Υπό το βλέμμα του Παναγιώτη Γιαννάκη και τα σύννεφα αμφιβολίας γύρω από τη διοίκηση Λάσκαρη ξεκίνησε και επίσημα το "χτίσιμο" του ΑΡΗ της νέας σεζόν. Μια προετοιμασία με πολλά νέα πρόσωπα αλλά και με πολλές απουσίες κάτι που οδήγησε σε μια πρώτη προπόνηση γνωριμίας  μακριά από τον κόσμο και τα ΜΜΕ.  Η σεζόν που πριν καν καλά καλά ξεκινήσει φαντάζει πολύ δύσκολη με τα ως τώρα δεδομένα αλλά η επιστροφή του Π.Γιαννάκη στο σπίτι του, από τη θέση του προπονητή είναι αρκετή για να μας γεμίσει με αισιοδοξία και ανυπομονησία για το αύριο του Αυτοκράτορα!

Με τους Σπύρο Μούρτο, Μιχάλη Τσαϊρέλη, Παναγιώτη Βασιλόπουλο, Βασίλη Χρηστίδη, Δημήτρη Φλιώνη, Γιάννη Αθηναίου, Στέλιο Πουλιανίτη, Νίκο Δίπλαρο, Διονύση Τάταρη, Βαγγέλη  Δημητρακά, Παναγιώτης Καλαϊτζάκη, Henry French , Κωνσταντίνο-Μάριο Λαζάρου ,  τους έφηβους Βαλάντης Κουρτίδη και Στράτο Βουλγαρόπουλο αλλά και τον Γ.Κετσελίδη που θα αναβαθμίσει το τεχνικό τιμ να δίνουν το παρών  είναι ξεκάθαρο ότι ο νέος ΑΡΗΣ δεν θα θυμίζει σε τίποτα την άγευστη, άνευρη και χωρίς προοπτική ομάδα που παρακολουθήσαμε την περσινή χρονιά.  Η  άφιξη των Πέτγουεϊ, Γουίβερ, Μοράντ και Σαρικόπουλου τις επόμενες ημέρες θα λύσει τα χέρια του νέου μας προπονητή που σύμφωνα με τις τοποθετήσεις του θα γίνουν ακόμη μια με δύο κινήσεις. Φυσικά μέχρι να ολοκληρωθούν όλες οι κινήσεις και ξεκαθαρίσει το τοπίο με τους υπό δοκιμή παίκτες(Φρέντς, Μοράντ) και τους παίκτες που ακόμη δεν έχουν υπογράψει αλλά συμμετέχουν στην προετοιμασία(Αθηναίου, Σαρικόπουλος) δεν μπορούμε να πούμε πολλά για τον ΑΡΗ της νέας χρόνιας. Ακόμη και έτσι όμως σε σχέση με ότι είδαμε πέρσι η ομάδα φαντάζει σαφώς πιο ανταγωνιστική. Αυτό που σίγουρα είναι στο πλάνο και  θα δούμε από τον Π.Γιαννάκη είναι να δίνονται επιτέλους οι ευκαιρίες σε νέους αθλητές που πραγματικά τις αξίζουν. Φλιώνης, Χρηστίδης και Δίπλαρος είναι 3 παίκτες  πάνω στους οποίους οφείλει ο ΑΡΗΣ να επενδύσει αγωνιστικά. Το αν θα καταφέρουν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας ομάδος όπως είναι ο ΑΡΗΣ έχοντας έναν ενεργό ρόλο και όχι απλή φιλική συμμετοχή θα φανεί πάνω στο παρκέ. Το βέβαιο είναι ότι  όλος ο οργανισμός(διοίκηση, τεχνικό τιμ, ακαδημίες, κλπ.)  που λέγεται μπασκετικός ΑΡΗΣ οφείλει να εξαντλήσει όλες τις  δυνατότητες που υπάρχουν ώστε αυτά τα νέα ταλέντα να εξελιχθούν σε σημαντικές μονάδες για την ομάδα ικανές να αποτελέσουν την βάση για ένα πολυετές πλάνο με ουσία και προοπτική. Άλλωστε τα τελευταία χρόνια ήταν αρκετά διδακτικά ώστε να κατανοήσουν άπαντες ότι σε μεταβατικές χρονιές ή χρονιές ειδικών συνθηκών η επένδυση στο μέλλον είναι σαφώς πιο ελκυστική(και πιθανόν πιο αποδοτική) από κάποιους γυρολόγους ξένους μισθοφόρους μετρίων δυνατοτήτων και κάποιων βετεράνων που θέλουν να κολλήσουν τα τελευταία τους ένσημα και το μοναδικό που έχουν να προσφέρουν στον σύλλογο είναι η καλή συμπεριφορά…

