Το ζεστό χειροκρότημα του κόσμου απόλαυσαν οι παίκτες και το τεχνικό τιμ της ομάδος παρά το γεγονός που και σήμερα μας κέρασαν απογοήτευση με την παρουσία τους πάνω στο παρκέ. Μια κίνηση που χαρακτηρίζει τον κόσμο του ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια σε σημείο που κοντεύουμε να παρεξηγηθούμε. Και μάλλον πρέπει να μας έχουν παρεξηγήσει ακόμη και οι άνθρωποι που αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ μιας και ούτε στο φινάλε της χρονιάς είδαμε κάτι το διαφορετικό. Και όταν λέμε κάτι παραπάνω εννοούμε λίγο μπασκετικό εγωισμό παραπάνω και όχι αυτό το φοβισμένο πρόσωπο που δείχνουμε κάθε φορά συναντάμε έναν δυνατό αντίπαλο.

Και αν κανείς αναρωτιέται τι μπορούσε παραπάνω να κάνει αυτή η ομάδα απέναντι στον Ολυμπιακό τότε απλά θα πρέπει να απομονώσει τα πρώτα 3 λεπτά της 3ης περιόδου εκεί όπου οι παίκτες μας ανέβασαν ταχύτητα, έβγαλαν ενέργεια και έδειξαν αποφασιστικότητα στις κινήσεις τους. Έστω για 3' σταμάτησαν να φοβούνται να σουτάρουν(όπως έκανε σχεδόν σε ολόκληρη την αναμέτρηση ο Γκίκας ), πίεσαν και προσπάθησαν να δηλώσουν παρών. Αυτή λοιπόν η προσπάθεια ήταν καθαρά θέμα πόρωσης της στιγμής ή έμπνευσης από ότι ειπώθηκε στα αποδυτήρια. Αυτή την προσπάθεια θέλει να βλέπει ο οπαδός από τους παίκτες της ομάδος ώστε να αφήσει σε δεύτερη μοίρα το τελικό αποτέλεσμα... Όταν όμως αντί για αυτό βλέπεις παίκτες που δεν τολμάνε να σουτάρουν, που δείχνουν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο και έναν προπονητή που βιάζεται τόσο πολύ να τελειώσει το παιχνίδι που δεν μπαίνει καν στον κόπο να πάρει τάιμ άουτ τότε επιτρέψτε μου να μην ασπάζομαι τα νερόβραστα "παλέψανε τα παιδιά αλλά...".  Όπως ξεκίνησε αγωνιστικά η χρονιά έτσι τέλειωσε. Με την ομάδα να δείχνει καλά στοιχεία αμυντικά αλλά στην επίθεση να ζορίζεται απελπιστικά. Και αν με 60-65 πόντους κερδίζεις κάποιες άλλες κακές ομάδες, τον Ολυμπιακό στην καλή του ημέρα απλά τον περιορίζεις ελαφρώς.  Κάποιες καλές προσωπικές ενέργειες και μερικές εξαιρετικές φάσεις που βγήκαν περνάνε σε δεύτερη μοίρα όταν ο ΑΡΗΣ σε μια σειρά πλέοφς αποκλείεται  χωρίς αντίσταση με συνολική διαφορά 48 πόντων... Ναι ΑΡΗ θυμίσου μια ζωή μαζί σου γιατί το γήπεδο δεν θα μου το κόψει κανείς αλλά αυτή την απογοήτευση δυσκολεύομαι να την χειροκροτήσω. 

Πάει και αυτή η χρονιά, σχεδόν όσο πιο άδοξα μπορούμε. Ζήτημα να μπορούμε να κρατήσουμε 2-3 νίκες από μια σεζόν με περισσότερα από 30 παιχνίδια. Και όταν μιλάμε για μπάσκετ, δηλαδή αυτό που πηγαίνει να δει στο γήπεδο ο κάθε οπαδός τότε καλώς ή κακώς τα οικονομικά, τα διοικητικά, τα δικαστικά και τα λοιπά κομμάτια που αφορούν μια ΚΑΕ μένουν εκτός παρκέ. Εκεί ο ΑΡΗΣ απέτυχε παταγωδός και η 7η θέση στην τελική κατάταξη, δηλαδή μια θέση πιο κάτω από πέρσι είναι η πιο τρανταχτή απόδειξη. Χωρίς καμία αμφιβολία αυτή η ομάδα διαθέτει αρκετό νεανικό ταλέντο και σίγουρα η διοίκηση του κ.Αρβανίτη δεν θυμίζει σχεδόν σε τίποτα το προηγούμενο διοικητικό καθεστώς. Παρόλα αυτά η εικόνα που βγαίνει προς τα έξω με τις δημόσιες τοποθετήσεις των μελών της διοίκησης δεν στέλνει κάποιο αισιόδοξο μήνυμα για την επόμενη χρονιά. Όπως και να ναι τα πράγματα και την νέα αγωνιστική σεζόν θα είμαστε εκεί και θα περιμένουμε το θαύμα...

Η νίκη και η ήττα, η επιτυχία και η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και όπως όταν κερδίζει η Αρειανάρα μας χαιρόμαστε έτσι στις "στραβές" στεναχωριόμαστε. Κάθε λογικός οπαδός-φίλαθλος που παρακολουθεί από κοντά την αγαπημένη του ομάδα το γνωρίζει αυτό και ως ένα σημείο είναι συμβιβασμένος με αυτή την κατάσταση. Αυτό όμως που κανείς δεν μπορεί να το δεχθεί είναι να σου στερούν ακόμη και την ελπίδα για τη νίκη και στην περίπτωση του μπασκετικού ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια δυστυχώς όταν απέναντι μας έχουμε τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό αυτή η ελπίδα για τη νίκη σχεδόν εξαλείφεται. 

