Νέο χειρουργείο για τον ΑΡΗΣ μας στο ΟΑΚΑ με την ΑΕΚ της «εξυγιαντικής συμμαχίας» να μας κλέβει ακόμη μια σπουδαία νίκη. Πνίγηκε η πρώτη κίτρινη κάρτα του Μάνταλου για ίδιο ακριβώς τράβηγμα  ενώ η πέναλτι εφεύρεση στο 86 που οδήγησε στο Χ επιβεβαίωσε τους φόβους που υπήρχαν για τη διαιτησία. Ωστόσο η παλικαρίσια εμφάνιση μας στο δεύτερο ημίχρονο με ενδεκάδα ειδικών συνθηκών αποτελεί οδηγό για την πρόκριση στο παιχνίδι της Τετάρτης.

Κακό το ξεκίνημα για τον ΑΡΗ μας μιας και ο Ένινγκ προσπάθησε να μπερδέψει λίγο τα πράγματα βάζοντας τον Μανσίνι στην κορυφή και ρίχνοντας στην μάχη τους Τόνσο και Σόουζα . Τα πράγματα μπερδεύτηκαν ακόμη περισσότερο στην πορεία όταν αρχικά ο Βέλεθ και στη συνέχεια ο Σόουζα αποχώρησαν τραυματίες σε ένα παιχνίδι όπου ήδη απουσίαζαν οι Κόρχουτ και Σούντγκρεν. Αυτή ακριβώς την κατάσταση προσπάθησε να εκμεταλλευτεί η ΑΕΚ που έτσι και αλλιώς πατούσε καλύτερα αλλά υπολόγιζε χωρίς τον Κουέστα που σήμερα είχε εξαιρετικές τοποθετήσεις και καλές αντιδράσεις. Στο Β ημίχρονο αν και η ομάδα αγωνιζόταν με σχήμα ανάγκης με 1 καθαρό στόπερ και κανένα μπακ έπαιξε έξυπνα και πιο παθιασμένα αλλάζοντας τις ισορροπίες του αγώνα. Ισορροπίες που άλλαξαν για τα καλά στο 51’ με το γνωστό ψευτομαγκάκι Μάνταλο να τραβάει προκλητικά(για 2^η φορά στο παιχνίδι) τον Μπα μέσα στην μεγάλη περιοχή και το VAR περιέργως για τα Ελληνικά δεδομένα να κάνει σωστά τη δουλειά του. Ο Γκάμα έκανε το 0-1 αλλά το προβάδισμα μας κράτησε μόλις για λεπτά μιας και τα αμυντικά μας προβλήματα ήταν πάρα πολλά από τα πλάγια. Παρά την ψυχρολουσία της ισοφάρισης οι παίκτες του Μίχαελ Ένινγκ δεν το έβαλαν κάτω αλλά αντιθέτως έβγαλαν πείσμα και άρχισαν να απειλούν ολοένα και περισσότερο την αντίπαλη εστία. Κάπως μετά από κλέψιμο στο κέντρο και έναν ωραίο συνδυασμό ο Τόνσο έβγαλε τη σέντρα στον Μαρτίνες και ο Αργεντινός με εντυπωσιακή γυριστή κεφαλιά έκανε το 1-2! Όταν όμως παίζεις με τα αγαπημένα παιδιά της εξυγίανσης τίποτα δεν τελειώνει πριν το τελικό σφύριγμα και έτσι ο Παπαπέτρου ανακάλυψε σε μια διεκδίκηση της μπάλας που κατευθυνόταν εκτός περιοχής πέναλτι από όπου έγινε και το τελικό 2-2.

Εξαρχής αυτό το παιχνίδι ήταν ειδικών συνθηκών αλλά οι καταστάσεις το έκαναν ακόμη πιο ιδιαίτερο. Μέσα όμως σε αυτή την ανακατωσούρα ο ΑΡΗΣ έδειξε στοιχεία εξαιρετικής ομάδος και κυρίως ότι πνευματικά είναι πανέτοιμος. Κορυφαίος ο Κουέστα με τις αποκρούσεις του που κράτησε όρθια την ομάδα. Πολύ καλός ο Μανσίνι και ο Τόνσο που έκαναν μεσοεπιθετικά την διαφορά για την ομάδα μας ενώ και ο Μαρτίνες απέδειξε ότι ο ΑΡΗΣ ακόμη και στον πάγκο(ή την κερκίδα) έχει παίκτες με ποιότητα.  Καλά τα πήγε και ο Μπα παρόλο που έπαιξε σε μια άγνωστη για αυτόν θέση. Ανέβασε την απόδοση του ο Σάσα σε σχέση με τα προηγούμενα παιχνίδια και αυτό είναι πολύ καλό σημάδι ενόψει του ημιτελικού. Άφαντος σχεδόν ο Ντιγκινί που με την εμφάνιση του μάλλον μας έδειξε ότι πνευματικά είναι ήδη φευγάτος…  Λίγα πράγματα από τους Γκάμα, Φετφατζίδη, Ματίγια και Λάρσον που μάλλον δεν θέλανε να ρισκάρουν την παρουσία τους στο παιχνίδι της Τετάρτης.