Αναμφίβολα όλα τα παραπάνω θα ξενίζουν αρκετό κόσμο και ιδιαίτερα πολλούς opinion makers(επαγγελματίες και μη) που προτίμησαν στην "πρώτη" του ΑΡΗ να κάνουν "κηδεία" χωρίς προηγούμενο. Λες και ξαφνικά ο ΑΡΗΣ έχει ban από τη FIB Aκαι μένει χωρίς ξένους ή πάρθηκε κάποια "γενναία απόφαση " αποχώρησης από την Ευρώπη για οικονομικούς λόγους.  Σίγουρα τα πράγματα θα τα βλέπαμε διαφορετικά αν χθες στο Παλέ στο κέντρο του γηπέδου δεν ήταν ο Π.Γιαννάκης. Αυτό είναι το μόνο  σίγουρο… Έλα όμως που ο Δράκος είναι εδώ.. και όλοι ανυπομονούμε να έρθει ο Οκτώβριος και το παιχνίδι κυπέλλου με τον συμπολίτη για να σταθούμε στο πλευρό του! ΚΑΛΗ ΑΡΧΗ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ ΜΟΥ!

ΥΓ.  Προφανώς και η παρουσία του Π.Γιαννάκη στεναχωρεί όλους αυτούς που θα ήθελαν να συνεχίσουν την καταστροφολογία των τελευταίων μηνών… Τουλάχιστον ελπίζω να κατάλαβαν τι σημαίνει να έχεις μια σπουδαία προσωπικότητα στον πάγκο σου(και όχι μόνο) ή τον κάθε τυχάρπαστο δημοσιοσχεσίστα.

ΥΓ2. Κίνηση ουσίας αυτή του Σαρικόπουλου που θα δυναμώσει σημαντικά την ομάδα κάτω από το καλάθι. Αρκεί φυσικά να είναι υγιής και να μην έχει τους συχνούς τραυματισμούς που είχε στο προηγούμενο πέρασμα του.

ΥΓ3. Μετά  τα 500.000€ των "5" που δεν δέχθηκε, είπε όχι στα 400.000€ του ΟΠΑΠ, και αρνήθηκε τα 2.000.000 του επενδυτή-βουνό-Χ! Και μην ξεχνάμε το ξεπούλημα στους Τούρκους της TurkishAirlines… Το επόμενο που ακολουθεί είναι να διαβάσουμε ότι "συνεργάζεται" με τον Σαββίδη για να μας καταστρέψει!

ΥΓ4. Το κλειδί κάτω από το χαλάκι να το πάρουν αυτοί  που ρίχνουν τμήματα του συλλόγου σε χαμηλές κατηγορίες για πλάκα για να έρθει ο επενδυτής-βουνό που θα αλλάξει την σύγχρονη ιστορία του Αυτοκράτορα! Σίγουρο το deal!

ΥΓ5. Δεδομένα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο Λάσκαρης και επηρεάζουν άμεσα την αγαπημένη μας ομάδα. Το γιατί όμως το ενδεχόμενο να απεμπλακεί από όλα αυτά έχει αποκλειστεί ακόμη δεν το έχω καταλάβει…

ΥΓ6. Η εσωστρέφεια και οι παρατάξεις μόνο σε καλό δεν οδηγούν για την ομάδα μας… ε δεν είναι όμως να γελάς με όλους αυτούς που το καλοκαίρι του 2017 άρχισαν να αναρωτιούνται γιατί ο Λάσκαρης δεν ξόφλησε άμεσα το 99 και δεν έκανε τα προηγούμενα χρόνια ανταγωνιστική ομάδα όπως έλεγε;  Στο μπάσκετ λέει ο άλλος ότι άμεσα μπορείς να κάνεις ομάδα και να χτυπήσεις πρωτάθλημα! Έλα ρε; δεν θέλει πολυετή πλάνα, βήμα βήμα, κορμό με φίλους-συνταξιούχους κλπ;

Η χθεσινή ήττα στο ΟΑΚΑ με την "σκούπα" της ΑΕΚ επισημοποίησε το τέλος μιας από τις περίεργες χρονιές που έχουμε βιώσει στον μπασκετικό ΑΡΗ. Δεν θα την χαρακτηρίσω ως μια από τις χειρότερες μιας και η 4η θέση και η συμμετοχή  στον τελικό του κυπέλλου δεν δείχνει κάτι τέτοιο αλλά με τα μάτια ενός οπαδού που λατρεύει το μπάσκετ ήταν μια από τις πιο ξενέρωτες που μπορώ να θυμηθώ τα τελευταία 20 χρόνια. Ο λόγος φυσικά είναι οι συνθήκες και οι προσδοκίες που υπήρχαν το περασμένο καλοκαίρι όπου ο ΑΡΗΣ μας δεν κατέβηκε με ομάδα ανάγκης, με εράνους, με στόχο να αποφύγει τον υποβιβασμό, με απαγόρευση μεταγραφών, με διοίκηση οπαδών ή διαχειριστών αλλά με μια δυνατή διοίκηση που αύξησε το μπάτζετ και το ελάχιστο στο οποίο στόχευε(άσχετα αν φοβόταν να το πει) ήταν να δώσει συνέχεια στην περσινή "συμπαθητική" χρονιά όπου ο ΑΡΗΣ βγήκε 4ος με μια ομάδα που άρεσε στον κόσμο.

