Με τον Ντραγκίσεβιτς να κάνει όργια στο πρώτο ημίχρονο, τον Κάμινγκς να παίρνει την σκυτάλη στο δεύτερο ημίχρονο στο σκοράρισμα, τον Γιάνκοβιτς να βγάζει την ποιότητα του και τον Ξανθόπουλο να παίζει σαν παθιασμένος εικοσάρης ο ΑΡΗΣ μας "σκούπισε" τον συμπολίτη μέσα στην έδρα του στέλνοντας τους για πρόωρες διακοπές. Μια νίκη που αποτελεί τόνωση ηθικού τόσο για όλη την ομάδα όσο και για όλους εμάς και αποκαθιστά κατά κάποιο τρόπο την τάξη μιας και μετά τις 2 ήττες στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος αλλά και την μετριότατη εικόνα μας όλη την χρονιά οι "ανύπαρκτοι" συμπολίτες είχαν βγάλει γλώσσα...

Όπως το περιμέναμε εξελίχθηκε σε μεγάλο βαθμό το σημερινό παιχνίδι με τον ΑΡΗ απελευθερωμένο ψυχολογικά να σουτάρει με εκπληκτικά ποσοστά. Ο Ντραγκίσεβιτς βρήκε τους χώρους, πήρε τις πρωτοβουλίες και για 20' πραγματοποίησε μια ονειρική εμφάνιση υπενθυμίζοντας σε όλους μας ότι ήρθε με τον "τίτλο" του πρώτου σκόρερ της αδριατικής λίγκας. Ο Ξανθόπουλος καθοδηγούσε μαεστρικά την ομάδα, ο Ζάρας στα λίγα λεπτά που αγωνίσθηκε έδωσε λύσεις στην επίθεση ενώ στην άμυνα φανήκαμε σαφώς πιο διαβασμένοι από τον αγώνα του Σαββάτου. Στο τρίτο δεκάλεπτο η πίεση του μπάογκ έγινε έντονη και σε συνδυασμό με την εμετική διαιτησία που πάλευε να γυρίσει το παιχνίδι κατάφερε να μειώσει την διαφορά που είχε φθάσει και στο +13. Εκεί η ομάδα έδειξε χαρακτήρα, έπαιξε καλές άμυνες, βρήκε πόντους από τον Κάμινγκς και τον Γιάνκοβιτς αλλά και βοήθειες από άλλους παίκτες όπως τον Τζάκσον και τον Τσαϊρέλη και διατήρησε το προβάδισμα μέχρι το τέλος. Ένα προβάδισμα που πήρε από την αρχή του αγώνα και δεν τον έχασε ούτε για μια στιγμή!

Μπράβο σε όλους για την σημερινή νίκη μιας και ήταν κάτι που το θέλαμε όλοι πάρα πολύ. Θα πρέπει όμως αυτή την νίκη να μην της δώσουμε παραπάνω αξία από όσο της αναλογεί γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο φετινός ΑΡΗΣ το περασμένο καλοκαίρι "χτίστηκε" για πολλά παραπάνω πράγματα. Το ελάχιστο που θα έπρεπε να είχε κάνει ο φετινός ΑΡΗΣ στο πρωτάθλημα θα έπρεπε να είναι μια πορεία ανάλογη της αποτυχημένης ΑΕΚ όπου θα τον διαχώριζε αγωνιστικά από ομάδες όπως ο μπάογκ, το Ρέθυμνο και ο Κολοσσός. Πλέον θα πρέπει η ομάδα να μην χαλαρώσει αλλά αντιθέτως να πιστέψει ότι μπορεί να κάνει κάτι παραπάνω. Και αν με τον Ολυμπιακό το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι να παρουσιαστεί ανταγωνιστικός με την ΑΕΚ οφείλει να τα δώσει όλα για να κατακτήσει την 3η θέση. Έτσι μπας και τελειώσει η χρονιά με ένα αμυδρό χαμόγελο. Όσο για τους ανύπαρκτους απλά φάνηκε η γύμνια τους και το πόσο τυχαίες ήταν οι νίκες στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος. 

ΥΓ. Δεν θα γκρινιάξουμε σήμερα αν και υπήρχαν σημεία στον αγώνα άξια σχολιασμού... όπως άξιο σχολιασμού είναι η επιλογή των σπίκερ για MVP του αγώνα! Στην Ελλάδα είμαστε και κάπως έτσι χτίζονται καριέρες...

ΥΓ2. Για την Ελληνική διαιτησία τα λόγια είναι περιττά. Παιχνίδι για σεμινάριο διαιτησίας για το πως δεν θα πρέπει να σφυρίζουν.

ΥΓ3. Να κερδίζεις και να μην σε αφήνουν να το χαρείς... αναμενόμενο ότι οι διάφοροι δημοσιογραφίσκοι θα χρησιμοποιούσαν αυτή την νίκη για να συνεχίσουν το έργο τους και να βοηθήσουν την καριέρα του MVP. Καλό θα ήταν όπως ζητάνε από τον κόσμο να μην "πιέζει" τον Λάσκαρη να το κάνουν και ίδιοι. Μας κουράσατε με το αγαπημένο σας παιδί... 

ΥΓ4. Πλέον ούτε με τον ΑΡΗ δεν γεμίζουν οι ανύπαρκτοι το γήπεδο. Σίγουρα η αγάπη του κόσμου του ΑΡΗ για το μπασκετικό τμήμα δεν συγκρίνεται με αυτή των οπαδών του συμπολίτη για την ομάδα τους αλλά καλό είναι να αναγνωρίσουμε ότι όσο "νοικοκύρεμα" και αν κάνεις η έλλειψη οράματος και η αγωνιστική μετριότητα μαθηματικά οδηγεί σε άδειο γήπεδο...

Αρκετές ώρες έπρεπε να περάσουν από το ντέρμπι ώστε με περισσότερη ηρεμία και καθαρό μυαλό να σχολιάσουμε το χθεσινό ντέρμπι της πόλης. Εκεί όπου ο ΑΡΗΣ σε ακόμη ένα τραγικό παιχνίδι, δυσφήμιση του αθλήματος κόντρα στον συμπολίτη κατάφερε να πάρει την πολυπόθητη νίκη και να κάνει το 1-0 σε αυτή τη σειρά των αγώνων. Η παθιασμένη εμφάνιση του Ξανθόπουλου, οι λύσεις από τον Γιάνκοβιτς, η εμπειρία του Σίμτσακ και η "αφύπνιση" του Κάμινγς στο τέλος οδήγησαν τελικά στην επικράτηση σε ένα παιχνίδι που θα μας μείνει στο μυαλό για το "ρεσιτάλ αυτοκτονίας" των τελευταίων δευτερολέπτων στην κανονική διάρκεια του αγώνα όπου το -7 εξανεμίστηκε με μαγικό τρόπο... όταν ένα φάουλ σε μια από τις τελευταίες επιθέσεις του μπάογκ θα ήταν αρκετό για να μας χαρίσει τη νίκη...

