Με την έναρξη του β γύρου της Basket League του ΕΣΑΚΕ να είναι "προ των πυλών" και έχοντας πλέον ξεκάθαρη εικόνα τόσο για την ομάδα μας όσο και για τους αντιπάλους ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν μίνι απολογισμό της προσπάθειας του ΑΡΗ στη φετινό Ελληνικό πρωτάθλημα. Εκεί που αν και αυτό που βγαίνει ελαφρώς μπερδεμένα από τεχνική ηγεσία και διοίκηση είναι το πλασάρισμα στην 4αδα, η λογική λέει ότι κάθε ομάδα πρέπει να έχει τουλάχιστον ως στόχο το ένα βήμα παραπάνω(εκτός και αν έχει σαρώσει τα πάντα και θέλει απλά να διατηρήσει τα κεκτημένα) σε σχέση με την προηγούμενη σεζόν άρα η 3η θέση είναι ο αυτονόητος στόχος. Ιδίως όταν μιλάμε για τον ΑΡΗ του μεγαλοεπενδυτή Λάσκαρη που θέλει να κάνει το βήμα παραπάνω σε σχέση με τον ΑΡΗ του κ.Αρβανίτη και των λοιπών διαχειριστών της περσινής σεζόν.
Η αστάθεια στην απόδοση και οι χτυπητές αδυναμίες κάτω από το καλάθι σε άμυνα και επίθεση ήταν από την έναρξη του πρωταθλήματος μέχρι και την ολοκλήρωση του πρώτου γύρου η πληγή που δεν λέει να κλείσει. Την αρχή την έκανε ο Ραντούλιτσα μαζί με τον Γκιστ που εκμεταλλεύτηκαν στο απόλυτο την απουσία του Χάγκινς οδηγώντας τον Παναθηναϊκό σε ακόμη ένα νικηφόρο πέρασμα από το Παλέ. Σε αντίθεση με την πρεμιέρα του πρώτου γύρου που είχαμε τον πανίσχυρο Παναθηναϊκό και 2 εξαιρετικούς παίκτες με τεράστια συμβόλαια στο φινάλε είχαμε τον άσημο σέντερ του Κολοσσού Μακ Γκί που σκέπασε τα καλάθια και έκανε τον Χάγκινς να δείχνει πολύ λίγος... Παρόλα αυτά η επιθετική άμυνα της ομάδος και η ενέργεια που έβγαζαν οι παίκτες μας πάνω στο παρκέ ήταν κάτι το εντυπωσιακό που ξεσήκωσε τον κόσμο και τον έκανε να γεμίζει το Παλέ σε κάθε παιχνίδι ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Η επιβλητική νίκη επί του Αρκαδικού(+40) σε συνδυασμό με τις ευχάριστες ευρωπαϊκές παρενθέσεις και ιδιαίτερα τον θρίαμβο μέσα στο Καζάν εκτόξευσε τον ενθουσιασμό στα ύψη και δικαιολογημένα γέννησε προσδοκίες ενόψει της συνέχειας. Ο άνεμος αισιοδοξίας που φυσούσε δυνατά με την έλευση του Λάσκαρη και τα πρώτα νικηφόρα αποτελέσματα όπως φάνηκε στην συνέχεια δεν αξιοποιήθηκαν όπως θα έπρεπε. Οι νίκες με μπαογκ, Λαύριο, Τρίκαλα και Στεάουα στην Ευρώπη δεν συνοδεύτηκαν με καλές εμφανίσεις κάτι όμως που κρύφθηκε λόγω των θετικών αποτελεσμάτων. Και αν η προβληματική εικόνα της ομάδος ως αυτό το σημείο κρυβόταν πίσω από τις νίκες ήρθε το ηχηρό χαστούκι από τον Κόροιβο Αμαλιάδας. Εκεί όπου ο ΑΡΗΣ κέρδιζε 3' πριν την λήξη με 11 πόντους και κατάφερε μέσα σε 2΄ να βρίσκεται στο -4... Ακόμη και κόντρα στην Καβάλα μέσα στο Παλέ έπρεπε να φθάσουμε προς την λήξη του αγώνα για να αισθανθούμε την σιγουριά ότι το παιχνίδι δεν γυρίζει. Το δεύτερο μεγάλο αγωνιστικό χαστούκι αυτή την φορά ήταν Ευρωπαϊκό. Στην Ποντγκόριτσα ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε αγνώριστος πραγματοποιώντας την χειρότερη φετινή του εμφάνιση(μέχρι την περασμένη Τρίτη). Και όμως αυτή η ήττα από την Μπουντούσνοστ ήταν όπως φάνηκε το ηλεκτροσόκ που χρειαζόταν η ομάδα ώστε να πάει να πάρει μια μεγάλη νίκη μέσα στο ΟΑΚΑ διαλύοντας την φιλόδοξη και "ψηλωμένη" φέτος ΑΕΚ μέσα στο σπίτι της! Μια