Οι ομάδες λένε χτίζονται το καλοκαίρι και όπως φάνηκε στην πορεία όλα τα λάθη έγιναν μαζεμένα το καλοκαίρι. Από την μη στελέχωση της ΚΑΕ από ανθρώπους που γνωρίζουν τον χώρο, από την ανανέωση του Δ.Πρίφτη, την παράδοση των "κλειδιών" της ομάδος σε έναν μόνο άνθρωπο χωρίς την ανάλογη εμπειρία στη διαχείριση μεγάλων μπάτζετ με μεγαλύτερων απαιτήσεων από αυτές μιας "συμπαθητικής" χρονιάς, την τραγική εκτίμηση προσφοράς και κόστους των ξένων της προηγούμενης χρονιάς και φυσικά την επιλογή των νέων ξένων που θα ήταν αυτοί που θα σήκωναν την ομάδα στις πλάτες τους. Ο Δ.Πρίφτης δεν μπορούσε να δει ότι οι "μέτριοι" Αμερικανοί του που δεν τους εκτιμούσε και τόσο πολύ όπως ήταν οι Γουότερς και Χάγκινς ήταν από τις σταθερές αξίες της περσινής ομάδος. Ενώ και ο Μακνήλ που ήταν εκ των αγαπημένων του τελικά χάθηκε στη διαπραγμάτευση... Πάντα φυσικά με το σκεπτικό ότι "ουδείς αναντικατάστατος"... όταν όμως αυτό το σκεπτικό προέρχεται από έναν προπονητή που δεν μπόρεσε να βρει τον αντικαταστάτη του Τσούπκοβιτς τότε μάλλον πρόκειται για υπερβολή. Αν στους 3 Αμερικάνους που ο ΑΡΗΣ μας είχε την ευκαιρία να τους κρατήσει βάλουμε και τον Κοέν που μπορούσε να προσφέρει με πολλαπλούς τρόπους μιλάμε για μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία να δημιουργηθεί ένας ουσιαστικός κορμός και η περσινή "συμπαθητική" ομάδα να έχει μια συνέχεια. 

Το αποτέλεσμα ήταν ο φετινός τζόγος με τους ξένους που κρίνοντας από την απόδοση τους μάλλον μιλάμε κυριολεκτικά για τζόγο. Γιατί ναι μεν μπορεί εμείς ως οπαδοί να βλέπουμε τα καρφώματα του Μπάκνερ και να εντυπωσιαζόμαστε αλλά ως τεχνικό τιμ οφείλεις να δεις και κάτι παραπάνω από μερικά τρίλεπτα βιντεάκια στο Youtube. Οφείλεις να ρωτήσεις μερικούς φίλους σου για το αν ο Τζένκινς είναι ηγετική φυσιογνωμία ή ρολίστας πολυτελείας και φυσικά δεν γίνεται να αψηφάς την στατιστική για έναν Αμερικάνο σαν τον Μάρμπλ που θα αγωνιζόταν για πρώτη φορά στα Ευρωπαϊκά γήπεδα. Το πιο τραγελαφικό στην όλη υπόθεση με τους ξένους ήταν ότι η καλύτερη επιλογή του Δ.Πρίφτη ήταν αυτή του Κάμινγκς. Ενός παίκτη που μπορεί ΑΝ βελτιωθεί σημαντικά να αποτελέσει κάτι το αξιόλογο στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήταν ο πόιντ γκαρντ με την εμπειρία που χρειαζόταν ο ΑΡΗΣ για να βασιστεί πάνω του. Μάλιστα για όσους βλέπουν πιο καθαρά τα πράγματα μπορεί να ήταν και ο σημαντικότερος λόγος που όλοι οι υπόλοιποι παίκτες από τους οποίους περιμέναμε να έχουν σημαντική προσφορά παρουσιάστηκαν πολύ κατώτεροι του αναμενομένου. Ναι σίγουρα ο ΑΡΗΣ είναι ένα πιο απαιτητικό περιβάλλον αλλά δεν γίνεται ο Καββαδάς με τον Αρκαδικό να είναι εκ των κορυφαίων του πρωταθλήματος και σε εμάς ακόμη και με αντιπάλους από τη μέση της βαθμολογίας και κάτω να είναι άφαντος. Το ίδιο ισχύει και σχεδόν για όλη την υπόλοιπη ομάδα εκτός από αυτούς που δεν περιμέναμε κάτι το συγκλονιστικό παρά μόνο την προσπάθεια όπως ήταν οι Σίμτσακ, Μούρτος, Ζάρας, Ξανθόπουλος...  Ο Σανικίντζε που δεν προλάβαμε να τον δούμε μιας και τραυματίστηκε νωρίς νωρίς στη συνέχεια παρουσιάστηκε ίσως ως ο καλύτερος ξένος παίκτης που έχει έρθει στον ΑΡΗ μετά τον αείμνηστο Ρόι Τάρπλεϊ. Αν και αποκτήθηκε μόλις 2 εβδομάδες πριν την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων τελικά όμως μας είπαν ήταν ο παίκτης πάνω στον οποίο ο Δ.Πρίφτης είχε βασίσει όλο τον φετινό ΑΡΗ γιατί θα έκανε τα πάντα μέσα στο γήπεδο! Και αλήθεια να ήταν αυτό και μόνο το χρονικό σημείο της απόκτησης του δείχνει την προχειρότητα με την οποία έγινε ο σχεδιασμός της ομάδος. Ενώ το παραμύθι με τον Σανικίντζε συνεχίστηκε σχεδόν μέχρι το τέλος της χρονιάς με τους "υπωντιστές" του κόσμου του ΑΡΗ να μιλάνε για την στιγμή που ο Σάνι θα επιστρέψει πάνω στο παρκέ λες και δεν γνώριζαν ότι ένας τέτοιος τραυματισμός σε αυτή την ηλικία μπορεί να σήμαινε και το τέλος της καριέρας τους...

