Δεν άντεξε ο ΑΡΗΣ στην Ιταλία γνώρισε την ήττα από την Αβελίνο χάνοντας και τις τελευταίες ελπίδες που υπήρχαν για πρόκριση στην επόμενη φάση. Η απουσία λόγω τραυματισμού του Τσαϊρέλη ουσιαστικά έδεσε τα χέρια του κόουτς που δεν είχε τρόπο να σταματήσει τον Νταϊέ κάτω από το καλάθι που έστησε το δικό του πάρτι μέσα στη ρακέτα μας.

Με τις 2 ομάδες να σκοράρουν με τεράστια ευκολία κυρίως από τα 6.75 φάνηκε στο ξεκίνημα ότι η άμυνα είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Όσο κυλούσε όμως ο χρόνος οι παίκτες της Αβελίνο ανέβασαν την ένταση κυρίως στην άμυνα με αποτέλεσμα να έρθει ένα καταστροφικό δεύτερο δεκάλεπτο και από τη θέση του οδηγού να βρεθούμε να κυνηγάμε για ακόμη μια φορά το σκορ. Η αστάθεια στο παιχνίδι μας ήταν εμφανής σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και τα ολιγόλεπτα ξεσπάσματα μας κατάφεραν να μειώσουν την διαφορά στους 5 χωρίς όμως να υπάρχει συνέχεια μιας και οι Ιταλοί πάντα όταν πλησιάζαμε απαντούσαν με τρίποντα. Η δεδομένη αδυναμία που υπάρχει κάτω από το καλάθι με την απουσία του Τσαϊρέλη έγινε ανυπέρβλητο εμπόδιο. Με μόλις 3 παίκτες για 2 θέσεις είναι αδύνατο να παίξεις καλή άμυνα κοντά στο καλάθι. Στην περιφέρεια από την άλλη ούτε σήμερα είδαμε τους παίκτες μας να σκυλιάζουν και να είναι συγκεντρωμένοι. Μέχρι και η διαχείριση των φάουλ ήταν τραγική. Πέρα από το αρνητικό αποτέλεσμα ίσως θα πρέπει να αρχίσει ο κόουτς να εμπιστεύεται περισσότερο παίκτες που έχουν την προσωπικότητα να αντεπεξέλθουν και να δώσουν λύσεις στο παιχνίδι. Μάρας και Ντουβιε ήταν αρκετά καλά ενώ και ο Προύιτ που άργησε να χρησιμοποιηθεί έδειξε και πάλι ότι μπορεί να βοηθήσει. Ενώ σίγουρα και ο ντεφορμέ μετά από την μακρά απουσία Αθηναίου θα πρέπει να πάρει χρόνο για να  βρει και αυτός ρυθμό μιας και είναι απαραίτητος για τον φετινό ΑΡΗ.

Με το θρίλερ που εξελίσσεται εν αναμονή της απόφασης Λάσκαρη και τα στραβά αποτελέσματα στο Ελληνικό πρωτάθλημα η προσπάθεια για πρόκριση  είχε περάσει σε δεύτερη μοίρα. Σε δεύτερη μοίρα όπως σχεδόν έχει περάσει όλο το αγωνιστικό κομμάτι της χρονιάς χωρίς κανείς να μπορεί να γνωρίζει που θα καταλήξει αυτή η κατάσταση. Οι κινητοποιήσεις των τελευταίων ημερών αν και καθυστερημένες φαίνεται να αποτελούν την μοναδική ελπίδα για να ολοκληρωθεί η χρονιά όσο το δυνατόν πιο αναίμακτα. Αν και με το πρόγραμμα που ακολουθεί η συνέχεια φαντάζει πολύ επίπονα…

Σε ψυχοβγάλτη εξελίσσεται ο φετινός ΑΡΗΣ ως τώρα που μετά κόπων και βασάνων κατάφερε στα τελευταία λεπτά του αγώνα να προσπεράσει την Αβελίνο και να πάρει τελικά τη νίκη. Μια νίκη οξυγόνο τόσο σε βαθμολογικό επίπεδο όσο και σε ψυχολογικό επίπεδο μιας και το σερί των 6 ηττών έλαβε επιτέλους τέλος. Παρόλα αυτά η τραγική εικόνα της ομάδος αναγκάζει άπαντες να έχει στραμμένο το ενδιαφέρον του στις κινήσεις που αναμένεται να γίνουν μετά το παιχνίδι του Σαββάτου.