 Παρά την άδικη ισοπαλία όπως κύλησε το παιχνίδι μόνο υπερηφάνεια νιώθουμε για αυτή την ομάδα που στάθηκε όρθια και ξεγύμνωσε την ψευτοεξυγίανση για ακόμη μια φορά. Αυτό που σίγουρα μας πίκρανε είναι ο τραυματισμός του Βέλεθ που χάνει το παιχνίδι της Τετάρτης. Με το πάθος και το πείσμα όμως που έβγαλαν οι παίκτες μας στο Β ημίχρονο δεν φοβόμαστε τίποτα. Κρίμα που δεν θα μπορέσουμε να είμαστε στο γήπεδο να υποδεχθούμε τα καλόπαιδα της ΑΕΚ όπως τους αρμόζει…

ΥΓ. Με τόσες σφαγές που έχουμε βιώσει πολλές φορές προσπαθούμε να κοροϊδέψουμε μόνοι μας τους εαυτούς και να τους πείσουμε ότι πρόκειται απλά για ένα «αυστηρό» σφύριγμα.  Ο Παπαπέτρου που δεν είδε κανένα από τα 2 τραβήγματα(για την μαγκιά) του Μάνταλου, που μετά το πέναλτι που αναγκάστηκε να δώσει λόγω VAR έδωσε κατευθείαν κίτρινη στον Μανσίνι για το τίποτα ενώ έχει χαρίσει μπόλικα τραβήγματα και χτυπήματα από πίσω των παικτών της ΑΕΚ και στην πρώτη ευκαιρία που του δίνεται μετά το 1-2 σπεύδει να ανακαλύψει πέναλτι.

ΥΓ2. Καμία σχέση το πέναλτι που κέρδισε ο ΑΡΗΣ στον ημιτελικό με το σημερινό. Συν φυσικά ότι εκείνο το έδωσε ξένος διαιτητής…

ΥΓ3. Κρίμα για το Gazzeta που κάποτε στεκόταν στο ύψος τους αλλά από ότι φαίνεται εδώ και καιρό έχει μπει και αυτό στο γνωστό payroll.

ΥΓ4. Ικανοποιημένοι δηλώνουν οι αεκτζήδες… μάλλον δεν κατάλαβαν πως αγωνίσθηκε ο ΑΡΗΣ σήμερα.

Συνεχίζεται το «διαδικαστικό» της μεταβίβασης των μετοχών εδώ και 2 εβδομάδες περίπου με τις λεπτομέρειες που κολλάει το ζήτημα να μεταβάλλονται διαρκώς. Όπως ακριβώς μεταβάλλεται διαρκώς και η στάση του Γουλιέλμου από μέρα σε μέρα με τις διαρροές και την τάχα θετική διάθεση για λύση στο διοικητικό πρόβλημα του ΑΡΗ. Μια στάση που δεν θα έπρεπε να προκαλεί έκπληξη σε κανέναν μιας και από την πρώτη ημέρα της παρουσίας του στον ΑΡΗ έτσι ακριβώς λειτουργούσε. Το «διαδικαστικό» πήρε αναβολή οριστικά(?) για αύριο και άπαντες ελπίζουν να ολοκληρωθεί ώστε να μπορέσει η νέα διοίκηση να ασχοληθεί πιο ουσιαστικά με την επόμενη ημέρα του ΑΡΗ.

Με την αισιοδοξία για καλύτερες ημέρες όπως συνηθίζεται τέτοια εποχή να εκφράζεται για ακόμη μια φορά με το μόνο που διαφέρει σε σχέση με προηγούμενα καλοκαίρια είναι τα κριτήρια συμμετοχής του ΕΣΑΚΕ και η απαίτηση υψηλής εγγυητικής σε σχέση με το τι ισχύει ως τώρα αλλά και το εγγυημένο ελάχιστο μπάτζετ κάθε ομάδας. Μια διαφορά σε σχέση με το παρελθόν που ίσως και να αποτελεί την ελπίδα για να βρει ο ΑΡΗΣ μας τον δρόμο του. Τι αλλάζει; Συνοπτικά από εκεί που έπρεπε μια ομάδα να καταθέσει 60.000€ εγγυητική για να συμμετέχει στο πρωτάθλημα πρέπει πλέον να καταθέσει 200.000€. Ενώ μπαίνει και ως κριτήριο το μπάτζετ της ομάδος  που θα πρέπει να είναι τουλάχιστον 800.000€ . Με λίγα λόγια όσοι δηλώνουν έτοιμοι να μπουν μπροστά  στη νέα διοικητική σελίδα του ΑΡΗ θα πρέπει από την πρώτη ημέρα ενασχόλησης να δεσμευτούν με πραγματική οικονομικά δεδομένα και όχι με αερολογίες και στην πορεία θα δούμε πως θα βγει η χρονιά… Όχι ότι αυτά τα κριτήρια αν τελικά ζητηθούν και εφαρμοσθούν κανονικά  από τις ομάδες θα δούμε κάτι πολύ πιο διαφορετικό από ότι βλέπουμε τα τελευταία χρόνια αλλά σίγουρα θα είναι ένα βήμα προς την σωστή κατεύθυνση. Διαφορετικά λίγα θα είναι αυτά που αλλάξουν σε σχέση με τον ΑΡΗ της μετριότητας των τελευταίων χρόνων και ακόμη πιο λίγα αυτά που θα εμπνεύσουν τον κόσμο να αγκαλιάσει για ακόμη μια φορά την προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης.

Αέρας αισιοδοξίας φυσάει στο Παλέ πριν καν ολοκληρωθεί το «διαδικαστικό» της μεταβίβασης  των μετοχών… Επιβάλλεται η αλλαγή και αξίζουν χίλια μπράβο σε όσους έχουν το σθένος αυτήν περίεργη εποχή για όλους μας και ιδιαίτερα δύσκολη για τον μπασκετικό ΑΡΗ να βγουν μπροστά. Στη συνέχεια όμως ακούς τα διάφορα υποψήφια ονόματα(με τους σχετικούς διθυράμβους) για το ρόστερ της νέας σεζόν, ακούς και κάποιες εκτιμήσεις για το μπάτζετ, το δίλλημα(ή αδυναμία) συμμετοχής στην Ευρώπη και αναρωτιέσαι αν ο ΑΡΗΣ της επιβίωσης των τελευταίων χρόνων ήταν κατάντημα ή αυτοσκοπός…