Οι ήττες από Ρέθυμνο στην Κρήτη και μπάογκ μέσα στο Παλέ φανέρωσαν αυτά που ήδη είχαν φανεί από τα φιλικά και η γκρίνια σκέπασε την ομάδα. Ήρθαν και οι τραυματισμοί και κάπου εκεί νωρίς νωρίς ο κόουτς έχασε την μπάλα. Μπορεί η χρονιά να τελείωσε με τους "φίλους" του προπονητή να τα δίνουν όλα αλλά για όποιον παρακολούθησε από κοντά την φετινή πορεία θα διαπίστωσε ότι ο κόουτς φέτος είχε περισσότερους "εχθρούς" μέσα στα αποδυτήρια παρά φίλους. Μια κατάσταση που ποτέ δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει ο Δ.Πρίφτης με αποτέλεσμα να δούμε έναν ΑΡΗ από την αρχή μέχρι το τέλος όπου όποτε συναντούσε έναν σοβαρό αντίπαλο έχανε και συνήθως έχανε εύκολα... Οι εμφανίσεις συνολικά στα πλέιοφς παρά τις "σκούπες" σε ημιτελικά και μικρούς τελικούς ήταν ίσως οι μοναδικές εμφανίσεις που παρέπεμπαν σε ομάδα μιας και εκεί ο Δ.Πρίφτης είχε εγκαταλείψει την προσπάθεια να μπολιάσει παίκτες και να κάνει κάτι διαφορετικό από το να εμπιστευτεί τους 5-6 παίκτες που πίστευε και τον πιστεύαν. Ενώ ο αγώνας στην Τουρκία με την Μπάνβιτ(την φιναλίστ του Basketball Champions League) παρά την άδικη ήττα ήταν ίσως το μοναδικό παιχνίδι όπου είδαμε έναν ΑΡΗ μαχητή που αρνιόταν πεισματικά να χάσει. Αντιθέτως ο τρόπος που αντιμετώπισε η ομάδα μας τον τελικό με τον Παναθηναϊκό μέσα στο Παλέ  περισσότερο πλήγωσε την υπερηφάνια μας  παρά μας έκαναν να νιώσουμε ότι παλέψαμε και πέσαμε σαν μαχητές. Αν σε όλη τη χρονιά σε ότι αφορά καθαρά το αγωνιστικό κομμάτι βγάλουμε την συγκυρία όπου στα πλέιοφς αντιμετωπίσαμε τον συμπολίτη που βγήκε 5ος και στη θέση του ήταν το Ρέθυμνο ή ο Κολοσσός αμφιβάλλω αν θα είχαν το κουράγιο ο προπονητής και οι παίκτες; μας ευθαρσώς να δηλώνουν ότι η χρονιά ήταν πετυχημένη και τα κατάφεραν παρά τις δυσκολίες. Το ότι η χρονιά για πολλά μέλη αυτής της ομάδος όπως και για μερίδα του κόσμου θεωρείται πετυχημένη μόνο και μόνο επειδή απέκλεισες στα πλέιοφς αυτόν τον ανύπαρκτο συμπολίτη δείχνει και το βαθύτερο πρόβλημα που υπάρχει στον μπασκετικό ΑΡΗ...