Το χειρότερο από όλα είναι ότι αυτήν την ελπίδα δεν μας την στερεί ο αντίπαλος επειδή είναι ανίκητος, ούτε κάποια "παράγκα" αλλά αυτή η μίζερη νοοτροπία που έχει ριζώσει εδώ και περίπου 6-7 χρόνια στην ομάδα. Ακόμη την χρονιά που ο ΑΡΗΣ βγήκε δεύτερος στο πρωτάθλημα με τον Α.Ματζόν στον πάγκο ανυψώσαμε τόσο πολύ τους αντιπάλους μας με αποτέλεσμα παρά το πλεονέκτημα έδρας να αποκλειστούμε από τον Ολυμπιακό. Η κατηούσα πορεία του ΑΡΗ συνεχίστηκε σε τέτοιο βαθμό όπου οι προπονητές μας έφθασαν στο σημείο να μιλάνε για παιχνίδι προπονητικού χαρακτήρα και να θέτουν ως στόχους στα παιχνίδια με τους "μεγάλους" της Αθήνας την καλή εμφάνιση και τις εμπειρίες(από διασυρμούς?!?) των παικτών μας. Λογική συνέπεια ακόμη και όταν οι αντίπαλοι μας ρίχνουν αισθητά το μπάτζετ, βρίσκονται σε κακή ημέρα ή λείπει η μισή ομάδα λόγω τραυματισμών εμείς να αδυνατούμε να κερδίσουμε, όπως ακριβώς έγινε στο παιχνίδι του Β γύρου με τον Ολυμπιακό. Αυτή λοιπόν η κατάσταση μπορεί να εδραιώθηκε με την διοίκηση των νοικυραίων  της ΚΑΕ αλλά όπως φαίνεται βολεύει τους πάντες. Μάλιστα έχει περάσει σε τέτοιο βαθμό στους παίκτες μας που το μόνο άγχος που έχουν πλέον σε αυτά τα παιχνίδια είναι να μην ρεζιλευτούν όπως στον τελικό του κυπέλλου ή στον αγώνα της Δευτέρας στο ΣΕΦ. Τώρα που αγωνιζόμαστε και εντός έδρας μια 15άρα στο κεφάλι είναι αξιοπρεπής, ενώ ήττα με μονοψήφιο αριθμό διαφοράς είναι σχεδόν νίκη. Φυσικά και δεν φταίνε οι παίκτες μας για αυτό το κατάντημα. Άλλοι είναι αυτοί που βάζουν τους στόχους της χρονιάς, άλλοι είναι αυτοί που χαμογελάνε ή σφυρίζουν αδιάφορα όταν ο ΑΡΗΣ εξευτιλίζεται.

Και μέσα σε όλο αυτό κλίμα ενόψει και του επίσημου φινάλε ακόμη μιας μαύρης χρονιάς ήρθε η δημοσίευση του πλάνου βιωσιμότητας. Μια εξαιρετική κίνηση που θα μου επιτρέψετε όμως να πω ότι μπήκε και αυτή στο τσουβάλι με τα αποτυχημένα επικοινωνιακά τρικ της διοίκησης. Η σχετική ανακοίνωση της ΚΑΕ θα έπρεπε να έχει τίτλο "Μην γκρινιάζεις Αρειανέ γιατί πλέον έχεις πλάνο βιωσιμότητας", γιατί αυτό ήταν το μήνυμα που πέρασε τόσο με την συγκεκριμένη ενέργεια όσο και με τις δηλώσεις των μελών της διοίκησης. Οικονομικό και αγωνιστικό είναι 2 διαφορετικά κομμάτια οπότε το να πεις ότι στο ένα πετύχαμε αλλά στο άλλο αποτύχαμε δεν είναι κακό και θα εκτιμηθεί. Το ότι οι αγωνιστικοί στόχοι μας από ένα βήμα παραπάνω σε σχέση με πέρσι, δηλαδή έστω 5ος έγινε ξαφνικά 6η θέση είναι από αυτά που προσβάλλουν την νοημοσύνη μας. Αφού δεν μας είπαν ότι στόχος ήταν η είσοδος στο TOP 8 της Basket League μάλλον θα πρέπει να πούμε ευχαριστώ... Όπως και να έχει η θέση μας είναι στο Παλέ, ακόμη και αν πρόκειται για μια σεμνή τελετή λήξης μιας μαύρης χρονιάς. Το αν κάνουμε λάθος και παίκτες και προπονητής έχουν διάθεση να καθυστερήσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους θα φανεί στο γήπεδο.

ΥΓ. Η κριτική δεν είναι πάντα υποκινούμενο προϊόν που εξυπηρετεί "σκοτεινά συμφέροντα" και ούτε αποσκοπεί στην απόλυτη ισοπέδωση.Η νίκη και η ήττα, η επιτυχία και η αποτυχία είναι μέρος του παιχνιδιού και όπως όταν κερδίζει η Αρειανάρα μας χαιρόμαστε έτσι στις "στραβές" στεναχωριόμαστε. Κάθε λογικός οπαδός-φίλαθλος που παρακολουθεί από κοντά την αγαπημένη του ομάδα το γνωρίζει αυτό και ως ένα σημείο είναι συμβιβασμένος με αυτή την κατάσταση. Αυτό όμως που κανείς δεν μπορεί να το δεχθεί είναι να σου στερούν ακόμη και την ελπίδα για τη νίκη και στην περίπτωση του μπασκετικού ΑΡΗ εδώ και αρκετά χρόνια δυστυχώς όταν απέναντι μας έχουμε τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό αυτή η ελπίδα για τη νίκη σχεδόν εξαλείφεται. 

Σάκος του μποξ αποδείχθηκε για ακόμη ένα παιχνίδι ο ΑΡΗΣ μας που με εμφανίσεις σαν και αυτές η ζημία που γίνεται στο γόητρο του κόσμου του ΑΡΗ είναι τεράστια παρά τα όσα ελαφρυντικά και αν ψάξει κανείς να βρει για τον Μ.Μίνιτς και τους παίκτες του. Σε λιγότερο από μιάμιση ώρα,(που πιθανόν να αποτελεί και ρεκόρ για συνολική διάρκεια αγώνα μπάσκετ) ο  Ολυμπιακός κατάφερε να μας διασύρει με συνοπτικές διαδικασίες. Η ήττα από τον Κολοσσό Ρόδου σήμαινε πρόωρες διακοπές και 2 παιχνίδια βάσανο για κάθε Αρειανό, με το ένα από τα δύο να ολοκληρωθήκε με τον χειρότερο(?) δυνατό τρόπο πριν από λίγο όπως σωστά αποτυπώνει και το τελικό σκορ.

