Η χθεσινή ήττα στο ΟΑΚΑ με την "σκούπα" της ΑΕΚ επισημοποίησε το τέλος μιας από τις περίεργες χρονιές που έχουμε βιώσει στον μπασκετικό ΑΡΗ. Δεν θα την χαρακτηρίσω ως μια από τις χειρότερες μιας και η 4η θέση και η συμμετοχή  στον τελικό του κυπέλλου δεν δείχνει κάτι τέτοιο αλλά με τα μάτια ενός οπαδού που λατρεύει το μπάσκετ ήταν μια από τις πιο ξενέρωτες που μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία 20 χρόνια. Ο λόγος φυσικά είναι οι συνθήκες και οι προσδοκίες που υπήρχαν το περασμένο καλοκαίρι όπου ο ΑΡΗΣ μας δεν κατέβηκε με ομάδα ανάγκης, με εράνους, με στόχο να αποφύγει τον υποβιβασμό, με απαγόρευση μεταγραφών, με διοίκηση οπαδών ή διαχειριστών αλλά με μια δυνατή διοίκηση που αύξησε το μπάτζετ και το ελάχιστο στο οποίο στόχευε(άσχετα αν φοβόταν να το πει) ήταν να δώσει συνέχεια στην περσινή "συμπαθητική" χρονιά όπου ο ΑΡΗΣ βγήκε 4ος με μια ομάδα που άρεσε στον κόσμο.

Οι ομάδες λένε χτίζονται το καλοκαίρι και όπως φάνηκε στην πορεία όλα τα λάθη έγιναν μαζεμένα το καλοκαίρι. Από την μη στελέχωση της ΚΑΕ από ανθρώπους που γνωρίζουν τον χώρο, από την ανανέωση του Δ.Πρίφτη, την παράδοση των "κλειδιών" της ομάδος σε έναν μόνο άνθρωπο χωρίς την ανάλογη εμπειρία στη διαχείριση μεγάλων μπάτζετ με μεγαλύτερων απαιτήσεων από αυτές μιας "συμπαθητικής" χρονιάς, την τραγική εκτίμηση προσφοράς και κόστους των ξένων της προηγούμενης χρονιάς και φυσικά την επιλογή των νέων ξένων που θα ήταν αυτοί που θα σήκωναν την ομάδα στις πλάτες τους. Ο Δ.Πρίφτης δεν μπορούσε να δει ότι οι "μέτριοι" Αμερικανοί του που δεν τους εκτιμούσε και τόσο πολύ όπως ήταν οι Γουότερς και Χάγκινς ήταν από τις σταθερές αξίες της περσινής ομάδος. Ενώ και ο Μακνήλ που ήταν εκ των αγαπημένων του τελικά χάθηκε στη διαπραγμάτευση... Πάντα φυσικά με το σκεπτικό ότι "ουδείς αναντικατάστατος"... όταν όμως αυτό το σκεπτικό προέρχεται από έναν προπονητή που δεν μπόρεσε να βρει τον αντικαταστάτη του Τσούπκοβιτς τότε μάλλον πρόκειται για υπερβολή. Αν στους 3 Αμερικάνους που ο ΑΡΗΣ μας είχε την ευκαιρία να τους κρατήσει βάλουμε και τον Κοέν που μπορούσε να προσφέρει με πολλαπλούς τρόπους μιλάμε για μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία να δημιουργηθεί ένας ουσιαστικός κορμός και η περσινή "συμπαθητική" ομάδα να έχει μια συνέχεια. 

