Απέφυγε τη συντριβή ο ΑΡΗΣ μας στην Ισπανία και όντας παρόντας ουσιαστικά μόνο στο 2^ο ημίχρονο κατάφερε να χάσει με μια πιο «ευκολοχώνευτη» διαφορά από τους 30+ που διαφαινόταν. Ωστόσο οι φωνές απελπισίας από το ναυάγιο των πρώτων 20’ με τους 63 πόντους παθητικό ηχούν ακόμη στα αυτιά μας. Το θέμα είναι αν ακούγονται και ως τα γραφεία της ΚΑΕ μπας και παρθούν επιτέλους οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν.

ΕΜΕΙΝΕ ΣΤΑ ΑΠΟΔΥΤΗΡΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΡΩΤΑ 20 ΛΕΠΤΑ

Κυριολεκτικά δεν υπήρχε ο ΑΡΗΣ στο γήπεδο για 2 ολόκληρα δεκάλεπτα. Η ομάδα δεν πάτησε ποτέ στο παρκέ, οι Ισπανοί έκαναν ανενόχλητοι ότι ήθελαν μέσα στο γήπεδο στήνοντας σε χρόνο ρεκόρ το δικό τους πάρτι. Η τρύπια άμυνα μας και η έλλειψη μαχητικότητας στα ριμπάουντ ήταν η καταδίκη μας. Η διαφορά έφθασε λίγο πριν την ανάπαυλα στο +32 για τη Μανρέσα με την ομάδα μας να μοιάζει με ανήμπορη βαρκούλα ανάμεσα στα κύματα.

ΣΟΒΑΡΕΥΤΗΚΕ, ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΑΛΛΑ ΗΤΑΝ ΑΡΓΑ

Το πόσο κακός ήταν ο ΑΡΗΣ στα πρώτα είκοσι λεπτά επιβεβαιώθηκε από την αντίδραση που έβγαλε στο 2^ο ημίχρονο. Με τους Νουά και Τζόουνς να είναι οι κινητήριοι μοχλοί και τον Μήτρου Λόνγκ να μπαίνει σιγά σιγά στην εξίσωση ο ΑΡΗΣ άρχισε να ξεκλειδώνεται στην επίθεση και να βρίσκει εύκολους πόντους που του έδιναν ψυχολογία. Ψυχολογία να παλέψει λίγο παραπάνω σε άμυνα και ριμπάουντ κάτι που δεν το είχε κάνει ως τότε στο παιχνίδι. Χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό αλλά απλά όντας πιο σοβαρός, ροκάνισε το μεγαλύτερο κομμάτι της διαφοράς, έφθασε στο -8 αλλά εκεί οι Ισπανοί βρήκαν τα μεγάλα σουτ και απέφυγαν το άγχος των τελευταίων λεπτών.

ΕΓΚΩΒΙΣΜΕΝΟΣ ΣΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ, ΑΡΝΕΙΤΑΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ

Οι 63 πόντοι που δεχθήκαμε σε ένα ημίχρονο δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνείες του τι ακριβώς συμβαίνει. Κανένας παίκτης δεν έχει διάθεση να παίξει άμυνα, κανένας δεν κάνει μπλοκ άουτ, κανείς δεν ξέρει τι ρόλο βαράει στην επίθεση. Και πως να ξέρει ο παίκτης όταν ο ίδιος ο προπονητής έχει χάσει την ωριμότητα της σκέψης του. Έχει βγάλει τους μισούς παίκτες άκυρους και εκτός του Νουά δεν φαίνεται από το ροτέισον που κάνει να εμπιστεύεται κανέναν. Ούτε καν αυτόν τον Τζόουνς που παρά τα όποια θέματα του, έχει δείξει ότι ίσως να μπορούσες να χτίσεις πάνω του. Για τους ψηλούς ο τρόπος διαχείρισης τους μοιάζει με μήνυμα του στυλ «αλλάξτε επάγγελμα, όχι μπάσκετ». Όσο για την χρησιμοποίηση του Φόρμπς που στην άμυνα τραβιέται για να μην ζοριστεί τα λόγια είναι περιττά… Αν  πάντως αυτή η σταθερά κακή εικόνα δεν έχει να κάνει με τον προπονητή, τότε με τι έχει να κάνει και πως ακριβώς διορθώνεται;

ΦΩΝΑΖΕΙ ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΓΙΑ ΑΛΛΑΓΕΣ

Απέφυγε τη συντριβή ο ΑΡΗΣ μας στην Ισπανία και όντας παρόντας ουσιαστικά μόνο στο 2^ο ημίχρονο κατάφερε να χάσει με μια πιο «ευκολοχώνευτη» διαφορά από τους 30+ που διαφαινόταν. Ωστόσο οι φωνές απελπισίας από το ναυάγιο των πρώτων 20’ με τους 63 πόντους παθητικό ηχούν ακόμη στα αυτιά μας. Το θέμα είναι αν ακούγονται και ως τα γραφεία της ΚΑΕ μπας και παρθούν επιτέλους οι αποφάσεις που πρέπει να παρθούν.

ΥΓ. Καλώς να έρθει ο Αντετοκούνμπο σίγουρα θα βοηθήσει. Αυτό το χάλι όμως δεν διορθώνεται έτσι απλά. Και ούτε έτσι απλά από τις 6 Ιανουαρίου θα ξεκινήσουμε να μιλάμε για την επόμενη χρονιά…

Με το δεξί μπήκε ο ποδοσφαιρικός ΑΡΗ στη νέα κερδίζοντας τον Παναιτωλικό στο βροχερό Κλ.Βικελίδης με 2-0, σκορ που διαμορφώθηκε στα πρώτα 45’! Νίκη-πρόκριση που μας οδηγεί στο νοκ άουτ με τον Παναθηναϊκό στη Λεωφόρο. Μέχρι όμως να έρθει η στιγμή των προημιτελικών, η ομάδα μας θα πρέπει να δώσει συνέχεια στη σημερινή εμφάνιση όπου σε συνδυασμό με τις σημαντικές επιστροφές από το μέτωπο των τραυματιών ήταν το πιο ελπιδοφόρο μήνυμα για το 2026.

ΚΑΘΑΡΙΣΕ ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΗΜΙΧΡΟΝΟ

Η ομάδα μπήκε με τσαγανό, ενέργεια και επιθετικό ρυθμό. Όχι για να έχει απλά την  κατοχή αλλά για να  βρει όσο γρηγορότερα μπορούσε το γκολ. Πίεση στα 3/4  και κυκλοφορία της μπάλας προς την αντίπαλη εστία με λογική και συνέπεια. Ο δραστήριος Μισεουί – η έκπληξη του Χιμένεθ στην ενδεκάδα - στο 30’ έστειλε τη μπαλιά-αλφάδι στον Μορόν για να κάνει με μια ψύχραιμη κεφαλιά το 1-0. Ένα γκολ που σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια δεν αποσυντόνισε τους παίκτες μας και δεν χάλασε τον τρόπο που αγωνιζόμασταν ως εκείνο το σημείο. Στο 45’ η επιμονή μας και για ένα 2^ο γκολ απέδωσε καρπούς. Ο Ράτσιτς, που σαρώνει ό,τι κινείται τελευταία, με μια βολίδα από τα 25 μέτρα έγραψε το 2-0 δικαιώνοντας όλους τους «προπονητές της κερκίδας» που με κάθε ευκαιρία φωνάζουν «σούταρε».

