Μια από τις πιο βαριές εντός έδρας ήττες στην ένδοξη Ευρωπαϊκή ιστορία της ομάδος παρακολουθήσαμε σήμερα σε ένα παιχνίδι που σίγουρα περιμέναμε κάτι παραπάνω. Το ότι η Κίμκι είναι δικαιολογημένα το φαβορί της διοργάνωσης λόγω της ποιότητας των παικτών που διαθέτει είναι κάτι που το ξέραμε από την αρχή παρόλα αυτά όμως έστω για ένα δεκάλεπτο ο ΑΡΗΣ έδειξε ότι μπορούσε να χτυπήσει το παιχνίδι. Όταν λοιπόν από το τραγικό πρώτο δεκάλεπτο που καταφέραμε να ολοκληρώσουμε χωρίς να πετύχουμε ούτε ένα καλάθι αλλά μόνο 4 βολές καταφέρνουμε και κάνουμε ένα επιμέρους σκορ 26-15 στο δεύτερο δεκάλεπτο τότε νομίζω ότι δικαιολογημένα δεν μπορώ να δεχτώ ότι αυτοί οι 25 πόντοι και η γενικότερη εικόνα που είδαμε στο Β ημίχρονο η πραγματική διαφορά μεταξύ των 2 ομάδων. Σίγουρα η Κίμκι έχει πολλές επιλογές ώστε να μην τα περιμένει όλα από 1 ή 2 παίκτες σε αντίθεση με τον ΑΡΗ μας που δεν έχει την πολυτέλεια των επιλογών και ευελπιστεί να πάρει έστω και λίγο από όλους τους παίκτες που θα αγωνιστούν. Όταν λοιπόν Τσαλδάρης και Ντέιβις έχουν μόλις 5 πόντους, σχεδόν όσα και τα λάθη τους και όλη η ομάδα έχει μόλις 1 στα 16 τρίποντα κόντρα στο 53% των Ρώσων στα τρίποντα τότε το σκορ φαντάζει λογικό. Τίποτα δεν δούλεψε σωστά στην επίθεση και κανείς παίκτης εκτός από κάποια ξεσπάσματα του Βεργίνη δεν μπόρεσε να δώσει λύσεις όταν η ομάδα κόλλησε. Φιλότιμη η προσπάθεια του Μόλντροου και του Κεϊρούς αλλά ως εκεί, παραπέρα το χάος... Παρά την 25αρα στο κεφάλι δεν μπορώ να πω ότι νιώθω απογοητευμένος γιατί απέναντι είχαμε πραγματικά μια καλή ομάδα με παίκτες που σούταραν με εκπληκτική αυτοπεποίθηση και δεν συγχωρούσαν ούτε στιγμή αδράνειας της άμυνας μας. Αλλά βλέποντας τον ΑΡΗ του δευτέρου δεκαλέπτου και όλο εκείνο το ξέσπασμα που βασίστηκε στην πολύ καλή άμυνα και σε ωραίους συνδυασμούς με ενέργειες κοντά στο καλάθι και όχι κάποια μακρινά σουτ που συνηθίζουμε μου μένει το παράπονο ότι μπορούσαμε να κοιτάξουμε στα μάτια τον αντίπαλο μας και να κάνουμε την έκπληξη. Βέβαια για να λέμε την αλήθεια σε ένα τέτοιο Παλέ με τον παλμό που είχε η κερκίδα και την ενέργεια που μεταδίδει στην ομάδα κάτι που είδαμε στο δεύτερο δεκάλεπτο όπου  το γήπεδο πήρε φωτιά και το ξέσπασμα κόσμου και ομάδος ήταν ισοπεδωτικό.  Το πρόβλημα είναι στην διάρκεια, εμείς στην κερκίδα την έχουμε την διάρκεια και μπορούμε για πολύ περισσότερο από 40' να βγάζουμε αυτήν την ενέργεια αλλά το θέμα είναι οι παίκτες μας. Εκεί πρέπει να δουλέψει ο Β.Αλεξανδρής όπως και στον τομέα της ψυχολογίας γιατί όταν ο πιο έμπειρος παίκτης της ομάδος σου όπως είναι ο Τσαλδάρης δεν έχει το καθαρό μυαλό και την απαραίτητη ψυχραιμία για να καλμάρει ολόκληρη την ομάδα και να δείξει τον δρόμο προς την νίκη τότε τι να περιμένουμε από τους υπόλοιπους. Χαλάρωσε Δημητράκη, μπορεί να έγινε αρκετός ντόρος γύρω από το όνομα σου αλλά κανείς δεν θα σου ζητήσει τα ρέστα... Μπορεί να αρχίσαμε στραβά αλλά τίποτα δεν έχει χαθεί. Άλλωστε δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι και στην προηγούμενη φάση πάλι με εντός έδρας ήττα ξεκινήσαμε. Ας ελπίσουμε να μας πάει γούρι και τελικά να προκριθούμε!