Το αποτέλεσμα ήταν ο φετινός τζόγος με τους ξένους που κρίνοντας από την απόδοση τους μάλλον μιλάμε κυριολεκτικά για τζόγο. Γιατί ναι μεν μπορεί εμείς ως οπαδοί να βλέπουμε τα καρφώματα του Μπάκνερ και να εντυπωσιαζόμαστε αλλά ως τεχνικό τιμ οφείλεις να δεις και κάτι παραπάνω από μερικά τρίλεπτα βιντεάκια στο Youtube. Οφείλεις να ρωτήσεις μερικούς φίλους σου για το αν ο Τζένκινς είναι ηγετική φυσιογνωμία ή ρολίστας πολυτελείας και φυσικά δεν γίνεται να αψηφάς την στατιστική για έναν Αμερικάνο σαν τον Μάρμπλ που θα αγωνιζόταν για πρώτη φορά στα Ευρωπαϊκά γήπεδα. Το πιο τραγελαφικό στην όλη υπόθεση με τους ξένους ήταν ότι η καλύτερη επιλογή του Δ.Πρίφτη ήταν αυτή του Κάμινγκς. Ενός παίκτη που μπορεί ΑΝ βελτιωθεί σημαντικά να αποτελέσει κάτι το αξιόλογο στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν ο πόιντ γκαρντ με την εμπειρία που χρειαζόταν ο ΑΡΗΣ για να βασιστεί πάνω του. Μάλιστα για όσους βλέπουν πιο καθαρά τα πράγματα μπορεί να ήταν και ο σημαντικότερος λόγος που όλοι οι υπόλοιποι παίκτες από τους οποίους περιμέναμε να έχουν σημαντική προσφορά παρουσιάστηκαν πολύ κατώτεροι του αναμενομένου. Ναι σίγουρα ο ΑΡΗΣ είναι ένα πιο απαιτητικό περιβάλλον αλλά δεν γίνεται ο Καββαδάς με τον Αρκαδικό να είναι εκ των κορυφαίων του πρωταθλήματος και σε εμάς ακόμη και με αντιπάλους από τη μέση της βαθμολογίας και κάτω να είναι άφαντος. Το ίδιο ισχύει και σχεδόν για όλη την υπόλοιπη ομάδα εκτός από αυτούς που δεν περιμέναμε κάτι το συγκλονιστικό παρά μόνο την προσπάθεια όπως ήταν οι Σίμτσακ, Μούρτος, Ζάρας, Ξανθόπουλος...  Ο Σανικίντζε που δεν προλάβαμε να τον δούμε μιας και τραυματίστηκε νωρίς νωρίς στη συνέχεια παρουσιάστηκε ίσως ως ο καλύτερος ξένος παίκτης που έχει έρθει στον ΑΡΗ μετά τον αείμνηστο Ρόι Τάρπλεϊ. Αν και αποκτήθηκε μόλις 2 εβδομάδες πριν την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων τελικά όμως μας είπαν ήταν ο παίκτης πάνω στον οποίο ο Δ.Πρίφτης είχε βασίσει όλο τον φετινό ΑΡΗ γιατί θα έκανε τα πάντα μέσα στο γήπεδο! Και αλήθεια να ήταν αυτό και μόνο το χρονικό σημείο της απόκτησης του δείχνει την προχειρότητα με την οποία έγινε ο σχεδιασμός της ομάδος. Ενώ το παραμύθι με τον Σανικίντζε συνεχίστηκε σχεδόν μέχρι το τέλος της χρονιάς με τους "υπωντιστές" του κόσμου του ΑΡΗ να μιλάνε για την στιγμή που ο Σάνι θα επιστρέψει πάνω στο παρκέ λες και δεν γνώριζαν ότι ένας τέτοιος τραυματισμός σε αυτή την ηλικία μπορεί να σήμαινε και το τέλος της καριέρας τους...

Οι ήττες από Ρέθυμνο στην Κρήτη και μπάογκ μέσα στο Παλέ φανέρωσαν αυτά που ήδη είχαν φανεί από τα φιλικά και η γκρίνια σκέπασε την ομάδα. Ήρθαν και οι τραυματισμοί και κάπου εκεί νωρίς νωρίς ο κόουτς έχασε την μπάλα. Μπορεί η χρονιά να τελείωσε με τους "φίλους" του προπονητή να τα δίνουν όλα αλλά για όποιον παρακολούθησε από κοντά την φετινή πορεία θα διαπίστωσε ότι ο κόουτς φέτος είχε περισσότερους "εχθρούς" μέσα στα αποδυτήρια παρά φίλους. Μια κατάσταση που ποτέ δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει ο Δ.Πρίφτης με αποτέλεσμα να δούμε έναν ΑΡΗ από την αρχή μέχρι το τέλος όπου όποτε συναντούσε έναν σοβαρό αντίπαλο έχανε και συνήθως έχανε εύκολα... Οι εμφανίσεις συνολικά στα πλέιοφς παρά τις "σκούπες" σε ημιτελικά και μικρούς τελικούς ήταν ίσως οι μοναδικές εμφανίσεις που παρέπεμπαν σε ομάδα μιας και εκεί ο Δ.Πρίφτης είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια να μπολιάσει παίκτες και να κάνει κάτι διαφορετικό από το να εμπιστευτεί τους 5-6 παίκτες που πίστευε και τον πιστεύαν. Ενώ ο αγώνας στην Τουρκία με την Μπάνβιτ(την φιναλίστ του Basketball Champions League) παρά την άδικη ήττα ήταν ίσως το μοναδικό παιχνίδι όπου είδαμε έναν ΑΡΗ μαχητή που αρνιόταν πεισματικά να χάσει. Αντιθέτως ο τρόπος που αντιμετώπισε η ομάδα μας τον τελικό με τον Παναθηναϊκό μέσα στο Παλέ  περισσότερο πλήγωσε την υπερηφάνια μας  παρά μας έκαναν να νιώσουμε ότι παλέψαμε και πέσαμε σαν μαχητές. Αν σε όλη τη χρονιά σε ότι αφορά καθαρά το αγωνιστικό κομμάτι βγάλουμε την συγκυρία όπου στα πλέιοφς αντιμετωπίσαμε τον συμπολίτη που βγήκε 5ος και στη θέση του ήταν το Ρέθυμνο ή ο Κολοσσός αμφιβάλλω αν θα είχαν το κουράγιο ο προπονητής και οι παίκτες; μας ευθαρσώς να δηλώνουν ότι η χρονιά ήταν πετυχημένη και τα κατάφεραν παρά τις δυσκολίες. Το ότι η χρονιά για πολλά μέλη αυτής της ομάδος όπως και για μερίδα του κόσμου θεωρείται πετυχημένη μόνο και μόνο επειδή απέκλεισες στα πλέιοφς αυτόν τον ανύπαρκτο συμπολίτη δείχνει και το βαθύτερο πρόβλημα που υπάρχει στον μπασκετικό ΑΡΗ...