Δεν θα αναλωθούμε στο να επαναλάβουμε για την φιλοσοφία γύρω από την οποία χτίστηκε ο φετινός ΑΡΗΣ, τους παίκτες που επιλέχθηκαν και την νοοτροπία του Δ.Πρίφτη αλλά όταν βλέπεις τον ΑΡΗ να ξεκινάει έτσι το παιχνίδι όπως ξεκίνησε χθες καταλαβαίνεις ότι δεν έχεις να κάνες με μια φυσιολογική ομάδα που προετοιμάστηκε εδώ και 3 εβδομάδες περίπου για αυτό το σημαντικό παιχνίδι αλλά με ένα σύνολο ανθρώπων που τρέμουν και είναι έτοιμοι να καταρρεύσουν και μόνο στην σκέψη της ήττας και των επακόλουθων της. Λογικό είναι όταν αυτή είναι η ψυχολογία σου ο Κάμιγνκς να κάνει 2 γρήγορα ανόητα φάουλ, στην άμυνα να μην βγάζεις την απαιτούμενη ενέργεια και στην επίθεση να έχεις θολωμένο μυαλό. Τα 4 στα 26 τρίποντα είναι ένα δείγμα γραφής της ψυχολογίας των παικτών μας... ενώ η χρησιμοποίηση του Σκότ για 3'35'' αλλά και του Τζάκσον για μόλις 8' απλά κάνει ξεκάθαρο το γιατί ο φετινός ΑΡΗΣ έχει αποτύχει... Όταν μάλιστα στον πάγκο έχεις και έναν προπονητή που αδυνατεί να δώσει εντολή για 1 φάουλ στις τελευταίες επιθέσεις, μετά από τάιμ άουτ οι παίκτες του δεν μπορούν να κάνει ούτε την επαναφορά από τα πλάγια,  δικαιολογεί την παρουσία του Σκότ με το εκπληκτικό "δεν του δόθηκε χρόνος"(να το πούμε στον προπονητή να τον βάλει περισσότερο μπας και βρει ρυθμό) και ο παίκτης ο οποίος μονίμως συγκεντρώνει την οργή του και τον στέλνει στον πάγκο με το παραμικρό λάθος είναι σύμφωνα με το Ranking της στατιστικής ο κορυφαίος του γηπεδού τότε λογικά όπως οι "ρεαλιστές" μας φωνάζουν εδώ και χρόνια δεν πρέπει να έχουμε απαιτήσεις από αυτή την ομάδα. Ούτε καν κόντρα σε αντιπάλους σαν τον μπάογκ των 350.000€  που με παίκτες σαν τον Σόμπι(από αυτούς που δεν υπάρχουν στην αγορά όταν ψωνίζει ο ΑΡΗΣ), τον Άσκα και τον Μακφάντεν που ήρθαν καθυστερημένα(ιδίως οι 2 πρώτοι) σε παίζει μέσα στην έδρα σου θεωρώντας την ομάδα τους καλύτερη(όπως άλλωστε το δήλωσαν) γιατί πολύ απλά τους το επιτρέπεις. Με δεδομένα λοιπόν όλα τα παραπάνω η χθεσινή νίκη ήταν ακόμη ένας άθλος, μια υπέρβαση, μια σφαίρα του extra...

Μάλλον κάτι σαν και αυτό που είδαμε χθες θα εννοούσε ο Ν.Λάσκαρης όταν στην πρόσφατη τοποθέτηση του είχε μιλήσει για κακές νίκες και καλές ήττες και όσο και αν διαφωνούμε για το κομμάτι της τοποθέτησης που αναφέρεται σε "καλές ήττες" για τις κακές νίκες συμφωνούμε απόλυτα με τον πρόεδρο. Θα με συγχωρέσουν όμως οι φίλοι συνΑρειανοί που από χθες πανηγυρίζουν τη νίκη σαν τρελοί αλλά αυτός ο ΑΡΗΣ έτσι όπως λειτουργεί συνολικά μου προκαλεί  θλίψη.... Και το γεγονός ότι μερίδα του κόσμου το αποδέχεται και το δικαιολογεί όλο αυτό που παρακολουθούμε φέτος με απογοητεύει όσο τίποτα άλλο... Ας ευχηθούμε την Τετάρτη που ο ΑΡΗΣ δεν θα παίζει με την πλάτη στον τοίχο να βγάλει το καλό του πρόσωπο μέσα στο κρατικό και να τελειώσει εκεί τη σειρά. Γιατί αν αυτοί οι παίκτες με αυτόν τον προπονητή φθάσουν σε  τρίτο παιχνίδι "τελικό" μέσα στο κατάμεστο Παλέ υπό το φόβο της επισημοποίησης της αποτυχίας με τους πλέον δραματικούς τίτλους αμφιβάλλω αν θα καταφέρουν να σταθούν όρθιοι πάνω στο παρκέ για να διεκδικήσουν τη νίκη... 

ΥΓ. Συνήθως ο πρόεδρος του ΕΣΑΚΕ όταν παρακολουθεί ένα παιχνίδι κάθεται στα επίσημα παρέα με τη διοίκηση του γηπεδούχου...

ΥΓ2. Γενικά την φάση του να φοράς φανέλα άλλης ομάδος με κίτρινα και να έρχεσαι στο γήπεδο ποτέ δεν την γούσταρα γιατί θεωρώ τον ΑΡΗ την μεγαλύτερη ομάδα του πλανήτη οπότε το να κυκλοφορώ με φανέλα άλλης ομάδος δεν με εκφράζει. Το να δω όμως συνΑρειανό στο Παλέ σε παιχνίδι με τον μπάογκ να φοράει φανέλα Φενερμπαχτσέ.... πραγματικά με ξεπερνάει...