Μια ομάδα καλοδουλεμένη που αγωνίζεται χωρίς πίεση για το τελικό αποτέλεσμα προσπαθεί να παίξει το παιχνίδι της ανεξάρτητα από τον αντίπαλο. Σήμερα από τα πρώτα 3' της αναμέτρησης ήταν ολοφάνερο ότι οι παίκτες μας δεν ήταν συγκεντρωμένοι και είχαν άλλα στο μυαλό τους. Κακή κυκλοφορία της μπάλας στην επίθεση με αποτέλεσμα να γίνονται πολλές προσωπικές ενέργειες υπό δύσκολες συνθήκες και μακρινά σουτ υπό τον φόβο της λήξης του χρόνου των 24'' . Ενώ στην άμυνα τα πράγματα ήταν ακόμη χειρότερα. Σχεδόν όλα τα μακρινά σουτ των παικτών του Ολυμπιακού από το ξεκίνημα του αγώνα έγιναν χωρίς την παραμικρή πίεση. Λογική συνέπεια με το που άρχιζαν να μπαίνουν τα ελεύθερα σουτ το παιχνίδι θα ξέφευγε. Εκεί βέβαια όπως αμέτρητες φορές έχουμε πει κατά το παρελθόν πρέπει να έχεις στον πάγκο έναν σοβαρό προπονητή, ικανό να τραβήξει τα λουριά να ηρεμήσει τον κάθε Μποχωρίδη, να εξηγήσει στον Γκίκα ότι όταν σε μαρκάρουν 5 μέτρα πίσω σουτάρεις, να δώσει έναν ρόλο στον Μούρτο και τον Λαρετζάκη και να προσπαθήσει να διορθώσει κάτι σε αυτό το χάλι. Αντιθέτως όπως είδαμε και στον τελικό του κυπέλλου ο Μ.Μίνιτς ήταν απλός θεατής... Τώρα βέβαια όταν ολόκληρη τη χρονιά δεν μπορούν οι παίκτες σου να κατανοήσουν πότε πρέπει ή δεν πρέπει να κάνουν φάουλ στα τελευταία δευτερόλεπτα ενός αγώνα λογικό είναι κάθε οδηγία στα σκουπίδια. Μοναδικός διασωθέντας ο Πελεκάνος που ήταν απελπιστικά μόνος του.

Κάπως έτσι θα μαζευτούμε την Πέμπτη το απόγευμα για την σεμνή τελετή λήξης μιας μαύρης χρονιάς που αρκετοί συνΑρειανοί μας προσπαθούν να μας πείσουν ότι το πρόσημο είναι θετικό και ότι πρέπει να είμαστε χαρούμενοι. Η απλή λογική λέει ότι ανεξάρτητα από το πλάνο που θα οργανώσεις σε οικονομικό επίπεδο αυτό αποκλείεται να περιλαμβάνει αγωνιστικά βήματα προς τα πίσω. Και αν ο περσινός 6ος ΑΡΗΣ που κατέληξε φέτος 7ος δεν είναι βήμα προς τα πίσω τότε τι είναι;  Και φυσικά η 7η θέση μπορεί να φάνηκε ότι προήλθε από το τρίποντο του Παπαντωνίου στην Ρόδο αλλά η αλήθεια είναι ότι συνολικά ο ΑΡΗΣ από την αρχή της χρονιάς έδειξε τρομερή αστάθεια και τάσης αυτοκτονίας που ίσως τελικά να πήραμε αυτό που αξίζουμε. Όταν λοιπόν καταλήγεις 7ος και δηλώνεις ικανοποιημένος τότε μην απορείς για τις 30αρες στο κεφάλι. 

ΥΓ. Τελικά έτσι όπως το πάμε το πράγμα σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ στο τέλος θα μας καταντήσουν να γίνουμε οι πρώτοι οπαδοί παγκοσμίως που θα βγούμε στον δρόμο να πανηγυρίσουμε αντί για κάποια σπουδαία πρόκριση, κατάκτηση τίτλου, θριαμβευτική νίκη την επίτευξη κάποιας σπουδαίας εμπορικής συμφωνίας...

Τελικά το συμπέρασμα που βγαίνει από την φετινή χρονιά είναι ότι ο μπασκετικός ΑΡΗΣ αποτελεί ίσως την μεγαλύτερη μπασκετική σχολή της σύγχρονης εποχής! Προπονητές που θέλουν να γεμίσουν το βιογραφικό τους ή να επανέλθουν στην ενεργό δράση, νεαροί που θέλουν να κάνουν τα πρώτα τους βήματα ή τραυματίες που θέλουν να ξαναβρούν τα πατήματα τους καθώς και παράγοντες χωρίς χρήμα και εμπειρία μαθαίνουν τα μυστικά του μπάσκετ μέσα από τον ΑΡΗ μας. Έτσι μάλλον δικαιολογείται και η ατάκα που τα τελευταία χρόνια μας έχει στοιχειώσει "Μπορεί να χάσαμε σήμερα αλλά οι παίκτες πήραν ένα σπουδαίο μάθημα...".