ΥΓ. Ειλικρινά τώρα… υπάρχει άνθρωπος που πίστεψε τον Δημήτρη Γουλιέλμο ότι θα παραχωρήσει έτσι απλά τις μετοχές ότι έτσι απλά θα γινόταν;

ΥΓ2. Και ενώ φαίνεται να πλησιάζουμε στο τέλος του σήριαλ της μεταβίβασης των μετοχών ξαφνικά αρχίζουν και φουντώνουν οι φήμες για την αθώωση του Λάσκαρη και την αποδέσμευση των λογαριασμών του αλλά και για σπουδαίους αθλητές του χώρου που θέλουν να επενδύσουν στην καψούρα τους τον ΑΡΗ! Τυχαίο;

Μέσα σε 11’ κατάφερε ο ΑΡΗΣ να παραδοθεί άνευ όρων στον αντίπαλο του καταστρέφοντας με τεράστια ευκολία την για περίπου 25’ επιβλητική του παρουσία. Τι και αν ο ΑΡΗΣ ξεκίνησε εντυπωσιακά το παιχνίδι… τι και αν στο δεύτερο ημίχρονο όταν συνήλθε κατάφερε να μειώσει το σκορ, να έχει ένα δοκάρι και μια αρκετά καλή παρουσία… Όταν με τα λάθη σου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα χαρίζεις τη νίκη τα λόγια είναι περιττά.

Αν και αρχικά φάνηκε να αιφνιδιάζετε η ομάδα μας από την πίεση του Ολυμπιακού πολύ γρήγορα οι παίκτες μας βρήκαν τα πατήματα τους και άρχισαν να απειλούν την αντίπαλη εστία. 3 καλές ευκαιρίες με αποκορύφωμα του σουτ του Γκάμα μέσα από την μεγάλη περιοχή ήταν το αποτέλεσμα του στρωτού και έξυπνου ποδοσφαίρου των παικτών του Ένινγκ. Μια εικόνα όμως που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έγινε μακρινή ξεχασμένη ανάμνηση… Τα παιδαριώδη λάθη του Δεληζήση  αρχικά και του Σάσα στη συνέχεια ήταν αρκετά για να δώσουν από το 27’  τη νίκη στον Ολυμπιακό χωρίς καν να χρειαστεί να κάνει τίποτα το σπουδαίο. Ενώ και η κακή εκτίμηση του Κουέστα στη σέντρα από όπου προέκυψε το τρίτο γκολ μετέτρεψε ένα παιχνίδι που περιμέναμε με αγωνία σε τυπική διαδικασία. Προσπαθήσαμε στο δεύτερο ημίχρονο, είχαμε το δοκάρι του Λάρσον, μπήκε στα δίχτυα η προβολή του Ιντέγε είχαμε και 3-4 καταστάσεις όπου θα μπορούσαμε να πετύχουμε ακόμη ένα γκολ. Η κακή όμως αμυντική λειτουργία και η ποδοσφαιρική μας αφέλεια επισκίαζε τα πάντα. Ακόμη και στην επίθεση που ο Ιντέγε πέτυχε γκολ κανείς δεν γίνεται να είναι ευχαριστημένος με τον Νιγηριανό μιας και οι αντιδράσεις του σε κάθε φάση που συμμετείχε(με εξαίρεση το γκολ) ήταν κάκιστες.  Άρεσε ο Μανσίνι για ακόμη ένα παιχνίδι δείχνοντας ότι η αισιοδοξία που υπάρχει γύρω από το πρόσωπο του είναι δικαιολογημένη.

Μπορεί να μην χάθηκε τίποτα σήμερα αλλά ο ανόητος τρόπος με τον οποίο ήρθε αυτή η  ήττα σε εκνευρίζει και απογοητεύει. Πλησιάζει ο ημιτελικός με την ΑΕΚ και εκεί τέτοια λάθη δεν χωράνε. Ας εκμεταλλευτούν το μάθημα που πήραν σήμερα στο Καραϊσκάκη ο Ένινγκ και οι παίκτες του ώστε να παρουσιαστούν πιο δυνατοί στη συνέχεια. Το αφήνουμε πίσω μας το σημερινό και συνεχίζουμε με περισσότερη αποφασιστικότητα για την κατάκτηση του κυπέλλου.

ΥΓ. Αποστομωτική η γλώσσα του σώματος του διαιτητή τόσο στην φάση του Φετφατζίδη που δεν σκέφτηκε ούτε για μια στιγμή να πάει στο VAR όσο και στο πέναλτι που καταλόγισε υπέρ του γαύρου  όπου και πάλι ένιωθε 1000% σίγουρα ότι  έγινε η παράβαση! Τζάμπα να κουράζουμε τα παλικάρια του VAR και να του κλέβουν τη δόξα;

Άλλο ένα εμπόδιο ξεπέρασε η ΠΑΕ ΑΡΗΣ αποκτώντας κανονικά το δικαίωμα συμμετοχής στις εγχώριες και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Η επιτροπή της ΕΠΟ με 5-0 υπέρ ψήφους αλλά και η UEFA έδωσαν τέλος σε αυτό το σήριαλ όπως είχε αναδειχθεί από τα «αντικειμενικά» ΜΜΕ που διαρκώς ανακαλύπτουν και πιπιλίζουν προβλήματα(φανταστικά και μη) για την αγαπημένη μας ομάδα. Η σιγουριά των ανθρώπων της ΠΑΕ για το συγκεκριμένο θέμα επιβεβαιώθηκε με επίσημο τρόπο και πλέον απομένει κάτι αντίστοιχο να γίνει και στο θέμα των μπαν.