ΕΧΑΣΕ ΕΥΚΑΙΡΙΕΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΣΚΟΡ

Αν και στο Β ημίχρονο η ομάδα δεν έριξε στροφές φαινόταν σε όλες τις φάσεις να είναι πιο προσεκτική. Ακόμη και έτσι έκανε τις ευκαιρίες του με το δοκάρι του Καντεβέρε και το γκολ που ακυρώθηκε ορθώς ως οφσάιντ,  το άστοχο σουτ του  Παναγίδη και τα χαμένα τετ-α-τετ των Πέρεθ και Γιένσεν. Ο Παναιτωλικός ουσιαστικά μόλις 1 φορά απείλησε στο Β ημίχρονο και εκεί έπεσε στο μπλόκο του φορμαρισμένου Αθανασιάδη.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ RESTART ΠΟΥ ΕΨΑΧΝΕ

Πολλά περισσότερα από τη νίκη-πρόκριση κέρδισε ο ΑΡΗΣ σήμερα. Ο Χιμένεθ για ακόμη μια φορά απέδειξε ότι δεν έχει εμμονές σε πρόσωπα και ρίχνοντας τον Μισεουί στο παιχνίδι άλλαξε τα δεδομένα της αναμέτρησης. Ένας Μισεουί – που πολλοί πιστεύαμε ότι είχε «καεί» και δεν θα τον ξαναβλέπαμε – που μπήκε μετά από καιρό, κράτησε μπάλα, μοίρασε 2 ασίστ και αναδείχθηκε σε MVP της αναμέτρησης παρόλο που λόγω ενοχλήσεων έγινε αλλαγή στο ημίχρονο. Είδαμε τον Φαμπιάνο να επιστρέφει ύστερα από μήνες και να αποδίδει σαν τον Φαμπιάνο που ξέρουμε και γουστάρουμε. Είδαμε τον Ράτσιτς να σκοράρει ένα καταπληκτικό γκολ. Είδαμε επιτέλους τον Χιμένεθ να έχει επιλογές και να κάνει τις αλλαγές που θέλει χωρίς αδιέξοδα και απόγνωση. Είδαμε μια ομάδα στο πρώτο γκολ να πανηγυρίζει σαν μια γροθιά στον αέρα αγκαλιά με τον προπονητή κόντρα σε όλα τα «αφηγήματα» που θέλουν παίκτες ξενερωμένους και προπονητή με το ένα πόδι εκτός ομάδας. Μακάρι να επιστρέψουν και οι υπόλοιποι τραυματίες και επιτέλους να δούμε τον ΑΡΗ που υποτίθεται θα βλέπαμε από το περασμένο καλοκαίρι. Πέρασε ο χρόνος, χάθηκαν ευκαιρίες, έστω και τώρα όμως ας δούμε αν αλλάζει όλο αυτό. Και αυτή η εμφάνιση ύστερα από καιρό είναι μια ελπίδα ότι κάτι μπορεί να αλλάξει.

ΕΠΙΣΤΡΟΦΕΣ, ΧΑΜΟΓΕΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Ο πανηγυρισμός των παικτών στο πρώτο γκολ του Μορόν αγκαλιά με τον Χιμένεθ ίσως και να ήταν η πιο αντιπροσωπευτική εικόνα της σημερινής αναμέτρησης. Σε ένα ματς όπου ο ΑΡΗΣ με την εικόνα του τα έκανε όλα να φαίνονται απλά και εύκολα. Και όταν αυτό συμβαίνει σε μια ημέρα με πολλές και σημαντικές επιστροφές τότε ναι, μαζί με τις μεταγραφές ίσως τελικά το 2026 να παρακολουθήσουμε έναν πολύ πιο ανταγωνιστικό ΑΡΗ από αυτόν που βλέπουμε από την έναρξη της αγωνιστικής σεζόν. Έναν ΑΡΗ που στη Λεωφόρο θα κατέβει να πάρει με όλες του τις δυνάμεις την πολυπόθητη πρόκριση.  Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ, πάμε να τα αλλάξουμε όλα!

Δεν μπόρεσε να πατήσει πάνω στον «ενθουσιασμό» του ο ΑΡΗΣ μας ώστε να διεκδικήσει κάτι παραπάνω από κάποιες καλές στιγμές μέσα στο παιχνίδι και μια ήττα με διαφορά εντός μπασκετικής λογικής. Η χαλαρότητα στην άμυνα ήταν το μόνιμο πρόβλημα από το τζάμπολ, ο Ολυμπιακός με 32 ασίστ έκανε ότι ήθελε στο γήπεδο και αυτό ήταν αρκετό για να φθάσει σε μια νίκη χωρίς ιδιαίτερο άγχος. Σταθερά προβληματικός ο ΑΡΗΣ μας, ούτε σήμερα έπεισε ότι κάτι βελτιώνεται.

ΕΝΘΟΥΣΙΑΣΜΟΣ VS ΚΟΥΡΑΣΗ ΣΗΜΕΙΩΣΑΤΕ Χ

Είχε την απάντηση του ο ΑΡΗΣ μας στο καλό ξεκίνημα του Ολυμπιακού και αυτός ο ενθουσιασμός ήταν η κινητήριος δύναμη για την ομάδα μας που έδειχνε αποφασισμένη να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο της. Ο καλοδουλεμένος Ολυμπιακός με τον Γουόκαπ και τον Φουρνιέ να κυκλοφορούν σωστά την μπάλα και τον Ντόρσεϊ να σκοράρει με κάθε ευκαιρία εκμεταλλεύτηκε την έλλειψη συγκέντρωσης στην άμυνα και κατάφερε να έχει ένα προβάδισμα σε όλο το πρώτο ημίχρονο. Τα καλά ποσοστά μας έξω από τα 6.75 ήταν αυτά που μας κρατούσαν μέσα στο παιχνίδι και μας επέτρεπαν να ελπίζουμε για την «έκπληξη» στο Β ημίχρονο.

ΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΑΜΥΝΑ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΔΕΝ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΖΕΙΣ

Λίγα λεπτά στο Β ημίχρονο ήταν αρκετά για να  γίνει κατανοητό ότι μια πληγή όταν δεν την γιατρεύεις στο τέλος θα σε λυγίσει. Ο ΑΡΗΣ δεν έλεγε να διορθωθεί στην άμυνα, το μοίρασμα της μπάλας από τους αντιπάλους μας αποσυντόνιζε την άμυνα μας και με σχετική ευκολία δεχόμασταν καλάθια. Και όταν τα σουτ σταματάνε να μπαίνουν τότε με μαθηματική ακρίβεια κόντρα σε τόσο δυνατούς αντιπάλους δεν έχεις ελπίδα για τίποτα.  Ο Μίλιτσιτς δεν μπόρεσε να βρει λύσεις ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση και ο Ολυμπιακός χωρίς να ιδρώσει έχτισε μια διψήφια διαφορά που την κράτησε χωρίς να ζοριστεί ως το τέλος.

ΣΤΑΘΕΡΑ ΚΑΚΟΣ

Ανεξάρτητα από το πως εξελίχθηκε το παιχνίδι και την δυναμική του αντιπάλου, τίποτα διαφορετικό δεν είδαμε σήμερα από τον ΑΡΗ μας. Πέρα από την πολύ σημαντική απουσία του Μιλουντίνοφ ο Ολυμπιακός είχε την κούραση του από το απαιτητικό παιχνίδι της Ευρωλίγκας σε αντίθεση με εμάς που αγωνισθήκαμε μεσοβδόμαδα νωρίτερα. Μια συνθήκη που μάλλον δεν υπήρχε στα πλάνα του προπονητή ώστε να πιέσουμε λίγο παραπάνω, να τους τρέξουμε και να τους φθείρουμε. Αντιθέτως ήταν πολλές οι περιπτώσεις όπου στο transition οι παίκτες μας έμεναν πίσω. Σαν προέκταση της γενικότερης κακής αμυντικής μας συμπεριφοράς όπου οι θέσεις χάνονται και οι εντάσεις μας αυξομειώνονται με τυχαίους ρυθμούς. Και να πεις ότι στην επίθεση γίνεται κάτι διαφορετικό; Μάλλον όχι… Το ότι μπήκαν κάποια μακρινά σουτ δεν αποτελεί στοιχείο βελτίωσης. Αντιθέτως αυτά τα περίεργα σχήματα χωρίς ψηλούς, η συνύπαρξη Τζόουνς – Μήτρου Λόγνκ και το περίεργο ροτέισον με παίκτες που φαίνεται να «πατάνε καλά» στο παρκέ ξαφνικά να χαντακώνονται στον πάγκο. Αν δυσκολεύεται ύστερα από τόσο καιρό στην ομάδα ο Μίλιτσιτς να καταλάβει ότι ο μοναδικός καθαρός πλέι μέικερ είναι ο Πουλιανίτης και ότι το να επιφορτίζεις τους Τζόουνς και Μήτρου Λόγνκ με το κομμάτι της οργάνωσης ουσιαστικά τους «ακυρώνεις»  τότε μάλλον καθαρά ρεαλιστικά δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε τίποτα.  Ίσως πάντως να πρέπει η διοίκηση να αλλάξει τον τρόπο σκέψης της και από εκεί που αναζητά παίκτες μήπως να αρχίσει να αναζητά έναν προπονητή που αντί να βγάζει με διάφορους τρόπους την μισή ομάδα(και παραπάνω) άχρηστη να αρχίσει να αξιοποιεί και 1-2 πραγματάκια.

