Οι ήττες από το Ρέθυμνο και τον μπάογκ στο ξεκίνημα της χρονιάς μπορεί να αποσυντόνισαν τον ΑΡΗ μας και σε συνδυασμό με τους τραυματισμούς και την "ελλειπή Αμερικάνικη βοήθεια" να μετρίασαν αρκετά τις προσδοκίες μας αλλά οι τελευταίες εμφανίσεις έχουν πείσει άπαντες ότι μπορεί ακόμη και με τόσα προβλήματα να βγει κάτι κάλο από αυτή την χρονιά. Και αν και χάθηκε η ευκαιρία για μια μεγάλη νίκη ( για τους γνωστούς λόγους) μέσα στην Τουρκία αύριο στο Νίκος Γκάλης η ομάδα θα αντιμετωπίσει την ΑΕΚ σε ένα παιχνίδι όπου η νίκη θα δώσει ένα σημαντικό προβάδισμα στον νικητή για την κατάκτηση της 3ης θέσης.

Η ΑΕΚ από το καλοκαίρι προχωρώντας σε κάποιες μεταγραφές ουσίας όπως αυτές των Ούκιτς, Ντίξον, Λαρετζάκη και Βασιλειάδη και κρατώντας κάποιους παίκτες από πέρσι φάνταζε πάρα πολύ δυνατή. Επειδή όμως οι κακές συνήθειες δύσκολα κόβονται πολύ γρήγορα άρχισαν οι αποχωρήσεις και οι αλλαγές όπου μαζί με κάποιους τραυματισμούς και τα χαστούκια σε Ελλάδα και Ευρώπη η ΑΕΚ πλέον δεν θυμίζει σε τίποτα την ομάδα στο ξεκίνημα της σεζόν που γεμάτο αυτοπεποίθηση κέρδιζε με εμφατικό τρόπο όποια ομάδα έβρισκε στον δρόμο της. Σε αντίθεση με εμάς που αν και μέσα στο ίδιο παιχνίδι είμαστε ικανοί να δείξουμε δύο 100% διαφορετικά πρόσωπα κουτσά στραβά έχουμε βρει κάποιες σταθερές και έχουμε βελτιώσει το παιχνίδι μας. Η άνοδος του Ντραγκίσεβιτς και του Κάμινγκς,  η χρησιμοποίηση του Ξανθόπουλου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα και η επιστροφή του Καββαδά είναι αυτά που έχουν επαναφέρει την αισιοδοξία στο κιτρινόμαυρο στρατόπεδο. Αισιοδοξία χάρη στην βελτίωση της ομάδος που θα πρέπει όμως να πιστοποιηθεί κόντρα σε έναν δυνατό αντίπαλο. Με εξαίρεση τις θέσεις 1-2 όπου Ούκιτς και Ντίξον μάλλον υπερτερούν στις υπόλοιπες ο ΑΡΗΣ φαίνεται να έχει πιο ποιοτικές μονάδες. Ιδίως από την στιγμή που οι Μαυροειδής και Βασιλειάδης είναι αμφίβολοι λόγω τραυματισμού αλλά και ο Ελονού θέλει ακόμη χρόνο να  προσαρμοστεί. Οπότε η λογική λέει ότι η άμυνα μας επικεντρωθεί στην περιφέρεια της ΑΕΚ και κυρίως στον Ούκιτς και στον Ντίξον τότε η νίκη είναι πολύ πιθανή. Ενώ στην επίθεση κλειδί θα είναι τόσο τα μακρινά σουτ όσο και η βοήθεια από τον πάγκο που στα τελευταία παιχνίδια παίζει καθοριστικό ρόλο.

Δύο συνεχόμενα παιχνίδια με την ΑΕΚ για πρωτάθλημα και κύπελλο που για κανένα λόγο δεν πρέπει να μπουν σε κάποια ζυγαριά και σε κάποια διαδικασία επιλογής. Η αφέλεια που έδειξε πέρσι ο ΑΡΗΣ στα πλέιοφς και έδωσε την ευκαιρία στην ΑΕΚ να κερδίσει ύστερα από χρόνια στο Παλέ και να μας αρπάξει την 3η θέση δεν πρέπει να ξαναεπαναληφθεί. Ανεξάρτητα από βαθμολογική σημασία και αντίπαλο ο ΑΡΗΣ οφείλει πάντα να παλεύει για τη νίκη. Οπότε 2 νίκες στη σειρά κόντρα στην ΑΕΚ αρχίζοντας από αύριο και ας τους αφήσουμε μετά να φαγωθούν μεταξύ τους με την ησυχία τους. ΔΙΠΛΟ ΟΠΩΣ ΠΕΡΣΙ ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Μετά την σφαγή με τη Μπάνβιτ και ενόψει του αγώνα με την ΑΕΚ με τις όποιες φοβίες υπάρχουν για τη διαιτησία αρκετή συζήτηση γίνεται για την στελέχωση της ομάδος. Κάποαι στιγμή είναι τόσο οι υπεύθυνοι στην ΚΑΕ όσο και ο απλός ο κόσμος να κατανοησεί ότι να απαιτείς από την διοίκηση σου να έχει έμπειρους ανθρώπους σε κάθε πόστο και να πιέζεις για το καλύτερο δεν είναι αντιπολίτευση ούτε γκρίνια... Είναι απλά μια υπενθύμιση για τα αυτονόητα που πρέπει να γίνονται αλλά δεν γίνονται και δεν έχουν καμία σχέση με το αν η ομάδα κερδίζει ή όχι.