Νίκη χωρίς άγχος για την ομάδα μας στην Πάτρα, όπου παίζοντας κατά διαστήματα εξαιρετικό μπάσκετ έδειξε ότι ίσως όταν τελειώσουμε με τους τραυματισμούς και τις πιθανές αλλαγές στο ρόστερ ίσως και να καταφέρουμε να δούμε τον ΑΡΗ που περιμέναμε από το ξεκίνημα της χρονιάς. Η διαστημική απόδοση του πρώτου ημιχρόνου αλλά και η αντίδραση της ομάδος όταν η βροχή τριπόντων των αντιπάλων άρχισε να αποδίδει είναι αυτά που κρατάμε πέρα από τη νίκη, όπως και την επιστροφή των Καββαδά και Γιάνκοβιτς με τον δεύτερο να είναι πολύ καλός παρά την  απουσία του εδώ και 3 αγώνες.

Ο Δ.Πρίφτης λόγω της απουσίας του Τζένκινς και του Μούρτου(τραυματίας ?) αναγκάστηκε να αλλάξει τα πλάνα του και να αρχίσει με ένα σχήμα που δεν μας συνηθίζει. Και αν η παρουσία του Ξανθόπουλου ήταν κάτι που το περιμέναμε το να ξεκινήσει βασικός ο Σίμτσακ ήταν μια έκπληξη. Με τον Βασίλη Ξανθόπουλο να συνεχίζει να διανύει μια εκπληκτική περίοδο φόρμας η ομάδα ρόλαρε εξαιρετικά σε όλες τις γραμμές εξαιρετικά. Όταν μάλιστα κάθισε στον πάγκο και ο Κάμινγκς είδαμε έναν ΑΡΗ να κυριαρχεί με τεράστια ευκολία τόσο στην επίθεση όσο και στην άμυνα. Οι σωστές τοποθετήσεις των ψηλών κοντά στο καλάθι και η καλή κυκλοφορία της μπάλας έδωσαν εύκολους πόντους και καλή ψυχολογία σε όλη την ομάδα που σούταρε με εντυπωσιακά ποσοστά. Μάλιστα το θετικό της όλης υπόθεσης δεν είναι ότι αυτά τα καλά ποσοστά είχαν να κάνουν με μακρινά σουτ αλλά με συνεργασίες και σωστά τελειώματα κοντά στο καλάθι. Ξανθόπουλος, Ντραγκίσεβιτς, Γιάνκοβιτς και Τσαϊρέλης δεν άφηναν τις ευκαιρίες που τους έδινε η αντίπαλη άμυνα ανεκμετάλλευτες και σκόραραν με κάθε ευκαιρία. Μέχρι και ο Σίμτσακ μπόρεσε να κάνει τις ασιστ που πήρε πόντους πιστοποιώντας ότι ο ΑΡΗΣ έπαιζε σωστά σαν ομάδα! Ακόμη και ο Ζάρας επέστρεψε στις καλές εμφανίσεις δίνοντας βοήθειες κυρίως στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδος. Ο Καββαδάς στον χρόνο που αγωνίσθηκε δεν φάνηκε επηρεασμένος αλλά μάλλον ο Δ.Πρίφτης δεν ήθελε να τον πιέσει και για αυτό τον άφησε στον πάγκο. Στο Β ημίχρονο ο εγκλωβισμένος από την άμυνα μας Απόλλων αποφάσισε να το ρίξει στα τρίποντα της απελπισίας και σε συνδυασμό με την χαλάρωση των παικτών μας κατάφερε να  μειώσει από το -27 στο -7 αλλά μέχρι εκεί. Στο σημείο εκείνο η ομάδα σοβαρεύτηκε, βρήκε λύσεις στην επίθεση όπου είχε ρίξει ρυθμούς και καθάρισε το παιχνίδι. 

Κάθε νίκη της ομάδος μας την απολαμβάνουμε, όταν όμως συνοδεύεται και από καλή εμφάνιση τότε είμαστε ακόμη πιο χαρούμενοι. Είναι λογικό με όλους αυτούς τους τραυματισμούς να είναι αδύνατο για 40' να παίζει τόσο καλά όπως στο πρώτο ημίχρονο. Το ότι έπαιξε όμως έτσι για ένα μεγάλο διάστημα μας δείχνει ότι η ομάδα έχει δυνατότητες και μπορούν αυτοί οι παίκτες με αυτόν τον προπονητή να διορθώσουν τα κακώς κείμενα και να βελτιωθούν. Από την άλλη παρακολουθώντας σήμερα το παιχνίδι θα ήταν ψέμα να μην αναφερθούμε στον ρόλο των Αμερικάνων. Τζένκινς και Μπάκνερ απουσίαζαν, ενώ ο Μάρμπλ και ο Κάμινγκς που αγωνίστηκαν δεν μπορείς να πεις ότι ήταν αρνητικοί. Παρόλα αυτά η επίδραση τους στο παιχνίδι ήταν ελάχιστη... Μάλιστα θα πρέπει να παραδεχθούμε ότι όταν οι 2 Αμερικάνοι ήταν στον πάγκο η ομάδα έπαιζε πολύ καλύτερα. Είναι κρίμα λοιπόν ο φετινός ΑΡΗΣ να πετυχαίνει ότι πετυχαίνει και να παλεύει να φθάσει όπου και αν στοχεύει χωρίς ουσιαστικά να έχει τις βοήθειες που θα έπρεπε να έχει από τους Αμερικάνους. Και αυτό δεν έχει να κάνει με τους τραυματισμούς... Μακάρι να βρεθεί κάποια λύση και έστω με λίγη καθυστέρηση να γίνει κάποια αλλαγή στο ρόστερ. Είναι κρίμα να περιορίζονται οι δυνατότητες της ομάδος και μαζί και οι φιλοδοξίες μας για την φετινή χρονιά επειδή έγιναν το καλοκαίρι κάποιες "επιπόλαιες" επιλογές. Κρατάμε τη νίκη και συνεχίζουμε ακόμη πιο δυνατά!

Δύο εντελώς διαφορετικά πρόσωπα παρουσίασε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα με την Καβάλα με αποτέλεσμα ένα φαινομενικά εύκολο παιχνίδι να εξελιχθεί προς στιγμή σε αυτοκτονία αλλά στο τέλος να γλιτώνει το κάζο και να παίρνει την πολύτιμη νίκη. Γουάιτ, Μακνήλ και Μούρτος ήταν αυτοί που ξεχώρισαν και οδήγησαν την ομάδα μας στη νίκη σε ένα παιχνίδι όπου το πρόβλημα στα ριμπάουντ και η άμυνα κάτω από το καλάθι έκανε και πάλι έντονα την εμφάνιση του.

