Ανώμαλη προσγείωση στην Καρδίτσα είχαμε σήμερα για τον ΑΡΗ μας παρουσιάζοντας ένα κάκιστο αγωνιστικό πρόσωπο γνώρισε την ήττα με 74-68 από την τοπική ομάδα. Τα 21 λάθη, οι βιαστικές αποφάσεις, η ατολμία, η αδυναμία αντίδρασης και η συνολική εικόνα της ομάδας ήταν αυτά που απογοήτευσαν και προβλημάτισαν ενόψει της συνέχειας. Ξενέρωμα για τον κόσμο που έσπευσε ανυπόμονος να δώσει βροντερό παρών.

ΕΝΑ ΔΕΚΑΛΕΠΤΟ ΚΑΝΟΝΙΚΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΝΙΚΟΣ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε όπως προσδοκούσαμε στο παιχνίδι και για περίπου 11’  τίποτα δεν προμήνυε αυτό που θα ακολουθούσε. Ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά, πίεσε σωστά στην άμυνα, έλεγξε τα ριμπάουντ και με τον Ρόμπινσον Έρλ να δίνει λύσεις πήρε γρήγορα τον έλεγχο φθάνοντας μέχρι και το +10 στις αρχές της δεύτερης περιόδου. Κάπου εκεί όμως όλα σταμάτησαν. Η Καρδίτσα απάντησε με 12-0, η επίθεση άρχισε να γεμίζει λάθη και βιαστικές επιλογές και το 12-22 έγινε 24-22. Ο Ρόμπινσον Έρλ και ο Μοκόκα έδωσαν προσωρινά κάποιες λύσεις, αλλά το 35-35 του ημιχρόνου είχε ήδη δείξει ότι το παιχνίδι είχε στραβώσει για τα καλά.

ΔΕΝ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΠΟΤΕ ΣΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΕΧΑΣΕ

Στην επανάληψη περιμέναμε ότι αργά ή γρήγορα η ποιότητα του ρόστερ θα έκανε τη διαφορά. Δεν έγινε ποτέ. Ο ΑΡΗΣ συνέχισε να παίζει νευρικά, χωρίς σωστή κυκλοφορία και με το ένα φθηνό λάθος να διαδέχεται το άλλο. Η Καρδίτσα όχι μόνο έμεινε μέσα στο παιχνίδι αλλά όσο περνούσε η ώρα πίστευε ολοένα και περισσότερο ότι μπορεί να το πάρει. Ρόμπινσον Έρλ και Λιντέλ κρατούσαν την ομάδα κοντά στο σκορ, αλλά στο τελευταίο δεκάλεπτο το μυαλό χάθηκε εντελώς. Τέσσερα συνεχόμενα λάθη όταν η διαφορά είχε πάει στους 6 πόντους, κακές επιθέσεις και κανένα σημάδι ουσιαστικής αντίδρασης. Με 21 λάθη και 5/22 τρίποντα δύσκολα κερδίζεις οποιοδήποτε παιχνίδι. Πόσο μάλλον έναν αντίπαλο που μυρίστηκε την ευκαιρία και την άρπαξε.

ΚΑΚΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ

Λίγες ημέρες πριν στο Λε Μαν γράφαμε για την ποιότητα, το βάθος και τους πολλούς διαφορετικούς πρωταγωνιστές αυτής της ομάδας. Τίποτα όμως από αυτά δεν είδαμε σήμερα. Αντιθέτως είδαμε μια ομάδα με ακίνδυνη περιφέρεια που επί 40’ πάλευε να κυκλοφορήσει σωστά τη μπάλα χωρίς επιτυχία πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Είδαμε τον Σπανούλη να αδυνατεί να βρει λύσεις στην «απουσία» των Μόργκαν, Ντιμιτρίεβιτς, Τολίοπουλο και Μήτρου Λόνγκ(αν και πήρε ελάχιστο χρόνο) και τους παίκτες να μην μπορούν να προσαρμοστούν στο δυνατό παιχνίδι των αντιπάλων. Παίκτες και προπονητής σχεδόν στο ίδιο μοτίβο από την αρχή μέχρι το τέλος. Όταν οι αντίπαλοι μας αυξομείωναν την ένταση, άρπαζαν τις ευκαιρίες και έχτιζαν αυτοπεποίθηση.

Ο Ρόμπινσον Έρλ με 25 πόντους προσπάθησε σχεδόν μόνος του να αλλάξει την κατάσταση και ο Λιντέλ με 14 ήταν ξανά θετικός μέχρι να αποβληθεί. Από εκεί και πέρα όμως ελάχιστα. Τα γκαρντ δεν κατάφεραν να βάλουν τάξη στο παιχνίδι και ο Σπανούλης δοκίμασε αρκετά σχήματα χωρίς να βρει τη λύση που είχε βρει στη Γαλλία. Αυτή τη φορά όμως έγινε πιο ξεκάθαρο ότι σε αυτή την ομάδα θα πρέπει και κάποιος να βγει μπροστά και να αναλάβει τον ρόλο του ηγέτη. Του παίκτη που θέλει την μπάλα στα χέρια του τα κρίσιμα. Γιατί στα κρίσιμα τα μεγάλα σουτ κρίνουν τις αναμετρήσεις και αυτά συνήθως προκύπτουν από προσωπικές ενέργειες και όχι από την «κυκλοφορία της μπάλας» που τόσο πολύ επιμέναμε μέχρι τέλους.

ΜΙΑ ΗΤΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΙΝΕΙ ΣΑΝ ΜΑΘΗΜΑ

Οι πρεμιέρες πάντα κρύβουν εκπλήξεις αλλά αυτή την ψυχρολουσία στην Καρδίτσα δεν την περιμέναμε. Με μόλις 11’ ορθολογικού μπάσκετ δεν κερδίζεις κανέναν αντίπαλο. Δικαιολογίες δεν υπάρχουν για το σημερινό. ‘Άκρως προβληματική εικόνα κόντρα σε ότι παρακολουθούσαμε ως τώρα. Προφανώς είμαστε στο ξεκίνημα και η ομάδα χρειάζεται τον χρόνο της. Απλά αυτά που είδαμε σήμερα σε κάνουν να ανησυχείς για τη συνέχεια. Κρατάμε τη δήλωση του Σπανούλη ότι ανεξαρτήτως του τι έγινε σήμερα και τι μπορεί να ξανασυμβεί στην πορεία, η ομάδα θα φθάσει στον στόχο της. Αυτό μετράει άλλωστε και από υπομονή καλώς ή κακώς έχουμε μπόλικη…

Ένα μόλις δεκάλεπτο χρειάστηκε ο ΑΡΗΣ μας για να αφήσει το «άγχος της πρεμιέρας» στην άκρη και να ξεδιπλώσει την ποιότητα που τον χαρακτηρίζει πάνω στο παρκέ. Προσαρμόστηκε στις απαιτήσεις του αγώνα και όσο κυλούσε η αναμέτρηση γινόταν ολοένα και καλύτερος. Το -11 έγινε +19 και ένα παιχνίδι που στο ξεκίνημα του έμοιαζε ζόρικο, στο τέλος έγινε τυπική διαδικασία! Κορυφαίος ο Λιντέλ με 19 πόντους και 8 ριμπάουντ, από κοντά και ο Ρόμπινον Έρλ με 13 πόντους και 12 ριμπάουντ. Θετικό το πρόσημο για όλους όσους αγωνίστηκαν μιας και ο Σπανούλης ανακάτεψε αρκετές φορές την τράπουλα με το τελικό αποτέλεσμα να τον δικαιώνει!

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΤΗΣ ΠΡΕΜΙΕΡΑΣ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ

Το ξεκίνημα του αγώνα μόνο ιδανικό δεν ήταν για την ομάδα μας. Βιαστικές επιλογές στην επίθεση, χαλαρή άμυνα, κακές επιστροφές και αστοχία από μακριά επέτρεψαν στη Λε Μαν να τρέξει στο ανοιχτό γήπεδο και να κλείσει το πρώτο δεκάλεπτο στο +11.

Από εκεί και μετά όμως άλλαξαν όλα. Η άμυνα σκλήρυνε, τα ριμπάουντ άρχισαν να καταλήγουν σε κίτρινα χέρια και η ομάδα βρήκε σταδιακά τον ρυθμό της. Το 28-15 έγινε 28-27, το ημίχρονο μας βρήκε μόλις έναν πόντο πίσω.

Στην επανάληψη ο ΑΡΗΣ είχε πλέον διαβάσει πλήρως το παιχνίδι. Τολιόπουλος και Χαραλαμπόπουλος έδωσαν λύσεις στην επίθεση, Μήτρου Λονγκ και Μπιρτς ανέβασαν ακόμη περισσότερο την ένταση στην άμυνα και όταν ο Λιντέλ άρχισε να κάνει τα πάντα στο παρκέ η διαφορά ξέφυγε. Η διαφορά έφθασε στο +19 και από το άγχος της πρεμιέρας καταλήξαμε σε μια άνετη εκτός έδρας νίκη.

