Αν και η ομάδα μας πήρε αυτό που ήθελε σήμερα απέναντι στην Τσεντεβίτα οι μόνοι που μπορούν να χαμογελάνε με όλη τους την καρδιά για το αποψινό ματς είναι όλοι αυτοί που δεν ήρθαν σήμερα στο Παλέ και αρκέστηκαν στο άκουσμα του τελικού σκορ ή στην ραδιοφωνική μετάδοση (αν και μου φαίνεται λίγο παράδοξο κάποιος που αδιαφορεί για το παιχνίδι σε τέτοιο σημείο που να μην έρχεται στο γήπεδο να "σπαταλήσει" 2 ώρες για να ακούσει την ραδιοφωνική μετάδοση του αγώνα). Εμείς που βρεθήκαμε για να απολαύσουμε μια νίκη στο πλευρό του Αυτοκράτορα δυστυχώς οι περισσότεροι φύγαμε εκνευρισμένοι ή καλύτερα αγανακτισμένοι με αυτά που είδαν και πάλι τα ματάκια μας. Κάποια μικρά  ξεσπάσματα ήταν αρκετά για να πάρουμε αυτό που θέλαμε σήμερα αλλά αν εμείς οι 3000 μόνιμοι κάτοικοι του Παλέ υιοθετήσουμε το "αποτέλεσμα μετράει" και στο μπάσκετ στην προσπάθεια μας για την 3η θέση στην Ελλάδα και την πρόκριση στην επόμενη φάση του Eurocup τότε είναι κάτι παραπάνω απο σίγουρο οτι αυτοί οι 3000 θα καταλήξουν 1500... Ο ΑΡΗΣ απέναντι στην αποδεκατισμένη Τσεντεβίτα που ήρθε χωρίς 4 βασικούς παίκτες και γνώρισε απίστευτη ταλαιπωρία για να έρθει Θεσσαλονίκη λόγο κακοκαιρίας έπρεπε να παρακαλάει στο τέλος τα πίβοτ που κάνανε οι ψηλοί των αντιπάλων μας να μην καταλήξουν στο καλάθι για να αποφύγουμε την αυτοκτονία. Χαλαρή άμυνα, κανένα ουσιαστικό πλάνο στην επίθεση και τρικλοποδιές απο τον πάγκο μας σε μια προσπάθεια για να επαναληφθεί ο άθλος του Αντρέα Ματζόν πριν 2 χρόνια και ο ΑΡΗΣ απο φαβορί για την 1η θέση να μείνει εκτός της συνέχειας του θεσμού... Λυπάμαι που το λέω αλλά υπάρχει τεράστιο πρόβλημα στην ομάδα και το γεγονός οτι αντί να βλέπεις το φυσιολογικό απο παιχνίδι σε παιχνίδι να γινόμαστε καλύτεροι βλέπουμε τα σενάρια των τελευταίων ετών να επαναλαμβάνονται και τον ΑΡΗ μας κάθε φορά που πάει να κάνει ένα βήμα εμπρός να κάνει 2 βήματα πίσω. Και πως να μην κάνει βήματα πίσω όταν ο Σαρόν Ντρούκερ εκεί στην άκρη του πάγκου ή τα έχει εντελώς χαμένα ή προσπαθεί να στείλει ένα μήνυμα δυσαρέσκειας προς τους διοικούντες. Πραγματικά το κοουτσάρισμα του Ντρούκερ δεν έχει καμιά απολύτως λογική. Παίκτες  φορμαρισμένοι ξεχνιούνται στον πάγκο όπως έγινε με τους Χαραλαμπίδη, Μπορόβνιακ και Σκορδίλη σήμερα, παίκτες μπαίνουν απλά για να μπούνε στην αρχή του παιχνιδιού και δεν τους ξαναβλέπουμε λες και τους χρωστούσε χρόνο συμμετοχής απο το προηγούμενο παιχνίδι όπως έγινε για ακόμη μια φορά με τους  Ντάστον,Τσαϊρέλη και Χρυσικόπουλο. Ξαφνικά ο Κουμπούρας έχει πάρει την θέση του Σκορδίλη στον ρόλο του παίκτη που δεν υπολογίζεται απο τον προπονητή και πολλά άλλα κουλά που ξεφεύγουν απο την σφαίρα της λογικής. Και αν τα παραπάνω είναι απλές προσωπικές εκτιμήσεις το γεγονός οτι για ακόμη μια φορά προτίμησε στο κρίσιμο σημείο του αγώνα να παίξει με ενα απίστευτο χαμηλό σχήμα είναι κάτι που σε σεμινάρια προπονητικής θα σήκωνε πολλές κάσες με ντομάτες  και δεν χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας προπονητής για να το διαπιστώσεις. Ειλικρινά δυσκολεύομαι να πιστέψω οτι όλα τα παραπάνω είναι απλές αποφάσεις του Ντρούκερ και το μυαλό μου κάνει διάφορα σενάρια. Ναι ο ΑΡΗΣ κέρδισε σήμερα, δεν το ξεχνάμε αλλά δεν πρέπει να παραβλέψουμε ούτε την κακή εμφάνιση ούτε και τα επαναλαμβανόμενα λάθη απο τον πάγκο. Ο καλός ο προπονητής ξέρει να αξιοποιεί τους παίκτες που έχει στην διάθεση του. Όταν λοιπόν στην ομάδα έχεις 2 παίκτες που παίζουν στην θέση 5 όπως είναι ο Σκορδίλης και ο Μπορόβνιακ που δεν είναι και τόσο κλασσικοί βραδυκίνητοι ψηλοί και προτιμάς να παίξεις με τον Ταπούτο 5άρι και τον Τάκερ 4άρι είναι σαν να γυρνάς να λές σε αυτούς τους 2 κατάμουτρα οτι είστε άχρηστοι και δεν σας υπολογίζω. Όχι κύριε Ντρούκερ ο Ταπούτος δεν είναι πεντάρι και ο Τάκερ δεν είναι τεσσάρι και στις βασικές αρχές του μπάσκετ υπάρχουν συγκεκριμένες θέσεις σε μια ομάδα που μάλλον τις αγνοείτε... Περαστικά μας...