Αρκετά νευρικός και πολύ φοβισμένος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα που δεν μπόρεσε να κοιτάξει στα μάτια τον αντίπαλο του απογοητεύοντας με την παρουσία τους περίπου 4000 φίλους της ομάδος που βρέθηκαν σήμερα στο Παλε. Κόντρα σε ένα Παναθηναϊκό που εκτός από τους Διαμαντίδη, Σχορτσιανίτη και Τσαρτσαρή δεν είχε να επιδείξει κάτι άλλο σπουδαίο και είχε σε γενικές γραμμές μέτρια απόδοση. Κάτι που φυσικά εμείς δεν μπορέσαμε να εκμεταλλευτούμε σχεδόν καθόλου γιατί ακόμη και στο πρώτο ημίχρονο αν ήμασταν συγκεντρωμένοι και μαχητικοί θα έπρεπε να είχαμε προηγηθεί και όχι να κυνηγάμε το σκορ.

Λογικός ο έντονος εκνευρισμός του Β.Αλεξανδρή μιας και σε όλο το παιχνίδι δεν κάναμε σχεδόν τίποτα σωστά. Χωρίς μπλοκ άουτ και δύναμη στα ριμπάουντ, άνευρο ντάμπλ τιμ στον Σχορτσιανίτη και μηδαμινές αλληλοκαλύψεις στην άμυνα, ανύπαρκτη κυκλοφορία της μπάλας και εκνευριστική ατολμία στην επίθεση και μια ανεξήγητη χαλαρότητα ήταν αυτά που μας έδειξε ο ΑΡΗΣ σχεδόν για 40'. Με εξαίρεση κάποιες ενέργειες του Ασημακόπουλου αλλά και την διάθεση που έδειξε ο Τσακαλέρης ερχόμενος από τον πάγκο όλοι οι υπόλοιποι πιάσανε σχεδόν πάτο σε όλους τους τομείς. Ακόμη και ο Πελεκάνος που πέτυχε κάποια καλάθια ουσιαστικά δεν έδωσε την απαραίτητη ώθηση στην ομάδα τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα. Και αν για τον Μποχωρίδη υπάρχει η δικαιολογία της απειρίας για τους Πάσαλιτς και Καραποστόλου αυτή η διστακτικότητα και η έλλειψη πρωτοβουλιών στην επίθεση ήταν κάτι το ανεξήγητο που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του αγώνα. Όσο για τους ψηλούς μας Χαρίση και Σαρικόπουλο εκεί υπήρχε το απόλυτο ναυάγιο μιας και σε καμία στιγμή του παιχνιδιού δεν μπόρεσαν να δικαιολογήσουν την παρουσία τους μέσα στο γήπεδο. Εδώ βέβαια θα πρέπει να αναφέρουμε ότι έχουν το ελαφρυντικό ότι δεν βοηθήθηκαν σχεδόν καθόλου από τα γκαρντ μας σε αντίθεση με τους αντίπαλους ψηλούς όπου τροφοδοτήθηκαν αρκετές φορές κάτω από το καλάθι.

Άλλη μια ήττα κόντρα στον Παναθηναϊκό, άλλο ένα παιχνίδι που δεν μπορέσαμε να δικαιολογήσουμε καν τον τίτλο του ντέρμπι που θέλαμε να δώσουμε στο παιχνίδι πριν το ξεκίνημα του... Μια κάκιστη παρουσία που απογοήτευσε τον κόσμο παρά του έστειλε κάποιο αισιόδοξο μήνυμα. Σίγουρα η ιστορία με τους Αμερικάνους και τα δελτία έχει παίξει τον ρόλο της αλλά αν χρειάζεσαι 3 ρούκις για να παίξεις μια σωστή άμυνα, να κάνεις ένα μπλοκ άουτ για να μην παίζουν "μήλα" κάτω από το καλάθι σου και να βρεις το θάρρος να σουτάρεις τότε τι να πω μάλλον η φιλοσοφία μου για το συγκεκριμένο άθλημα είναι λανθασμένη. Είναι νωρίς βέβαια για αφορισμούς και καταλογισμό ευθυνών μιας και σήμερα ήταν μόλις η πρεμιέρα του πρωταθλήματος αλλά δεν είναι ανάγκη να ωραιοποιούμε τα πάντα κοροϊδεύοντας τον ίδιο μας τον εαυτό. Βέβαια αν η τραγωδία της Κηφισιάς που έδωσε "πάσα" στην σημερινή απογοήτευση έχει συνέχεια και στο Ρέθυμνο τότε μάλλον θα πρέπει να αναθεωρήσουμε πολλά για τον μπασκετικό ΑΡΗ και για το κατά πόσο μπορούν Έλληνες αθλητές να σηκώσουν το βάρος αυτής της ιστορικής φανέλας που έχουν φορέσει θρύλοι του Ελληνικού αθλητισμού. Πάντως η διοίκηση δείχνει τον δρόμο και συνεχίζει να ενισχύει την ομάδα με εντυπωσιακές κινήσεις σαν και αυτή του Βεργίνη όπου για τα δεδομένα του Ελληνικού πρωταθλήματος είναι μια σπουδαία μεταγραφή που σίγουρα θα βοηθήσει πολύ.  Το γήπεδο δεν γέμισε όπως θα θέλαμε αλλά το μήνυμα του κόσμου με την λήξη του αγώνα ήταν ελπιδοφόρο. Αν βοηθήσει λίγο και η ομάδα με κανα θετικό αποτέλεσμα τότε μαζί με την αισιοδοξία θα επιστρέψει και ο κόσμος στο γήπεδο! ΟΛΟΙ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ! ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!