Ο αγώνας ξεκίνησε ιδανικά με τους παίκτες μας να δείχνουν εκπληκτική προσήλωση στα αμυντικά τους καθήκοντα και με τεράστια ευκολία να κόβουν τις επιθέσεις της Καβάλας. Την ίδια στιγμή στην επίθεση με τον Σπύρο Μούρτο να πραγματοποιεί ίσως την καλύτερη φετινή του εμφάνιση και όλη την ομάδα να έχει εξαιρετικά ποσοστά κυρίως έξω από τα 6.75 το παιχνίδι πολύ γρήγορα άρχισε να ξεφεύγει και όλα έδειχναν ότι οδηγούμασταν σε έναν εύκολο περίπατο. Μάλιστα η είσοδος του Ξανθόπουλου και τα εντυπωσιακά συνεχόμενα κλεψίματα του(συνολικά 8!!!) έμοιαζε να είναι το ολοκληρωτικό χτύπημα στην Καβάλα που τα είχε χαμένα. Σε εκείνο όμως το σημείο μάλλον ο Δ.Πρίφτης είτε υποτίμησε τον αντίπαλο είτε απλά βιάστηκε να ξεκινήσει το ροτέισον του με αποτέλεσμα οι πολλές αλλαγές να βγάλουν την ομάδα μας εκτός ρυθμού δίνοντας στο τρίτο δεκάλεπτο την ευκαιρία στην Καβάλα να κάνει την αντεπίθεση της. Για ανεξήγητο λόγο υπήρξε μια εμμονή σε σχήματα και σε παίκτες που δεν αποδίδανε με αποτέλεσμα το +16 να εξαφανισθεί και η Καβάλα να φθάσει σε απόσταση ενός σουτ. Ο ύψους 2.03 σέντερ Γουίλιαμς έστησε το δικό του πάρτι κάτω από το καλάθι μαζεύοντας 16 ριμπάουντ και πετυχαίνοντας 16 πόντους με εξαιρετικά ποσοστά ευστοχίας. Ευτυχώς σε εκείνο το σημείο και αφού επέστρεψαν οι παίκτες που είχαν βοηθήσει ώστε ο ΑΡΗΣ να πάρει το προβάδισμα μπόρεσαν να απαντήσουν στα καλάθια των αντιπάλων μας και να οδηγήσουν εκ του ασφαλούς την ομάδα στη νίκη.

Αν και η εμφάνιση του Β ημιχρόνου μας προβλημάτισε η ικανοποίηση για το διπλό είναι αυτό που μένει από τη σημερινή αναμέτρηση. Εκτός από την ομάδα που κατάφερε να πάρει τη νίκη την παράσταση έκλεψε και ο κόσμος του ΑΡΗ που όπως ήταν αναμενόμενο κιτρίνισε το κλειστό της Καλαμίτσας. Πλέον με 1 παιχνίδι την εβδομάδα η ομάδα θα μπορέσει να ξεκουραστεί αλλά και να βελτιωθεί μέσα από τις προπονήσεις. Έτσι λογικά ο ΑΡΗΣ μας στο κρίσιμο παιχνίδι με την ΑΕΚ στο Παλέ θα κατέβει απόλυτα έτοιμος και με τον κόσμο στο πλευρό του δεν έχει να φοβηθεί τίποτα!

Έτοιμος να στήσει το δικό του Χριστουγεννιάτικο πάρτι στο ΣΕΦ δείχνει να είναι ο Δ.Πρίφτης και οι παίκτες του που το τελευταίο χρονικό διάστημα δείχνουν ιδιαίτερα φορμαρισμένοι. Ο Ξανθόπουλος φαίνεται να ξεπερνάει τον τραυματισμό και να τίθεται στη διάθεση του κόουτς ενώ η πρωτοφανής αξιοθαύμαστη κίνηση από τον Ν.Λάσκαρη να συγκεντρώσει τις οικογένειες των παικτών στην Αθήνα ώστε να περάσουν όλοι μαζί τις ημέρες των Χριστουγέννων έχει "φτιάξει" τους παίκτες ενόψει των σημαντικών αναμετρήσεων που ακολουθούν σε πρωτάθλημα και κύπελλο.

Οι εμφανίσεις που ακολούθησαν το πατατράκ στην Ποντγκόριτσα έχουν εκτοξεύσει τον ενθουσιασμό όλων μας στα ύψη και μας έχουν κάνει να πιστεύουμε ότι ο φετινός ΑΡΗΣ δεν έχει ταβάνι. Και αυτό μάλιστα γνωρίζοντας άπαντες  ότι αυτή η ομάδα έχει και αδυναμίες και κενά στο ρόστερ της. Παρόλα αυτά όταν η Αμερικάνικη 4αδα έχει κέφια τα πάντα μπορούν να συμβούν. Η βάση μπορεί να είναι η άμυνα αλλά στην επίθεση μεγάλο ρόλο θα παίξει η μέρα που θα βρεθεί ο Μακνήλ, ο Γουάιτ, ο Χάγκινς και ο Γουότερς. Αν πιάσουν καλή απόδοση και βγάλουν την ενέργεια που μας έχουν δείξει σε πολλά παιχνίδια ο Ολυμπιακός δύσκολα θα μπορέσει να ακολουθήσει. Ιδίως όταν μετράει απουσίες όπως αυτές του Σπανούλη, του Λοτζέσκι αλλά και του Αγραβάνη που εκτός συγκλονιστικού απροόπτου δεν θα αγωνιστούν. Βέβαια ο φετινός Ολυμπιακός έχει αποδείξει ότι μπορεί να ζει και να κερδίζει παρά τις απουσίες του αλλά αύριο αν δείξουμε το πρόσωπο των τελευταίων αγώνων σε Ελλάδα και Ευρώπη η ομάδα του Πειραιά δεν έχει καμία τύχη. Φυσικά για να μην παρεξηγηθούμε στη συγκεκριμένη αναμέτρηση ο Ολυμπιακός είναι το φαβορί χωρίς καμία αμφιβολία. Και όταν στην Ευρώπη έχει καταφέρει παρά τις απουσίες του να κερδίσει πολύ δυνατές ομάδες τότε το να το επαναλάβει και απέναντι μας δεν θα είναι έκπληξη. Από την άλλη όμως εμείς έχουμε μια τεράστια ευκαιρία σε ένα παιχνίδι που δεν έχουμε να χάσουμε τίποτα να αποδείξουμε πάρα πολλά. Αρχικά ότι πλέον είμαστε ανταγωνιστικοί και αφού το πετύχουμε αυτό γιατί όχι να μην σπάσουμε και την αρνητική παράδοση που υπάρχει εδώ και αρκετά χρόνια. Αρκεί να το πιστέψουν οι παίκτες μας και ο προπονητής και να διεκδικήσουν αυτό που αξίζουν πάνω στο παρκέ.

