος στο σκοράρισμα.

ΕΚΑΝΕ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΤΟΥ ΑΔΙΑΦΟΡΩΝΤΑΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΝΤΙΠΑΛΟ

Τι και αν απέναντι μας είχαμε μια από τις καλύτερες ομάδες της Ευρωλίγκας ο ΑΡΗΣ μας εκτέλεσε το πλάνο του χωρίς να υπολογίζει την δυναμική του αντιπάλου. Υψηλή πίεση στην άμυνα, μαχητικότητα στα ριμπάουντ και «χτύπημα» στην επίθεση με κάθε ευκαιρία. Αξιοσημείωτο στοιχείο ήταν οι μάχες κοντά στο καλάθι όπου αν και δεχθήκαμε αρκετά κοψίματα καταφέραμε να βάλουμε κάμποσα καλάθια μέσα από το ζωγραφιστό. Ωστόσο με την ποιότητα που έχει ο Ολυμπιακός και την «ασυλία» από την διαιτησία είναι δύσκολο να διατηρηθείς μέσα στο παιχνίδι. Κρατάμε την καλύτερη εμφάνιση του Χόχλερ από τότε που ήρθε αλλά και  την συνολική προσπάθεια της ομάδας παρά την αστοχία της.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙ-ΣΑΝΟΓΚΟ

 Σε μια χρονική περίοδο όπου ο ΑΡΗΣ καλείται να ξεπεράσει το κενό στους ψηλούς κατάφερε να «μπολιάσει» γρήγορα τον Χρηστίδη και να δείξει ικανός να διαχειριστεί τα προβλήματα του σε μια κομβική περίοδο για την τελική κατάταξη του πρωταθλήματος παρά την ήττα. Απαραίτητη η απόκτηση ενός έμπειρου ψηλού τουλάχιστον μέχρι ο Σανόγκο να είναι απόλυτα έτοιμος.

ΥΓ. Σε κάτι τέτοια παιχνίδια καταλαβαίνεις ακόμη πιο καθαρά πόσο άρρωστη είναι η ελληνική διαιτησία. Μέχρι και η «διαφορά πόντων» προβληματίζει τους διαιτητές αλλά και τους προπονητές …των μόνιμα ευνοημένων.

Με τον δικό του «ξεχωριστό» τρόπο όπως μας έχει συνηθίσει ο ΑΡΗΣ μας στον θεσμό του κυπέλλου κατάφερε να αποκλειστεί από τον Ολυμπιακό. Σε ένα παιχνίδι όπου παρά τις πολλές και σημαντικές απουσίες παίξαμε εξαιρετικά και αξίζαμε την πρόκριση τελικά καταφέραμε να σπαταλήσουμε άλλη μια σπουδαία ευκαιρία. Αυτή τη φορά ο Γκρέι (ξανά)έχασε το πέναλτι λίγα λεπτά πριν το 90’ όπου θα έφερνε την πρόκριση στα ίσια κόντρα στον Ολυμπιακό των 10΄ παικτών. Ξέσπασε ο κόσμος βγάζοντας περισσότερο συσσωρευμένη πίκρα ετών παρά για την σημερινή απογοήτευση.

ΜΠΑΡΟΥΤΟΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΡΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΣΕΝΤΡΑ

Με τον Πάρντιου να καταρτίζει την 11αδα με λύσεις ανάγκης και τον πάγκο σχεδόν «άδειο» λίγοι περιμέναμε αυτό που είδαμε στα πρώτα 45’. Ένας ΑΡΗΣ που με το σφύριγμα της σέντρας έβγαζε φωτιές, κυνήγησε το γκολ από νωρίς και έδειξε σε όλους ότι σήμερα είχε κατέβει στο γήπεδο για να προκριθεί παρά τα όποια προβλήματα. Εξαιρετικός ρυθμός, υψηλή ένταση και μαχητικότητα από τους παίκτες μας που στα περισσότερα παιχνίδι έλειπε. Από το σουτ του Ετέμπο μόλις στο 1’, τις 2 ευκαιρίες του Γκρέι αλλά και κάμποσες ακόμη καλές προϋποθέσεις για γκολ φάνηκε ότι μπορούμε να το κερδίσουμε όπως όμως φάνηκε ότι απέναντι μας είχαμε έναν απίστευτο Τζολάκη στο παιχνίδι της ζωής του.  Καλά πατούσε και ο Κουέστα όπου όσες φορές ο Ολυμπιακός προσπάθησε να μας αιφνιδιάσει ήταν εκεί που έπρεπε.