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Πιστός στις αδυναμίες του ο ΑΡΗΣ μας, αρκέστηκε για ακόμη μια φορά σε κάποια επιθετικά ξεσπάσματα και στις «καλές εντυπώσεις» κόντρα σε έναν πιο δυνατό αντίπαλο σε ένα παιχνίδι σχεδόν τυπική διαδικασία. Η ομάδα ήθελε αλλά δεν μπορούσε. Και πως να μπορέσει όταν αδυνατεί εδώ και καιρό να κάνει έστω ένα δειλό βήμα προς την βελτίωση. Αν τώρα μετά τον διασυρμό από την Τσεντεβίτα  η σημερινή εμφάνιση εκλαμβάνεται ως «αντίδραση» ή οτιδήποτε άλλο θετικό τότε μάλλον θα πρέπει να ξανακοιτάξουμε τη βαθμολογία της GBL με την ολοκλήρωση του Α’ γύρου μπας και αντιληφθούμε(κυρίως εκεί στην ΚΑΕ) τι ακριβώς συμβαίνει.

ΥΓ. Επειδή ο «προϋπολογισμός» εκεί στην ΚΑΕ είναι πολύ σφιχτός για παίκτες, μήπως είναι πιο έξυπνο(και πιο οικονομικό) να ψαχτούμε για προπονητή; Έτσι και αλλιώς μεταβατική χρονιά είναι, πενταετές πλάνα, τι 3^ος τι 8^ος και τέτοια…

ΥΓ2. Κατά τα άλλα Social Tickets με 35€...

Με μια αποκαρδιωτική εμφάνιση που οδήγησε στη συντριβή από την Τσεντεβίτα με 60-89 ο ΑΡΗΣ μας αποχαιρέτησε το 2025 με τον χειρότερο δυνατό τρόπο. Το κατάμεστο Παλέ και το «πρέπει» της νίκης μάλλον επηρέασε αρνητικά… τον Μίλιτσιτς και τους παίκτες του που μόλις για περίπου 7-8 λεπτά παρουσίασαν κάτι που θύμιζε η ομάδα. Σκασμένος ο κόσμος,  δεν μπορούσε να πιστέψει το ξεφτιλίκι που παρακολουθούσε και δικαιολογημένα ξέσπασε σε αποδοκιμασίες τόσο στη λήξη όσο και κατά τη διάρκεια του αγώνα.

ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΣΤΑ ΖΟΡΙΑ

Το παιχνίδι ξεκίνησε με ένα σχετικά ισορροπημένο τέμπο, αλλά σύντομα φάνηκε πως ο ΑΡΗΣ δεν είχε τη  συγκέντρωση που χρειαζόταν για να ακολουθήσει τον ρυθμό του αντιπάλου και αυτό ξεκίνησε να φαίνεται μετά από περίπου 5΄ παιχνιδιού. Η Τσεντεβίτα ήταν πιο καθαρή στις επιλογές της στην επίθεση, πιο πειθαρχημένη στην άμυνα και διάβαζε όσο κυλούσε ο χρόνος καλύτερα τις αδυναμίες μας. Αδυναμίες όπως αυτές στην άμυνα που με 1-2 πάσες σκορπούσε, στα ριμπάουντ που χάναμε το ένα μετά το άλλο και στην επίθεση με τον μονόπλευρο τρόπο που προσπαθούσαμε να σκοράρουμε.

ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ, ΠΕΤΑΞΕ ΛΕΥΚΗ ΠΕΤΣΕΤΑ

Η ομάδα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ο χρόνος κυλούσε και η διαφορά με συνοπτικές διαδικασίες συνεχώς αυξανόταν. Ο Μίλιτσιτς με ένα κοουτσάρισμα που φώναζε ΑΠΕΛΠΙΣΙΑ δεν μπορούσε να αλλάξει κάτι και η Τσεντεβίτα κυριάρχησε μέχρι το τέλος του αγώνα με χαρακτηριστική ευκολία.

ΟΤΑΝ Η ΕΙΚΟΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΤΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΚΟΡ

Ναι το τελικό αποτέλεσμα μας εξέπληξε. Δεν έπεσε όμως κανείς και από τα σύννεφα με αυτά τα χάλια παρακολουθήσαμε . Πρώτη φορά είδαμε να μην παίζει η ομάδα άμυνα, να χάνει τα ριμπάουντ, να επιτίθεται ανορθόδοξα και να αστοχεί απελπιστικά; Όχι. Απλά σήμερα τα είδαμε όλα μαζί σχεδόν σε όλη τη διάρκεια του αγώνα χωρίς κανένα διάλλειμα. Φταίνε οι παίκτες; Φταίει ο προπονητής; Ναι και πάλι ναι. Μάλιστα όσο περνάει ο καιρός και η ομάδα παραμένει στάσιμη οι ευθύνες του Μίλιτσιτς πληθαίνουν. Όταν ο κόουτς τα έχει χαμένα, λειτουργεί υπό καθεστώς πανικού και πορεύεται χωρίς πλάνο, πως γίνεται οι παίκτες να λειτουργήσουν διαφορετικά; Τον κάπως καλό Άντζουσιτς στο ξεκίνημα του αγώνα τον απέσυρε ξαφνικά, τον έβγαλε εκτός ρυθμού και μαζί όλη την ομάδα. Προσπάθησε να βρει ισορροπία με τον Πουλιανίτη στην οργάνωση του παιχνιδιού… αλλά ακόμη και όταν ήταν μέσα τις περισσότερες φορές την οργάνωση του παιχνιδιού την αναλάμβανε ο Τζόουνς ή ο Μήτρου Λόνγκ!!!! Άλλαζε διαρκώς σχήματα μπας και του βγει κάτι και παρόλο που το παιχνίδι είχε ξεφύγει από νωρίς δεν τόλμησε να δώσει λίγο χρόνο παραπάνω στον Φόρμπς ή τον Γκιουζέλη. Όπως δεν έχει τολμήσει από την πρώτη ημέρα που ήρθε να επενδύσει σε κάποια ορθολογικά σχήματα ώστε να αποκτήσει η ομάδα κάποιες σταθερές. Και αυτό το τελευταίο πληρώνει ο ΑΡΗΣ και δεν μπορεί να βρει τον δρόμο του. Και ειλικρινά βλέποντας τον τρόπο που διαχειρίζεται την κατάσταση ο προπονητής μου φαίνεται αδύνατο να πορευτεί η ομάδα με αυτόν τον στο τιμόνι για πολύ καιρό ακόμη. Εκτός και αν η λευκή πετσέτα που βιάστηκε να πετάξει η ομάδα στο αποψινό παιχνίδι αφορά ολόκληρη τη χρονιά και τα πρόσωπα δεν έχουν σημασία τη δεδομένη χρονική στιγμή.

ΚΑΚΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ, ΚΑΛΟ ΜΑΘΗΜΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΑΡΧΗ

Δεν θα πούμε πάνω στην πίκρα μας ότι αυτό που είδαμε σήμερα είναι αντιπροσωπευτικό του φετινού ΑΡΗ.  Δεν θα προσπεράσουμε όμως και έτσι απλά αυτό το χάλι που παρακολουθήσαμε σε μια βραδιά που ο κόσμος έσπευσε να γεμίσει ασφυκτικά το Παλέ με την ελπίδα να χαρεί και μια σημαντική νίκη. Καλή ομάδα η Τσεντεβίτα αλλά όχι τόσο ώστε να μας κάνει πλάκα χωρίς καν να ιδρώσει.  Όταν όμως τα έχεις κάνει όλα λάθος και συνεχίζεις να επιτρέπεις σε έναν μπερδεμένο προπονητή και κάποιους ταλαίπωρους παίκτες να κάνουν τα δικά τους χωρίς συνέπειες, αυτά θα έχεις ...ελπίζοντας να έχουν πάρει το μάθημα τους.

ΥΓ. Λείπει η αθλητικότητα λέει ο κόουτς αλλά επέλεξε(?) τον Άντζουσιτς. Όπως και για ψηλό επέλεξε(?) τον Τσαϊρέλη που δεν τον βάζει καθόλου.

ΥΓ2. Πραγματικά με την περίπτωση του Φόρμπς έχω μπερδευτεί. Ο παίκτης δεν έχει ένα υψηλό συμβόλαιο; Αυτό το συμβόλαιο δεν πληρώνεται; Ποιο το νόημα να παραμένει και να πληρώνεται αν δεν χρησιμοποιείται ή δεν είναι σε θέση να βοηθήσει;

ΥΓ3. Απίστευτο πάντως πως μια σεζόν ορόσημο όπως θα έπρεπε να είναι η φετινή έχει μετατραπεί σε τέτοια ταλαιπωρία… ας ελπίσουμε το 2026 να φέρει καλύτερες ημέρες γιατί δεν αντέχεται αυτή η κατάσταση.

Κόντρα στις γνωστές αδυναμίες του αλλά και σε μια σκανδαλώδη διαιτησία επί 40’ ο ΑΡΗΣ τελικά γνώρισε την ήττα από την ΑΕΚ με 82-76 στα Λιόσια, κλείνοντας τη χρονιά στις εγχώριες διοργανώσεις με πικρό τρόπο. Τα πολλά λάθη, το κακό κοουτσάρισμα του Μίλιτσιτς και τα τρανταχτά «κενά» στο ρόστερ αποτέλεσαν και σήμερα σημείο αναφοράς στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι. Χάθηκε η ευκαιρία κόντρα σε μια προβληματική ΑΕΚ για μια σημαντική νίκη που θα μπορούσε να αλλάξει τα δεδομένα στο ελληνική πρωτάθλημα για την ομάδα μας.

100-0 ΟΙ ΓΚΡΙ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Χαλαρά μπήκε ο ΑΡΗΣ στο παιχνίδι με το μυαλό στα Χριστουγεννιάτικα Ρεβεγιόν… μια κατάσταση που έδωσε την ευκαιρία στην ΑΕΚ να μπει δυνατά στο παιχνίδι. Σε αυτό το δυνατό ξεκίνημα κινητήριος μοχλός για τους αντιπάλους μας ήταν οι 3 διαιτητές που σφύριζαν μόνο υπέρ ΑΕΚ. Φάουλ με το παραμικρό στη μια πλευρά, κατάπιναν τη σφυρίχτρα τους όταν αμυνόταν η ΑΕΚ. Ακόμη και έτσι όταν σοβαρευτήκαμε ελαφρώς στην άμυνα και ξεκινήσαμε να κυκλοφορούμε καλύτερα την μπάλα στην επίθεση η ομάδα κατάφερε να αντιδράσει και από το -8 να προσπεράσει στο σκορ. Οι «γκρι» δεν κάθισαν με σταυρωμένα χέρια, με πολλαπλάσια φάουλ και βολές υπέρ της ΑΕΚ, οι αντίπαλοι μας διαρκώς προσπαθούσαν να ξεφύγουν στο σκορ και να χτίσουν  μια διαφορά ασφαλείας. Ο ΑΡΗΣ όμως μια με τον Τζόουνς, μια με τον Νουά, τον Κουλμπόκα ή τον Ίνοχ είχε τις απαντήσεις και έμενε μέσα στην διεκδίκηση της νίκης.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΕΙ ΚΑΙ ΗΤΤΗΘΗΚΕ

Σε ένα σταθερό μοτίβο εξελισσόταν το παιχνίδι σχεδόν σε όλα τα κομμάτια της αναμέτρησης. Τα αμυντικά και επιθετικά ξεσπάσματα μας ήταν αυτά που μας κρατούσαν μέσα στο παιχνίδι αλλά ως εκεί.  Αντιθέτως η ΑΕΚ παρά τα προβλήματα και τις απουσίες της κατάφερε κυρίως αμυντικά να προσαρμοστεί καλύτερα στις συνθήκες του αγώνα και τελικά να επικρατήσει. Οι άμυνες των Κατσίβελη και Φλιώνη – πέρα από τους πόντους που πέτυχαν τα 2 γκαρντ – αλλά και αυτές του Χαραλαμπόπουλου στο 4^ο δεκάλεπτο ήταν αυτές που έγειραν οριστικά την πλάστιγγα υπέρ της ΑΕΚ. Ο ΑΡΗΣ στα τελευταία λεπτά αρκέστηκε φθηνά λάθη, κακές επιλογές και κάποια σουτ απελπισίας που δεν ήταν ικανά να αλλάξουν το τελικό αποτέλεσμα.

ΙΔΙΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΡΑΛΛΑΧΤΟΣ

Διαφορετικά σχολιάζεις ένα παιχνίδι σαν νικητής και διαφορετικά σαν ηττημένος. Αναγκαστικά ελέω διαιτησίας ο ΑΡΗΣ ηττήθηκε. Μια διαιτησία που ναι μεν έκρινε το τελικό αποτέλεσμα σε μεγάλο βαθμό αλλά αυτό δεν έχει καμία σχέση με την εικόνα της ομάδας που παραμένει προβληματική. Προβληματική γιατί ο Μίλιτσιτις συνεχίζει να λειτουργεί σαν να παρακολουθεί άλλο παιχνίδι, διαφορετικό από αυτό που διεξάγεται μπροστά, προβληματική γιατί αυτό το ρόστερ έχει τρανταχτές αδυναμίες που δεν διορθώνονται δια μαγείας. Ο Μίλιτσιτς είδε στο πρόσωπο του Άντζουτζιτς έναν παίκτη που άξιζε να πάρει σχεδόν 27 παρόλο που η εικόνα και η στατιστική δείχνουν κάτι εντελώς διαφορετικό. Αποφάσισε να κόψει τον επιθετικό οίστρο του Τζόουνς και να τον αφήσει στον πάγκο αντί απλά να του πάρει την μπάλα από τα χέρια. Προτίμησε να μην επιμείνει στον Ίνοχ όταν η αδυναμία χωρίς αυτόν κοντά στο καλάθι ήταν εμφανής. Όσο για τα 5’ του Τσαϊρέλη είναι άλλη μια απόδειξη για την ποιότητα του 5ετούς πλάνου και της οργάνωσης στην νέα εποχή της ΚΑΕ. Όλα αυτά δυστυχώς δεν ανακαλύφθηκαν σήμερα μετά την ήττα από την ΑΕΚ αλλά υπάρχουν εδώ και καιρό και για κάποιο λόγο όλοι οι ιθύνοντες τα προσπερνάνε.