Φυσικά το αγωνιστικό πάντα είναι σε άμεση συνάρτηση με την διοικητική και οικονομική ηρεμία της ομάδος και φέτος ο ΑΡΗΣ και σε αυτό το κομμάτι είχε προβλήματα. Οι διαφορετικές απόψεις εντός της διοίκησης για το αν θα έπρεπε να μείνει ο Δ.Πρίφτης αλλά και για το αν θα έπρεπε να τον αφήσουν να είναι το απόλυτο κουμάντο στο χτίσιμο της ομάδος ήταν ίσως το πρώτο σημάδι ότι γυαλί πάει να ραγίσει... Η αλόγιστη σπατάλη του διπλάσιου μπάτζετ για μια ομάδα που δεν έπειθε κανέναν λογικό είναι να μην ξενέρωσε μόνο εμάς αλλά και αυτούς που μάτωνουν οικονομικά για να ξαναοδηγήσουν τον ΑΡΗ στον δρόμο των επιτυχιών. Ήταν ολοφάνερο ότι από ένα σημείο και μετά ο Νίκος Λάσκαρης πέταξε λευκή πετσέτα για τη φετινή χρονιά. Έδωσε προτεραιότητα στις "περιπέτειες" του εκτός ΑΡΗ και άφησε τον χρόνο να κυλάει όσο πιο αναίμακτα οικονομικά γινόταν. Παίκτες όπως ο Τζάκσον και ο Σκοτ αν δεν ήταν Αμερικάνοι δεν θα ερχόντουσαν ποτέ σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ ακόμη και σε μέτριες χρονιές. Ακόμη όμως και σε αυτές τις περιπτώσεις φάνηκε ότι ο δίαυλος επικοινωνίας και η εμπιστοσύνη μεταξύ διοίκησης και προπονητή είχε χαθεί. Δύσκολα όμως μπορεί να δώσει κανείς άδικο στον Ν.Λάσκαρη γιατί ίσως το μεγαλύτερο του λάθος ήταν ότι εμπιστεύτηκε ανθρώπους που υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες τους, απέτυχαν και παρέσυραν στην αποτυχία τους και τον ΑΡΗ.

Η επόμενη ημέρα θέλει τον Π.Γιαννάκη να επιστρέφει στο σπίτι του και τον ΑΡΗ να αλλάζει σελίδα όπως έπρεπε να είχε κάνει από την πρώτη ημέρα που ήρθε ο Ν.Λάσκαρης. Όταν όμως ο μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ περιτριγυρίζεται από ανθρώπους που η εναλλακτική λύση που του προτείνουν αντί για τον Πρίφτη είναι ο Λυκογιάννης τότε καταλαβαίνετε τι είδους νοοτροπία υπάρχει εκεί στην ΚΑΕ ΑΡΗΣ. Τα υπόλοιπα για την επόμενη ημέρα στον μπασκετικό ΑΡΗ θα τα αναλύσουμε όταν και ο ίδιος ο Ν.Λάσκαρης ανοίξει τα χαρτιά του.... 

ΥΓ. Για τους "χαρούμενους" συνΑρειανούς μας για την κατάκτηση της 4ης θα διοργανωθεί ειδική φιέστα στον Λευκό Πύργο με specialguestτον Τσούπκοβιτς.

ΥΓ2. Το γράψαμε και στο ποστ μετά το χθεσινό παιχνίδι με την ΑΕΚ αλλά ας το ξαναγράψουμε και σήμερα μπας και το εμπεδώσουν μερικοί που δεν θέλουν να καταλάβουν και βλέπουν εμμονές σε πρόσωπα και καταστάσεις.  Ευχόμαστε στον ΑΡΗ του Ν.Λάσκαρη να μην ξαναδούμε προπονητές και παίκτες που διακρίνονται περισσότερο για το ήθος και τον χαρακτήρα τους από ότι για τα επιτεύγματα τους πάνω στο παρκέ.

Με μόλις 2 ξένους και 1 stand  by θα παραταχθεί η αγαπημένη μας ομάδα απέναντι στο Λαύριο, σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη "κλειδώνει" και τυπικά την 4η θέση. Η εξέλιξη με τον τραυματισμό του Τέιλορ σε συνδυασμό με το σήριαλ της επιλογής του αλλά και το γεγονός ότι μέχρι και την ανακοίνωση(Πέμπτη απόγευμα) του τραυματισμού του Αμερικανού δεν είχε γίνει καμία από τις απαραίτητες διαδικασίες για την έκδοση δελτίου στον παίκτη... κάτι που όπως είναι λογικό μας βάζει σε σκέψεις...