Σε ανεπίσημο επίπεδο ένας από τους λόγους που κόντρα στην Μπουντούτσνοστ σε εκείνο το εκτός έδρας παιχνίδι η ομάδα και ιδιαίτερα οι 4 αμερικάνοι μας παρουσιάστηκαν αγνώριστοι ήταν η είδηση ότι με την αλλαγή που έκανε ο ΕΣΑΚΕ ώστε να βολέψει τους "χαϊδεμένους" της η ομάδα μας αναγκαστικά θα περάσει τα Χριστούγεννα στο γήπεδο. Και ιδίως για τους ξένους που αυτές μέρες αποτελούν ευκαιρία για  να βρεθούν με τους δικούς τους ανθρώπους πολύ πιθανόν να τους επηρέασε. Παρόλα αυτά η οικογένεια Λάσκαρη βρήκε τον τρόπο να δείξει εμπράκτως ότι είναι δίπλα τους και με αυτή την πρωτοφανή κίνηση κάνει ότι μπορεί από την πλευρά της ώστε οι παίκτες μας και το τεχνικό τιμ να είναι συγκεντρωμένο σε αυτά τα κρίσιμα παιχνίδια που ακολουθούν. Ευχή όλων αυτό το οικογενειακό κλίμα και η καλή χημεία που φαίνεται να υπάρχει στον μπασκετικό ΑΡΗ να βγει τώρα που και οι αντίπαλοι είναι δυνατοί αλλά και γιατί με νίκη αλλάζει τις ισορροπίες στον μπασκετικό χάρτη. ΡΕ ΑΡΗ ΡΕ ΑΡΗ ΡΕ ΑΡΗ ΑΝΤΕ ΚΑΙ Γ@#$ΣΕ ΤΟ ΒΡΩΜΕΡΟ ΤΟ ΨΑΡΙ!

ΥΓ. Όπως ξέρουμε ότι ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός αντιμετωπίζουν πολύ διαφορετικά τον ΑΡΗ από ότι την κάθε Κηφισιά και μπάογκ έτσι ξέρουμε ότι και οι διαιτητές θα κάνουν το "καθήκον" τους όπως τόσες φορές κατά το παρελθόν. Υποχρέωση μας ότι και να γίνει να τους ξεμπροστιάσουμε για ακόμη μια φορά!

Χωρίς να πιάσει σπουδαία απόδοση και έχοντας απέναντι μια διαιτητική τριάδα που με κάθε ευκαιρία έστελναν τους αντιπάλους μας στις βολές η ομάδα μας έκανε το καθήκον της και πήρε τη νίκη που τόσο θέλαμε. Σίγουρα περιμέναμε να δούμε έναν πολύ καλύτερο ΑΡΗ αλλά το να κερδίζεις με μια τόσο μέτρια εμφάνιση και κόντρα στη διαιτησία είναι πάρα πολύ σημαντικό.

Είχαμε πει πριν τον αγώνα ότι ο ενθουσιασμός που υπήρχε στον κόσμο δεν θα μας έβγαινε σε καλό. Μάλιστα ο κόσμος παρασύρθηκε τόσο πολύ πριν το παιχνίδι που αγνόησε επιδεικτικά την "κλήρωση" των διαιτητών που ήταν πέρα για πέρα ύποπτη και προκλητική. Οι φόβοι μας δικαιώθηκαν και τα κοράκια έδωσαν αμέτρητες βολές στον μπάογκ παρόλο που ο συμπολίτης βαρούσε όλη την ώρα τρίποντα. Ενδεικτικά αν και εμείς επιχειρήσαμε 42 δίποντα έναντι μόλις 22 των αντιπάλων μας οι διαιτητές κατάφεραν να τους δώσουν 32 βολές ενώ σε εμάς μόλις 16! Κάπως έτσι ο μπάογκ έμενε κοντά στο παιχνίδι και κάπως έτσι κοβόταν διαρκώς ο ρυθμός του αγώνα και οι παίκτες μας δεν μπορούσαν να επιβάλλουν τον ρυθμό τους. Αυτή η κακή αντιμετώπιση από την διαιτησία επηρρέασε σε μεγάλο βαθμό τους παίκτες μας που έκαναν πολλά ανόητα λάθη και κάκιστες επιθετικές επιλογές. Ευτυχώς ο Όκαρο Γουάιτ βρήκε το κατάλληλο παιχνίδι για να δικαιώσει αυτούς που τον επέλεξαν και να δικαιολογήσει το μεγάλο του συμβόλαιο. Με 27 πόντους έχοντας εξαιρετικά ποσοστά και 11 ριμπάουντ ήταν ο κορυφαίος για την ομάδα μας. Αφανής ήρωας ο Ξανθόπουλος που ίσως και φέτος να πραγματοποιεί την καλύτερη χρονιά της καριέρας του. Με 9 ασιστ 11 πόντους και 2 κλεψίματα ήταν από τους παίκτες που έδωσαν αυτοπεποίθηση στην ομάδα και παρέσυρε τους συμπαίκτες του στη σημερινή νίκη. Με σκαμπανεβάσματα στην απόδοση του και ο Μακνήλ παρά τους 18 πόντους που πέτυχε την ίδια στιγμή που ο Σίμτσακ έδωσε πολύτιμη βοήθεια από τον πάγκο σε άμυνα και επίθεση. Παρά τη νίκη δεν μπορούμε να πούμε ότι κόουτς διαχειρίστηκε σωστά το παιχνίδι. Τόσο πριν σε ότι έχει να κάνει με την προετοιμασία της ομάδος όσο και κατά την διάρκεια έμοιαζε σε αρκετές στιγμές να τα έχει χαμένα. Η εμμονή στο ροτέισον όταν παίκτες σαν τον Χάγκινς, τον Μακνήλ και τον Ξανθόπουλο έδειχναν να έχουν βρει ρυθμό έμοιαζαν λες και γινόταν αυτοματοποιημένα από κάποιον υπολογιστή και όχι από κάποιον που παρακολουθούσε από τόσο κοντά στο παιχνίδι. Ενώ σίγουρα οι πολλές κακές επιθετικές επιλογές και τα λάθη που έκαναν οι παίκτες μας σήμερα θα πρέπει να γέμισαν το μπλοκάκι του Δ.Πρίφτη.