Φυσικά το αγωνιστικό πάντα είναι σε άμεση συνάρτηση με την διοικητική και οικονομική ηρεμία της ομάδος και φέτος ο ΑΡΗΣ και σε αυτό το κομμάτι είχε προβλήματα. Οι διαφορετικές απόψεις εντός της διοίκησης για το αν θα έπρεπε να μείνει ο Δ.Πρίφτης αλλά και για το αν θα έπρεπε να τον αφήσουν να είναι το απόλυτο κουμάντο στο χτίσιμο της ομάδος ήταν ίσως το πρώτο σημάδι ότι γυαλί πάει να ραγίσει... Η αλόγιστη σπατάλη του διπλάσιου μπάτζετ για μια ομάδα που δεν έπειθε κανέναν λογικό είναι να μην ξενέρωσε μόνο εμάς αλλά και αυτούς που μάτωνουν οικονομικά για να ξαναοδηγήσουν τον ΑΡΗ στον δρόμο των επιτυχιών. Ήταν ολοφάνερο ότι από ένα σημείο και μετά ο Νίκος Λάσκαρης πέταξε λευκή πετσέτα για τη φετινή χρονιά. Έδωσε προτεραιότητα στις "περιπέτειες" του εκτός ΑΡΗ και άφησε τον χρόνο να κυλάει όσο πιο αναίμακτα οικονομικά γινόταν. Παίκτες όπως ο Τζάκσον και ο Σκοτ αν δεν ήταν Αμερικάνοι δεν θα ερχόντουσαν ποτέ σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ ακόμη και σε μέτριες χρονιές. Ακόμη όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις φάνηκε ότι ο δίαυλος επικοινωνίας και η εμπιστοσύνη μεταξύ διοίκησης και προπονητή είχε χαθεί. Δύσκολα όμως μπορεί να δώσει κανείς άδικο στον Ν.Λάσκαρη γιατί ίσως το μεγαλύτερο του λάθος ήταν ότι εμπιστεύτηκε ανθρώπους που υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες τους, απέτυχαν και παρέσυραν στην αποτυχία τους και τον ΑΡΗ.

Η επόμενη ημέρα θέλει τον Π.Γιαννάκη να επιστρέφει στο σπίτι του και τον ΑΡΗ να αλλάζει σελίδα όπως έπρεπε να είχε κάνει από την πρώτη ημέρα που ήρθε ο Ν.Λάσκαρης. Όταν όμως ο μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ περιτριγυρίζεται από ανθρώπους που η εναλλακτική λύση που του προτείνουν αντί για τον Πρίφτη είναι ο Λυκογιάννης τότε καταλαβαίνετε τι είδους νοοτροπία υπάρχει εκεί στην ΚΑΕ ΑΡΗΣ. Τα υπόλοιπα για την επόμενη ημέρα στον μπασκετικό ΑΡΗ θα τα αναλύσουμε όταν και ο ίδιος ο Ν.Λάσκαρης ανοίξει τα χαρτιά του.... 

ΥΓ. Για τους "χαρούμενους" συνΑρειανούς μας για την κατάκτηση της 4ης θα διοργανωθεί ειδική φιέστα στον Λευκό Πύργο με specialguestτον Τσούπκοβιτς.

ΥΓ2. Το γράψαμε και στο ποστ μετά το χθεσινό παιχνίδι με την ΑΕΚ αλλά ας το ξαναγράψουμε και σήμερα μπας και το εμπεδώσουν μερικοί που δεν θέλουν να καταλάβουν και βλέπουν εμμονές σε πρόσωπα και καταστάσεις.  Ευχόμαστε στον ΑΡΗ του Ν.Λάσκαρη να μην ξαναδούμε προπονητές και παίκτες που διακρίνονται περισσότερο για το ήθος και τον χαρακτήρα τους από ότι για τα επιτεύγματα τους πάνω στο παρκέ.