Τα μαθήματα δεν τελειώνουν στην Ρόδο μιας και θα συνεχιστούν σήμερα και την Πέμπτη σε ΣΕΦ και Παλέ αντίστοιχα. Ο Μ.Μίνιτς και οι παίκτες του όπως τα κατάφεραν θα αντιμετωπίσουν στα πλέιοφ τον Ολυμπιακό σε μια σειρά αγώνων που δεν χωράει και πολύ συζήτηση. Αν μάλιστα σκεφτεί κανείς ότι ο ΑΡΗΣ δεν κατάφερε να κερδίσει τον χειρότερο Ολυμπιακό(λόγω απουσιών) όλων των εποχών στον αγώνα του Β γύρου παρόλο που ήταν μπροστά για σχεδόν 35' τότε τι να περιμένει σε αυτά τα παιχνίδια όπου ο αντίπαλος μας είναι σχεδόν πλήρης και έχει επικεντρώσει όλο του το ενδιαφέρον στην κατάκτηση του πρωταθλήματος. Θα παλέψουμε, θα προσπαθήσουμε, ίσως να αντισταθούμε και λίγο αλλά ως εκεί... Και αυτό όσο και να διαφωνούν αρκετοί δεν οφείλεται αποκλειστικά στα μπάτζετ και στην διαφορά ποιότητα αλλά στην νοοτροπία που έχει καλλιεργηθεί εδώ και χρόνια που ακόμη και με τα δεύτερα να κατέβουν Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός το παιχνίδι θα είναι ντέρμπι και πιθανόν στο τέλος να χάσουμε αφού θα ξεχάσουν οι παίκτες μας να κάνουν φάουλ...

Πιθανόν το προτελευταίο παιχνίδι της χρονιάς και όπως γίνεται σε όλα τα σχολεία έτσι και στο δικό μας οι μαθητές θα έχουν το μυαλό τους στα μπάνια. Τουλάχιστον ας ελπίσουμε να μην δούμε φαινόμενα σαν και αυτά του τελικού που ακόμη δεν μπορούμε να τα ξεχάσουμε. Όσο για τη διοίκηση, πολύ σύντομα θα φανεί αν αυτά τα 2 χρόνια τα πήρε τα μαθήματα της ή θα μείνει μετεξεταστέα...

"Πυροτέχνημα" τελικά αποδείχθηκε το φορμάρισμα της ομάδος όπου στο πιο κρίσιμο παιχνίδι των τελευταίων αγωνιστικών επέστρεψε στις μέτριες εμφανίσεις και γνώρισε οδυνηρή ήττα από τον αδιάφορο Κολοσσό. Ένα αποτέλεσμα που σε συνδυασμό με τα υπόλοιπα μας οδηγούν στην 7η θέση και μας στέλνουν στο ΣΕΦ και στον Ολυμπιακό με ότι αυτό συνεπάγεται για τις ελπίδες μας στα πλέιοφς. Μια εξέλιξη που δικαιολογημένα μας γεμίζει με απογοήτευση και αναγκαστικά μας ωθεί να σκεφτόμαστε και πάλι όλα τα λάθη που έγιναν από την αρχή της χρονιάς.

Μπορεί η ομάδα μας να μπήκε δυνατά και να έδειξε ότι ήρθε αποφασισμένη να πάρει την πολύτιμη νίκη αλλά από το πρώτο δεκάλεπτο φάνηκα τα πρώτα αρνητικά δείγματα γραφής μιας και παρόλο που ήμασταν μπροστά στην επίθεση υπήρχε πρόβλημα. Η πολυφωνία στην επίθεση που ήταν και το στοιχείο που είχε αλλάξει τις τελευταίες αγωνιστικές στον τρόπο παιχνιδιού μας σήμερα δεν υπήρχε με αποτέλεσμα σχεδόν όλο το επιθετικό βάρος να πέσει στους  Μποχωρίδη, Πελεκάνο και Βεζένκοφ που πέτυχαν τους 51 από τους 69 πόντους της ομάδος. Ενώ από τους υπόλοιπους προσπάθησαν οι Χαρίσης και Μούρτος χωρίς όμως να κάνουν την διαφορά. Αν και δεν υπήρχε πλήρη τηλεοπτική κάλυψη πέρα από κάποια αποσπασματικές συνδέσεις που έκανε το Novasports ώστε να έχουμε ξεκάθαρη εικόνα, απορίας άξιο είναι το γιατί ο καλύτερος παίκτης του γηπέδου σύμφωνα με την στατιστική όπως ήταν ο Βεζένκοφ αγωνίστηκε μόλις 21΄ σε ένα παιχνίδι όπου ο ΑΡΗΣ δεν είχε τις επιθετικές λύσεις των προηγούμενων αγωνιστικών. Από την άλλη όπως φάνηκε σε όλα τα γήπεδα σήμερα αδιάφορες ομάδες δεν υπήρχαν και ο Κολοσσός έκανε αυτό που οφείλει να κάνει κάθε ομάδα που σέβεται τους οπαδούς και την ιστορία της.  Και παρόλο που από το +8 βρέθηκε στο -2 λίγο πριν την λήξη του αγώνα τελικά χάρη στο τρίποντο του Νώντα Παπαντωνίου 1'' πριν την λήξη του αγώνα πήρε την νίκη. Ένας Παπαντωνίου που όπως και στο Παλέ έτσι και στην Ρόδο ήταν ο καλύτερος παίκτης του Κολοσσού. Ένας παίκτης τον οποίο έχουμε αναφέρει αρκετές φορές μέσα από το PlanetARIS.gr τα τελευταία 2 χρόνια όταν η δικαιολογία για το απαγορευτικό μεταγραφών της FIBA αρχίζει και κουράζει. 4η γεμάτη χρονιά στην Α1 για τον 23χρονο παίκτη με τις 2 προηγούμενες στο Περιστέρι να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο και κατέληξε στον Κολοσσό. Όταν οι φωστήρες του τεχνικού τιμ της ΚΑΕ αποφάσισαν να αφήσουν την ομάδα με λιγότερους περιφερειακούς παίκτες, χωρίς ούτε έναν από αυτούς στους οποίους βασίστηκαν να έχουν στο βιογραφικό τους τον χρόνο συμμετοχής που έχει ο νεαρός αθλητής στην Α1.