Αν και ποτέ στο παρελθόν το πρόβλημα της απαγόρευσης μεταγραφών δεν συνδεόταν άμεσα με ποινές αποκλεισμού από την Ευρώπη στο Ελλαδιστάν που τις τελευταίες ημέρες ο επαγγελματικός αθλητισμός διανύει «λαμπρές» στιγμές  αποτέλεσε την αφορμή όπως συνηθίζεται για να αναπτυχθεί μια παραφιλολογία για τον αν ο ΑΡΗΣ θα μπορέσει να αγωνιστεί στο Europa League. Και όταν μάλιστα βλέπεις τα κορυφαία sites της χώρας όπως το Sport24 και το Gazzeta να πετάνε με κάθε ευκαιρία αστερίσκους για το αν τελικά θα συμμετέχουμε στην Ευρώπη ή όχι τότε καταλαβαίνεις ότι το πράγμα έχει ξεφύγει από τα γνωστά fake news των ασπρόμαυρων ΜΜΕ στο χωριό της Θεσσαλονίκης. Και όλα αυτά σε μια περίοδο με μπόλικα καυτά θέματα όπως η επιβεβαίωση εκ των έσω της μη συμμετοχής του Παναθηναϊκού, τον τραγέλαφο στην επιτροπή εφέσεων της ΑΕΚ που ζητάει και τα ρέστα για ένα παιχνίδι που έπρεπε να διακοπεί και εκτίει την ποινή του αποκλεισμού της έδρας σε παιχνίδια χωρίς θεατές λόγω covid19, το χοντρό ψαλίδι στα μπάτζετ των big-πορδ,  το γνωστό παρασκηνιακό παιχνίδι με τις εκλογές στην ΕΠΟ,  την ένσταση του συμπολίτη για την παρουσία κόσμου στα γήπεδα και το κυνήγι του Αυγενάκη και της κυβέρνησης που ουσιαστικά έσωσε τον μπαογκ από τον υποβιβασμό στις ερασιτεχνικές κατηγορίες αλλά και την άνευ προηγουμένου κόντρα του Γιαννακόπουλου με μερίδα οπαδών του Παναθηναϊκού. Αντί λοιπόν να ασχολούνται με όλα αυτά ώστε να «ενημερώνουν» τα εκατομμύρια οπαδών των big-πορδ προτιμούν να ανακαλύπτουν προβλήματα στον ΑΡΗ μας  και να προσπαθούν να μας πείσουν ότι η ομάδα είναι στο χείλος του γκρεμού.  

Τα χρόνια όπου ο Αρειανός αναλωνόταν σε εσωτερικές ίντριγκες με αφορμή στημένα δημοσιεύματα και βομβαρδισμό fake news έχουν χαθεί για τα καλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Η ευρεία μάζα του κόσμου του ΑΡΗ έχει «εκπαιδευτεί» και πλέον γνωρίζει και αποφεύγει τις παγίδες.  Σε τέτοιο βαθμό που αντιλαμβάνεται ότι όσο μεγαλύτερος ο πόλεμος που δεχόμαστε τόσο μεγαλύτερος είναι ο φόβος των αντιπάλων και η δυναμική της ομάδος μας. Και ευτυχώς για αυτούς που πιστεύουν μόνο στα μάτια τους υπάρχει μια θελκτική ομάδα μέσα στο γήπεδο που θα υπάρχει και του χρόνου στο Europa League!

ΥΓ. Και ας κάνουμε και ένα μικρό μάθημα ιστορίας που στην εποχή μας μοιάζει πιο επίκαιρο από ποτέ… ο Αλεξανδρινός ποιητής Καλλίμαχος [310 π.Χ.] είχε πει τη γνωστή φράση «ουδείς αχαριστότερος του ευεργετηθέντος».  Αχαριστία είναι να ξεχνάς τα παγωμένα χρέη επί δεκαετίες, το άνοιγμα τραπεζών σαββατοκύριακο, την διαγραφή χρεών με ελάχιστο αντίτιμα, το «επίδομα γέννας» που εσπευσμένα πέρασε στην Βουλή για να παραμείνεις στην κατηγορία και να πολεμάς αυτούς που διαχρονικά σε στηρίζουν με νύχια και με δόντια.

ΥΓ2. Λαοφιλής ομάδα που δεν θέλει τον κόσμο στα γήπεδα… ποια να είναι άραγε; Και γιατί να μην θέλει;

ΥΓ3. Ψυχασθενή  και ομοφοβικό τον βγάλανε τον πορτογάλο διαιτητή του αγώνα ΑΕΚ – ΑΡΗΣ για το κύπελλο μιας και τίποτα από όσα έγραψε στην έκθεση του δεν συνέβη(όπως και αυτά που έγραψε ο παρατηρητής του αγώνα) και η κίνηση «αγάπης» του Μελισσανίδη παρερμηνεύτηκε! Λογικό να μην θέλει να πληρώσει το πρόστιμο η ΑΕΚ όταν εκτίει την ποινή των 2 αγωνιστικών τις ημέρες του «lock down» των γηπέδων…

ΥΓ4. Άραγε στον ΑΡΗ αν παίρναμε έναν Βέλεθ  από τους big-πορδ και αφήναμε να φύγουν 5-6 από τους πρωτοκλασάτους μας πως θα το βλέπαμε;

ΥΓ5. Όπως οι οπαδοί πρέπει να καταλαβαίνουν ότι η θέση τους είναι μέχρι το κάγκελο έτσι και οι πρόεδροι-ιδιοκτήτες θα πρέπει να καταλάβουν ότι οι ομάδες ανήκουν στον λαό τους και δεν είναι σαν τις άλλες εταιρίες τους.