Η ΑΡΝΗΣΗ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΟΝΑΕΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ

Σε ένα παιχνίδι οριακό ανάμεσα σε 2 ισοδύναμες κακές ομάδες όπου η μια βαράει τριπλάσιες βολές(33-11) από την άλλη λογικά αυτή με τις περισσότερες και θα κερδίσει. Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ θα μπορούσε με μια στοιχειώδη σοβαρότητα να είχε κερδίσει εύκολα αυτή την προβληματική ΑΕΚ. Όχι ότι ομάδα κρίνεται επειδή δεν κατάφερε να κερδίσει και τους απίστευτους διαιτητές αλλά και να κέρδιζε αυτό το «μπάχαλο» δεν θα βαφτιζόταν ξαφνικά ομάδα που βελτιώνεται, διορθώνει τα καλοκαιρινά λάθη και προοδεύει. Και αυτή η αδυναμία(?) ή έλλειψη διάθεσης(?) είναι που πληγώνει περισσότερο από τα ίδια τα αρνητικά αποτελέσματα. Αν δεν κάνεις καν την προσπάθεια να διορθώσεις τις αγωνιστικές αδυναμίες σου και να θωρακιστείς εξωαγωνιστικά τότε σε τι μπορείς να ελπίζεις για τη συνέχεια;

ΥΓ. Για αντιαθλητικό χτύπημα όπως αυτό στον Νουά μπορείς να κάνεις challenge ανά πάσα στιγμή. Το είδαμε ακόμη και στο παράλογο παραλήρημα του Σίλβα που δεν χρεώθηκε με τεχνική ποινή στο τελευταίο λεπτό. Το να λες όμως ότι μπερδεμένοι είναι μόνο οι παίκτες και όχι και το τεχνικό τιμ σε μια ομάδα που λειτουργεί όπως λειτουργεί ώρες ώρες ο φετινός ΑΡΗΣ μάλλον είναι παράλογο.

ΥΓ2. Για τον ελληνικό κορμό και το πόσους  Έλληνες παίκτες που αγωνίζονται σε άλλες ομάδες της Basket League που τους έχουμε βγάλει ανάξιους για τον ΑΡΗ τα έχουμε γράψει χίλιες φορές. Δυστυχώς αν και το ιδιοκτησιακό καθεστώς έχει αλλάξει, κάποιες μίζερες νοοτροπίες παραμένουν ριζωμένες εκεί στην ΚΑΕ.

Το έξτρα πεντάλεπτο της παράτασης και τη μεγαλειώδη εμφάνιση του Νουά(27 πόντοι) χρειάστηκε ο ΑΡΗΣ μας για να κάμψει την αντίσταση του Περιστερίου και στο φινάλε να πανηγυρίσει τη νίκη!  Η ομάδα του Ίγκορ Μίλιτσιτς είχε την πρώτο λόγο, έχτισε μια μικρή διαφορά, είδε όμως τους φιλοξενούμενους να επιστρέφουν και να στέλνουν την αναμέτρηση στην επιπλέον περίοδο — εκεί όπου ο ΑΡΗΣ βρήκε τα μεγάλα σουτ και πήρε τη νίκη μοιράζοντας χαμόγελα στο σχεδόν κατάμεστο Nick Galis Hall.

ΗΘΕΛΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ

Ο ΑΡΗΣ αν και φάνηκε να ξεκινάει καλά, με έλεγχο στα ριμπάουντ και καλές επιλογές στην επίθεση πολύ γρήγορα έχασε τη συγκέντρωση του. Η εκνευριστική ευστοχία των αντιπάλων μας χάλασε το μυαλό των παικτών μας και ενώ φαινόταν ότι ελέγχαμε το παιχνίδι ξαφνικά παρακολουθούσαμε ένα ντέρμπι ανάμεσα σε 2 ομάδες που έμοιαζαν ισοδύναμες. Μάλιστα σε πολλές φάσεις του αγώνα και ιδιαίτερα όταν παίζαμε χωρίς ψηλούς, το Περιστέρι με τον Κακλαμανάκη και τον Γιάνκοβιτς μας έκαναν μεγάλη ζημιά.

ΠΗΓΕ ΝΑ ΓΛΙΣΤΡΙΣΕΙ ΑΛΛΑ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΕΜΕΙΝΕ ΟΡΘΙΟΣ

Στην 3η περίοδο ο ΑΡΗΣ μας έδειξε ότι μπορεί να επιβάλει τους κανόνες του και να τελειώσει από νωρίς την υπόθεση νίκη. Με καλή άμυνα και συνέπεια στην επίθεση η διαφορά ανέβηκε μέχρι και στους 10 πόντους (58‑48). Όταν όμως η επίθεση άρχισε να κολλάει ξαφνικά το πρόβλημα απλώθηκε σε όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού. Πολλά χαμένα ριμπάουντ, τραγική άμυνα κοντά στο καλάθι και λάθη επι λαθών ακόμη και στις πιο απλές φάσεις.  Μια κατάσταση που επέτρεψε στο Περιστέρι να μειώσει και τελικά να ισοφαρίσει — στέλνοντας το παιχνίδι στην παράταση παρόλο που είχαμε πάρα πολλές ευκαιρίες για να το καθαρίσουμε. Στην παράταση ευτυχώς μπήκαν τα μεγάλα σουτ, ο Νουά έκανε τη διαφορά και ο ΑΡΗΣ απέφυγε το χαρακίρι έστω και με αυτόν τον ψυχοφθόρο τρόπο.

ΣΤΑΣΙΜΟΣ, ΜΠΕΡΔΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΗΣ

Μόνο ικανοποίηση θα πρέπει να νιώθουμε για την 4^η συνεχόμενη νίκη της ομάδας, παρόλο που και οι 4 ήρθαν με την ψυχή στο στόμα. Κάτι δείχνει αυτό, κυρίως για την ποιότητα των παικτών μιας και τα παιχνίδια που κρίνονται στις λεπτομέρειες, κρίνονται από τα μεγάλα σουτ. Ο ΑΡΗΣ τα έχει βρει και έχει πάρει τις νίκες. Αν μείνουμε όμως εκεί δεν πάμε πουθενά. Ο Μίλιτσιτς αντί πιο ήρεμος να έχει καταφέρει να βρει 2-3 σταθερές στο παιχνίδι μας, δείχνει πιο μπερδεμένος από ποτέ. Λίγο έλειψε να χαθεί το σημερινό,  κυρίως λόγω της εμμονής του να μην παίξουμε με ψηλό όταν οι άλλοι μας είχαν διαλύσει κοντά στο καλάθι. Ενώ και στα κρίσιμα λεπτά άργησε πολύ να ρίξει τον Νουά στην μάχη. Γενικά ο τρόπος που διαβάζει τα παιχνίδια προβληματίζει. Όπως και ότι εικόνα του ΑΡΗ παραμένει προβληματική. Ναι κερδίσαμε αλλά θα πρέπει να κοιτάξουμε και πέρα από αυτό. Η ομάδα απέχει πολύ από τις πραγματικές δυνατότητες και πρέπει να βελτιωθεί. Ή ακόμη και να ενισχυθεί γιατί και σήμερα με έναν ψηλό παίξαμε και αυτός δεν χαίρει της εμπιστοσύνης του Μίλιτσιτς.

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΧΟΣ ΣΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΣΤΗΝ ΛΥΤΡΩΣΗ

Η αστοχία, η αδυναμία στους ψηλούς και η έλλειψη συγκέντρωσης  λίγο έλειψε να μας στοιχίσουν. Στο τέλος όμως για ακόμη ένα παιχνίδι, η ομάδα βρήκε τις λύσεις στο πρόσωπο του εντυπωσιακού Νουά και κέρδισε. Δεν θα σου βγαίνουν όμως πάντα οι φάσεις στο τέλος… για αυτό και κάποια στιγμή ο Μίλιτσιτς και οι παίκτες του θα πρέπει να βρουν την άκρη. Μέχρι να την βρουν την άκρη ας ελπίσουμε η «ρέντα» των τελευταίων παιχνιδιών να μην μας εγκαταλείψει. Μας έσκασες ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ …αλλά στο τέλος μας έκανες και χαμογελάσαμε!