Η νίκη ήρθε πολύ πιο δύσκολα από όσο περιμέναμε αλλά η νίκη είναι αυτό που μετράει και αυτό πρέπει να κρατήσουμε από σήμερα. Ίσως το άγχος που μας προκάλεσε η αντίσταση  του αδύναμοι αλλά άκρως μαχητικού μπάογκ να μας κάνει καλό ενόψει της συνέχειας. Όχι ότι η ομάδα μας ξαφνικά "ψήλωσε" και κοιτάει τους αντιπάλους της υπεροπτικά αλλά σίγουρα θα πρέπει οι παίκτες μας να μάθουν να παίζουν πιο έξυπνα και να διαχειρίζονται καλύτερα σημαντικά παιχνίδια όπως ήταν το σημερινό. Ναι υπάρχει ενθουσιασμός, ναι είσαι καλύτερος από τον αντίπαλο αλλά δεν γίνεται επειδή δεν σου βγαίνει το παιχνίδι όπως το είχες στο μυαλό να πηγαίνεις από το ένα λάθος στο άλλο. Το θετικό είναι ότι υπάρχουν τεράστια περιθώρια βελτίωσης και αυτό είναι που μας κάνει ακόμη πιο αισιόδοξους για τη συνέχεια. Όσο για τον κόσμο μπορεί η διαφορά να μην ήταν αυτή που περίμενε αλλά το γλέντι δεν χαλούσε με τίποτα! Πάμε για το επόμενο sold out!

ΥΓ. Αν και Αρειανός... πρέπει να είσαι πολύ φελλός για να έρχεσαι στο γήπεδο ύστερα από κάτι χρόνια(λόγω μπαογκ) και να ψάχνεις τους αριθμούς στα καρεκλάκια για να κάτσεις στην θέση σου... 

ΥΓ2. Κυκλοφορεί έντονα  η φήμη για ενίσχυση στη θέση 3 με τον Θανάση Αντετοκούμπο! Μπορεί το παλικάρι να μην έχει παραστάσεις σε υψηλό επίπεδο αλλά ταιριάζει γάντι στον φετινό ΑΡΗ!

Πολύ καλές εντυπώσεις άφησε ο ΑΡΗΣ στο πρώτο παιχνίδι μπροστά στους φιλάθλους του απέναντι στην αδύναμη Κοζούφ από τα Σκόπια. Όχι τόσο γιατί νίκησε άνετα τους Σκοπιανούς με το τελικό 90-65 σε ένα φιλικό παιχνίδι προετοιμασίας αλλά γιατί φάνηκαν ξεκάθαρα πάνω στο παρκέ τα χαρακτηριστικά της ομάδος που περιμένουμε να δούμε από τον φετινό ΑΡΗ. Σίγουρα λείπουν οι αυτοματισμοί στην επίθεση και οι αλληλοκαλύψεις στην άμυνα αλλά από την στιγμή που υπάρχει η ποιότητα και το ταλέντο όλα τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν.

Το πιο σημαντικό στοιχείο που διακρίναμε ήταν η διάθεση όλων των νέων παικτών να σκοράρουν. Μπορεί να μην καταλήγει πάντα η μπάλα στο καλάθι αλλά και μόνο που έχεις παίκτες που έχουν τους τρόπους να σκοράρουν και θέλουν να το κάνουν αντί να κρύβονται στην επίθεση και να ψάχνουν εκνευριστικά κάποιον συμπαίκτη τους είναι πάρα πολύ σημαντικό. Ο ΑΡΗΣ φέτος όχι μόνο θα σκοράρει περισσότερους πόντους αλλά ανακατεύοντας την τράπουλα από τον πάγκο είμαι σχεδόν βέβαιος ότι όλο και κάποιος παίκτης θα είναι σε καλή ημέρα και θα μπορεί να φορτώνει με μπόλικους πόντους το αντίπαλο καλάθι. Το άλλο που μας  άρεσε πολύ ήταν η ενέργεια και η εκρηκτικότητα που είχε συνολικά η ομάδα. Κάτι που φάνηκε όταν η ομάδα έτρεχε στον αιφνιδιασμό αλλά και όταν προσπαθούσε να μαζέψει τα ριμπάουντ. Σε ατομικό επίπεδο σίγουρα ξεχώρισε ο Μακνιλ που φαίνεται να είναι ο ηγέτης που χρειάζεται μια ομάδα για να προχωρήσει. Ενώ και ο Γουάιτ παρόλο που δεν του βγήκαν οι περισσότερες φάσεις έδειξε ότι θα είναι σημείο αναφοράς. Γουότερς και Χάγκινς μοιάζουν ίσως οι πιο σίγουρες επιλογές που έγιναν μιας και κατευθείαν έδειξαν αυτά που περιμένουμε να δώσουν στην ομάδα. Δύναμη κάτω από το καλάθι ο Χάγκινς και καθαρό μυαλό για την σωστή πάσα και το σκοράρισμα από τον Γουότερς. Ο Κοεν στο διάστημα που αγωνίσθηκε δικαιολόγησε την Μακάμπι που τον επέλεξε αρχικά αλλά και τον Πρίφτη που είδε στο πρόσωπο του έναν παίκτη που ταιριάζει πάρα πολύ στο σύγχρονο μπάσκετ. Ενώ ο ενθουσιασμός που έβγαλε ο Τσούκποβιτς είναι από αυτά που χαιρόμαστε να βλέπουμε από παίκτες που φοράνε την φανέλα του ΑΡΗ.. Στους Έλληνες τώρα μπορεί να μην είδαμε τον Ζάρα που προσωπικά θεωρώ το μεγαλύτερο ερωτηματικό από όλους τους παίκτες που ήρθαν αλλά είδαμε έναν Πελεκάνο να δίνει τις λύσεις που περιμένουμε να δώσει φέτος αλλά και έναν Ξανθόπουλο που μας υπενθύμισε πως είναι μια ομάδα να έχει κανονικό πόιντ γκαρντ που να ξέρει να οργανώνει και να μοιράζει στους συμπαίκτες του ασιστ.  Ενώ θα πρέπει να κάνω μια ιδιαίτερη αναφορά στον νεαρό Δίπλαρο που με τον αέρα του πρωταθλητή Ευρώπης φαίνεται να μπορεί άμεσα να προσφέρει κάποιες ανάσες στους συμπαίκτες του στην περιφέρεια. 