Τον γνωστό ΑΡΗ που βλέπουμε εδώ και πολλές αγωνιστικές είδαμε και σήμερα από το ξεκίνημα του αγώνα. Συγκροτημένη άμυνα και χάος στην επίθεση. Η αστοχία και τα λάθη στην επίθεση πολύ συχνά αποσυντόνιζαν και εκνεύριζαν τους παίκτες μας με αποτέλεσμα σε αρκετές φάσεις να χάνουν και τη συγκέντρωση στην άμυνα. Περίπου 6 φορές δεχθήκαμε ακριβώς με τον ίδιο τρόπο το άλεϊ ουπ κάρφωμα και αυτό δείχνει πολλά. Υπήρχαν στιγμές που παίκτες και τεχνικό τιμ έμοιαζαν σε απόγνωση κάτι που οι Ιταλοί δεν άφηναν να πάει χαμένο και συντηρούσαν με ευκολία μια διαφορά γύρω στους 7 πόντους. Όσο κακή και αν ήταν η ομάδα σήμερα αυτό που κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει είναι την προσπάθεια που γίνεται για να γυρίσει η κατάσταση. Κάτι που το είδαμε στο τέταρτο δεκάλεπτο όπου με πολύ παθιασμένη άμυνα  καταφέραμε να εγκλωβίσουμε τους Ιταλούς και βρίσκοντας με ανορθόδοξο τρόπο τον δρόμο προς το καλάθι να αρπάξουμε τη νίκη! Όταν η ομάδα αγωνίζεται έτσι το να σταθούμε στην ατομική απόδοση των παικτών είναι περιττό. Ναι μεν οι Βασιλόπουλος, Μπελ, Γουίβερ και Αθηναίου είχαν καθοριστική συμβολή στη νίκη αλλά αν ήταν αυτοί που έπρεπε σε όλο το παιχνίδι η νίκη θα ερχόταν πολύ πιο εύκολα. Αν εξαιρέσουμε την προσήλωση στην άμυνα όπου και εκεί υπάρχουν κάποια νεκρά διαστήματα σε όλα τα υπόλοιπα η ομάδα παίρνει κάτω από τη βάση.  Το ίδιο ισχύει και για τον προπονητή μας  που για την ώρα αδυνατεί να βρει τις λύσεις. Το θετικό είναι ότι φαίνεται να υπάρχει μπόλικος ρεαλισμός σε παίκτες και προπονητή και άπαντες να γνωρίζουν ότι η ομάδα δεν αποδίδει σύμφωνα με τις ικανότητες της.  

Η εμπιστοσύνη και η συσπείρωση γύρω από το πρόσωπο του Π.Γιαννάκη είναι δεδομένη. Όπως δεδομένο όμως είναι ότι ο κόσμος του ΑΡΗ έχει απαιτήσεις τουλάχιστον να βλέπει να γίνονται τα βασικά πάνω στο παρκέ. Η σημερινή νίκη σε συνδυασμό με το θεωρητικά εύκολο παιχνίδι με τον Φάρο το Σάββατο και την διακοπή που ακολουθεί θα πρέπει να μην περάσει ανεκμετάλλευτη. Θα είναι άκρως απογοητευτικό μετά την διακοπή να συνεχίσουμε να βλέπουμε τον ίδιο τον ΑΡΗ.