Όπως λοιπόν στο μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της χρονιάς ο ΑΡΗΣ παλεύει αγκαλιά με τα προβλήματα του έτσι και σήμερα στο Λαύριο. Ένα Λαύριο που ναι μεν αποδυναμώθηκε σημαντικά μιας και προσφάτως έχασε τον πρώτο σκόρερ του που πήγε στο Βέλγιο αλλά δεν παύει να είναι μια επικίνδυνη ομάδα που ιδίως μέσα στην έδρα της μπορεί να σου κάνει τη ζημιά. Το εύκολο πέρασμα από τη Ρόδο όπου εμείς πριν 2 εβδομάδες είχαμε φθάσει να χάνουμε και με 23 πόντους διαφορά λέει πολλά και αν συνυπολογίσει κανείς ότι μιλάμε για μια ομάδα που έχει πετύχει άνετα τον βασικό της στόχο που ήταν η παραμονή και θέλει για πρώτη φορά στην ιστορία της να κάνει το κάτι παραπάνω με τη συμμετοχή στα πλέιοφς όλοι μπορείτε να καταλάβετε τον βαθμό δυσκολίας. Παρόλα αυτά όπως και στα περισσότερα  παιχνίδια με αντιπάλους αυτής της δυναμικότητας τα πάντα εξαρτιούνται από τη δική μας απόδοση. Άλλωστε αν ο ΑΡΗΣ ήταν μια καλοκουρδισμένη μηχανή με ξεκάθαρους ρόλους και αγωνιστικό πλάνο όλες αυτές οι ατυχίες από το ξεκίνημα της χρονιάς θα περνούσαν σε δεύτερη μοίρα. Όταν όμως έχουμε φθάσει στον Απρίλιο και όλο το παιχνίδι της ομάδος περιορίζεται σε έναν Κάμινγκς τότε λογικό είναι αυτοί οι τραυματισμοί να μην αφήνουν τον Δ.Πρίφτη και τους παίκτες να βρουν ρυθμό και την απαραίτητη ηρεμία.

Οδεύει προς την ολοκλήρωση της 3ης χρονιάς ο Δ.Πρίφτης στον πάγκο της ομάδος μας και όπως πολύ εύστοχα επισήμανε ένας φίλος του PlanetARIS.gr είναι η 3η συνεχόμενη χρονιά όπου ο ΑΡΗΣ θα παλέψει στα πλέιοφς εν μέσω σημαντικών προβλημάτων. Απλά ατυχία; κάτι άλλο;  πάντως ο σοφός λαός λέει σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι η σύμπτωση... Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ μπορεί και οφείλει να φύγει με το διπλό από το Λαύριο για να αποφύγει τον "τελικό" στο παιχνίδι της Πέμπτης με την ΑΕΚ. Εκτός φυσικά και αν το να χαθεί ακόμη και αυτή η αυτονόητη 4η θέση δεν πειράζει κανέναν και απλά #synexizoumemazi...

ΥΓ. Έλλειψη ειλικρίνειας ή απλά από επικοινωνιακό πρόβλημα; Πάντως το παρακάτω κομμάτι  από το ρεπορτάζ του ΑΡΗ σε γνωστή μπασκετική ιστοσελίδα δείχνει πολλά  "Με την υπόθεση εργασίας ότι δεν υπήρχε τραυματισμός (που έγινε χθες, ημέρα Πέμπτη απόγευμα προς βράδυ), πότε θα έβγαζαν δελτίο για τον παίκτη; Σήμερα είναι Παρασκευή. Ανήμερα του αγώνα; Πότε θα πήγαινε για ιατρικές εξετάσεις και αντι-ντόπινγκ τεσυ; Πήγε; Τα έκανε; Υπέγραψε; Τι συμβόλαιο υπέγραψε; Μηνιαίο; Διμηναίο; Εβδομαδιαίο; Ή μήπως εξ αρχής δεν ήταν σίγουροι για την κατάστασή του και τον έφεραν για να τον δουν; Κι αν ναι, τότε γιατί τον πήραν; "

ΥΓ2. Και ο άλλος μας τρολάρει και λέει ότι στον στρατό όταν θέλεις να το παίξεις άρρωστος λες ότι σου πονάει η μέση... Μπορείς να του δώσεις άδικο με όλα αυτά που βλέπουμε στον ΑΡΗ;

ΥΓ3. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε που είχε γίνει πρώτο θέμα στα κιτρινόμαυρα ρεπορτάζ ότι ο μπασκετικός ΑΡΗΣ κατέβηκε στην Αθήνα οδικώς; α. ξέχασα τότε ήταν για οικονομικούς λόγους ενώ τώρα είναι για να "δεθούν" οι παίκτες μεταξύ τους...

ΥΓ4. Ακούγοντας πάντως πριν λίγες ημέρες τον κ.Νικολό στο Yellow Radio πραγματικά αυτή η διοίκηση φαίνεται να μην "νιώθει" καθόλου τον παλμό του κόσμου του ΑΡΗ...