ΠΟΙΟΤΗΤΑ, ΒΑΘΟΣ ΚΑΙ ΠΟΛΛΟΙ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΙ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Το πρώτο επίσημο δείγμα της εποχής Σπανούλη παρακολουθήσαμε σήμερα και είχε αρκετά από αυτά που περιμέναμε να δούμε. Συνεχείς αλλαγές σχημάτων, διαφορετικά πρόσωπα σε διαφορετικούς ρόλους και ξεκάθαρη διάθεση να ψάξει μέσα από το παιχνίδι τι λειτουργεί καλύτερα. Και το βρήκε, με αποτέλεσμα χωρίς να πιάσει κάποια υψηλά στάνταρ απόδοσης να πάρει σχετικά εύκολα τη νίκη δικαιολογώντας τον άτυπο τίτλο του φαβορί πριν το τζάμπολ. Η ομάδα άρεσε με τη αντίδραση και τη νοοτροπία που έβγαλε κατά τη διάρκεια του αγώνα και πείθει ότι βαδίζει σε σωστό μονοπάτι.

Σήμερα δεν ήταν ούτε οι 19 πόντοι του Λιντέλ ούτε το double-double του Ρόμπινσον Έρλ που έκαναν τη διαφορά. Ήταν ότι ο ΑΡΗΣ δεν χρειάστηκε να κρεμαστεί από έναν ή δύο παίκτες για να γυρίσει το παιχνίδι. Ο Λιντέλ ήταν παντού, ο Ρόμπινσον Έρλ έκανε αθόρυβα τα πάντα σωστά, ο Τολιόπουλος βρήκε μεγάλα σουτ εκεί που τα χρειαζόμασταν, ο Ντιμιτρίεβιτς έδωσε λύσεις όταν η ομάδα έψαχνε σκορ και οι Αντετοκούνμπο έδωσαν ενέργεια και σκληράδα. Χαραλαμπόπουλος, Μπιρτς, Μήτρου Λονγκ και Μόργκαν πρόσφεραν ο καθένας το δικό του κομμάτι και κάπως έτσι είδαμε στην πράξη αυτό το βάθος για το οποίο μιλάμε από το καλοκαίρι. Και το ακόμη πιο θετικό είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλά περιθώρια βελτίωσης.

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΘΕΛΑΜΕ

Λίγο χρόνο χρειάστηκε η ομάδα σήμερα για να διώξει το άγχος της πρεμιέρας και στη συνέχεια έκανε το αυτονόητο χωρίς καν να χρειαστεί να πιάσει κάποια σπουδαία απόδοση. Αν και βρέθηκε σε δύσκολη θέση, δεν πανικοβλήθηκε, προσαρμόστηκε, άλλαξε την εικόνα της και στο τέλος έδειξε ξεκάθαρα ότι έχει ποιότητα, βάθος και χαρακτήρα. Και φυσικά διαθέτει και έναν προπονητή που ξέρει το ρόστερ του πολύ καλά. Όλα αυτά δηλαδή που ανυπομονούσαμε να δούμε και σήμερα τα παρακολουθήσαμε με ενθουσιασμό στο Λε Μαν! Και αν αυτή ήταν μόνο η αρχή άντε να δούμε πως περνάει ο χρόνος μέχρι το επόμενο παιχνίδι. Τρέλανε μας ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ μου!

ΥΓ. Ας μην βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα από μόλις ένα επίσημο παιχνίδι. Αν όμως αναλογιστούμε τα περιθώρια βελτίωσης που υπάρχουν και το πως μπορεί αυτή η ομάδα να είναι σε 2 μήνες δεν γίνεται να μην ενθουσιάζεσαι.

Λίγες ώρες απέμειναν πριν το πρώτο επίσημο τζάμπολ της αγωνιστικής σεζόν και όλοι οι φίλοι (και όχι μόνο) του ΑΡΗ μας μετράνε τα λεπτά για να δουν με τα μάτια τους αυτό το νέο ξεκίνημα. Αυτή την αρχή του ταξιδιού της επιστροφής του Αυτοκράτορα του ελληνικού αθλητισμού στο θρόνο του. Οι εποχές έχουν αλλάξει, ο «στυγνός επαγγελματισμός» και ο «μακιαβελισμός» έχουν επικρατήσει και ο ΑΡΗΣ καλείται σε ένα πολύ ιδιαίτερο περιβάλλον να αποδείξει ότι ακόμη υπάρχουν «ρομαντικοί τρελοί» και άνθρωποι ικανοί να εμπνεύσουν. Άνθρωποι που έχουν καταφέρει από το «καλημέρα» να ξεσηκώσουν έναν ολόκληρο λαό και να κάνουν την Ευρώπη να ρωτάει με θαυμασμό και να ανησυχεί… Σε αυτό το mood είμαστε όλοι και κάπως έτσι θα πορευτούμε ολόκληρη τη χρονιά.

ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΚΑΙ ΟΜΑΔΑ ΓΕΜΑΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΛΑΤΡΕΥΟΥΝ ΤΟ ΑΘΛΗΜΑ

Προφανώς τα πάντα στον επαγγελματικό αθλητισμό καταλήγουν στα χρήματα. Αυτό είναι το καύσιμο για να στηθούν και να προχωρήσουν όλες οι ομάδες οπότε ο ρομαντισμός περισσεύει. Έλα όμως που στον ΑΡΗ έχει στηθεί κάτι μαγικό. Από το δίδυμο Σπανούλη-Ζήση, τα αδέρφια Αντετοκούνμπο που κουβαλάνε τη δική τους ιστορία εντός και εκτός των 4 γραμμών αλλά και τον Σιάο που με κάθε ευκαιρία δείχνει την αγάπη για το άθλημα. Και από πίσω φυσικά ολόκληρη η Αρειανή οικογένεια σύσσωμη να τους αγκαλιάσει, να τους στηρίξει και όλοι μαζί να σπρώξουμε τον ΑΡΗ στην κορυφή. Και από την στιγμή που τα λόγια έχουν γίνει πράξεις τίποτα δεν μπορεί να μας εμποδίσει να ονειρευόμαστε. Ακόμη και αν αυτή η πορεία μας κρύβει εμπόδια και δύσκολες στιγμές, το νέο διοικητικό καθεστώς σε πείθει ότι θα κάνει ότι χρειαστεί ώστε ο ΑΡΗΣ να πετύχει.

ΤΥΦΛΗ ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΕ ΣΠΑΝΟΥΛΗ ΚΑΙ ΖΗΣΗ

Αν κάτι πυροδότησε όλο αυτόν τον πανικό που βιώνουμε εδώ και μερικούς μήνες, αυτό ήταν η επίτευξη της συμφωνίας του Βασίλη Σπανούλη. O Kill Bill συνδυάζει γνώση, εμπειρία, τρέλα και προοπτική και δικαιολογημένα τα φώτα επι του αγωνιστικού πέφτουν πάνω του. Δίπλα του ο Ζήσης σε μια «οικογενειακή συνεργασία» που μόνο θετικά μπορεί να λειτουργήσει. Και όταν ακους τις δηλώσεις του προπονητή σου να λέει «ότι αυτούς τους παίκτες τους ήθελα πριν υπογράψω με τον ΑΡΗ και η διοίκηση μου τους έφερε» περιθώρια για κριτική και δεύτερες σκέψεις δεν υπάρχουν. Ηδη από τα φιλικά βλέπουμε μια ομάδα με υπογραφή Σπανούλη. Έχουμε ένα γεμάτο ρόστερ με ποιοτικούς παίκτες και πολλές λύσεις. Η προετοιμασία και τα φιλικά παρά τους τραυματισμούς έδειξαν ότι κινούμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση. Άρα δεν μένει τίποτα ικανό να μας τρομάξει και να μας αποπροσανατολίσει από τον στόχο μας. Στόχος που δεν είναι άλλος από την επιστροφή στην κορυφή αρχίζοντας με το Eurocup.

Η ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΑΝΤΕΠΙΤΙΘΕΤΑΙ

Για πρώτη φορά ύστερα από κάμποσα χρόνια… νιώθουμε ότι ο ΑΡΗΣ μας έχει όλα όσα απαιτούνται για να αρχίσει να κοιτάει ξανά ψηλά. Όχι με μεγάλα λόγια και υποσχέσεις αλλά με ανθρώπους, αποφάσεις και κινήσεις που μας δίνουν το δικαίωμα να πιστεύουμε ότι μπορούμε να επιστρέψουμε στα παλιά. Εκεί όπου η κατάκτηση τίτλων ήταν η μόνιμη συνήθεια και το «Ένα Έθνος μια Ομάδα» ήταν το σύνθημα που ένωνε όλη την Ελλάδα κάθε φορά που αγωνιζόμασταν. Για χρόνια κοιτούσαμε πίσω για να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Τώρα ήρθε η ώρα να αρχίσουμε να κοιτάμε μπροστά!

ΥΓ. Πως το είπε ο Θανάσαρος για τον Γιάνναρο με νόημα; "Θα δούμε, θα δούμε"

2 βαθμούς πέταξε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στο Κλ.Βικελίδης, μένοντας στο 0-0 με τον Ηρακλή σε ένα παιχνίδι που έπρεπε να είχε καθαρίσει από το πρώτο ημίχρονο. Η ομάδα μπήκε δυνατά, πίεσε, δημιούργησε τη μία ευκαιρία μετά την άλλη αλλά με περίσσια αφέλεια πέταξε στα σκουπίδια όλες τις στιγμές της. Στην επανάληψη αντί να συνεχίσει στον ίδιο ρυθμό έπεσε, οι αλλαγές μπέρδεψαν παρά έδωσαν λύση και στο τέλος θα μπορούσαμε ακόμη και να πληρώσουμε την αστοχία μας. Απογοήτευση στον κόσμο που ήλπιζε σε αυτό το παιχνίδι να ξεκινήσει μια «ανάκαμψη» και να πάει με άλλη διάθεση στην διακοπή.

ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Ο Γρηγορίου επέλεξε αυτή τη φορά Μορόν και Καντεβέρε μαζί, επανέφερε τον Χόγκλα δίπλα στον Ράσιτς και ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι όπως ακριβώς έπρεπε. Πίεση ψηλά, κλεψίματα, ένταση και συνεχόμενες επισκέψεις στην περιοχή του Ηρακλή. Ο Γιαννιώτας σημάδεψε το δοκάρι μόλις στο 5', ο Μορόν έχασε τεράστια ευκαιρία λίγο αργότερα και στη συνέχεια Καντεβέρε, Χόγκλα, Ράσιτς και ξανά Μορόν είχαν τις δικές τους στιγμές. Το γκολ όμως δεν ήρθε και κάπως έτσι ένα πρώτο ημίχρονο όπου ο αντίπαλος περισσότερο προσπαθούσε να επιβιώσει παρά να παίξει ποδόσφαιρο ολοκληρώθηκε στο 0-0. Ημίχρονο που εύκολα έληγε με 2-0.

ΔΕΝ ΒΡΗΚΕ ΛΥΣΗ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΑΓΕΣ ΚΑΙ ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΟ Χ

Και ενώ περιμέναμε η ομάδα να συνεχίσει από εκεί που σταμάτησε στο Α ημίχρονο, στην επανάληψη για ανεξήγητο λόγο μπήκαμε χωρίς την ίδια ένταση και φρεσκάδα. Ο Ηρακλής βρήκε την ευκαιρία να περάσει το κέντρο, να κρατήσει λίγο μπάλα παραπάνω και να απειλήσει για μια και μοναδική φορά στο παιχνίδι. Οι αλλαγές του Γρηγορίου δεν κατάφεραν να ξαναδώσουν στην ομάδα την εικόνα του πρώτου ημιχρόνου και όσο περνούσε η ώρα η πίεση μετατράπηκε περισσότερο σε άγχος παρά σε πραγματική απειλή. Και κάπως έτσι ένα παιχνίδι που έμοιαζε κομμένο και ραμμένο για να το κερδίσεις, ολοκληρώθηκε χωρίς γκολ και με έντονες αποδοκιμασίες.

ΔΕΝ ΤΟΥ ΒΓΗΚΕ ΚΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕ ΜΕ ΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗ ΝΙΚΗ

Ο Γρηγορίου μετά το παιχνίδι είπε ότι δεν ξέρει τι άλλο έπρεπε να κάνει η ομάδα ως προς την προσπάθεια. Ως ένα σημείο έχει δίκιο. Στο πρώτο ημίχρονο ο ΑΡΗΣ έκανε αρκετά από αυτά που ζητάμε. Έτρεξε, πίεσε, δημιούργησε και έφερε το παιχνίδι εκεί που ήθελε. Αν όμως δεν βάζεις την μπάλα στα δίχτυα όλα τα υπόλοιπα χάνουν την αξία τους. Και όταν στο Β ημίχρονο αδικαιολόγητα αφήνεις το καλό σου πρόσωπο που έπειθε ότι αργά ή γρήγορα θα οδηγήσει στο γκολ στα αποδυτήρια τότε κάπου εδώ αρχίζει να γίνεται σοβαρό το πρόβλημα.

Στα τελευταία παιχνίδια βλέπουμε έναν ΑΡΗ που δυσκολεύεται απίστευτα να βρει γκολ ακόμη και όταν δημιουργεί τις προϋποθέσεις. Σήμερα Μορόν και Καντεβέρε είχαν τις στιγμές τους αλλά δεν τις εκμεταλλεύτηκαν, ενώ όσο περνούσε η ώρα έμπαινε ξανά στο παιχνίδι και αυτό το ψυχολογικό βάρος για το οποίο μίλησε ο Γρηγορίου. Το αποτέλεσμα είναι μια ομάδα που όσο δεν σκοράρει τόσο περισσότερο αγχώνεται και όσο αγχώνεται τόσο περισσότερο χάνει την συγκέντρωση στο παιχνίδι της. Βέβαια με τον τρόπο που στήθηκε η ομάδα από το καλοκαίρι με κάμποσους παίκτες να είναι εκτός   ομάδας και ξαφνικά να υπολογίζονται όπως για παράδειγμα ο Μορόν και ο Αλφαρέλα που αγωνίστηκαν σήμερα συν παίκτες σαν τον Γκαρέ που είναι αγνώριστος σε σχέση με πέρσι και ένα πολυπληθές μπερδεμένο ρόστερ η κατάσταση είναι εξαρχής άκρως προβληματική. Και αυτό το μπέρδεμα ως ένα βαθμό έχει και τη «συγκατάθεση» του Γρηγορίου.

Η ΔΙΑΚΟΠΗ ΗΡΘΕ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΛΗΛΗ ΣΤΙΓΜΗ

Αντί για ένα άνετο τρίποντο μείναμε με έναν βαθμό και ακόμη περισσότερο προβληματισμό. Ναι μεν δεν ήθελε να μπει η μπάλα στα δίχτυα αλλά και η εικόνα του Β ημιχρόνου κόντρα σε έναν τόσο αδύναμο αντίπαλο μόνο «παράσταση νίκης» δεν ήταν.  Πλέον η διακοπή είναι ίσως η τελευταία ελπίδα για να δουλέψει ο Γρηγορίου(?) με όλο το ρόστερ, να ξεκαθαρίσει ρόλους, να βελτιώσει αυτοματισμούς και κυρίως να ξαναδώσει στην ομάδα την αυτοπεποίθηση που είχε αρχίσει να αποκτά στην αρχή της χρονιάς. Καλές οι προθέσεις, η κατοχή, οι ευκαιρίες και η όλη προσπάθεια, οι βαθμοί όμως κερδίζονται μόνο όταν η μπάλα καταλήγει στα δίχτυα. Και ο ΑΡΗΣ εδώ και κάμποσα παιχνίδια έχει κολλήσει επιθετικά και το πληρώνει όπως ακριβώς έγινε και σήμερα.

ΥΓ. Δεν χάνονται αυτά τα γκολ… δεν χάνονται αυτά τα γκολ… δεν χάνονται αυτά τα γκολ…

ΥΓ2. Έτσι όπως έγινε ο μεταγραφικός σχεδιασμός η κανονική προετοιμασία της ομάδας ξεκινάει από αύριο. Ας περιμένουμε να δούμε λοιπόν τι θα δούμε μετά την διακοπή, με τον προπονητή και τους παίκτες να αναλαμβάνουν επιτέλους και τις δικές τους ευθύνες για τους πεταμένους βαθμούς.

Επιστροφή στις νίκες για τον ΑΡΗ μας που επικράτησε με 1-0 της Μαρκό και έφθασε τους 4 βαθμούς στη League Phase του κυπέλλου. Μέχρι εκεί όμως περιορίζονται τα θετικά της ημέρας μια και απέναντι σε μια ομάδα χαμηλότερης κατηγορίας με σημαντικές αλλαγές στη σύνθεσή της, η ομάδα προβλημάτισε έντονα με την εικόνα της. Ένα τραγικό πρώτο ημίχρονο που ήδη έχουμε ξεχάσει… και ένα βελτιωμένο Β ημίχρονο χάρη στις αλλαγές που έδωσαν λίγη ζωντάνια στο οποίο όμως χρειάστηκε ένα  αυτογκόλ για να πάρεις τη νίκη που τόσο ήθελες. Για πολλά γκολ, ούτε κουβέντα.

ΚΑΤΟΧΗ ΧΩΡΙΣ ΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΕΝΑ ΗΜΙΧΡΟΝΟ ΣΚΕΤΗ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ

Με εκτεταμένο ροτέισον και αρκετές δοκιμές στην ενδεκάδα ο Γρηγορίου έδωσε χρόνο σε παίκτες που μέχρι τώρα είχαν μικρότερο ρόλο. Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί δικαιολογία για την εικόνα που είδαμε μιας και αυτές υποτίθεται είναι οι ευκαιρίες που περιμένουν κάμποσοι παίκτες. Η κατοχή που είχαμε κρατούσε τη Μαρκό μακριά αλλά ουσιαστικά δεν ξέραμε τι να κάνουμε τη μπάλα. Και ενώ εμείς ψαχνόμασταν και αναλωνόμασταν στο ένα φθηνό λάθος μετά το άλλο οι αντίπαλοι μας κατάφεραν να φθάσουν μια ανάσα από το γκολ με το δοκάρι τελικά να μας σώζει.

ΜΠΗΚΑΝ ΟΙ ΒΑΣΙΚΟΙ ΚΑΙ ΒΡΗΚΕ ΤΗ ΛΥΣΗ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΜΕ ΑΥΤΟΓΚΟΛ

Μανού, Γκαρέ και Σούταλο μπήκαν με την έναρξη του Β ημιχρόνου και λίγο αργότερα προστέθηκε και ο Μορόν. Η ομάδα έγινε πιο γρήγορη, πίεσε περισσότερο και άρχισε επιτέλους να πατάει πιο συχνά στην περιοχή. Στο 63' ήρθε το γκολ με τον Σούταλο να ανεβαίνει με αυτοπεποίθηση, η μπάλα να φθάνει στον Κουαμέ και το σουτ του χάρη στην παρέμβαση του Σμάλη να καταλήγει στα δίχτυα. Και ενώ ελπίζαμε ότι αυτό το γκολ θα «ξεκλείδωνε» την ομάδα τελικά οι παίκτες μας προτίμησαν τη διαχείριση του προβαδίσματος χωρίς το παραμικρό ρίσκο. 1-0 και τέλος.

