Αν και ο πλανήτης κινείται σε γιορτινούς ρυθμούς(παρά το lockdown) η αγαπημένη μας ομάδα συνεχίζει την προσπάθεια της  στον «μαγικό χώρου» της Basket League. Εκεί όπου τη 2^η ημέρα των Χριστουγέννων φιλοξενεί τον Κολοσσό Ρόδου σε ένα κομβικό παιχνίδι όπου θα πρέπει να κερδίσουμε πάση θυσία. Η νίκη θα σημαίνει σε μεγάλο βαθμό ότι ο ΑΡΗΣ φέτος δεν θα μπλέξει σε περιπέτειες σαν και αυτές των τελευταίων ετών. Αντιθέτως η ήττα θα σημαίνει ότι και φέτος το άγχος θα είναι μόνιμος σύντροφος μας στο πρωτάθλημα.

Αν και η ομάδα μετά τη νίκη στη Λάρισα και τις πληρωμές έδειξε ότι έχει «σφυγμό», οι τραυματισμοί του Μιλόσεβιτς και του Ντραγκίσεβιτς έχουν φέρει μια λογική αναστάτωση στην ομάδα που έχει να κάνει καθαρά με τον αγωνιστικό σχεδιασμό. Μπορεί και οι 2 ψηλοί να έχουν μια αστάθεια στην απόδοση τους και δεδομένες αδυναμίες, δεν παύει όμως να είναι 2 βασικά όπλα της ομάδος. Και όπως φάνηκε με την ΑΕΚ η ομάδα δεν αντέχει να βγάλει ολόκληρο παιχνίδι χωρίς αυτούς. Τις τελευταίες ημέρες ο Μιλόσεβιτς δείχνει να βελτιώνεται και πιθανόν να αγωνιστεί, ωστόσο ο Καμπερίδης θα πρέπει για ακόμη μια φορά να καταστρώσει ειδικά πλάνα.  Τα σχήματα με 4 «κοντούς» και  το σωστό μοίρασμα χρόνου στους ψηλούς μοιάζει με μονόδρομο. Διαφορετικά δύσκολα να μπορέσουμε να περιορίσουμε τον Τούρκο φόργουορντ Καντέρ Κερέμ που είναι ως τώρα ο πιο αποτελεσματικός παίκτης του Κολοσσού. Από εκεί πέρα η όλη διάθεση που θα δείξει η ομάδα στην άμυνα αλλά και η ημέρα που θα βρεθούν παίκτες όπως οι Τσάλμερς, Σούλερ και Ντεκοζί θα κρίνουν σχεδόν τα πάντα. 

Έχει πολύ δρόμο ακόμη το πρωτάθλημα για να μιλάμε για «κομβικά» παιχνίδια. Αν θέλουμε όμως να κυλήσει αυτή η έτσι και αλλιώς περίεργη χρονιά για τον μπασκετικό ΑΡΗ χωρίς άγχος τότε παιχνίδια σαν και αυτό με τον Κολοσσό στο Nick Galis Hall πρέπει να τα καθαρίζουμε. Είτε εύκολα, είτε δύσκολα η νίκη πρέπει να έρθει! Πάμε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ για να κάνουμε ακόμη καλύτερες γιορτές!

ΥΓ. Όταν σε τέτοιους χαλεπούς καιρούς(εδώ και χρόνια) για τον μπασκετικό ΑΡΗ δεν καταφέρνεις να δώσεις χρόνο συμμετοχής σε κάποιον νεαρό αθλητή και αναγκάζεσαι να στηριχθείς στον κάθε Γιωργάκη(sorry man…) τότε καταλαβαίνει και ο κάθε αδαής από το άθλημα την «δουλειά που γίνεται» και την «οργάνωση που υπάρχει»  συνολικά στον μπασκετικό ΑΡΗ.

ΥΓ2. Και φυσικά το να βάζεις σπασμωδικά χωρίς να αποτελεί μέρος του ροτέισον μετά από 7 επίσημα παιχνίδια για κάποια δευτερόλεπτα ένα παιδί σαν τον Σιδηροηλία… περισσότερο «κάψιμο» το λες παρά ευκαιρία…