νίκη που μας έκανε να στρογγυλοκαθίσουμε στην 3η θέση και να κοιτάμε τη συνέχεια του πρωταθλήματος έχοντας το πάνω χέρι σε σχέση με τον βασικό μας ανταγωνιστή και παράλληλα να κάνουμε όνειρα για νίκη κόντρα σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό μέσα στο σπίτι τους... Η βαριά ήττα από τον Παναθηναϊκό και η αντιμετώπιση που είχαμε από την διαιτησία μέσα στο ΣΕΦ ως ένα σημείο μας προσγείωσαν και αρχίσαμε αντί να κάνουμε όνειρα να ασχολούμαστε περισσότερο με το τι χρειάζεται ο ΑΡΗΣ για να φθάσει ο ΑΡΗΣ εκεί που τον θέλουμε. Η ευρωπαϊκή πρόκριση στο Last 32 βγαίνοντας πρώτος στον όμιλο σε συνδυασμό με την αγχωτική νίκη επί του Ρεθύμνου και τον θρίαμβο επί της Νεπτούνας μας έκανε για ακόμη μια φορά να αφήσουμε στην άκρη τα όποια προβλήματα με αποτέλεσμα να τελειώσει ο πρώτος γύρος με ένα πικρό αποτέλεσμα στη Ρόδο που μας υπενθυμίζει ότι ακόμη χρειάζεται προσπάθεια μέχρι να αλλάξουμε επίπεδο... Μια γλυκόπικρη γεύση σε αυτόν τον πρώτο γύρο όπως ακριβώς ήταν και η παρουσία της ομάδος μας σε αυτές τις 13 πρώτες αγωνιστικές.
Αυτό που έχει σημασία βλέποντας συνολικά τις πρώτες 13 αγωνιστικές είναι να κοιτάξουμε και τι κάνουν οι υπόλοιπες ομάδες και ιδιαίτερα τις ομάδες που θεωρούμε ανταγωνιστές μας για την 3η θέση. Η ΑΕΚ παρά τα πολλά εσωτερικά προβλήματα και τις αλχημείες στο ρόστερ της δείχνει να βρίσκει τον δρόμο της. Και μόνο ότι έχασε μέσα στην έδρα της από εμάς αλλά αυτή τη στιγμή βρίσκεται από πάνω μας στην βαθμολογία λέει πολλά. Ενώ δεν θα πρέπει να ξεχνάμε και τον συμπολίτη που αν και άρχισε τραγικά πλέον με την απόκτηση του Σχορτσιανίτη έχει κάθε δικαίωμα να βγάζει γλώσσα και να πιστεύει ότι μπορεί να μας προσπεράσει και αυτός... Συμπέρασμα; Όταν συμμετέχεις σε ένα πρωτάθλημα πρέπει πάντα να κοιτάς και τους αντιπάλους. Ο ΑΡΗΣ στον πρώτο γύρο "κάθισε" πάνω στα θετικά αποτελέσματα και σε κάποιες εξαιρετικές εμφανίσεις με αποτέλεσμα να αδιαφορήσει για το τι γίνεται γύρω του αλλά και παράλληλα να μην ασχοληθεί με το πως θα γίνει καλύτερος. Αν λοιπόν από τα τελευταία πολύ άσχημα αποτελέσματα θέλουμε να βρούμε κάτι το θετικό αυτό είναι ότι πλέον οι υπεκφυγές και η ωραιοποίηση των πάντων ανήκουν στο παρελθόν και όλων η προσοχή έχει στραφεί στο πως θα παρουσιαστεί ο ΑΡΗΣ στη συνέχεια πιο δυνατός. Και όταν λέμε όλων εννοούμε όλων. Από τον κόσμο που σταμάτησε να κρύβεται πίσω από το δάχτυλο του και άρχισε να απαιτεί αλλά και από τη διοίκηση και το τεχνικό τιμ που φαίνεται να αντιλαμβάνονται ότι αν δεν αναθεωρήσουν τα πλάνα τους κινδυνεύουν να ακυρώσουν από μόνοι την εξαιρετική προσπάθεια που κάνουν φέτος. Αρχίζοντας με ένα πολύ δύσκολο παιχνίδι στο ΟΑΚΑ κόντρα στον "λαβωμένο" Παναθηναϊκό θα φανεί κατά πόσο υπάρχει η απαραίτητη διάθεση για να αλλάξει την εικόνα του ΑΡΗΣ και να φανεί ετοιμοπόλεμος τώρα που αρχίζει ένας πολύ δύσκολος Β γύρος.
ΥΓ. Τις αναλύσεις για παίκτες και προπονητή τις έχουμε κάνει αμέτρητες φορές μετά τα παιχνίδια. Ότι αδυναμία υπήρχε από την αρχή υπάρχει και μετά από σχεδόν 25 παιχνίδια. Απλά πλέον υπάρχει περισσότερος ρεαλισμός και σχεδόν ο καθένας μπορεί να καταλαβεί τι διορθώνεται "εκ των έσω" και τι όχι.