Είναι πολύ νωρίς για ασφαλή συμπεράσματα αλλά μια πρώτη γεύση πήραμε χθες και θα ξαναπάρουμε και σήμερα. Η ομάδα αρέσει γιατί δεν φαίνεται να κολλάει επιθετικά αλλά και γιατί έχει την ικανότητα να μας χαρίζει σε μόνιμη βάση φάσεις σαν και αυτές που μας χάριζε ο Μάσεϊ αλλά και παλαιότερα ο Χάρολντ Έλις(παλιό πουλέν μου) και να μας ξεσηκώνουν για τα καλά. Πέρα από τους στόχους για τίτλους και υψηλές θέσεις σε Ελλάδα και Ευρώπη η ουσία είναι τουλάχιστον όλοι εμείς που γουστάρουμε αφάνταστα τον μπασκετικό ΑΡΗ να απολαμβάνουμε αυτό που βλέπουμε πάνω στο παρκέ. Και αυτό ακριβώς μας έδειξε ότι μπορεί να μας το προσφέρει ο φετινός ΑΡΗΣ. Το ραντεβού μας στις 18.30 στο Παλέ!

ΥΓ. Το πρώτο καλάθι του ΑΡΗ που είδαμε φέτος ήταν άλεϊ ουπ κάρφωμα!!!!

Η έλευση του κ.Λάσκαρη στον μπασκετικό ΑΡΗ έχει αλλάξει τα δεδομένα όπως και τις καλοκαιρινές συνήθειες μας όπου τα τελευταία χρόνια τα μεταγραφικά σήριαλ είτε απουσίαζαν είτε περιείχαν ονόματα που την πλειοψηφία του κόσμου της ομάδος όχι μόνο δεν έπειθαν αλλά αντιθέτως προκαλούσαν θλίψη. Όλα αυτά φαίνεται να ανήκουν στο παρελθόν και αυτό το καλοκαίρι ο Αρειανός ύστερα από πολλά χρόνια μπορεί να ασχολείται με ενθουσιασμό με τους παίκτες θα φορέσουν την φανέλα του Αυτοκράτορα και να ανυπομονεί για την στιγμή που θα συμπληρωθεί το νέο ρόστερ και θα ξαναδεί την αγαπημένου του ομάδα πάνω στο παρκέ. Με αισιοδοξία, με νέες προσδοκίες και με τον πήχη σαφώς ψηλότερα από τα προηγούμενα χρόνια.

Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε κάποιον αθλητή που έχει φορέσει ή θα φοράει την φανέλα του ΑΡΗ αλλά είναι το εντυπωσιακό το κοντράστ των συναισθημάτων με τα προηγούμενα καλοκαίρια όπου διαβάζαμε για συμφωνία με αμερικανούς τύπου Τζ.Χάντ, φιλότιμους Έλληνες επιπέδου Τσακαλέρη και Σίμτσακ και μεταγραφικά σήριαλ τύπου Μούρτου και Βεργίνη με το φετινό καλοκαίρι όπου 3 έμπειροι Έλληνες παίκτες σαν τον Πελεκάνο, τον Ξανθόπουλο και τον Ζάρα υπέγραψαν με συνοπτικές διαδικασίες, ξένοι παίκτες που έδωσαν το διαπιστευτήρια τους στο περσινό πρωτάθλημα όπως ο Γουότερς, ο Τσούπκοβιτς και ο Χάγκινς συμφώνησαν ή είναι μια ανάσα από το να συμφωνήσουν αλλά και να έρχονται παίκτες  για πρώτη φορά στην Ελλάδα που μπορούν να κάνουν την διαφορά σαν τον Μακ Νιλ και τον Γουάιτ(δεν έχει υπογράψει ακόμη). Ακόμη και ο Κοέν που πρόκειται για ρεζέρβα της Μακάμπι και είναι μια ανάσα από την ομάδα μας πρόκειται για πολυτέλεια με βάση τον ΑΡΗ των τελευταίων ετών. Τόσο αυτοί που έφυγαν όσο και αυτοί που έμειναν δείχνουν ότι ο ΑΡΗΣ φέτος αλλάζει και ο Δ.Πρίφτης όχι μόνο έχει την ευχέρεια να κάνει μεταγραφές από το πάνω ράφι αλλά  και να μοιράσει τον χρόνο στους παίκτες του υπό πιο νορμάλ συνθήκες χωρίς αναγκαστικές επιλογές. Θεωρώ ότι ακόμη και ο ίδιος ο προπονητής της ομάδος μας αντιλαμβάνεται ότι στον ΑΡΗ που θέλει να βλέπει ο κόσμος της ομάδος δεν γίνεται ο συμπαθής Σίμτσακ και ο φιλότιμος Μούρτος να έχουν τον χρόνο συμμετοχής που είχαν πέρσι. Μακάρι βέβαια τα παιδιά με την απόδοση τους πάνω στο παρκέ να αποδείξουν ότι το αξίζουν αλλά είναι διαφορετικό να έχεις τους συγκεκριμένους παίκτες σαν βασικούς ή πρώτη αλλαγή από το να είναι η 3η επιλογή για να καλύψουν μια θέση στην 5αδα. Ενώ και ότι ένας παίκτης σαν Αντεγκμπόγιε, κάτοχος κοινοτικού διαβατηρίου κρίνεται πλέον ότι μπορεί εύκολα να αντικατασταθεί με κάποιον καλύτερο είναι δείγματα προόδου που όλοι χαιρόμαστε να βλέπουμε.