Ξεκινήσαν από χθες οι αφίξεις των νέων μεταγραφικών αποκτημάτων μας και μέχρι το τέλος της εβδομάδος θα έχουν ολοκληρωθεί. Ο Μ.Πάσαλιτς αλλά κυρίως οι 3 Αμερικάνοι Τόμας, Ρίντ, Νέιμικ είναι αυτοί που έχουν βρεθεί στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του κόσμου του ΑΡΗ που μετά από αρκετό καιρό βλέπει στο Παλέ ξένους παίκτες χωρίς τους περιορισμούς που αναγκαστικά μας είχαν οδηγήσει σε επιλογές τύπου Χάντ... Μέσα στο γήπεδο θα φανεί τι αξίζουν αλλά ήδη υπάρχει αρκετός ενθουσιάσμος στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο. Όλο αυτό το κλίμα όμως, μας έχει κάνει να ξεχάσουμε σε μεγάλο βαθμό έναν παίκτη που το πιο πιθανό είναι να αποδειχθεί η "μεταγραφή της χρονιάς". Ο Βεζένκοφ αποφάσισε να μείνει στον ΑΡΗ, γιατί γουστάρει να παίξει μπάσκετ και αυτό ακριβώς σκοπεύει να κάνει με τον καλύτερο τρόπο φορώντας την κιτρινόμαυρη φανέλα!

Τη χρονιά που μας πέρασε και κυρίως στον Β γύρο ο νεαρός Βούλγαρος έδειξε δείγματα της αξίας του, αλλά αν νομίζει κανείς ότι αυτές είναι οι δυνατότητες του Βεζένκοφ τότε πολύ σύντομα θα διαψευστεί. Με ένα γεμάτο καλοκαίρι με την Εθνική ομάδα της χώρας του μετά από ολιγοήμερες διακοπές επιστρέφει "μπαρουτοκαπνισμένος" για να συνεχίσει την ανοδική του πορεία από εκεί που σταμάτησε πέρσι. Οι 19.2 πόντοι και τα 11.2 ριμπάουντ ανα αγώνα με την Εθνική Νέων που τον κατέταξαν στην πρώτη θέση των αντίστοιχων κατηγοριών ήταν μια πρώτη γεύση από τα καλοκαιρινά κατορθώματα του  Αλεξάντερ. Και αν με την Εθνική Νέων ήταν δεδομένο ότι θα έπαιζε χωρίς αντίπαλο και τα μόνιμα double-double figure δεν προξενούσαν εντύπωση η επιβεβαίωση για τον Βεζένκοφ ήρθε στην παρθενική του συμμετοχή με την Εθνική Ανδρών της χώρας του για τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ. Μπορεί η αδύναμη Βουλγαρία να πέτυχε μόλις 1 νική σε 6 αγώνες αλλά το άστρο του Βεζένκοφ έλαμψε για τα καλά. Ο νεαρός κατάφερε να γίνει και εκεί ο ηγέτης της ομάδος και με 17.3 πόντους και 6.2 ριμπάουντ ανά αγώνα έδειξε ότι και στα "δύσκολα" τα καταφέρνει μια χαρά. Φανταστείτε αυτόν τον Βεζένκοφ σε μια πιο ποιοτική ομάδα σε σχέση με πέρσι όπως θα είναι ο φετινός ΑΡΗ τι μπορεί να πετύχει... Οι "ειδικοί"  μιλάνε για μια σεζόν που ο κόσμος του ΑΡΗ θα έχει να θυμάται όταν ο Βεζένκοφ θα αγωνίζεται στο κορυφαίο πρωτάθλημα του πλανήτη και θα τρελαίνει τους μπασκετόφιλους ανά την υφήλιο.

Οι μέρες περνάνε και η αγωνία όλων μας για να δούμε τον νέο ΑΡΗ κορυφώνεται. Ευτυχώς για εμάς τους μπασκετικούς έχει την Εθνική Ελλάδος(που δεν θυμίζει σχεδόν σε τίποτα τα "ήθη και τα έθιμα" που ισχύουν στην αντίστοιχη του ποδοσφαίρου) που μας κάνει να ξεχνιόμαστε. Το εισιτηριάκι μας για το Nick Galis Cup το έχουμε ήδη προμηθευτεί και μετράμε αντίστροφα για τα αποκαλυπτήρια του νέου ΑΡΗ! ΌΛΟΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ! ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!

ΥΓ. Κρίμα να μην έχουμε και Eurocup φέτος... θα καταλάβαινε και ο τελευταίος φίλος της ομάδος ότι ο μπασκετικός ΑΡΗΣ έχει αλλάξει οριστικά σελίδα.