Κατάρα έχει πέσει στον σύλλογο και όλα μας πάνε στράβα μπορεί να πει κάποιος ή απλά ότι θερίζουμε ότι σπείραμε το καλοκαίρι όπου γίνεται ο σχεδιασμός της ομάδος... Μπορεί αγαπημένες ατάκες των προπονητών και των διοικήσεων να είναι "στο τέλος κάνουμε ταμείο", "να μας κρίνετε στο τέλος", "στα πλέιοφς θα δείξουμε", κτλ κτλ αλλά η σταθερότητα και η αγωνιστική αξιοπιστία είναι ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία μιας σωστής επαγγελματικής ομάδος. Πέρσι που τόσο πολύ ανεβάσαμε την ομάδα μας για τις εμφανίσεις της στους αγώνες με τον Πανιώνιο προσπεράσαμε με τεράστια ευκολία μια μίζερη χρονιά που αν δεν μας ευνοούσαν τα άλλα αποτελέσματα και δεν ήταν σωστός ο Πανιώνιος στην Πάτρα θα καταλήγαμε έβδομοι όπως φέτος που οι συγκυρίες μας τα χάλασαν. Έτσι λοιπόν φέτος σύμφωνα με την εικόνα που δείξαμε ολόκληρη την χρονιά ο ΑΡΗΣ μάλλον για την 7η θέση αξίζαμε μιας και όλες οι ομάδες που μας προσπέρασαν και ιδιαίτερα οι Πανιώνιος, μπαογκ και ΑΕΝΚ από την αρχή έδειξαν ένα σαφώς καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο. Ο ΑΡΗΣ οφείλει να παλέψει τα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να περιμένουμε και κάτι καλύτερο από κάποια "τιμητική εμφάνιση". Τουλάχιστον τώρα που καταλήξαμε έβδομοι ας σταματήσουν τα παραμύθια στην ΚΑΕ περί στόχων που παρουσιάζονται όπως βολεύει και πλάνων με μακρινό χρονικό ορίζοντα και ας κοιτάξουν σε αυτό το αστείο πρωτάθλημα να παρουσιάσουν μια ομάδα που τουλάχιστον να μην πληγώνει τον Αρειανό, όπως τον πλήγωσε σήμερα...

ΥΓ1. Τώρα δηλαδή ο Μίνιτς δεν κάνει καλή δουλειά και φεύγει;

ΥΓ2. Παρακαλούμε τους αμέτοχους-μετόχους αφού αποφάσισαν να ανοίξουν το στοματάκι τους και να "πιαστούν" με τον έναν και συγκεκριμένο όπου όλοι οι παράγοντες του ΑΡΗ έχουν κάτι να πουν να μας εξηγήσουν για τα χρέη της ΚΑΕ, τον Γ.Δαμιανίδη και την συμμετοχή τους στις "πετυχημένες" διοικήσεις της ΠΑΕ που στήριξαν.

Χωρίς να μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα ότι οι τελευταίες συνεχόμενες νίκες που συνδυάστηκαν με καλές εμφανίσεις οφείλονται στο ότι η ομάδα βρήκε την χημεία της ή στο momentum και την δυναμικότητα των αντιπάλων αλλά ενόψει της σημερινής κρίσιμης αναμέτρησης μπορώ να πω ότι ύστερα από πάρα πολύ καιρό οι παίκτες του Μ.Μίνιτς μου βγάζουν μια σιγουριά για τη νίκη. Κάτι που είναι πάρα πολύ σημαντικό αν σκεφτεί κανείς ότι τα τελευταία 2 χρόνια ήταν πάρα πολλές οι φορές που μέσα στο γήπεδο διαψευθήκαμε. Από πέρσι παιχνίδια κρίσιμα όπως το αντίστοιχο τελευταίο παιχνίδι με τον Ίκαρο Καλλιθέας που ο ΑΡΗΣ έχασε με κατεβασμένα χέρια χωρίς να κρατήσει τη διαφορά, μέχρι και φέτος όπου σε αγώνες μέσα στο Παλέ κόντρα στον μπαογκ, τον Απόλλων Π. και τον Κολοσσό όπου γνωρίσαμε οδυνηρές ήττες κόντρα στα προγνωστικά. Όποτε και μόνο που αυτή η ομάδα με τις εμφανίσεις της το τελευταίο χρονικό διάστημα έχει αρχίσει να πείθει είναι κάτι το αξιοσημείωτο.

Ή καλή χημεία της ομάδος όπως και το φορμάρισμα είναι κάτι που πρέπει να αποδεικνύεται κάθε αγωνιστική πάνω στο παρκέ. Έτσι και σήμερα σε περίπου 6 ώρες περιμένουμε να δούμε τους παίκτες μας να κάνουν το καθήκον τους απέναντι σε μια από τις πιο αδιάφορες ομάδες του πρωταθλήματος τη δεδομένη χρονική στιγμή. O Κολοσσός αν και αποδείχθηκε ιδίως στον Β γύρο αρκετά δυνατός, με αποκορύφωμα την νίκη επί του Πανιωνίου μέσα στο Βενετόκλειο δεν νομίζω οι παίκτες του σήμερα να μπορέσουν να είναι συγκεντρωμένοι. Άλλωστε όπως είδαμε και τα Τρίκαλα πρόσφατα που επίσης δεν είχε κάποιο κίνητρο το πιο πιθανό είναι άπαντες να έχουν το μυαλό τους στις καλοκαιρινές διακοπές τους. Αντιθέτως με τους παίκτες μας που ανεβάζουν διαρκώς στροφές και δείχνουν να το απολαμβάνουν ολοένα και περισσότερο. Και όταν έχουμε ως σημείο αναφοράς την φυγή του Γ.Αθηναίου δεν έχει να κάνει με το πόσο καλός ή όχι ήταν ο παίκτης(που χωρίς αμφιβολία πρόσφερε τα μέγιστα) αλλά έχει να κάνει με τον πιο ενεργό ρόλο που απόκτησαν σχεδόν όλοι οι παίκτες μας στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδος. Εκεί είναι που ο ΑΡΗΣ έχει βελτιωθεί σημαντικά και οι αριθμοί το αποτυπώνουν ξεκάθαρα. Άρα όταν φεύγει ο πρώτος σκόρερ της ομάδος και η επίθεση σου αντί να πατώσει βελτιώνεται σημαντικά τότε το πρόβλημα ήταν καθαρά θέμα χημείας και ρόλων στην ομάδα.  Αρκεί φυσικά όλο αυτό που παρακολουθούμε τις τελευταίες αγωνιστικές από τους παίκτες μας να μην είναι ένα απλό ξέσπασμα αλλά μια διαρκής αγωνιστική άνοδο που θα έχει και συνέχεια.