Ο ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟ ΕΙΠΕ ΟΠΩΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΗΤΑΝ ΑΛΛΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ

Δεν χρειάστηκε σήμερα ούτε να ψάξουμε πίσω από τις γραμμές ούτε να κάνουμε περίπλοκη ποδοσφαιρική ανάλυση. Ο ίδιος ο Γρηγορίου χαρακτήρισε την εμφάνιση πολύ άσχημη. Γιατί πολύ απλά απέναντι σου είχες τη Μαρκό και η εικόνα του αγώνα δεν σε έπειθε ότι αγωνίζονται 2 ομάδες διαφορετικών κατηγοριών. Ταχύτητα, κυκλοφορία, δημιουργία, αποφάσεις σε όλα ήμασταν αδικαιολόγητα πίσω. Προφανώς και ο Γρηγορίου σε σχέση με πέρσι έχει «χάσει» τον Γκαρέ και τον Χόγκλα που ακόμη ψάχνονται, έχει και το δύσκολο έργο της ενσωμάτωσης των νέων παικτών αλλά κάπου φαίνεται να έχει μπερδευτεί και ο ίδιος. Δύσκολη η διαχείριση της κατάστασης εκ των συνθηκών αλλά και ο Γρηγορίου κάποια πράγματα φαίνεται να τα έχει ζυγίσει λάθος. Και από τον ίδιο θα πρέπει να ξεκαθαρίσει η «διαχείριση» του ρόστερ για να καταλάβουν και οι παίκτες πως ακριβώς λειτουργεί η όλη φάση.

ΜΕΤΡΙΑ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ, ΜΕΤΡΙΕΣ ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΑ

Σε έναν θεσμό όπως το κύπελλο με το συγκεκριμένο σύστημα διεξαγωγής, οι τρεις βαθμοί έχουν τεράστια σημασία. Αυτούς κρατάμε και τίποτα παραπάνω. Προφανώς και η ομάδα χρειάζεται χρόνο, να μπουν οι νέοι παίκτες και να βρουν ρυθμό. Χρειάζεται όμως και διάθεση, αποφασιστικότητα και σωστή νοοτροπία. Και δυστυχώς ο ΑΡΗΣ μας σήμερα κόντρα σε έναν αδύναμο αντίπαλο δεν είχε τίποτα από όλα αυτά. Για αυτό νίκη ακόμη και με μισό αυτογκολ κόντρα στον Ηρακλή και «κανονική προετοιμασία» κατά τη διακοπή μπας και δούμε έναν κανονικό ΑΡΗ με τις όποιες δυνατότητες πραγματικά έχει αυτό το ρόστερ.

Δεύτερη συνεχόμενη ήττα στο πρωτάθλημα για τον ΑΡΗ μας που έφυγε με άδεια χέρια από την Τούμπα, σε ενα παιχνίδι που για περίπου μισή ώρα είχε πάει ακριβώς εκεί που το θέλαμε αλλά μέσα σε λίγα λεπτά τα ατομικά λάθ και οι αποφάσεις του διαιτητή άλλαξαν εντελώς την εικόνα. Το 2-0 του ημιχρόνου ουσιαστικά τελείωσε το ντέρμπι μιας και η αντίδραση που περιμέναμε στην επανάληψη δεν ήρθε ποτέ στον βαθμό που θα έπρεπε.

ΜΠΗΚΕ ΣΑΝ ΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΦΕΡΕ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥ

Ο Γρηγορίου επανέφερε τους βασικούς του, έβαλε επιτέλους τον Γένσεν πιο μπροστά από Ράσιτς και Μπασίρου και ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι όπως ακριβώς έπρεπε να μπει σε ένα ντέρμπι. Με ένταση, σωστές αποστάσεις, καλή κυκλοφορία και διάθεση να χτυπήσει κυρίως από την πλευρά του Κένι, όπου ο Γιαννιώτας δημιουργούσε συνεχώς προβλήματα. Στο 15' ήρθε και η τεράστια ευκαιρία με τον Καντεβέρε να παίρνει την κεφαλιά από κοντά και τον Παβλένκα να σώζει τον Ποακ με τα πόδια. Ο Φαμπιάνο στην εξέλιξη της φάσης δεν βρήκε στόχο και κάπως έτσι χάθηκε η μεγάλη ευκαιρία να πάρουμε το προβάδισμα σε ένα διάστημα όπου ο αντίπαλος δεν είχε δημιουργήσει τίποτα ουσιαστικό. Και δυστυχώς σε τέτοια παιχνίδια αν δεν εκμεταλλευτείς τις στιγμές σου, αργά ή γρήγορα θα τις πληρώσεις.

ΧΑΘΗΚΕ ΟΛΟ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΔΕΚΑ ΛΕΠΤΑ

Στο 31' ένα λάθος στην ανάπτυξη έδωσε στον Ποακ την ευκαιρία να βγει μπροστά, η μπάλα βρήκε στο χέρι του Φαμπιάνο και αφού ο Κολόμπο αρχικά έδειξε κόρνερ, το VAR τον κάλεσε να αλλάξει την απόφασή του και να δώσει πέναλτι. Το 1-0 άλλαξε εντελώς το παιχνίδι. Ο ΑΡΗΣ προσπάθησε να απαντήσει και είχε μεγάλη στιγμή με τον Γένσεν, αλλά ο Παβλένκα είπε ξανά όχι. Και εκεί που περίμενες να πάμε στα αποδυτήρια για να ανασυνταχθούμε, ήρθε το δεύτερο δώρο. Ο Μπασιρού έχασε εύκολα την μπάλα, ο Ποακ βγήκε στην κόντρα και μετά από επέμβαση του Βέλιο ο Ζίβκοβιτς έκανε το 2-0 με την τύχη να μας γυρνά την πλάτη επιδεικτικά.

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΔΕΝ ΗΡΘΕ

Ο Γρηγορίου σωστά άφησε στα αποδυτήρια τον κακό Μπασιρού και πέρασε τον Μανού, μεταφέροντας τον Γένσεν πιο πίσω. Στην πορεία μπήκε και ο Μορόν, αλλά όσο και αν ο ΑΡΗΣ πήρε περισσότερο την μπάλα δεν κατάφερε να βάλει πραγματικά δύσκολα στον αντίπαλο. Η κεφαλιά του Φαμπιάνο και κυρίως η μεγάλη ευκαιρία του Μορόν στο 80' ήταν οι στιγμές όπου μπορούσαμε να ξαναμπούμε στο παιχνίδι. Το γκολ όμως δεν ήρθε και το 2-0 παρέμεινε μέχρι το τέλος.

ΕΙΧΕ ΠΛΑΝΟ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΤΗΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Δύο γκολ από δύο τυχαίες καταστάσεις που όμως ξεκίνησαν από δικά μας λάθη έκριναν όλο το παιχνίδι. Με ένα πρώτο ημίχρονο που για περίπου 30' είχε πάει καλά κατέληξε στο χειρότερο δυνατό σενάριο. Και αυτό είναι το σημείο που πρέπει να προβληματιστούμε μιας και δεν γίνεται σε ημίχρονο που ακολουθείς το πλάνο σου και όλα βαίνουν καλώς τελικά να φεύγεις με 2 γκολ στα αποδυτήρια. Και εκεί που περιμένεις το κάτι παραπάνω, την αντίδραση για την ανατροπή ή έστω την ισοφάριση εσύ συνεχίζεις στο ίδιο τέμπο. Και αυτό είναι ίσως που με ενοχλεί περισσότερο. Κατά τα άλλα ο ΑΡΗΣ σήμερα έδειξε καλά στοιχεία σαν ομάδα. Όσο όμως έχεις ανέτοιμους παίκτες, επιρρεπείς στο λάθος αυτό δεν σου εξασφαλίζει τίποτα. Καλώς ή κακώς ο Γρηγορίου δείχνει αποφασισμένος να «ετοιμάσει» παίκτες μέσα από τα επίσημα παιχνίδια με οποιοδήποτε τίμημα. Τίμημα όπως τα ατομικά λάθη που στοιχίζουν βαθμούς. Το αν θα αποδώσει στην πορεία αυτό το ρίσκο θα φανεί μέσα στους επόμενους μήνες και κυρίως στα παιχνίδια μετά τη διακοπή του πρωταθλήματος.