ΥΓ. Σίγα μην είχαμε ένα ήρεμο χαλαρό απόγευμα στο Παλέ, με τον ΑΡΗ να κερδίζει έτσι απλά χωρίς σασπένς.

Με τον Αθανασιάδη σε 3 καθοριστικές φάσεις να κρατάει ανέπαφη την εστία του, ο ΑΡΗΣ μας κατάφερε να πάρει τη νίκη με αυτογκόλ στο 22’ .  Κόντρα σε μια αήττητη ομάδα εντός έδρας, με 11 απουσίες, χωρίς να καταφέρει να κυριαρχήσει στο παιχνίδι αλλά και χωρίς να απειληθεί ιδιαίτερα(πέρα από 3 περιπτώσεις) κατάφερε να κερδίσει τους 3 βαθμούς. 3 βαθμοί που μας επιτρέπουν να περάσουμε τις γιορτές με περισσότερη ηρεμία αλλά και την μεταγραφική περίοδο με περισσότερη προσμονή.

ΠΡΟΩΡΟ ΔΩΡΟ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΡΙΠΟΛΗ

Ο ΑΡΗΣ μπήκε με πείσμα στην αναμέτρηση, προσπάθησε να πιέσει πιο ψηλά από όσο συνηθίζει και μόλις στο 22’ πήρε προβάδισμα από ένα αυτογκόλ  που προήλθε από σέντρα του Μόντσου.  Παρά το μικρό αριθμό ουσιαστικών ευκαιριών και το σφιχτό ρυθμό γενικότερα σε όλο το πρώτο ημίχρονο, η ομάδα κράτησε τη συγκέντρωση της και προστάτεψε με ευκολία το δώρο των αντιπάλων του.

ΕΣΤΗΣΕ ΜΠΛΟΚΟ Ο ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗΣ

Πιο κινητικές και με περισσότερη διάθεση μπήκαν και οι 2 ομάδες στο Β ημίχρονο χωρίς όμως να μπορούν να δημιουργήσουν επικίνδυνες καταστάσεις στις αντίπαλες εστίες. Με χαρακτηριστική ευκολία η άμυνα μας απορροφούσε την πίεση του Αστέρα αλλά όταν βγαίναμε μπροστά δεν υπήρχε πλάνο. Ακόμη και στις 2-3 καλές καταστάσεις που δημιουργήθηκαν Παναγίδης και Μόντσου δεν εκτέλεσαν σωστά ώστε να «κλειδώσουν» τη νίκη. Και όσο το σκορ είναι στο 1 γκολ τότε μια στιγμή αδράνειας ή ένα φθηνό λάθος μπορεί να ανατρέψει την κατάσταση. Για καλή μας τύχη, τις 3 φορές που ο Αστέρας Τρίπολης κατάφερε να γίνει επικίνδυνος ο Αθανασιάδης ήταν σε απόλυτη ετοιμότητα και με 3 καταπληκτικές αποκρούσεις στα σουτ του Μπαρτόλο και του Καλτσά κράτησε το τρίποντο για την ομάδα του μέχρι το τέλος! Δικαιολογημένα ο MVP της αναμέτρησης

ΑΠΟΛΥΤΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ, ΔΕΔΟΜΈΝΩΝ ΤΩΝ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

Με ομάδα ειδικών συνθηκών, οι επιλογές του Χιμένεθ ήταν μετρημένες. Ακόμη και εκεί που μπορεί κάποιος να διαφωνεί με τις επιλογές του ή ακόμη και να αγανακτεί με την απουσία επιθετικού πλάνου, το γεγονός είναι ότι ο κόουτς είχε να διαχειριστεί 11 απουσίες, με παίκτες όπως ο Ράτσιτς, ο Γιένσεν και ο Φατιγκά που είχαν ανεβασμένη απόδοση τον τελευταίο καιρό. Λογικό είναι η ομάδα να μην είναι θελκτική, λογικό είναι να ζοριζόμαστε με την μπάλα στα πόδια και οι ευκαιρίες να έρχονται με το σταγονόμετρο. Ήσουν σταθερός στην άμυνα σε γενικές γραμμές και μέσα από τη διαχείριση των τερματοφυλάκων κατάφερες να έχεις ετοιμοπόλεμο τον Αθανασιάδη που ήταν  ο mvp της αναμέτρησης. Καθαρά ψυχρά δεν το λες και λίγο. Αντιθέτως προπονητής και παίκτες είχαν μια δύσκολη αποστολή και την έβγαλαν με απόλυτη επιτυχία!

ΗΡΕΜΕΣ ΓΙΟΡΤΕΣ ΜΕ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΤΗ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ ΤΟΥ ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

3 σημαντικούς βαθμούς και την ηρεμία του κατά την περίοδο των εορτών κέρδισε ο ΑΡΗΣ μας στην Τρίπολη, χάρη στο δώρο-αυτογκολ του Ιβάνοφ αλλά και τον Αθανασιάδη που 3 φορές αντέδρασε εντυπωσιακά και απέτρεψε την ισοφάριση. Δεν έθελξε η ομάδα με την απόδοση της και πως θα μπορούσε να το κάνει αγωνιζόμενη με τόσες πολλές και σημαντικές απουσίες. Πήρε όμως τη νίκη και αυτό είναι που μετράει. Πλέον η σκέψη όλων είναι στην μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου εκεί όπου ευελπιστούμε να έρθουν παίκτες ικανοί να κάνουν τη διαφορά. Μπας και κάτι αλλάξει από τη νέα χρονιά και σωθεί, ότι προλαβαίνει να σωθεί. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Σε ένα γήπεδο όπου θύμιζε περισσότερο «Nick Galis Hall» παρά η έδρα του Αμβούργου ο ΑΡΗΣ  πήρε πολύτιμη νίκη που τον κρατάει δυνατό στη μάχη της πρόκρισης. Πολύ καλοί οι Τζόουνς και Άντζουτσιτις, καθοριστικοί στα κρίσιμα οι Νουά και Κουλμπόκα. Δεν στοίχισαν τα «πνευματικά κενά» αν και θα μπορούσε πολύ πιο εύκολα να κερδίσει με λίγη σοβαρότητα παραπάνω.

5’ ΜΠΑΣΚΕΤ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΟ ΧΑΟΣ

Με τον Άντζουτσιτς σε ρόλο οργανωτή και τον Πουλιανίτη στο αρχικό σχήμα ο ΑΡΗΣ για πρώτη φορά έδειξε μια απίστευτη ηρεμία και ωριμότητα στο παιχνίδι. Κυκλοφορούσε σωστά την μπάλα και πήγαινε σε ορθολογικές επιλογές. Όλα αυτά όμως διήρκησαν για περίπου 5’. Κάπου εκεί ξεκίνησε από τον Μίλιτσιτς και τους παίκτες του η ολική διαγραφή του καλού ξεκινήματος μέχρι να ξεχαστεί τελείως. Στη θέση του είδαμε έναν ΑΡΗ χωρίς αρχή μέση και τέλος να ψάχνεται και στις 2 πλευρές του γηπέδου. Το 27-20 λίγο πριν τη λήξη του πρώτου δεκαλέπτου σήμανε συναγερμό.

ΑΠΟΔΟΣΗ ΚΑΡΔΙΟΓΡΑΦΗΜΑ

Καρδιογράφημα έμοιαζε η απόδοση της ομάδας. Από το -7 στο +10 με περίσσια αποφασιστικότητα για να καταλήξουμε στο 64-63 στο φινάλε της 3^ης περιόδου με μια εικόνα διάλυσης. Οι συνεχόμενες αλλαγές και οι εμμονές σε σχήματα που δεν έβγαιναν από τον Μίλιτσιτς είχε εμπεδώσει μια αναρχία στη σκέψη των παικτών μας. Οι κακές επιλογές και η αστοχία στην επίθεση, τα φθηνά λάθη, οι αργές επιστροφές και η χαλαρότητα στην άμυνα ήταν αυτά που επέτρεψαν στους Γερμανούς να πιστέψουν στη νίκη και να την διεκδικήσουν μέχρι το τέλος.