Το ρόστερ του ΑΡΗ μας ακόμη δεν έχει συμπληρωθεί, όπως και των ανταγωνιστών μας οπότε ασφαλή συμπεράσματα για στόχους ενόψει της νέας χρονιάς δεν μπορούμε να κάνουμε. Αυτό που μπορούμε με βεβαιότητα να πούμε είναι ότι πλέον δεν θα πονάνε τα ματάκια μας και ύστερα από κάμποσα χρόνια θα δούμε στο Παλέ μπάσκετ. Και όταν λέμε μπάσκετ μιλάμε για κάτι πιο ποιοτικό από ένα αξιόμαχο φιλότιμο σύνολο που ναι μεν τα δίνει όλα πάνω στο παρκέ αλλά είναι εμφανές ότι είναι περιορισμένων δυνατοτήτων. Δύσκολα να μας κάνει πλάκα ο κάθε Κολοσσός όπως πέρσι και  εφόσον βρει και η ομάδα την χημεία της εξίσου δύσκολα να μας προσπεράσουν στο φινάλε αστείες ομάδες σαν αυτή του συμπολίτη που πέρσι κατέκτησε την 3η θέση σχεδόν από το πουθενά. Μετράμε τις ημέρες μέχρι το Παλέ να ανοίξει τις πόρτες του και πλέον 2 φορές την εβδομάδα σε Ελλάδα και Ευρώπη να γουστάρουμε όπως παλιά παρέα με την Αρειανάρα!

Όλο και χειρότερα εξελίσσονται τα πράγματα στην ΛΦΑ μιας και η μια απογοήτευση διαδέχεται την άλλη και όλοι όσοι την εκπροσωπούν δείχνουν να προτιμούν κοπάδι με πρόβατα για μέλη παρά ενεργούς οπαδούς που θα νοιάζονται για το καλό του ΑΡΗ και θα έχουν τα μάτια τους δεκατέσσερα. Μέτα λοιπόν από την εκκωφαντική σιωπή μπροστά σε ολόκληρη την βρωμιά του Ελληνικού ποδοσφαίρου με την μια κασέτα να διαδέχεται την άλλη,  τον κάθε διαιτητή να κάνει το κομμάτι τους εις βάρος της ομάδος μας αλλά και σε άλλα σημαντικά θέματα όπως  τις  προεκλογικές εξαγγελίες του Δ.Σ. της ΠΑΕ ΑΡΗΣ που παραμένουν ακόμη εξαγγελίες και τα επεισόδια στο παιχνίδι με τον μπάογκ ήρθε το ξέσπασμα όταν 2 μέλη της Λέσχης δια της νομικής οδού αμφισβητούν την εκλογική διαδικασία που ανέδειξε την διοίκηση της ΠΑΕ ΑΡΗΣ και ζητούν κάποια στοιχεία ώστε να αποδειχθεί αν τελικά έγιναν παρατυπίες ή όχι. Ένα θέμα που πολύ εύκολα να  "κλείσει" και να αποτελέσει και ιδανική ευκαιρία για να βουλώσει το στόμα όλων των κακοπροαίρετων που προσπαθούν να παρουσιάσουν την Λέσχη ως ελεγχόμενη από μια ολιγομελή παρέα που εξυπηρετεί τα δικά της συμφέροντα. Παρόλα αυτά παρακολουθούμε το ίδιο τροπάριο με βασικό θέμα τον Λάμπρο Σκόρδα να παρουσιάζεται ως εχθρός του ΑΡΗ που επιδιώκει το κακό του ΑΡΗ. Όλοι όσοι κάθονται μπροστά σε ένα μικρόφωνο στον ARIS FM πριν καλά καλά ξεσπάσει το θέμα έχουν διαμορφωμένη άποψη και απαγγέλλουν το ποίημα... Δηλαδή ένας δεν υπάρχει που να θέλει να τους δώσουν τις απαντήσεις για να του βουλώσουν το στόμα? Ούτε ένας δεν αναρωτιέται αν κάτι πάει στραβά και ίσως είναι μια καλή ευκαιρία για περισσότερη διαφάνεια? Τόση τυφλή εμπιστοσύνη? Τόσο κομπάρσοι  δηλαδή πρέπει να είμαστε όλοι μας ώστε να μην μας διαγράψουν από την Λέσχη? Όποιος δεν συμφωνεί ή έχει ενστάσεις πρέπει να φεύγει? Και να μείνουν τελικά ποιοι? Αυτοί οι 400 περίπου που υπερψήφισαν την διαγραφή του Λάμπρου Σκόρδα? Έχω την απορία άραγε πόσοι από αυτούς τους 400 που βρέθηκαν στην συνέλευση express  έχουν επαγγελματική σχέση με τον ΑΡΗ... Υποτίθεται ότι η Λέσχη έχει να κάνει με την ενεργή συνειδητή συμμετοχή του Αρειανού στα κοινά της ομάδος και αντί για αυτό βλέπουμε όποιον προσπαθεί να πει κάτι να καθυβρίζεται, κάθε ένας που πάει να ρωτήσει κάτι να χαρακτηρίζεται ως εχθρός και όλοι οι υπόλοιποι να αρκούνται στην σιωπή. Θα μας πει τελικά κανείς επίσημα τι έγινε με εκείνο το παλικάρι που κατήγγειλε τον εκβιασμό της ψήφου του ή κανέναν δεν τον ενδιαφέρει. Ή μήπως αυτά τα θέματα πρέπει να συζητιούνται στα υπόγεια μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Ο σοφός λαός λέει "καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται" και κάπως έτσι θα πρέπει να λειτουργούν όλοι όσοι ασχολούνται με τον ΑΡΗ σε διοικητικό πόστο είτε αυτό λέγεται ΠΑΕ, είτε λέγεται ΚΑΕ, είτε λέγεται Α.Σ. είτε λέγεται ΛΦΑ... Όσο για τους θιγμένους από αυτήν την κίνηση και αυτούς που έχουν τυφλή εμπιστοσύνη και δεν θέλουν να ακούνε λέξη θα τους υπενθυμίσω ότι και στον ηρακλή παραδίπλα είχαν τυφλή εμπιστοσύνη στους μεγαλοεπιχειρηματίες, στους τραγουδιστές και στους οπαδούς που βάλανε τα στήθια τους μπροστά και ανέλαβαν διοίκηση και τώρα είναι εξαφανισμένοι από τον χάρτη... αλλά και εμείς δεν πρέπει να ξεχνάμε είχαμε τυφλή εμπιστοσύνη στα μέλη της Γενεσις, στον Θ.Τζεβελέκη, στον Γ.Δαμιανίδη, στον Α.Σ. και τελικά η ΚΑΕ κατάντησε να χρωστάει 3-4 εκατομμύρια και ο Αυτοκράτορας να ταξιδεύει στην Αθήνα με πούλμαν...