ΜΕ ΑΔΕΙΑ ΧΕΡΙΑ

Ο ΑΡΗΣ τα τελευταία χρόνια έχει φύγει αρκετές φορές νικητής από αυτό το γήπεδο παίζοντας πολύ χειρότερο ποδόσφαιρο από ότι παίξαμε σήμερα. Σε όλες τις νίκες(αλλά και τις κλεμμένες που έληξαν Χ) κανείς δεν ασχολήθηκε με το πως παίξαμε. Έτσι και σήμερα. Κατοχή, έλεγχος, ευκαιρίες κτλπ είναι ψιλά γράμματα όταν γνωρίζεις την ήττα από το ημίχρονο. Φυσικά σε αυτή την εξίσωση της ήττας μπαίνουν και οι διαιτητικές αποφάσεις και ο παράγοντας τύχη. Αλλά αν μείνεις σε αυτά δεν πρόκειται να βελτιωθείς ποτέ. Και ο ΑΡΗΣ οφείλει να βρει τον τρόπο να παίρνει αποτελέσματα. Είτε αποδίδοντας καλό ποδόσφαιρο, είτε όχι. Το αν είναι θέμα χρόνου το ξέρει ο Γρηγορίου και οι παίκτες του. Εμείς αναμένουμε να δούμε αντίδραση με νίκες. Τίποτα λιγότερο.

Tην ποιότητα του Μορόν που ξαναβρήκε ύστερα από καιρό δίχτυα χρειάστηκε ο ΑΡΗΣ μας για να φύγει με τον βαθμό της ισοπαλίας από την Τρίπολη, σε ένα κακό παιχνίδι γεμάτο λάθη. Λάθη σαν αυτά των παικτών μας ακόμη και στα πιο απλά αλλά και λάθη του διαιτητή και του VAR όπως αυτό στη φάση του Γκαρέ που ίσως να μας έδινε τη νίκη. Και κάπως έτσι καταλήξαμε σε μια δίκαιη ισοπαλία με την ομάδα να προβληματίζει με την εικόνα της.

ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ, ΑΚΙΝΔΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΤΑ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Με αρκετές αλλαγές λόγω της διαχείρισης ενόψει ποακ, ο Γρηγορίου επέλεξε ένα αρκετά πειραματικό σχήμα. Χαρούπας αριστερό μπακ, Τιάμ δίπλα στον Σούταλο και Μιρ στο αριστερό άκρο της επίθεσης ήταν οι επιλογές που ξεχώριζαν και στην πράξη ήταν ακριβώς η αριστερή πλευρά αυτή που εμφάνισε τα περισσότερα προβλήματα. Ο Αστέρας προσπάθησε να χτυπήσει από εκεί και ο ΑΡΗΣ δεν κατάφερε ποτέ να βρει σωστή λειτουργία μεσοεπιθετικά. Ο Μανού εκτός παιχνιδιού, ο Παλάσιος χωρίς ουσία, ο Μιρ χαμένος σε έναν ρόλο που δεν του βγήκε και ο Κουαμέ με αρκετές κακές επαφές. Το πρώτο ημίχρονο κύλησε μέσα στα λάθη και στην κακή ποιότητα, με τις πραγματικά καλές στιγμές να είναι ελάχιστες.

ΒΡΕΘΗΚΕ ΠΙΣΩ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΣΩΣΕ Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΜΟΡΟΝ

Ο Γρηγορίου προσπάθησε να διορθώσει την κατάσταση στην ανάπαυλα με Γκαρέ και Γιαννιώτα, αλλά ούτε το πιο ορθολογικό 4-4-2 άλλαξε ουσιαστικά την εικόνα. Ο Αστέρας παρέμεινε πιο απειλητικός και στο 60' ο Σούταλο έχασε τον Μακέντα που από κοντά έκανε το 1-0. Λίγο αργότερα ο Ιταλός βρέθηκε ξανά κοντά στο γκολ αλλά το πλασέ του μετά και την παρέμβαση του Φαμπιάνο κατέληξε στο δοκάρι. Και κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Μορόν. Μπήκε στο 63' και πέντε λεπτά αργότερα, σε μια φάση που δεν μύριζε καν γκολ, βρήκε τον τρόπο για να κάνει το 1-1. Μία φάση, μία επαφή, ένα γκολ. Αυτό που τόσες φορές μας έχει δώσει και αυτό που κανένας από τους υπόλοιπους επιθετικούς δεν έχει καταφέρει ακόμη να προσφέρει με την ίδια συνέπεια. Στο 86’ ο Γκαρέ μπαίνει στην περιοχή, ο Σίλβα βρίσκει το πόδι του και όχι την μπάλα, ο Τζήλος δείχνει να συνεχιστεί το παιχνίδι και το VAR δεν αλλάζει την απόφαση. Μια απόφαση που πιθανόν να έκρινε και τη νίκη.

ΑΝΤΙ ΝΑ ΒΕΛΤΙΩΝΕΤΑΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΖΕΙ

Με το ροτέισον ελέω ειδικών κανονισμών του κυπέλλου να μας κάνει να αναρωτιόμαστε πως θα πορευτεί αυτή η ομάδα στον συγκεκριμένο θεσμό ο Γρηγορίου μοιάζει πλέον να έχει μπει σε μια διαδικασία αυτοσχεδιασμού και πειραματισμών αναζητώντας την ελπίδα. Ελπίδα να ξεπεταχτεί κάποιος ακόμη παίκτης και να βρει κάποιο νέο στήριγμα. Αυτή όμως η διαδικασία εμπεριέχει ρίσκο και  σήμερα η ομάδα δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί σε οτιδήποτε είχε στο μυαλό του ο Γρηγορίου. Δεν είχε ρυθμό, δεν είχε δημιουργία, δεν πήρε πράγματα από παίκτες που είχαν την ευκαιρία να δείξουν ότι μπορούν να διεκδικήσουν περισσότερο χρόνο και για αρκετά μεγάλο διάστημα έμοιαζε περισσότερο να ψάχνει πώς θα παίξει παρά να εκτελεί κάποιο συγκεκριμένο πλάνο. Εξαίρεση ο Τιάμ που άρπαξε την ευκαιρία του. Από την άλλη όμως υπάρχει και η φάση του 86' που μπορεί να μας έδινε τους 3 βαθμούς. Το πιο σημαντικό μήνυμα της βραδιάς όμως δεν έχει να κάνει με τη διαιτησία. Έχει να κάνει με τον Μορόν που υπενθύμισε άπαντες πόσο σημαντικός είναι για την ομάδα μας, Σημαντικός παίκτης που δεν πρέπει να «καεί» αλλά να «αναστηθεί». Μέχρι να αποδείξει κάποιος άλλος ότι μπορεί να το κάνει με την ίδια συνέπεια, αυτή η ποιότητα δεν περισσεύει.

ΞΕΧΝΑΜΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ, ΚΡΑΤΑΜΕ ΜΟΡΟΝ, ΤΙΑΜ ΚΑΙ ΤΟΝ ΒΑΘΜΟ

Μετά το στραπάτσο της τελευταίας αγωνιστικής αυτό που περιμέναμε σήμερα ήταν μια αντίδραση. Αντί για αυτό, είδαμε μια μπερδεμένη ομάδα να συνεχίζει να προβληματίζει ακόμη και κόντρα σε υποδεέστερους αντιπάλους. Ναι απέφυγε την ήττα και θα μπορούσε να είχε κερδίσει αν το VAR έκανε τη δουλειά του αλλά ο πήχης δεν γίνεται να βρίσκεται εκεί. Κρατάμε τον βαθμό, το γκολ του Μορόν, και την ελπιδοφόρα εμφάνιση του Τιάμ και προχωράμε στο επόμενο παιχνίδι. Εκεί που περιμένουμε να δούμε έναν πολύ καλύτερο ΑΡΗ από τον σημερινό να επιστρέφει στις νίκες.

ΥΓ. Το ότι ο ΑΡΗΣ ήταν κακός δεν αλλάζει τους κανονισμούς. Έδινε το πέναλτι, έπαιρνες το διπλό και όλη αυτή η αυτοκριτική μας θα γινόταν με άλλο mood.

ΥΓ2. Ποδοσφαιριστή που έχει αποδείξει ότι μπορεί να βάλει 20 γκολ δεν τον πετάς τόσο εύκολα στην άκρη.

Επιστροφή στην σκληρή πραγματικότητα είχαμε απόψε στην Αθήνα, με τον ΑΡΗ μας να γνωρίζει βαριά ήττα από την ΑΕΚ με 5-0. Σε ένα παιχνίδι που η ομάδα μας κατάφερε στο σημείο που είχε ανεβάσει την απόδοση της και διεκδικούσε την ισοφάριση να καταρρεύσει ολοκληρωτικά. Και αυτή η κατάρρευση που επέτρεψε στους αντιπάλους μας να στήσουν το δικό τους πάρτι είναι που πονάει. Στοίχισε η απουσία του Φαμπιάνο, στοίχισε η απουσία κανονικού στόπερ, στοίχισε το αργό και άνευρο κέντρο μας, στοίχισε η έλλειψη αποφασιστικότητας και καθαρού μυαλού σε κάθε μας κίνηση. Μια ανέτοιμη πνευματικά ομάδα με σημαντικά κενά που αυτή τη φορά ο Γρηγορίου αναγκάστηκε να τα επισημάνει.