Με το δεξί μπήκε η Αρειανάρα μας στα πλέιοφς κερδίζοντας τον ΟΦΗ με 3-1 σε ένα παιχνίδι που στην αρχή φάνηκε αμφίρροπο αλλά στην πορεία εξελίχθηκε σε κιτρινόμαυρος μονόλογος. Έκλεψε την παράσταση ο  Μπρούνο Γκάμα  με τις 2 γκολάρες του ενώ και ο Φετφατζίδης με την συνολική του παρουσία ήταν  οι πρωταγωνιστές για τον ΑΡΗ μας! Αρειανά γούστα και χαμόγελα ύστερα  από καιρό που μας είχαν λείψει!

Ορεξάτος μπήκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στο παιχνίδι με την ομάδα από τα πρώτα λεπτά να προσπαθεί να ανοίξει το σκορ. Η συνέχεια όμως δεν ήταν ανάλογη και με τους παίκτες του ΟΦΗ να εκμεταλλεύονται την αστάθεια της άμυνας μας  βρήκαν την ευκαιρία και έκαναν το 0-1.  Ένα γκολ που βραχυκύκλωσε ακόμη περισσότερο τους παίκτες μας και επέτρεψαν στους αντιπάλους μας για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα στο πρώτο ημίχρονο να ελέγξουν με ευκολία το παιχνίδι. Στο 41’ ο Φετφατζίδης πάσαρε την κατάλληλη στιγμή στον προωθημένο από πλάγιο Ροζ και αυτός με τη σειρά του έβγαλε την ασιστ στον Γκάμα μέσα στην μεγάλη περιοχή που έκανε με εντυπωσιακό τρόπο το 1-1! Στην επανάληψη ο ΟΦΗ προσπάθησε στην αρχή να επιβάλλει τον ρυθμό του αλλά όσο κυλούσε ο χρόνος οι παίκτες μας ανέβαζαν στροφές. Ο Φετφατζίδης ήταν ένας μόνιμος πονοκεφάλος για την αντίπαλη άμυνα ενώ και η αντικατάσταση του μετριότατου Ιντέγε έπαιξε τον ρόλο της. Τον δρόμο προς τη νίκη όμως έδειξε για ακόμη μια φορά ο Μπρούνο Γκάμα στο 73’ όπου με μια εκτέλεση φάουλ έργο τέχνης έκανε το 2-1! Εκεί κάπου φάνηκε να τελειώνει και το παιχνίδι με τους παίκτες μας να παίζουν με άλλον αέρα και τους αντιπάλους μας να δείχνουν ανήμποροι να αντιδράσουν. Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε στο 79’ με τον  Κόρχουτ με ωραίο διαγώνιο σουτ από κοντινή απόσταση να κάνει το 3-1 μετά από πάρε βάλε πάσα του Φετφατζίδη.

Όταν έχεις στην ομάδα σου παίκτες σαν τον Γκάμα και τον Φετφατζίδη που έχουν την ποιότητα με μια δύο κινήσεις τους να αλλάξουν την εξέλιξη ενός παιχνιδιού τότε δεν πρέπει να απελπίζεσαι ποτέ. Ο Πορτογάλος σε όλη την διάρκεια  του παιχνιδιού είχε το πάθος και το πείσμα που χρειαζόταν για να αφυπνίσει και τους υπόλοιπους παρά την καλή εικόνα του ΟΦΗ και αυτό ακριβώς έγινε σήμερα.  Πάθος που είχε και ο Ροζ που δεν ξεκίνησε καλά  αλλά όσο κυλούσε ο χρόνος ανέβαζε ολοένα και περισσότερο την απόδοση του όπως και οι υπόλοιποι παίκτες μας. Και οι 2 ομάδες φάνηκαν επηρεασμένες από την απραξία αλλά ο ΑΡΗΣ φάνηκε να έχει περισσότερο πείσμα ακόμη και όταν όλα έμοιαζαν δυσοίωνα.  Η απουσία του Ματίγια ήταν εμφανής και παρά την παθιασμένη παρουσία του Βέλεθ ως αμυντικό χαφ έλειπε ο παίκτης-εγκέφαλος στον χώρο του κέντρου. Η έλλειψη ρυθμού φάνηκε κυρίως στα μετόπισθεν με τα πολλά λάθη και τις κακές τοποθετήσεις να δίνουν προς στιγμή την ευκαιρία στον ΟΦΗ να κάνει τη ζημιά. Ο Μανσίνι αν και δεν είχε ουσία στο παιχνίδι του με τα τρεξίματα του βοήθησε την ομάδα. Κυρίως όμως βοήθησε γιατί αντικατέστησε έναν πολύ κακό Ιντέγε που σήμερα πραγματοποίησε μιας από τις χειρότερες εμφανίσεις του και ορθώς ο Ένινγκ τον αντικατέστησε τόσο νωρίς. Αν και το αποτέλεσμα δικαιώνει απόλυτα τον Γερμανό τεχνικό ίσως τελικά να ήταν προτιμότερο να ρισκάρει με Τόνσο στα αμυντικά χαφ παρά με Βέλεθ ως αντι-Ματίγια.

Επιστροφή στην δράση και στα γούστα με την Αρειανάρα μας που τόσο πολύ μας είχαν λείψει! Αυτό το +3 στην βαθμολογία  από τον ΟΦΗ μπορεί να μην έχει ιδιαίτερη αξία  αλλά ο βαθμός ετοιμότητας και η διάθεση που έδειξαν οι παίκτες μας σήμερα μόνο αισιοδοξία μας γεμίζει για τα επόμενα παιχνίδια και τον ημιτελικό με την ΑΕΚ.  Εκεί είναι η σκέψη όλων μας και από ότι φαίνεται εκεί είναι η σκέψη των παικτών μας που δείχνουν αποφασισμένοι να αξιοποιήσουν αυτά τα παιχνίδια των πλέιοφς με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Φυσικά και θα θέλαμε να είμαστε στην κερκίδα να χορεύουμε μέσα στην βροχή αλλά μετά από 3 μήνες χωρίς ΑΡΗ ακόμη και αυτό που παρακολουθήσαμε σήμερα από το γυαλί σε φτιάχνει!