ΤΟ ΕΦΕΡΕ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΗΘΕΛΕ ΚΑΙ ΤΟ ΕΧΑΣΕ

Στο 2ο ημίχρονο ο ρυθμός έπεσε αλλά η θέληση του ΑΡΗ για το γκολ δεν μειώθηκε καθόλου. Οι καλές ευκαιρίες του Πίρσμαν και του Γκρέι στην επανάληψη έπεσαν για ακόμη μια φορά στο τοίχος που ύψωσε ο τερματοφύλακας του Ολυμπιακού.  Το παιχνίδι όμως σημαδεύτηκε λίγο πριν το φινάλε όπου σε μια από τις πολλές καλές κινήσεις του Γκρέι προς την αντίπαλη περιοχή ο Φαμπιάνο του έδωσε την μακρινή μπαλιά. Ο Γκρέι κατάφερε να βρεθεί τετ α τετ με τον Τζολάκη και τον Ντόι από πίσω του να τον τραβάει… ο Τζολάκης κατάφερε να αποκρούσει και πάλι και στο ριμπάουντ ο Ματέο Γκαρσία από 6 μέτρα με όλη την εστία μπροστά και τον Παπασταθόπουλο στη μέση σούταρε στην ευθεία χάνοντας ένα ακόμη από αυτά τα άχαστα που μας στοιχειώνουν. Το χαμένο πέναλτι(από τα 3 πέναλτι που έγιναν εις βάρος μας έδωσε ο Ούγγρος το 1)  του Γκρέι και το γκολ το Ελ Αραμπί σημάδεψαν με τον πιο οδυνηρό τρόπο τη σημερινή αναμέτρηση …παρά την πολύ καλή εμφάνιση των παικτών μας. Καλή εμφάνιση αλλά όχι αρκετή για να μας δώσει τη νίκη-πρόκριση.

ΑΔΙΚΗΣΑΝ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ

Δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις την απόδοση από το τελικό αποτέλεσμα όταν αυτό είναι αρνητικό. Στο ποδόσφαιρο όμως μια στιγμή είναι αρκετή για να σε στείλει στην «κόλαση» ή στον «παράδεισο» και ο ΑΡΗΣ στις δικές του στιγμές κατέληξε στην «κόλαση». Μέχρι όμως αυτή τη στιγμή είδαμε μια ομάδα να βγάζει φωτιές μέσα στο γήπεδο και 11 μηχανάκια υπό τις οδηγίες του Πάρντιου να έχουν εγκλωβίσει τον Ολυμπιακό. Είδαμε τον Πίρσμαν στην καλύτερη του εμφάνιση με τη φανέλα του ΑΡΗ, είδαμε Ντουκουρέ από τα παλιά, είδαμε Μαζικού από τα δεξιά να τα πηγαίνει εξαιρετικά και έναν Μανού μέχρι να τραυματιστεί(ένιωσε ενοχλήσεις) να προσπαθεί να κάνει τη διαφορά. Ο Ιτούρμπε μέχρι να κουραστεί στην επανάληψη ήταν θωρηκτό ενώ το δίδυμο Φαμπιάνο και Μπράμπετς έδειχνε απόλυτα σταθερό στην άμυνα μας. Ακόμη και ο μοιραίος παίκτης του αγώνα ο Γκρέι έκανε άνω κάτω την άμυνα του Ολυμπιακού σε πολλές περιπτώσεις και με λίγη περισσότερη τύχη ή συγκέντρωση θα μπορούσε να είχε σκοράρει. Τώρα το αν έπρεπε ή όχι να σουτάρει ο Γκρέι είναι μια άλλη κουβέντα. Πιο απογοητευτικό όμως από το χαμένο πέναλτι ήταν ίσως η χαμένη ευκαιρία του Ματέο Γκαρσία που έδειξε τη σημερινή γύμνια της ομάδας. Όχι μόνο ο Πάρντιου δεν είχε λύσεις από τον πάγκο αλλά ακόμη και αυτοί που μπήκαν με αποκορύφωμα τον Ματέο δεν πρόσφεραν απολύτως τίποτα. Τι θα μπορούσε να κάνει ο Πάρντιου όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι. Αυτό που έπρεπε να κάνει ο Άγγλος ήταν να κάνει διάφορες αλχημείες για να καλύψει τις απουσίες και να πείσει τους παίκτες που θα αγωνιστούν να τα δώσουν όλα. Και αυτό το κατάφερε. Αδικεί το τελικό αποτέλεσμα την προσπάθεια της ομάδας αλλά υπεύθυνοι για αυτό είναι οι ίδιοι.

ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΟΥ «ΞΕΧΩΡΙΣΤΟ» ΤΡΟΠΟ

Το αποτέλεσμα είναι αυτό που μετράει και ο ΑΡΗΣ δεν πήρε την πρόκριση που άξιζε. Μάλιστα κατάφερε να ξαναχάσει με τον δικό του τρόπο σκορπώντας απογοήτευση σε ένα παιχνίδι όπου ήταν πάρα πολύ καλός και το είχε φέρει ακριβώς εκεί που ήθελε. Ατυχία, ανικανότητα, όπως θέλει το βαφτίζει ο καθένας. Το σίγουρο είναι ότι ο ΑΡΗΣ δεν σταματάει εδώ και οφείλει να προχωρήσει μπροστά διορθώνοντας τα λάθη του και... ξορκίζοντας τους δαίμονες του.    

ΥΓ. Ψυχραιμία και κουράγιο σε όλους μας.