ΕΜΕΙΝΕ ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ

Κάτι από το παιχνίδι με τον Ηρακλή θύμισε το τελευταίο μέρος του αγώνα. Οι 2 ομάδες είχαν τις ευκαιρίες τους αλλά την σπαταλούσαν με περίσσια αφέλεια. Οι βολές ήταν βαρόμετρο όμως τα μεγάλα σουτ από τους Κουλμπόκα και Νουά ήταν αυτά που άνοιξαν τον δρόμο προς τη νίκη. Νίκη που την είχε στην αγκαλιά του άλλα πάλευε με τον εαυτό για να μην του γλιστρήσει από τα χέρια.

ΚΑΤΕΥΘΕΙΑΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΨΥΧΟΛΟΓΟ

Κατευθείαν για τον ψυχολόγο πρέπει να πάει αυτή η ομάδα αν ο τρόπος που λειτουργεί αποτυπώνει την ψυχοσύνθεση της. Κέρδισε και αυτό λέει πολλά για την ποιότητα που έχει σε επίπεδο μονάδων. Ποιότητα που φαίνεται ξεκάθαρα σε παίκτες όπως ο Τζόουνς, ο Νουά, ο Άντζουτζιτς, ο Κουλμπόκα και ο Χάρελ που σε διάφορα σημεία του αγώνα ο καθένας τους ξεχωριστά ήταν πρωταγωνιστής με τον τρόπο του. Σαν ομάδα όμως ένα ατελείωτο μπέρδεμα. Μπέρδεμα που ξεκινάει από τον πάγκο. Γιατί περί μπερδέματος πρόκειται όταν ξεχνάς σχήματα και παίκτες που σου βγαίνουν και δοκιμάζεις διαρκώς άλλα. Ειλικρινά δεν μπορώ να αποκρυπτογραφήσω τι είχε στο μυαλό του ο προπονητής σήμερα και διαχειρίστηκε με αυτόν τον τρόπο το παιχνίδι. Καλή η νίκη, αυτή ήταν ο στόχος και επετεύχθη. Κάπου όμως θα πρέπει και αυτά τα αγωνιστικά προβλήματα ένα ένα να λύνονται. Κάπου φαίνεται να έχουμε κολλήσει και παρά τις νίκες παραμένουμε κολλημένοι.

ΔΥΝΑΤΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΚΡΙΣΗ

Ίδρωσε και αγχώθηκε παραπάνω από όσο θα έπρεπε αλλά στο τέλος όμως τα κατάφερε και αυτό έχει σημασία. Όπως και ότι κατάφερε αυτή τη φορά να «αποζημιώσει» αυτή την καταπληκτική κιτρινόμαυρη κερκίδα με μια νίκη. Νίκη που μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για την συνέχεια της ευρωπαϊκής μας διαδρομής. Οφείλει όμως η ομάδα να εκμεταλλευτεί αυτά τα αποτελέσματα, να βελτιώσει την εικόνα της και όταν έρθουν τα «παιχνίδια χωρίς γυρισμό» να είναι απόλυτα έτοιμη. ΑΡΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗ ΓΕΡΜΑΝΙΑ!    

Όρθιος στάθηκε ο ΑΡΗΣ μας απέναντι στον Ολυμπιακό, σε ένα παιχνίδι όπου δεν είχε τον πρώτο λόγο για τη νίκη και αν και του δόθηκαν οι ευκαιρίες για να την πάρει τελικά βολεύτηκε με το Χ.  Με 10 παίκτες έπαιξαν στο μεγαλύτερο μέρος του β ημιχρόνου οι 2 ομάδες, με την κόκκινη κάρτα στον Φατιγκά με δεδομένες τις απουσίες στα μετόπισθεν να αποτελεί ακόμη μεγαλύτερο πονοκέφαλο για τον Χιμένεθ. Λίγος κόσμος στο Κλ.Βικελίδης με τον κόσμο να έχει «κρυώσει» για τα καλά με τον τρόπο που εξελίσσεται η φετινή χρονιά.

ΜΕ ΤΟΝ ΜΟΝΤΣΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΓΚΟ

Με τον Χιμένεθ ορθώς να αποφασίζει να αφήσει τον ντεφορμέ Μόντσου στον πάγκο, προσπάθησε να δώσει κατεβάσει έναν ΑΡΗ με περισσότερη ταχύτητα και γρηγορότερη σκέψη στον χώρο του κέντρου. Για κακή μας τύχη όμως ο Γαλανόπουλος πραγματοποίησε μια από τις χειρότερες εμφανίσεις του και ήταν το «βαρίδιο» σε κάθε κίνηση που έκανε ο ΑΡΗΣ είτε αμυνόμενος είτε με την μπάλα στα πόδια. Ο Ολυμπιακός είχε τον πρώτο λόγο αλλά η άμυνα μας αν και ανορθόδοξα σε πολλές περιπτώσεις είχε τις απαντήσεις. Όπως είχε και τον Αθανασιαδή σε ετοιμότητα παρόλο που ώρες ώρες έμοιαζε να στερείται αυτοπεποίθησης. Ο Πέρεθ έχασε μοναδική ευκαιρία για το 1-0 από το ύψος στο πέναλτι, ίσως στην καλύτερη ευκαιρία του ΑΡΗ στο παιχνίδι.

ΚΥΝΗΓΗΣΑΝ ΚΑΙ ΟΙ 2 ΤΟ ΓΚΟΛ ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΝΑΝ ΣΤΟ ΜΗΔΕΝ

Με τις 2 ομάδες να μένουν με 10 παίκτες στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του αγώνα(στο 50’ ο Ολυμπιακός, στο 60’ εμείς) θα περίμενε κανείς ότι ο ρυθμός θα έπεφτε και θα βλέπαμε πιο προσεκτικές κινήσεις και από τις 2 πλευρές. Αντιθέτως όμως και οι 2 ομάδες ανέβασαν την απόδοση τους και διεκδίκησαν με περισσότερο πάθος από πριν την νίκη. Κλασσικές ευκαιρίες μπορεί να μην είδαμε αλλά υπήρξαν μπόλικες στιγμές και στις 2 εστίες όπου μια λεπτομέρεια θα μπορούσε να στείλει την μπάλα στα δίχτυα. Ούτε εμείς αλλά ούτε και οι αντίπαλοι μας μπόρεσαν να εξαργυρώσουν τις στιγμές του και το 0-0 μάλλον ήταν το πιο δίκαιο αποτέλεσμα.

ΥΠΟΦΕΡΤΟΣ ΒΑΣΕΙ ΣΥΝΘΗΚΩΝ

Κουράζει αλλά είναι αλήθεια ότι την ομάδα εδώ και καιρό την κρίνουμε με πολλούς αστερίσκους. Βλέποντας τις διαθέσιμες επιλογές του Χιμένεθ και την χαμηλή απόδοση πολλών παικτών θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο ΑΡΗΣ κόντρα στον πρωτοπόρο της βαθμολογίας ήταν καλός. Πιο ψυχρά όμως μάλλον θα λέγαμε ότι η ομάδα ήταν απλά υποφερτή. Μπόρεσε να προσαρμοστεί στις απαιτήσεις του αγώνα, έπαιξε στα ίσια τον Ολυμπιακό αλλά τελικά δεν κατάφερε για ακόμη ένα παιχνίδι να βρει το γκολ σε μια χρονιά που τελικά η επίθεση αποτελεί τη μεγαλύτερη πληγή. Τόσο μεγάλη πληγή που σε προβληματίζει ακόμη περισσότερο από τους μόλις διαθέσιμους 4 παίκτες που σου απέμειναν στην αμυντική γραμμή για το επόμενο παιχνίδι. Με αυτές τις συνθήκες ο Χιμένεθ παρέταξε ένα σύνολο που διαχειρίστηκε τις αδυναμίες του και μπόρεσε να πάρει έστω έναν βαθμό της ισοπαλίας. Μας αρκεί; δεν μας αρκεί… αλλά μέχρι να έρθει ο Ιανουάριος αυτή θα είναι η κατάσταση.

ΑΝΑΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΓΕΝΑΡΗ

Σε έναν αγώνα που πολλοί περίμεναν να είναι μονόλογος του Ολυμπιακού ο ΑΡΗΣ δεν φοβήθηκε, δεν κρύφτηκε, πάλεψε …αλλά και πάλι δεν κέρδισε. Κράτησε τον αντίπαλο του στο μηδέν, αλλά έμεινε και ο ίδιος κολλημένος σε μια επιθετική μετριότητα που τον στοιχειώνει από την αρχή της σεζόν. Το ψάχνει ο Χιμένεθ κάθε αγωνιστική, με τα προβλήματα όμως να αυξάνονται αντί να μειώνονται. Πλέον η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου μοιάζει σαν σανίδα σωτηρίας που θα πρέπει να περπατήσουμε με προσοχή μπας και στο τέλος της σώσουμε κάτι από αυτή την περίεργη χρονιά.

ΥΓ. Στενάχωρη η εικόνα του Κλεάνθης Βικελίδης, όταν όμως απουσιάζει το «όραμα»  και οι «υψηλοί στόχοι» από την όλη προσπάθεια αυτά είναι τα αποτελέσματα. Από την άλλη όμως η απαξίωση της ίδιας της ομάδας μας δεν βοηθάει σε τίποτα.

Ντέρμπι από τα παλιά είχαμε στο Ιβανώφειο, με τον ΑΡΗ μας όπως διαχρονικά συνηθίζει να φεύγει με τη νίκη από αυτό το γήπεδο με το οριακό 80-82! Παιχνίδι με γερά νευρά, κρίθηκε στις λεπτομέρειες εκεί όπου ο ΑΡΗΣ έδειξε ψυχή και χαρακτήρα ώστε να πάρει στο τέλος αυτό που άξιζε βάσει της συνολικής εικόνα του παιχνιδιού. Σημαντική νίκη που μας δίνει νέα ώθηση στο πρωτάθλημα που μετά το κακό μας ξεκίνημα είχαμε μείνει αρκετά πίσω.

ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΕΤΟΙΜΟΣ

Πνευματικά έτοιμος πάτησε στο παρκέ ο ΑΡΗΣ μας, με τους παίκτες μας όχι μόνο να μην επηρεάζονται από την καυτή ατμόσφαιρα αλλά αντιθέτως να μοιάζουν ψυχωμένοι και αποφασισμένοι για να πάρουν τον έλεγχο του αγώνα. Ο Τζόουνς ήταν από το ξεκίνημα ο πιο ζεστός και μαζί με τους Χάρελ και Ίνοχ ήταν αυτοί που έβαλαν τον ΑΡΗΣ σε θέση οδηγού.

ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ «ΚΛΕΙΔΩΣΕΙ» ΤΗ ΝΙΚΗ

Ο ΑΡΗΣ είχε βρει ρυθμό, είχε διαβάσει σωστά το παιχνίδι και με σχετική ευκολία μπορούσε να διατηρεί ένα προβάδισμα μεταξύ 7 με 9 πόντων.  Κάποιες στιγμές χαλάρωσης στην άμυνα και τα πολλά χαμένα ριμπάουντ τον εμπόδισαν όμως ώστε να χτίσει μια διαφορά ασφαλείας και να πάει πιο ήρεμος στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα. Η φθορά των φάουλ και η κούραση έπαιξε ρόλο, το μεγαλύτερο όμως πρόβλημα ήταν η χαμηλή συμβολή στο παιχνίδι σημαντικών παικτών όπως ο Νουά, ο Κουλμπόκα και ο Άντζουτσιτς.

ΕΔΕΙΞΕ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕ

Η άνοδος του Φάντεμπεργκ και η επιστροφή του Φόρμπς στο σκοράρισμα έδωσε την ευκαιρία στον Ηρακλή όχι μόνο να ροκανίσει τη διαφορά αλλά να διεκδικήσει και τη νίκη μέχρι το τέλος. Σε εκείνο όμως το σημείο φάνηκε η ποιότητα που έχει ο ΑΡΗΣ ως ομάδα, με παίκτες σχεδόν εξαφανισμένους να φωνάζουν δυνατό παρών. Ο Νουά βγήκε μπροστά, ο άφαντος Κουλμπόκα εμφανίσθηκε στο γήπεδο και μαζί με τους σταθερά καλούς Πουλιανίτη και Τζόουνς ο ΑΡΗΣ σε αυτό το παιχνίδι για γερά νεύρα πήρε στο τέλος τη νίκη που άξιζε!

ΜΕΤΡΙΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ, ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ ΨΥΧΙΚΑ

Μόνο ικανοποίηση μπορούμε να νιώθουμε για το σημερινό αποτέλεσμα και τη συνολική παρουσία της ομάδας μετά από αυτό το σπουδαίο διπλό. Ο ΑΡΗΣ χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό σήμερα, χωρίς να έχει τους παίκτες που έπρεπε σε εγρήγορση, χωρίς να βασιστεί στα μακρινά σουτ, πήρε μια σπουδαία νίκη κόντρα σε μια άκρως μαχητική ομάδα που ήταν στην κορυφή της απόδοσης το τελευταίο χρονικό διάστημα μέσα σε μια καυτή έδρα. Και αν όλο αυτό δεν είναι μια απόδειξη ότι επιτέλους η ομάδα αποκτά χαρακτήρα και αυτοπεποίθηση, τότε τι θα μπορούσε να είναι; Ωριμάζει η ομάδα, δείχνει να πιστεύει περισσότερο στις δυνατότητες της και να αντιλαμβάνονται και οι παίκτες μεταξύ τους ότι ο ένας μπορεί να στηριχτεί στον άλλον. Όπως και ο Μίλιτσιτς φαίνεται να καταλαβαίνει σιγά σιγά ότι μπορεί να πάρει θετικά στοιχεία από όλους τους παίκτες όπως πήρε σήμερα από τον Πουλιανίτη, τον Μποχωρίδη και τον νεοφερμένο Τσαϊρέλη. Κάπως έτσι καλύπτεις το «κακό φεγγάρι» του Άντζουτσιτς ή οποιουδήποτε άλλου παίκτη που δεν του βγαίνει το παιχνίδι. Και όταν αυτή η νίκη έρχεται σε συνέχεια της νίκης επι της Βενέτσια, τότε μιλάμε για βελτίωση, πρόοδο και όχι μια εμφάνιση πυροτέχνημα.

ΝΤΕΡΜΠΙ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΙΚΗ ΟΠΩΣ ΠΑΛΙΑ

Ντέρμπι από τα παλιά και  νίκη όπως παλιά με τον χιτσκοκικό τρόπο που έχουμε συνηθίσει να κερδίζουμε σε αυτό το γήπεδο. Μπορούσε και έπρεπε να το κερδίσει πιο εύκολα, στο φινάλε όμως η ομάδα έδειξε χαρακτήρα, διαχειρίστηκε σωστά την πίεση και έφθασε στη νίκη. Νίκη που μας δίνει την απαραίτητη ώθηση για το πρωτάθλημα και μαζί με τη νίκη επί της Βενέτσια την ευκαιρία να αφήσουμε οριστικά πίσω μας το κακό ξεκίνημα. Θέλει δουλειά ακόμη αλλά πλέον ο ΑΡΗΣ δείχνει πιο δυνατός και να πορεύεται με σαφώς περισσότερη αυτοπεποίθηση.  Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Δεν θα πούμε “καλώς τους” γιατί ποτέ δεν χαθήκαμε. Όταν η ιστορία επιστρέφει στο προσκήνιο, μόνο το μπάσκετ κερδίζει. Το μπάσκετ χρειάζεται ΑΡΗ – Ηρακλή με γεμάτα γήπεδα και ένταση, αρκεί όλα να μένουν εντός των τεσσάρων γραμμών.