ΥΓ. Για την Ελληνική διαιτησία τι να πεις… βλέπεις έναν διαιτητή που αν και του ξέφυγαν κάποιες σκληρές φάσεις να προσπαθεί να παίξει σωστά και ξαφνικά πετάγονται οι φωστήρες συνάδελφοι του από το VAR με την άνεση της τηλεοπτικής κάλυψης να τον καλούν να δει το απόλυτο τίποτα… έτσι απλά για να σου σπάσουν τα νευρά και να αγωνιάς αν θα παίξεις με ξένους ή Έλληνες διαιτητές.

ΥΓ2. Ποίημα, έργο τέχνης, μαγεία ή απλά μοναδικά εντυπωσιακή η εκτέλεση φάουλ του Μπρούνο Γκάμα! Αν γυαλίζει το μάτι σου...

ΥΓ3. Επιβάλλεται για όποιον παίκτη θέλει να μείνει στην ομάδα να δείξει το κάτι παραπάνω σε αυτά τα παιχνίδια. Είτε μιλάμε για παίκτες που παίζουν 90’ είτε για αυτούς που μπαίνουν ως αλλαγή.

Με την ανανέωση της συνεργασίας με τον προπονητή  μας Μίχαελ Ένινγκ να ανακοινώνεται από την ΠΑΕ, ο ΑΡΗΣ μας και επίσημα ξεκίνησε τον σχεδιασμό της επόμενης χρονιάς. Η πορεία του Γερμανού λογίζεται ως πετυχημένη και ορθώς έγινε η ανανέωση, με τη σκέψη πλέον όλων να βρίσκεται στις επιλογές και την προετοιμασία που θα κάνει αυτό το καλοκαίρι ο Γερμανός. Γιατί άλλο να αναλαμβάνεις να διορθώσεις μια κατάσταση με το ελαφρυντικό ότι δεν «έχτισες» εσύ την ομάδα και άλλο να κρίνεσαι για κάθε σου απόφαση. Μακάρι πάντως όπως επιβάλλει η ποδοσφαιρική λογική ο Ένινγκ αυτό που ξεκίνησε φέτος να το διαμορφώσει έτσι όπως θέλει ώστε ο ΑΡΗΣ να πάει καλύτερα τη νέα σεζόν.

Και αφού έκλεισε το κεφάλαιο προπονητής σειρά παίρνει το ρόστερ της ομάδος . Ένα ρόστερ που για να συμπληρωθεί είναι απαραίτητες αρκετές κινήσεις αλλά υπάρχει και ένας δυνατός κορμός 9-10 παικτών που αξίζει να διατηρηθεί στην ομάδα. Γκάμα, Ματίγια, Λάρσον, Κόρχουτ, Κουέστα και Ιντέγε μαζί με τους Φετφατζίδη, Ροζ , Σάσα και Δεληζήση είναι οι παίκτες που σήκωσαν φέτος την ομάδα στις πλάτες τους. Σίγουρα κανείς δεν είναι αναντικατάστατος και ο ΑΡΗΣ μπορεί να βρει ισάξιους και καλύτερους από τους παραπάνω αλλά στόχος πρέπει να είναι η ενίσχυση του καλού υλικού που ήδη υπάρχει και όχι η αντικατάσταση τους με άλλα «λαχεία».  Πέρα από τους πρωταγωνιστές που αναφέραμε παραπάνω υπάρχουν και παίκτες σαν τους Μανσίνι, Μαρτίνες, Σόουζα και Τόνσο που αν και δεν είχαν μεγάλη συνεισφορά είναι παίκτες που όπως έχουν αποδείξει κατά καιρούς υπό συνθήκες μπορούν να προσφέρουν. Ο ΑΡΗΣ πρέπει να κάνει βήματα προόδου και ο μοναδικός τρόπος για να το πετύχει είναι με το να διατηρήσει τον βασικό του κορμό και να τον δυναμώσει ακόμη περισσότερο με ποιοτικές προσθήκες. 

Παράλληλα με τις κινήσεις για ανανεώσεις που λίγο πολύ έχουν γίνει γνωστές  για τους περισσότερους παίκτες που θέλει ο Ένινγκ να διατηρήσει  η ομάδα δείχνει να θέλει  κινηθεί δυναμικά και μεταγραφικά. Μεταγραφικά όπου σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα δεν μπορεί να κινηθεί λόγω του ban από την FIFA. Η είδηση όμως της πρότασης για αγορά του Ματέο Γκαρσία από τον Ερυθρό Αστέρα για 1.2 εκ. ευρώ ήρθε να τονώσει την αισιοδοξία που εκφράζει ο Καρυπίδης και οι συνεργάτες για την αίσια έκβαση της υπόθεσης και την άρση του ban πολύ σύντομα. Ότι και αν γίνει όμως σε αυτό το μέτωπο θα πρέπει πρώτα να διασφαλιστεί η αγωνιστική αξιοπιστία της ομάδος ώστε να μην βρεθούμε προ δυσάρεστων εκπλήξεων. Και μην ξεχνάμε και τα προκριματικά του Europa League όπου ο ΑΡΗΣ θα πρέπει και εκεί να κάνει το βήμα παραπάνω. Μας έλειψες ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. 20% πληρότητα του γηπέδου. Άντε να ξεκινήσουμε από τώρα… να μπουν τα διαρκείας ή τα κομάντος;  

ΥΓ2. Μέχρι να δω παίκτη να αγωνίζεται με την φανέλα του Θεού δεν πιστεύω τίποτα. Αν όμως ο Κάρυ κάνει κίνηση ματ με επιστροφή Ματέο Γκαρσία κόντρα σε ban και στην οικονομική καταστροφολογία που μας πλασάρουν θα έχει πολύ γέλιο!