Η έκτη ή πέμπτη θέση που διεκδικούμε σήμερα σίγουρα δεν ψήνει κανέναν σαν στόχο. Από την άλλη όμως ο κυνισμός δεν ταιριάζει στον Αρειανό και αν μέσω της κατάκτησης μιας καλύτερης θέσης υπάρχει η ελπίδα στα πλέιοφς να βγει κάτι καλύτερο όπως είναι η είσοδος στην πρώτη 4αδα τότε δεν βλέπω τον παραμικρό λόγο να απαξιώνουμε αυτή την προσπάθεια. Ενώ θα πρέπει να έχουμε πάντα στην άκρη του μυαλού μας ότι αυτές τις πολύ δύσκολες εποχές για ολόκληρο τον σύλλογο ένα καλό φινάλε στο μπασκετικό τμήμα μπορεί να φέρει κόσμο στο γήπεδο και να ενεργοποιήσει εξωδιοικητικούς παράγοντες ενόψει της νέας σεζόν όπου λόγω του υποβιβασμού του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ θα έχει ιδιαίτερη σημασία. Για αυτό λοιπόν νίκη σήμερα και συνεχίζουμε δυνατά στα πλέιοφς!

Σκορ και θέαμα πρόσφερε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στους περίπου 2500 φίλους της ομάδος που βρέθηκαν στο Αλεξάνδρειο σήμερα το απόγευμα. Με μια εκρηκτική εμφάνιση που δεν άφησε κανένα περιθώριο στα αδιάφορα Τρίκαλα και προσφέροντας εξαιρετικές φάσεις σε αρκετές στιγμές του αγώνα έκανε το πρώτο βήμα για την κατάκτηση της 6ης θέσης. Μάλιστα μετά την οριακή νίκη του Ηλυσιακού επι του μπάογκ και την ήττα του Πανελευσινιακού που την επόμενη αγωνιστική υποδέχεται την ΑΕΝΚ η 5η θέση μοιάζει να έρχεται πιο κοντά. 

Η μεταμόρφωση της ομάδος μετά την φυγή του Αθηναίου όπως φάνηκε και σήμερα δεν είναι ένα πυροτέχνημα αλλά αποτέλεσμα της δουλειάς και της καλύτερης χημείας που παραδόξως απόκτησε η ομάδα. Ο Μποχωρίδης μοιάζει να έγινε απότομα από φοβισμένο παιδάκι τσαμπουκαλεμένος άνδρας, ο Γκίκας εκμεταλλεύεται ολοένα και περισσότερο τον αυξημένο χρόνο συμμετοχής που παίρνει στα τελευταία παιχνίδια ενώ ο Μ.Μίνιτς φαίνεται να έχει καθιερώσει το παιχνίδι με ψηλό σέντερ με τις ημέρες όπου ο Ασημακόπουλος αγωνιζόταν σαν 5αρι για σχεδόν 30' να  ανήκουν οριστικά στο παρελθόν. Ο Πελεκάνος και ο Βεζένκωφ παραμένουν σταθερή αξία και οι Χαρίσης, Σαρικόπουλος και Μούρτος δίνουν ολοένα και περισσότερα στην ομάδα. Όλα μοιάζουν ιδανικά για την ομάδα που καθώς πλησιάζουμε στα πλέιοφς φορτσάρει ολοένα και περισσότερο. Με 6 ξένους παρουσιάστηκαν σήμερα τα Τρίκαλα κάτι που δείχνει για ακόμη μια φορά ότι το επίπεδο του Ελληνικού πρωταθλήματος είναι τόσο χαμηλό που οι ξένοι όχι μόνο δεν κάνουν την διαφορά όσο κάποτε αλλά μπορεί να ξευτελιστούν από μια σχεδόν αμιγώς Ελληνική ομάδα μέτριων δυνατοτήτων όπως είναι ο φετινός ΑΡΗΣ.  MVP της αναμέτρησης ο Μποχωρίδης που πέρα από τους 20 πόντους με εξαιρετικά ποσοστά είχε 4 ριμπάουντ, 3 ασιστ και 1 κλέψιμο. Μάλιστα πρόσφερε και 2 ξεχωριστές στιγμές στον αγώνα, την μια με ένα δυναμικό κάρφωμα μέσα στην φάση και ένα φόλοου με το ένα χέρι καθώς έληγε ο χρόνος! Αντίπαλο στις θεαματικές φάσεις του αγώνα βρήκε στο πρόσωπο του Σπ.Μούρτου που έκανε το εντυπωσιακό άλεϊ ουπ μαζί με τον Γκίκα. Λαρετζάκης, Τσακαλέρης και Χάντ πήραν χρόνο συμμετοχής χωρίς να δείξουν τίποτα το ιδιαίτερο.