Με έκπληξη λοιπόν χθές ακούσαμε(http://www.libero.fm/details.asp?id=5724)  εναν απο τους παλιότερους παίκτες που αγωνιζονται στην ομάδα μας να αναφέρει κάποιες λεπτομέρειες απο την περίοδο που ηταν προπονητης ο Κίκε Ερνάντεθ. Συνοπτικά αυτά που είπε και εκαναν ιδιαίτερη αίσθηση ήταν οτι με τον Κόκε Ερνάντεθ οι παίκτες της ομάδος μας είχαν χωριστεί σε Έλληνες και ξένους και κάνανε μέχρι και ξεχωριστά προπόνηση. Παραλληλα υπήρχε και μια λανθασμένη νοοτροπία σε όλους τους παίκτες η οποία είχε μεταφερθεί απο τον προπονητη και είχε να κάνει με την αντιμετώπιση των αγωνιστικών αποτυχιών όπως ήταν ο αποκλεισμός απο το ΟΥΕΦΑ(και όχι μόνο) όπου αντι να υπάρχει προβληματισμός και επίγνωση της κατάστασης υπήρχε ενας ευφυσηχασμός και αδιαφορία απο όλους... Πραγματικά μου έκανε τεράστια εντύπωση αυτό το ξέσπασμα του Κ.Βαγκέλι, ενός παίκτη που είναι γνωστός για τον καλό του χαρακτηρα και τον σεβασμό που δείχνει σε όλους στην ομάδα μας και όχι μονο. Μετα και απο αυτες τις δηλώσεις νομίζω οτι πιστοποιείται η καταστροφικη επίδραση του Ερνάντεθ στην ομάδα μας και δεν χωράνε περιθώρια αμφιβολίας. Θεωρώ στενάχωρο για την ομάδα μας και τον κόσμο της ομάδος το αναπόφευκτο οτι σε τέτοιες καταστάσεις παντα υπάρχουν αυτοί που θα βγουν και θα πουν "Εγω σας τα έλεγα, αλλα τοτε με κράζατε και με λεγατε ποντικι..." και θα αισθανθουν ενα αισθημα δικαίωσης που πηγαζει απο κατι κακό για την ομάδα μας. Αυτο όμως που είναι ακόμη πιο στενάχωρο είναι οτι υπήρξαν και υπάρχουν άνθρωποι μεσα στην ομάδα ή πολυ κοντά στην ομάδα που αντι να προσπαθήσουν να δώσουν κάποια λύση σε τόσο σημαντικά θεματα συγκαλυπταν, σιωπούσαν, σφυριζαν αδιαφορα και γενικά συντηρούσαν μια αρρωστημένη κατάσταση που οχι μονο οδήγησε στην αγωνιστική αποτυχία της ομάδος μας αλλα άφησε και αρκετές πληγές που ακόμη και σήμερα είναι ανοιχτές... Ποιοι είναι υπεύθυνοι για όλα αυτα? Καταρχάς σίγουρα αυτο που λέει ο σοφός λαός "Το ψάρι βρωμάει απο το κεφάλι"¨ισχύει και εδώ. Ο πρώην προεδρος της ομάδος Λ.Σκόρδας μαζί με τα υπόλοιπα μέλη του Δ.Σ. της ΠΑΕ, ο εκτελεστικός διευθυντης Γ.Κόντης που ηταν ο ανθρωπος της διοίκησης που είχε(και εχει) την πιο άμεση επαφή/επικοινωνία με τους ποδοσφαιριστές, ο Γ.Κολτσίδας που εχει πόστο στην ομάδα και ως παλαίμαχος θα έπρεπε να τα είχε δει όλα αυτα πρώτος πρώτος, οι ρεπόρτερ της ομάδος που παρακολουθούν μέχρι και προπονήσεις της ομάδος για την καλύτερη μας ενημέρωση, "εκλεκτοί" οπαδοί που πινουν καφέδες με τους παίκτες και τους έχουν "αποκλειστικότητα". Κανείς ρε παιδια δεν έβλεπε τίποτα? Κανεις δεν είχε ακούσει τίποτα απο όλα αυτα που είπε ο Βαγκελί? Τελικά τα παράπονα που έκαναν με τον τρόπο τους παίκτες σαν τον Νεμπεγλέρα ή τον Παπάζογλου ήταν θέμα απειθαρχίας ή ηταν δικαιολογημένα 100%? Εν μέρει λιγο πολυ όλοι εχουν δείξει ως βασικό υπεύθυνο τον Λ.Σκόρδα αλλά όλοι οι υπόλοιποι τι στο καλό κάνανε? Ενας δεν βρέθηκε να μας ενημερώσει τουλάχιστον να ξερουμε τι γίνεται? Ή όλοι δεν έπρεπε να μιλήσουν για το καλό της ομάδος? Τελικά το είδαμε το "καλό" της ομάδος και δυστυχώς ακόμη το βλέπουμε... Δυστυχώς μετα απο αυτήν την εξέλιξη ειλικρινά δεν ξέρω τι να πιστεύω απο όλα αυτά που ακούγονται... Τα ρεπορτάζ των δημοσιογράφων που καλύπτουν τον ΑΡΗ? Την επίσημη θέση της ΠΑΕ? Τις οπαδικες εφημερίδες και site? Τις καφενειακές συζητήσεις/φήμες?  Απο που πρέπει τελικά να ενημερωνόμαστε?