ΥΓ3. Ακόμη μεγαλύτερη πληγή για την δημοσιογραφία του σήμερα από την επί πληρωμή προπαγάνδα είναι η «κοντή» μνήμη. Από την μπουτικ μοντέλο σε συνεργασία με τη NIKE πήγαμε στην μπουτικ μπουρδέλο με κάποιον που είναι στα δικαστήρια με τη ΝΙΚΕ για να φθάσουμε στην μοναδική ευκαιρία να κάνουμε κάτι δικό μας ξεχωριστό και σε αυτό το κομμάτι που θα φέρει περισσότερα οφέλη στην ομάδα… Τι δεν κατάλαβες;

ΥΓ4. Το επόμενο ερώτημα θα έχει να κάνει με την ανακατασκευή του γηπέδου και τις μακέτες που κυκλοφορούσαν. Ποιο γήπεδο; ποιες μακέτες;

Τίτλοι τέλους μπήκαν στη σεζόν 2019-20 για τον μπασκετικό ΑΡΗ με τρόπο άκομψο αλλά δίκαιο μιας και οποιαδήποτε άλλη απόφαση θα αποτελούσε μια κατάφορη αδικία.  Ο ΑΡΗΣ έδειχνε σε σαφώς καλύτερη αγωνιστική κατάσταση σε σχέση με τους ανταγωνιστές του και σύμφωνα με το πρόγραμμα που ακολουθούσε έδειχνε να κρατάει την τύχη στα χέρια του.  Ακόμη και για τον εξίσου δύσμοιρο συμπολίτη θα ήταν μια άδικη απόφαση μιας και μαθηματικές ελπίδες υπήρχαν. Ωστόσο άλλο να σου μένει η ρετσινιά γιατί έτυχε όταν διεκόπη το πρωτάθλημα να είσαι στη ζώνη του υποβιβασμού και άλλο το θαύμα της παραμονής που έψαχνες να παρουσιάζεται με τη μορφή μιας παγκόσμιας πανδημίας. Η ομάδα έστω και έτσι απέφυγε το χειρότερο σενάριο. Ένα σενάριο αδιανόητο, ακατάληπτο και ανέφικτο για όσους έχουν προλάβει την χρυσή εποχή του μπασκετικού ΑΡΗ αλλά με την παρουσία μας τα τελευταία χρόνια το έχουμε κάνει υπαρκτό και λογικό…

Όσο εύκολη και αν  είναι η κριτική από έναν οπαδό(όπως είναι ο γραφών) μακριά από τις διοικητικές φουρτούνες  δεν είναι επικίνδυνη για την ομάδα όπως είναι η τακτική της μετατόπισης των ευθυνών από τους πρωταγωνιστές των διοικητικών εξελίξεων εδώ και πολλά χρόνια στον ΑΡΗ. Ο ΑΡΗΣ μπορεί να μην κινδύνεψε στην προ Λάσκαρη – Γουλιέλμου εποχή αλλά όλα έδειχναν ότι αργά ή γρήγορα θα φθάναμε σε αυτό το σημείο. Από το υπερήφανο πλασάρισμα στην εξάδα και  τον θρίαμβο της τετράδας μέχρι τον αποκλεισμό από ομάδα Α2 στο κύπελλο και έναν τελικό ντροπής όπου όλοι έφυγαν χαμογελαστοί εκτός από τους φίλους της ομάδος μας. Ελάχιστα ήταν αυτά που θύμιζαν ΑΡΗ με το χειρότερο από όλα να είναι η ικανοποίηση, η χαρά και η ακατάπαυστη θριαμβολογία για την  κατάκτηση επιμέρους στόχων που ήθελαν ειδική επεξήγηση για να καταλάβεις.  Βραβείο «καλύτερης οικογένειας», βραβείο «ομοψυχίας αποδυτηρίων», βραβείο «στήριξης παίκτη που θα έπρεπε να είχε φύγει μετά την πρώτη προπόνηση», βραβείο «καλύτερου νέου συμβολαίου σε άλλη ομάδα χάρη στον ΑΡΗ», βραβείο  «φιλοτιμίας και προσπάθειας».  Μόνο σαν λάβαρα δεν κρεμάστηκαν στην οροφή του Παλέ δίπλα στους τίτλους του συλλόγου.  Και το χειρότερο από όλα, όλοι οι πρωταγωνιστές εντός και εκτός παρκέ έδειχναν όχι μόνο να τα έχουν αποδεχτεί  και να στηρίζουν αυτή την κατάσταση αλλά να την απολαμβάνουν κιόλας! Σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και η προοπτική της Α2 ή της Β Εθνικής(πριν την αλλαγή του νόμου για την διαγραφή χρεών) για κάποιους να αποτελεί την ευκαιρία που περιμένουν διακαώς για να την αρπάξουν από τα μαλλιά. Και όλα αυτά δεν έχουν να κάνουν με κανέναν Λάσκαρη και Γουλιέλμο.

Σίγουρα πρέπει οι μετοχές να αλλάξουν χέρια μιας και στα χέρια του Γουλιέλμου δεν έχουν την παραμικρή αξία αλλά πρώτα θα πρέπει να αλλάξει η νοοτροπία του ΑΡΗ μας και  κυρίως όλων όσων εμπλέκονται. Από τους παράγοντες  που νομίζουν ότι  η επιβίωση είναι επιτυχία, των οπαδών της μετριότητας που είναι έτοιμοι να αποθεώσουν τον οποιοδήποτε μπορεί να περπατήσει χωρίς να σκοντάψει πάνω στα παρκέ και τους δημοσιογράφους που ασχολούνται με τον ΑΡΗ και μοιάζουν περισσότερο γραφείο συμβούλων επαγγελματικού προσανατολισμού στον χώρο του μπάσκετ για τον κάθε απίθανο που έχει γοητευτεί από το άθλημα και θέλει να φτιάξει το βιογραφικό του.