Καθημερινή εργάσιμη ημέρα έγινε ο αγώνας μετά από σχεδόν 3 εβδομάδες αδράνειας και πίκρας λόγω των ποδοσφαιρικών εξελίξεων. Οι 2500 φίλοι της ομάδος που ήρθαν στο γήπεδο σήμερα έστειλαν το μήνυμα τους στην διοίκηση και τους μετόχους της ΚΑΕ. Ένα κλικ παραπάνω χρειάζεται για να επιστρέψει ο κόσμος για τα καλά στο Παλέ. Οι τραγικές συγκυρίες στο ποδόσφαιρο μπορεί να λειτουργήσουν θετικά στο  μπασκετικό τμήμα αλλά μόνο εφόσον ο κόσμος πεισθεί ότι κάτι θετικό πάει να γίνει. Και όταν λέμε θετικό δεν εννοούμε τα 5 χρόνια φαγούρας που ανέφερε την περασμένη εβδομάδα ο κ.Γαλιλαίας αλλά μια αξιοπρεπής αγωνιστικά ομάδα που σε αυτό το δύσμοιρο ταλαίπωρο πρωτάθλημα των φτωχών να μην κοιτάει πως θα ανέβει από την 10η θέση ψηλότερα αλλά θα έχει μια σταθερή καλή πορεία από την αρχή της χρονιάς. Τώρα το αν αυτό συνδυαστεί με την εκτροφή ταλέντων ή με την έλευση ποιοτικών ξένων είναι μια λεπτομέρεια. Ο κόσμος του ΑΡΗ χρειάζεται χαρές και αυτή τη στιγμή μόνο το μπάσκετ μπορεί να του τις προσφέρει.

ΥΓ. Οι κακές γλώσσες μετά την έξωση στον Λαρετζάκη για την οποία υπήρχε επίσημη διάψευση από την ΚΑΕ συνεχίζουν με νέα "ευρήματα". Αυτή την φορά  σειρά έχουν και πάλι τα παιχνίδια των μάνατζερ που γίνονται στην πλάτη του ΑΡΗ  με αποτέλεσμα τον παραγκωνισμό του Ε.Τσακαλέρη που "κλωτσάει" στην ανανέωση του συμβολαίου. 

Μετά από διακοπή σχεδόν 3 εβδομάδων για χάρη των "μεγάλων" της Αθήνας το πρωτάθλημα συνεχίζεται και ο ΑΡΗΣ μας επιστρέφει στο κυνήγι της έκτης θέσης. Μια θέση που θα μας επιτρέψει να αποφύγουμε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό στα πλέιοφς και το δικαίωμα να διεκδικήσουμε το κάτι παραπάνω απέναντι σε σαφώς πιο βατούς αντιπάλους όπως είναι ο Πανιώνιος και ο μπαογκ.  Τα αποτελέσματα ως τώρα έχουν έρθει ιδανικά και από εκεί που ήμασταν 10οι πιάσαμε την 6η θέση, ενώ υπάρχει και το σενάριο που συγκεντρώνει αρκετές πιθανότητες στο οποίο καταλήγουμε στην πέμπτη θέση.

Όλα όμως τα παραπάνω θα πρέπει από την θεωρία να εφαρμοσθούν στην πράξη και για να γίνει αυτό θα πρέπει σήμερα απέναντι στα Τρίκαλα στο Παλέ και την επόμενη αγωνιστική στη Ρόδο ο ΑΡΗΣ να πάρει το ροζ φύλλο αγώνα. Η ομάδα του Μ.Μινιτς μετά την φυγή του Αθηναίου αντί να δείξει σημάδια αποσύνθεσης έβγαλε μια ωριμότητα πάνω στο παρκέ που εξέπληξε άπαντες. Η βελτίωση της ομάδος είναι εμφανής σε όλες σχεδόν τις στατιστικές κατηγορίες και αυτό που μένει να φανεί είναι αν αυτή η διακοπή θα κόψει το ρυθμό μας ή αν ο ΑΡΗΣ έστω στο τέλος βρήκε την κατάλληλη χημεία ως ομάδα. Ο Μίνιτς όλο αυτό το διάστημα προσπάθησε να κρατήσει τους παίκτες του σε εγρήγορση με φιλικά και συχνές προπονήσεις. Τα φιλικά με Μαχητές Πεύκων και ΚΑΟΔ διατήρησαν την ομάδα σε αγωνιστικούς ρυθμούς και επέτρεψαν στην ομάδα να δουλέψει πάνω στις αδυναμίες της. Τα Τρίκαλα από την άλλη είναι μια από τις πιο αδιάφορες ομάδες του πρωταθλήματος τη δεδομένη χρονική στιγμή. Ο στόχος της σωτηρίας επιτεύχθει ενώ η είσοδος στα πλέιοφς δεν είναι εφικτή. Μάλιστα στο τελευταίο παιχνίδι κόντρα στον Πανελευσινιακό φάνηκε ότι οι σημερινοί αντίπαλοι μας μετρούν τις ημέρες για την λήξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων και την έναρξη των διακοπών τους. Όπως και να έχει ο ΑΡΗΣ περιθώρια για να υποτιμήσει αντίπαλο δεν έχει, οπότε περιμένουμε να δούμε έναν σοβαρό ΑΡΗ που θα ανεβάζει στροφές όσο οδεύουμε στα πλέιοφς.

Πέμπτη 18.00 ορίστηκε το παιχνίδι... Μετά από σχεδόν 3 εβδομάδες διακοπής ώστε να μην ζοριστούν Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός ενόψει Ευρωλίγκας(κάτι που γίνεται μόνο στην Ελλάδα), οι φωστήρες του ΕΣΑΚΕ αντί να ορίσουν τα παιχνίδια το Σ/Κ που δεν έχει καν ποδοσφαιρικούς αγώνες τα έβαλαν καθημερινή... Και μετά απορούμε γιατί τα γήπεδα του μπάσκετ έχουν αδειάσει. Όχι ότι θα μας εμποδίσει να βρεθούμε στο πλευρό της αγαπημένης μας ομάδος αλλά αντί για εμπόδια καλό είναι αυτοί που υποτίθεται ότι υπηρετούν το άθλημα να διευκολύνουν τον κόσμο. Όλοι στις 18.00 στο Παλέ!

ΥΓ. Και μόνο η αναφορά στην απουσία των Πουλιανίτη και Μήτογλου από τον Μίνιτς προκαλεί γέλιο. Ζήτημα αν οι 2 παίκτες έχουν συνολικά 1΄μ.ο. συμμετοχής...