ΥΓ. Οι υποδείξεις από παίκτες και προπονητές προς τον κόσμο  ποτέ δεν μου άρεσαν. Στη συγκεκριμένη όμως περίπτωση ο Δράκος έχει ένα δίκιο μιας και πολύ γρήγορα έχει εξαντληθεί η υπομονή μας συν φυσικά ότι υπάρχει από την αρχή της χρονιάς αυτή η μερίδα του κόσμου που περιμένει την ομάδα στην γωνία. Επειδή όμως πάντα υπάρχουν και χειρότερα ας έχουμε το νου μας μην ξαφνικά ο Νίκο ή ο Μάνο ζηλέψουν τον Μπάνε και μας αφήσουν έξω από το Παλέ :)

Η ήττα από την Τέλεκομ Μπον σε συνδυασμό με την κακή εικόνα της ομάδος ιδιαίτερα στα εκτός έδρας που δεν πείθει καθόλου μας έχει φέρει σε πολύ δύσκολη θέση. Σε έναν όμιλο που ως τώρα φαίνεται η έδρα να δίνει την πρόκριση το να προχωρήσεις στην επόμενη φάση με 2 εντός έδρας ήττες μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο. Για αυτό και ο ΑΡΗΣ μας σήμερα στις 19.30 θα πρέπει πάση θυσία να πάρει τη νίκη απέναντι στην Αβελίνο αν θέλει να ελπίζει για τη συνέχεια.

Η αγανάκτηση για τη διαιτησία στο κρατικό αλλά και η απογοήτευση από την κακή μας εικόνα και την ήττα είναι μερικά από αυτά που θα πρέπει οι παίκτες μας μέσα σε ελάχιστα εικοσιτετράωρα να ξεπεράσουν. Την στιγμή που ο Π.Γιαννάκης καλείται να βρει άμεσα λύσεις σε σημαντικά κομμάτια του παιχνιδιού μας όπως αυτό της οργάνωσης και της επιθετικής λειτουργίας. Και όταν όλα τα παραπάνω πρέπει να γίνουν με τον Τσαϊρέλη, τον Βον και τον Μπένσον να αδυνατούν να βγάλουν την προπόνηση αλλά και τον Πέτγουεϊ να έχει στην άκρη του μυαλού του την αποχώρηση από την ενεργό δράση καταλαβαίνει ο καθένας πόσο δύσκολη είναι η κατάσταση. Η Αβελίνο με μια νίκη παραπάνω από εμάς σε αυτά τα πρώτα 5 παιχνίδια δεν είναι η ομάδα που τρομάζει αλλά και μόνο που μιλάμε για την ομάδα που κατάφερε και αιφνιδίασε στην πρεμιέρα του θεσμού την Μπεσίκτας μέσα στην Τουρκία και έφυγε με το διπλό δείχνει κάτι. Στη συγκεκριμένη όμως χρονική περίοδο είναι ανούσιο να ασχολούμαστε με τον αντίπαλο μιας και ο ΑΡΗΣ μας δείχνει ικανός να χάσει από τον οποιοδήποτε. Το νούμερο ένα ζητούμενο είναι σήμερα εμείς να παρουσιαστούμε όπως πρέπει και όλα τα υπόλοιπα θα ακολουθήσουν. Υπάρχει απόλυτη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Π.Γιαννάκη και αυτό θα πρέπει να γίνει ξεκάθαρο προς όλους εντός και εκτός ομάδος.

Το αρνητικό σερί φαίνεται να έχει αρχίσει να στοιχειώνει την ομάδα με την Ευρωπαϊκή ήττα να είναι αυτή που πονάει ως τώρα πιο πολύ βαθμολογικά. Σε τέτοιες καταστάσεις η νίκη φαντάζει ως το μοναδικό γιατρικό. Η νίκη σήμερα αλλά και το Σάββατο με τον Φάρο μπορεί να επαναφέρει την ηρεμία στην ομάδα αλλά και να δώσει τη δυνατότητα στο τεχνικό τιμ σε συνεργασία με τη διοίκηση να βρουν τους τρόπους για να ενισχύσουν την ομάδα όπως πρέπει στη διακοπή που ακολουθεί για τις Εθνικές ομάδες. Ας κάνουμε την αρχή σήμερα  για να αρχίσει η ομάδα να ξαναβρίσκει τον δρόμο της! Πάμε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Παλικάρι πάντως ο Πέτγουεϊ που είχε τα @@ να βγει και να παραδεχθεί αυτό που έβλεπαν όλοι. Σπάνια συμπεριφορά από αθλητή και ιδιαίτερα από Αμερκάνο μιας και μας έχουν συνηθίσει σε πιο αδιάφορες αντιδράσεις.