ΔΕΝ ΜΠΗΚΕ ΠΟΤΕ ΣΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΑΛΛΑ ΕΜΕΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΣ

Με τη γνωστή ενδεκάδα των τελευταίων αγώνων και τη σημαντική απουσία του Φαμπιάνο στο κέντρο της άμυνας, ο ΑΡΗΣ μπήκε παθητικά στο παιχνίδι και δεν κατάφερε σε κανένα σημείο του Α ημιχρόνου να βρει τον τρόπο να δυσκολέψει την ΑΕΚ. Οι γηπεδούχοι είχαν την κυκλοφορία, έβρισκαν εύκολα χώρους ανάμεσα στις γραμμές μας και μόλις στο 11' με μια εξαιρετική συνεργασία έφθασαν στο 1-0. Η ομάδα μας δεν μπορούσε να κρατήσει την μπάλα μπροστά, δεν είχε σωστή σύνδεση των γραμμών και ουσιαστικά επιθετικά ήταν απούσα. Παρόλα αυτά η ΑΕΚ δεν εκμεταλλεύτηκε την υπεροχή της για δεύτερο γκολ και το 1-0 του ημιχρόνου μας κρατούσε μέσα σε ένα παιχνίδι στο οποίο ως εκείνο το σημείο είχαμε προσφέρει ελάχιστα.

ΠΗΓΕ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΙΣΟΠΕΔΩΘΗΚΕ

Στην ανάπαυλα ο Γρηγορίου πέρασε Κουαμέ και Παλάσιος αντί Μανού και Γιαννιώτα και η εικόνα άλλαξε. Η ομάδα ανέβηκε μέτρα, πίεσε περισσότερο και για περίπου ένα τέταρτο μετέφερε το παιχνίδι στο μισό της ΑΕΚ. Και εκεί φάνηκε πόσο πνευματικά ανέτοιμοι και άτολμοι ήμαστα. Πάντα ένας δισταγμός, πάντα ένα λάθος απόφαση στην τελική ενέργεια που θα οδηγούσε στο 1-1. Και αφού εμείς δεν εκμεταλλευτήκαμε το καλό μας διάστημα η ΑΕΚ με περίσσια αυτοπεποίθηση και αποτελεσματικότητα με φιλοδώρησε με 5 γκολ.

ΗΤΤΑ ΜΕ ΗΤΤΑ ΕΧΕΙ ΔΙΑΦΟΡΑ

Αν το παιχνίδι τελείωνε 2-0 πιθανόν σήμερα να συζητούσαμε για ένα κακό παιχνίδι απέναντι σε έναν σαφώς πιο έτοιμο και ποιοτικό αντίπαλο. Θα λέγαμε για το κακό πρώτο ημίχρονο, για την αντίδραση που έμεινε στη μέση στην επανάληψη, για τις αδυναμίες της ομάδας και θα πηγαίναμε παρακάτω. Όταν όμως από το 2-0 και μετά βλέπουμε μια ομάδα να παραδίδεται με παίκτες να χάνουν τις θέσεις τους, να μην μαρκάρουν, να αφήνουν τεράστιους κενούς χώρους και να μην προσπαθούν να αντιδράσουν μιλάμε για κάτι διαφορετικό. Όταν πριν λίγο καιρό εκθειάζαμε την επιμονή στην Καλαμάτα και την ποιότητα που έβγαλε η ομάδα με τον ΟΦΗ ήταν γιατί αυτά μας έδειξε μέσα στο γήπεδο. Και πάνω σε αυτά τα θετικά στοιχεία ξεκίνησε να χτίζεται λιθαράκι λιθαράκι μια νέα σχέση εμπιστοσύνης με τον φετινό ΑΡΗ. Σήμερα όμως αυτή η σχέση κλονίστηκε.

ΠΡΩΤΗ ΗΤΤΑ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟ ΗΧΗΡΟ ΜΗΝΥΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

Μέχρι σήμερα ο Γρηγορίου είχε κερδίσει αρκετούς πόντους με τη διαχείριση των παιχνιδιών. Σήμερα προσπάθησε ξανά να αλλάξει την εικόνα στο ημίχρονο και αρχικά το κατάφερε. Εκεί όμως που το σχέδιο απέτυχε ολοκληρωτικά ήταν μετά το 2-0. Εκεί η κατάσταση ξέφυγε από τον όποιο έλεγχο είχε και απλά αφέθηκε και αυτός μαζί με τους παίκτες του στις διαθέσεις των αντιπάλων. Και αυτή ακριβώς η αγωνιστική συμπεριφορά είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που πρέπει να διαχειριστεί ο Γρηγορίου. Γιατί τόσο καιρό μιλούσαμε για αποδυτήρια, για παίκτες που έχουν πεισθεί από το πλάνο του προπονητή, δείχνουν διάθεση και θέλουν να προσφέρουν στην ομάδα. Σήμερα όμως όλα αυτά ξεχάστηκαν και θυμηθήκαμε ότι απουσιάζει ο Φαμπιάνο, κενά στα στόπερ και ανέτοιμο κέντρο. Όπως δεν γίναμε υπερομάδα επειδή ξεκινήσαμε με 2 στα 2, έτσι δεν γίναμε ξαφνικά σκορποχώρι επειδή φάγαμε πέντε από την ΑΕΚ. Ούτε όμως με το να βάλουμε το σημερινό κάτω από το χαλάκι κερδίζουμε κάτι. Βαρύ πάθημα, σκληρό μάθημα… άντε να δούμε μπας και βγει και κάτι καλό από αυτό το στραπάτσο.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΜΕ ΣΚΛΗΡΟ ΤΡΟΠΟ

Με μια εύκολη ήττα που στην πορεία εξελίχθηκε σε διασυρμό έφυγε ο ΑΡΗΣ μας από την Αθήνα, σε ένα παιχνίδι που περιμέναμε πολλά περισσότερα από μια άνευ όρων παράδοση. Μπήκε ανέτοιμος, συνέχισε με διστακτικότητα και ατολμία και με την πρώτη ευκαιρία παραδόθηκε. Ένα αποτέλεσμα και μια εμφάνιση καθρέφτης όλων αυτών των προβλημάτων που ακολουθούν την ομάδα από την αρχή της σεζόν. Προβλήματα που είτε το παιχνίδι έληγε 1-0 είτε 7-0 πάλι τα ίδια θα ήταν. Προφανώς και υπάρχει απόσταση από την ΑΕΚ αλλά όχι αυτή που επιτρέψαμε να φανεί σήμερα. Αναμένουμε αντίδραση σε όλα τα επίπεδα…

ΥΓ. Ευχάριστη έκπληξη ήταν ως τώρα η πορεία του Γρηγορίου στον ΑΡΗ μας και κάπως έτσι περιμέναμε και σήμερα να μας εκπλήξει. Δυστυχώς είχαμε ξαναζεσταμένο φαγητό.

ΥΓ2. Αν υπάρχει κάτι πιο στενάχωρο από το να βλέπεις την ομάδα σου να αγωνίζεται με τέτοιο τρόπο και να δέχεται 5 γκολ, είναι να νιώθεις ότι αυτό το έργο το έχεις ξαναδεί αρκετές φορές.

ΥΓ3. Τα προηγούμενα παιχνίδια μας έδωσαν το δικαίωμα να ελπίζουμε, σήμερα νιώσαμε αποστάσεις και ταβάνια που μας πληγώνουν. Ας μην παρασυρόμαστε και ας δούμε παιχνίδι με το παιχνίδι τι μπορεί να κάνει αυτή η ομάδα… αρχίζοντας από το ντέρμπι της επόμενης αγωνιστικής ευελπιστώντας να δούμε από τους παίκτες μας την αντίδραση που θέλουμε.

Το 2 στα 2 έκανε ο ΑΡΗΣ μας ξεπερνώντας το εμπόδιο του ΟΦΗ στο Κλ.Βικέλιδης πιο εύκολα από όσο δείχνει το τελικό 2-1. Κόντρα σε μια φορμαρισμένη ομάδα με περισσότερα παιχνίδια στα πόδια της, η ομάδα μας έκανε μια πειστική εμφάνιση και πήρε άλλους 3 βαθμούς. Ο Γκαρθία στην επανεμφάνιση του και ο Κουαμέ με μια εξαιρετική έμπνευση και εκτέλεση τα 2 γκολ. Φρένο στη χαρά μας από την εικόνα του αγώνα έβαλε ο τραυματισμός του Φαμπιάνο που μόλις στην επόμενη φάση «νιώσαμε» τη σημαίνει τι σημαίνει η απουσία του. Αναμενόμενη η μέτρια προσέλευση του κόσμου λόγω της παράλογης τιμολογιακής πολιτικής της ΠΑΕ, ωστόσο υπήρχε παλμός και ενθουσιασμός που διατηρήθηκε από την αρχή μέχρι το τέλος του αγώνα.

ΜΑΝΟΥ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ

Με αρκετές αλλαγές σε σχέση με την Καλαμάτα και τον Μανού Γκαρθία να παίρνει θέση πίσω από τον Καντεβέρε, ο ΑΡΗΣ μπήκε στο παιχνίδι με το πόδι στο γκάζι. Μόλις στο 3' η πίεση ψηλά έφερε το λάθος του ΟΦΗ, ο Ράσιτς έδωσε την μπάλα στον Μανού και ο Ισπανός με ωραίο τελείωμα στην επιστροφή του στο Βικελίδης έκανε το 1-0. Ό,τι καλύτερο για τον ίδιο αλλά και για την ομάδα που από νωρίς έφερε το παιχνίδι στα μέτρα της. Ο ΟΦΗ πήρε στη συνέχεια περισσότερο την μπάλα χωρίς όμως να δημιουργεί προβλήματα και πέρα από μια ασυνεννοησία Φαμπιάνο-Γένσεν που διόρθωσε ο εξαιρετικός Βέλιο, ο ΑΡΗΣ ήταν αυτός που είχε τις καλές στιγμές για να πάει με μεγαλύτερο προβάδισμα στα αποδυτήρια. Τα σουτ των Καντεβέρε και Γκαρέ(2 φορές) εύκολα θα μπορούσαν να έχει οδηγήσει και σε ένα δεύτερο γκολ στο Α ημίχρονο.

ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕ, ΕΒΓΑΛΕ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Στο Β ημίχρονο η εικόνα έγινε ακόμη πιο ξεκάθαρη. Ο ΑΡΗΣ είχε τον έλεγχο, έβρισκε χώρους και δημιουργούσε συνεχώς προϋποθέσεις για το δεύτερο γκολ. Ο Γρηγορίου φρέσκαρε την επιθετική του γραμμή με Γιαννιώτα, Μιρ και Κουαμέ και στο 68' ήρθε η φάση που ουσιαστικά τελείωσε το παιχνίδι. Ο Φαμπιάνο έκανε τη βαθειά μπαλιά, ο Χριστογεώργος βγήκε μακριά από την εστία του και έδιωξε πάνω στον Κουαμέ που χωρίς δεύτερη σκέψη έστειλε με εκπληκτικό τρόπο την μπάλα στα δίχτυα για το 2-0. Το παιχνίδι θα μπορούσε να είχε τελειώσει και με μεγαλύτερο σκορ, με αποκορύφωμα το πέναλτι του Ράσιτς που απέκρουσε όμως ο γκολκιπερ του ΟΦΗ. Στις καθυστερήσεις ήρθε ο τραυματισμός του Φαμπιάνο που άφησε την ομάδα με δέκα και στην αμέσως επόμενη φάση ο ΟΦΗ εκμεταλλεύτηκε το αριθμητικό πλεονέκτημα και μείωσε στο τελικό 2-1. Σκορ που μάλλον αδικεί την εμφάνιση μας αλλά ελάχιστη σημασία έχει από την στιγμή που πήραμε τους 3 βαθμούς.

ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ ΣΥΝΔΥΑΣΕ ΝΙΚΗ ΜΕ ΚΑΛΗ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

Στην Καρδίτσα κρατήσαμε το αυτονόητο της πρόκρισης. Στην Καλαμάτα κρατήσαμε την ψυχή, την αντίδραση και μια τεράστια ανατροπή. Σήμερα όμως μαζί με τους τρεις βαθμούς μπορούμε να κρατήσουμε και την εικόνα. Απέναντι σε έναν ΟΦΗ που μόνο αμελητέα ποσότητα δεν είναι και μπήκε στη χρονιά με την καλύτερη δυνατή ψυχολογία, ο ΑΡΗΣ ήταν ξεκάθαρα η καλύτερη ομάδα μέσα στο γήπεδο. Και το σημαντικότερο είναι ότι αυτό δεν έγινε από κάποιον πρωταγωνιστή που πήρε την ομάδα στην πλάτη του αλλά μέσα από μια συνολικά καλή λειτουργία.

Ο Βέλιο φώναξε παρών όταν χρειάστηκε. Ο Ρίτσαρντς στο ντεμπούτο του έδωσε μια πρώτη εικόνα του τι μπορεί να προσφέρει αν και φανερά ανέτοιμος. Ο Ράσιτς παρά το χαμένο πέναλτι ήταν μέσα στις περισσότερες καλές ενέργειες και συνεχίζει να υπηρετεί άριστα τον ηγετικό ρόλο που έχει αναλάβει. O Φαμπιάνο και πάλι εκ των κορυφαίων. Ο Μανού επέστρεψε με γκολ και έδειξε με το καλημέρα γιατί η επιστροφή του μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα. Ο Κουαμέ μπήκε από τον πάγκο και μαζί με την ενέργεια που έδωσε πέτυχε και ένα πανέμορφο γκολ. Ο Μπασιρού αν και πάλι μέτριος κατά την διάρκεια του αγώνα βελτιώθηκε αλλά όταν μπήκε ο Χόγκλα φάνηκε η διαφορά ενός πιο «μπαρουτοκαπνισμένου» παίκτη(παρά την απουσία του λόγω τραυματισμού). Γενικότερα υπήρχαν λύσεις μέσα στο παιχνίδι αλλά και στον πάγκο …όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος ο Μορόν. 

ΤΑ ΚΕΝΑ ΤΟΥ ΡΟΣΤΕΡ ΠΟΥ ΣΙΓΑ ΣΙΓΑ ΜΕΙΩΝΟΝΤΑΙ

Τόσο καιρό συζητάμε για τα κενά του ρόστερ, τις καθυστερημένες μεταγραφές και έναν σχεδιασμό που δικαιολογημένα μας έχει εκνευρίσει. Αυτά δεν αλλάζουν επειδή κάναμε δύο νίκες. Σήμερα όμως για πρώτη φορά είδαμε και κάτι από την άλλη πλευρά. Είδαμε αρκετή ποιότητα συγκεντρωμένη μέσα στο γήπεδο και ακόμη περισσότερη να έρχεται από τον πάγκο. Και υπάρχουν και άλλοι παίκτες που ακόμη περιμένουμε να μπουν στην εξίσωση. Ακόμη και αν αυτή η εξίσωση εμπεριέχει το ρίσκο του να παίρνουν χρόνο ανέτοιμοι παίκτες.

ΣΑΝ ΝΑ ΑΡΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΟΜΑΔΑ

Ο Γρηγορίου μετά το παιχνίδι είπε το αυτονόητο. Μέχρι να μπουν όλοι οι νέοι παίκτες και να αποκτήσει η ομάδα την ταυτότητα που θέλει για να φθάσει στο επίπεδο ετοιμότητας που πρέπει, προέχουν οι βαθμοί. Και έχει απόλυτο δίκιο. Για το χρονικό σημείο όμως που βρισκόμαστε η ομάδα όχι μόνο παίρνει τους βαθμούς αλλά μας δείχνει και κάποια στοιχεία ομάδας. Στην Καλαμάτα το είδαμε στην επιμονή μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Σήμερα το είδαμε στην πίεση, στις συνεργασίες, στις ευκαιρίες, στις επιλογές από τον πάγκο και στον τρόπο που διαχειρίστηκε σχεδόν ολόκληρο το παιχνίδι. Δεν χρειάζεται να ενθουσιαστούμε από την 2η αγωνιστική. Ούτε να ξεχάσουμε τις ανορθογραφίες του καλοκαιριού επειδή μπήκαμε με 2 στα 2. Φαίνεται όμως να δημιουργείται μια ομάδα που πιστεύει σε αυτό που κάνει.

ΠΕΙΘΕΙ ΟΛΟΕΝΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Αυτή τη φορά δεν χρειάστηκε ανατροπή, άγχος και Φαμπιάνο σε ρόλο σέντερ φορ για να έρθει η νίκη. Ο ΑΡΗΣ ήταν καλύτερος από τον ΟΦΗ, προηγήθηκε μόλις στο 3' με τον Μανού Γκαρθία, έχασε ευκαιρίες, βρήκε το δεύτερο γκολ με μια γκολάρα του Κουαμέ και έφθασε απόλυτα δίκαια στη νίκη. Ένα σκορ που κολακεύει περισσότερο τους φιλοξενούμενους παρά αποτυπώνει την πραγματική εικόνα του αγώνα. Δεύτερη νίκη στο πρωτάθλημα, 6 βαθμοί και κυρίως μια εμφάνιση που μας επιτρέπει δειλά δειλά να βλέπουμε κάτι καλό να δημιουργείται. Συνέχισε έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Από το χάος και την απογοήτευση του καλοκαιριού μέχρι το σημερινό 2 στα 2 η απόσταση είναι τεράστια. Η σεζόν φυσικά μόλις ξεκίνησε και κανένας δεν κέρδισε τίποτα από τον Αύγουστο. Αλλά αν είναι να κοιτάμε παιχνίδι με το παιχνίδι και να βλέπουμε ένα βήμα μπροστά κάθε φορά, όλα μια χαρά!

ΥΓ2. Σε μια αμυντική γραμμή που ακόμη ψάχνει την τελική της μορφή κάθε αγωνιστική ημέρα απουσίας του Βραζιλιάνου θα μοιάζει με Γολγοθά.

ΥΓ3. Τεράστιο ατόπημα της ΠΑΕ με τις τιμές των εισιτηρίων. Πέρα από τον μόνιμα κακό επικοινωνιακό χειρισμό του θέματος και την αδυναμία εύρεσης σημείου επαφής με τον κόσμο, είναι έγκλημα να κόβεις το γήπεδο από όποιον αδυνατεί να ανταποκριθεί σε αυτή την τιμολογιακή πολτική… Από τους πιτσιρικάδες, τον κόσμο που έρχεται από επαρχία μέχρι και τον οποιονδήποτε που απλά δεν το σηκώνει το πορτοφόλι του. Μακάρι να διορθωθεί σύντομα αυτό το λάθος.