Με αφορμή τα τελευταία θετικά αποτελέσματα που σε συνδυασμό με τα βολικά αποτελέσματα των ανταγωνιστών μας, μας έχουν δώσει προβάδισμα για την κατάκτηση της 6ης θέσης θα ασχοληθούμε με τον αγώνα οικονομικής εξυγίανσης που γίνεται από τους ανθρώπους της ΚΑΕ και το πως αυτό το πλάνο πρέπει να αρχίζει και να τελειώνει εντός παρκέ. Ναι μεν οι χαμηλοί τόνοι(ή στόχοι) δεν επιβαρύνουν διοικούντες, προπονητές και παίκτες με επιπρόσθετο άγχος παρόλα αυτά συνθέτουν μια εικόνα που αρκετά συχνά φαντάζει μίζερη με αποτέλεσμα να επηρεάζει άμεσα τον ρυθμό της οικονομικής ανάκαμψης της ομάδος.

Το απαγορευτικό της FIBA στις μεταγραφές έχει γίνει για τον μπασκετικό ΑΡΗ τρόπο ζωής. Έστω και έτσι, η κατάρτιση του ρόστερ το καλοκαίρι δεν έγινε αποκλειστικά με οικονομικά κριτήρια αλλά περισσότερο με βάση τα θέλω του τότε προπονητή Β.Αγγέλου. Για παράδειγμα ο Αγγέλου δεν καιγόταν για τον Πάσαλιτς οπότε η λογική "αυτή είναι η πρόταση μας και αν σου αρέσει" εφαρμόσθηκε στον Βόσνιο από την πρώτη στιγμή. Ενώ περιπτώσεις όπως των Κις, Ντούβνιακ, Χάτεν και αργότερα του Λ.Παπαδόπουλου και του Κυρίτση προφανώς και δεν απασχόλησαν καθόλου την ομάδα μας. Την ίδια στιγμή που παίκτες που θέλαμε όπως ο Μαργαρίτης, ο Μίσελ και ο Μπόγρης για λίγα σχετικά χρήματα δεν ντύθηκαν στα κιτρινόμαυρα. Όλα αυτά φυσικά έχουν άμεσο αντίκτυπο στην αγωνιστική εικόνα της ομάδος όπου θα μου επιτρέψετε να πω έχοντας ξεκάθαρη εικόνα για όλες τις ομάδες ότι ο ΑΡΗΣ ελαφρώς ενισχυμένος, έστω με έναν καλό περιφερειακό παίκτη τύπου Ντούβνιακ, Πάσαλιτς ή Κυρίτση θα μπορούσε με συνοπτικές διαδικασίες να είχε βγει τρίτος στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. Και αυτό με εξαιρετική πορεία από την αρχή ως το τέλος και όχι με μαγικά αποτελέσματα αντιπάλων και βολικές ισοβαθμίες της τελευταίας στιγμής. Όπως λοιπόν πολύ εύστοχα το παρουσίασε το pressaris.gr σε άρθρο του η πιθανή τριπλή ισοβαθμία ΑΡΗΣ-ΚΑΟΔ-ΑΕΝΚ μας βγάζει πέμπτους(μια θέση ψηλότερα από πέρσι) και αντιμέτωπους με τον μπαογκ στα πλέιοφ. Κάτι που μεταφράζεται στη γλώσσα του χρήματος 50.000 ευρώ από το μπόνους βελτίωσης θέσης που δίνει ο ΕΣΑΚΕ + 30.000 ευρώ από τουλάχιστον ένα κατάμεστο παιχνίδι στο Παλέ απέναντι στον συμπολίτη, σύνολο +80.000 ευρώ στα ταμεία της ΚΑΕ! Και όλα αυτά όταν το ακριβότερο συμβόλαιο της ομάδος είναι του Μ.Πελεκάνου κοντά στα 80.000 ευρώ και το αμέσως επόμενο είναι σχεδόν στα μισά λεφτά. Πέρα λοιπόν από αυτά τα 80.000 ευρώ που ακόμη και η 5η θέση αρκεί για να τα "βγάλεις" φανταστείτε λίγο πιο ζεστό τον κόσμο λόγω της "υποθετικής" καλής πορείας από την αρχή της χρονιάς που με ευκολία θα μπορούσε να ανεβάσει τον μ.ο. εισιτηρίων κατά 1000 εισιτήρια. Ας πούμε +10.000 ευρώ ανά παιχνίδι, στα 12 εντός(τιμωρημένοι με Κολοσσό) εύκολα μαζεύεται ένα ποσό που ξεπερνάει τα 100.000 ευρώ! Τελικά θα ήταν σπατάλη ή όχι η απόκτηση ενός ακόμη έμπειρου καλού παίκτη? Στην χειρότερη να έβγαινες 5ος και να κάλυπτες τα χρήματα του εξτρά συμβολαίου...

Με απλά μαθηματικά σαν τα παραπάνω ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι η οικονομική εξυγίανση και η αγωνιστική επιτυχία πρέπει να συμβαδίζουν. Η "έξοδος" από την Ευρώπη, οι χαμηλοί στόχοι και τα μετρημένα λόγια όχι μόνο δεν ταιριάζουν στον ΑΡΗ ιστορικά αλλά καθυστερούν σημαντικά την οικονομική εξυγίανση της ομάδος. Αντιθέτως μια ομάδα που θα έπειθε τον κόσμο ότι μπορεί να τερματίσει 3η και να σταθεί με αξιοπρέπεια απέναντι σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό θα μπορούσε να γεμίσει το Παλέ, να τραβήξει χορηγούς ή επενδυτές και γενικά να φέρει πολλαπλάσια έσοδα. Ελπίζω όλα αυτά να ληφθούν υπόψιν από τη διοίκηση της ΚΑΕ και από τη νέα σεζόν να δούμε και την "αγωνιστική εξυγίανση" του ΑΡΗ. Διαφορετικά κάποιος κακοπροαίρετος θα μπορούσε να πει ότι εφαρμόζεται η ίδια καταστροφική φιλοσοφία με το ποδόσφαιρο, εκεί όπου ο ΑΡΗΣ έπρεπε να έχει ταβάνι και όταν πήγε να μεγαλώσει κατευθείαν τον "μικρύνανε" για να παραμείνει μαγαζάκι τους...