Και κάπου εδώ κολλάει και η προοπτική της Ευρώπης. Πόσο άχαρο είναι να διαβάζεις τις αναλύσεις για τα οφέλη της ευρωπαϊκής συμμετοχής από όλους αυτούς που είχαν αναλάβει τον ρόλο να εκλογικεύσουν την απόφαση να στρέψει το βλέμμα του αλλού ο ΑΡΗΣ από κάτι που θεωρούσαμε αυτονόητο και για πολλά χρόνια αποτελούσε την ελπίδα του Αρειανού για χαρές ακόμη και όταν η Αυτοκρατορία είχε κλείσει τον κύκλο της;  Μακάρι η μεταβίβαση των μετοχών που αργά ή γρήγορα θα γίνει να σημαδευτεί παράλληλα με μια τέτοια απόφαση και να πλαισιωθεί όμως με ανθρώπους που δεν θα τη θεωρήσουν από μόνη της ως επιτυχία ή ευκαιρία για προπόνηση και ταξίδια ανεξαρτήτου αποτελέσματος. Διαφορετικά τόσο η «αξία» των χρεωμένων μετοχών όσο και η πορεία του ΑΡΗ μας θα παραμείνει στον ίδιο μίζερο δρόμο της απόλυτης απαξίωσης. Διεκδικήστε την αλλαγή και ο κόσμος θα στηρίξει ακόμη και αν από τη νέα σεζόν δεν θα έχει καν το δικαίωμα να γεμίσει το θρυλικό Παλέ.

ΥΓ. Αντίστοιχη πορεία με τον ΑΡΗ έχει και ολόκληρο το οικοδόμημα του Ελληνικού μπάσκετ. Είτε μιλάμε για τον «αγωνιστή» Βασιλακόπουλο κόντρα στους φωτογραφικούς νόμους είτε για τη νέα τάξη πραγμάτων του ΕΣΑΚΕ και της Basket League με τις ομάδες των 300 συγγενών και φίλων να κάνουν το κομμάτι τους. Κριτήρια συμμετοχής προς τη σωστή κατεύθυνση αλλά πάντα κομμένα και ραμμένα στα μέτρα μας. Τελικά τι έχει μεγαλύτερη αξία; ένα γεμάτο γήπεδο ή ένας μπαρουτοκαπνισμένος πρόεδρος με κάποια λεφτά για πέταμα; 

ΥΓ2. Αφού λοιπόν τα κεκλεισμένων των θυρών δεν σας τρομάζουν γιατί τα έχετε συνηθίσει και υπό φυσιολογικές συνθήκες και τα 50-60 άτομα που παρακολουθούσαν  τις (α)διάφορες μπασκετικές εκπομπές παρά τους «υψηλούς» καλεσμένους σε καιρό καραντίνας το βλέπετε θετικό ας κοπεί εντελώς και η κρατική επιδότηση να δούμε τελικά ποιος θα αντέξει. Σίγουρα όχι το Ελληνικο μπάσκετ.

ΥΓ3. Το έχουμε ξαναπεί χίλιες φορές κυρίως για τους νεότερους. Η αξία των αντιπάλων και της όλης διοργάνωσης δίνει αξία στον νικητή. Για να έρθει η κυριαρχία του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού στο άθλημα έπρεπε πρώτα να ισοπεδωθεί σε τέτοιο βαθμό που ούτε οι ίδιες οι ομάδες δεν ενδιαφέρονται. Όχι μόνο για να κατακτήσουν τους εγχώριους τίτλους αλλά ούτε καν για να συμμετέχουν.

ΥΓ4. Και αν νομίζουν οι επιστήμονες εξ Αθηνών ότι οι καλομαθημένοι οπαδοί τους που έχουν εκπαιδευτεί επί δεκαετίες στο να συμμετέχουν μόνο στα πανηγύρια θα αρκεστούν στο να είναι ρολίστες της Ευρωλίγκας στην πορεία θα εκπλαγούν.

ΥΓ5. Και για αυτούς που αρνούνται να καταλάβουν τη διαφορά… Ο ΑΡΗΣ και ο μπάογκ δεν υποβιβάσθηκαν πάνω στο παρκέ και η παραμονή τους στην κατηγορία έστω με αυτόν τον τρόπο δεν έκλεψε τον ιδρώτα κάποιας άλλης ομάδας. Αντιθέτως η ανάδειξη του Παναθηναϊκού ως πρωταθλητή στέρησε την ευκαιρία της ΑΕΚ(ή του Προμηθένα) να κάνει το ντάμπλ κερδίζοντας τον Παναθηναϊκό όπως ακριβώς τον είχε κερδίσει και στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος.

ΥΓ6. Μονόδρομος η αλλαγή νοοτροπίας… διαφορετικά στο μέλλον θα καταντήσεις σαν τον Ηρακλή που τερμάτισε 7^ος μετά από πόσα χρόνια απουσίας από την Basket League και αν δεις λίγο τα «ρεπορτάζ»  τους θα  νομίζεις ότι κατέκτησαν κάποιο τίτλο ή ότι κέρδισαν το εισιτήριο τους για την επόμενη Euroleague.

ΥΓ7. Όσο για τον Μποχωρίδη όποιος παρακολουθεί την ομάδα μπορεί να καταλάβει ότι από ένα σημείο και μετά αυτή η σχέση κάνει κακό και στους δύο.