Γουστόζικα  ξεκίνησε η χρονιά για τον ΑΡΗ μας που με μια απίστευτη ανατροπή στα τελευταία λεπτά και τον Φαμπιάνο να μεταμορφώνεται σε killer σέντερ φορ,  γύρισε το 2-1 σε 2-3 και ξεκίνησε με ένα σπουδαίο διπλό το πρωτάθλημα! Σε ένα παιχνίδι όπου η ομάδα μας πλήρωσε τα αμυντικά της λάθη, βρέθηκε δύο φορές πίσω στο σκορ αλλά δεν παράτησε ποτέ το παιχνίδι. Πίεσε μέχρι το τέλος, εκμεταλλεύτηκε το αριθμητικό πλεονέκτημα και πήρε ένα τρίποντο που έμοιαζε χαμένο παρόλο που ήταν η καλύτερη η ομάδα στο γήπεδο. Και αυτή η επιμονή στο τέλος είναι το κέρδος για τη συνέχεια του πρωταθλήματος πέρα από τους 3 βαθμούς.

ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΑ ΑΜΥΝΤΙΚΑ ΚΕΝΑ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΑΜΕΣΑ

Με τους Βέλιο και Πετρίς να είναι τα δύο νέα πρόσωπα σε σχέση με το παιχνίδι του κυπέλλου και τον ανέτοιμο Μπασιρού στο κέντρο, η ομάδα μπήκε στο παιχνίδι έχοντας περισσότερο την μπάλα αλλά χωρίς να καταφέρνει να επιβάλει ξεκάθαρα τον ρυθμό της. Ακόμη και έτσι είχαμε τις στιγμές μας με την κεφαλιά του Φαμπιάνο, την προβολή του Φατιγκά και το δοκάρι στο σουτ του Γκαρέ να είναι και οι πιο σημαντικές. Η Καλαμάτα στεκόταν έψαχνε τις στιγμές της και τελικά στο 41' εκμεταλλεύτηκε ένα κόρνερ και την αδράνεια στο κέντρο της άμυνας μας με τον Μπολίβαρ να κάνει το 1-0. Ευτυχώς η απάντηση ήταν άμεση. Ο Γιαννιώτας κέρδισε το καθαρό πέναλτι και ο Ράσιτς από την άσπρη βούλα ισοφάρισε λίγο πριν την ανάπαυλα. Ένα σκορ που επανέφερε την ηρεμία στην ομάδα μιας και το να πηγαίναμε με 1-0 στα αποδυτήρια θα ήταν άδικο σύμφωνα με την εικόνα των 2 ομάδων.

ΞΑΝΑ ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΣΚΟΡ ΚΑΙ ΟΛΑ ΓΙΑ ΟΛΑ

Στην επανάληψη περιμέναμε τον ΑΡΗ να πατήσει πάνω στην ισοφάριση κυνηγώντας την ολική ανατροπή από νωρίς αλλά μάλλον υπολόγιζε χωρίς την αμυντική του αστάθεια.  Στο 60' η άμυνα βρέθηκε εντελώς εκτός ισορροπίας ο Βάργκας έμεινε ολομόναχος στην απέναντι πλευρά και έκανε το 2-1. Από εκείνο το σημείο και μετά ο Γρηγορίου άρχισε να ρισκάρει ολοένα και περισσότερο. Μπουσαΐντ, Αλφαρέλα και στη συνέχεια Μορόν μπήκαν στο παιχνίδι, ο ΑΡΗΣ φόρτωσε την επίθεση και έψαχνε με κάθε τρόπο το γκολ.

Στο 85' η Καλαμάτα έμεινε με δέκα παίκτες μετά την αποβολή του Μπολίβαρ και κάπου εκεί ξεκίνησε η παράσταση του Φαμπιάνο. Στο 89' ο Βραζιλιάνος κατέβασε την μπάλα μέσα στην περιοχή και εκτέλεσε για το 2-2. Και ενώ ακόμη πανηγυρίζαμε την ισοφάριση, στις καθυστερήσεις κινήθηκε σαν καθαρόαιμος φορ στην πλάτη της άμυνας, πήρε τη σέντρα του Μπουσαΐντ και έκανε το 2-3! Δύο γκολ μέσα σε λίγα λεπτά από τον Φαμπιάνο και μια ολική ανατροπή εκεί που όλα έδειχναν ότι η πρεμιέρα θα μας αφήσει με άδεια χέρια.

Η ΘΕΛΗΣΗ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΝΑ ΠΟΥ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΕΔΩ ΚΑΙ 2 ΜΗΝΕΣ

Αν στο παιχνίδι της Καρδίτσας δεν υπήρχε έδαφος για ουσιαστικά συμπεράσματα, σήμερα είδαμε κάποια πράγματα πιο καθαρά. Αναμενόμενα πράγματα για όποιον παρακολούθησε τα τελευταία παιχνίδια της ομάδας. Πρώτα από όλα είδαμε ομάδα. Όχι μια έτοιμη καλή ομάδα ακόμη… αλλά ένα σύνολο που βρέθηκε δύο φορές πίσω στο σκορ αλλά δεν συμβιβάστηκε καμία στιγμή με αυτό το αποτέλεσμα. Και αυτό για όποιον νιώθει από ΑΡΗ δεν είναι μικρό πράγμα. Οι ανατροπές δεν είναι το φόρτε μας αλλά σήμερα η ομάδα το πέτυχε!

Ο Γρηγορίου για δεύτερο συνεχόμενο επίσημο παιχνίδι έδειξε ότι δεν φοβάται να επέμβει. Στο τέλος τα έπαιξε όλα για όλα, γέμισε την ενδεκάδα με επιθετικούς, ανέβασε τον Φαμπιάνο σχεδόν μόνιμα μπροστά και τελικά δικαιώθηκε. Ο ίδιος μετά το παιχνίδι παραδέχθηκε ότι ρίσκαρε και αυτή τη φορά το ρίσκο του βγήκε. Μάλιστα στο «πλαίσιο του ρίσκου» αναφέρθηκε και στην επιλογή του Μπασιρού που δεν βοήθησε καθόλου.

Από την άλλη όμως δεν γίνεται η χαρά της ανατροπής να μας κάνει να ξεχάσουμε όσα είδαμε. Και τα δύο γκολ της Καλαμάτας ήρθαν από κακές αντιδράσεις της άμυνας. Ιδιαίτερα στο 2^ο γκολ η άμυνα μας δίνει ρεσιτάλ κακής αντίδρασης. Και αυτή η αμυντική ανασφάλεια που μας ακολουθούσε από την αρχή μέχρι και τα τελευταία λεπτά που παίζαμε με παίκτη παραπάνω έχει να κάνει ξεκάθαρα με τα κενά. Κενά για τα οποία φωνάζουμε όλο το καλοκαίρι και δεν εξαφανίστηκαν επειδή ο Φαμπιάνο σκόραρε 2 φορές. Ίσα ίσα που το σημερινό παιχνίδι υπογράμμισε ότι αν είχες στόπερ θα μπορούσες τον φρέσκο Γιένσεν να τον βάλεις πιο μπροστά αντί για τον Μπασιρού, τα μπακ σου να είχαν συμμετέχει κανονικά στις πλευρές τους στην προετοιμασία αλλά και να είχες ξεκαθαρίσει αν υπολογίζεις για το κέντρο τον Γαλανόπουλο ή ακόμη περισσότερο τον Βοριαζίδη που έχει δείξει και ένα καλό πρόσωπο.  Δεν τα πληρώσαμε σήμερα όλα αυτά αλλά τα προβλήματα παραμένουν.

ΤΕΤΟΙΕΣ ΝΙΚΕΣ ΔΙΝΟΥΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΑΠΟ 3 ΒΑΘΜΟΥΣ

Δεν ήταν καλή η εμφάνιση του ΑΡΗ μας σε όλο το παιχνίδι αλλά ήταν μια εμφάνιση ομάδας που ήξερε ξεκάθαρα το τι θέλει μέσα στο γήπεδο. Από την αρχή κυνήγησε ξεκάθαρα τη νίκη και πάλεψε χωρίς δισταγμό μέχρι το τέλος για να την κατακτήσει ακόμη και όταν όλα έμοιαζαν χαμένα. Δεν συμβιβάστηκε με το Χ… και αυτή η νοοτροπία είναι κάτι που έχει λείψει πολύ σε κάθε Αρειανό. Τα 2 γκολ του Φαμπιάνο στα τελευταία λεπτά και η σημερινή επική ανατροπή δίνουν πολλά περισσότερα από 3 βαθμούς. Η ομάδα έκανε το 2 στα 2 στα επίσημα και συνεχίζει έχοντας χρόνο μπροστά για να γίνει καλύτερη. Αρκεί φυσικά να βοηθήσει επιτέλους και ο μεταγραφικός σχεδιασμός αυτούς που παλεύουν μέσα στο γήπεδο. ΤΕΡΑΣΤΙΕ ΦΑΜΠΙΑΝΟ, ΤΡΕΛΑΝΕ ΜΑΣ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΜΟΥ!

ΥΓ. Απαγορεύονται οι οργανωμένες μετακινήσεις για τον κόσμο του ΑΡΗ, επιτρέπονται όμως για τον κόσμο της Καλαμάτας(υπήρχε οργανωμένη μετακίνηση) και όχι μόνο. Παρόλα αυτά η κιτρινόμαυρη κερκίδα στήθηκε κανονικά και ξέσπασε όπως έπρεπε!

ΥΓ2. Ήρθε και ο Μανού και φαίνεται αποφασισμένος να ξεσηκώσει και τον Μορόν! Άντε να δούμε μπας γυρίσει ο διακόπτης και για τους 2.