Αν υπάρχει ένα όνομα για την θέση του προπονητή στο οποίο συμφωνούμε όλοι οι Αρειανοί αυτό χωρίς αμφιβολία είναι του Παναγιώτη Γιαννάκη. Η λαμπρή ιστορία που έχει γράψει με την φανέλα του ΑΡΗ σαν παίκτης αλλά και η αξιοσέβαστη καριέρα με σημαντικές επιτυχίες σαν προπονητής δίκαια τον έχουν τοποθετήσει στην κορυφή της λίστας για την θέση του προπονητή. Δυστυχώς όμως η σκληρή πραγματικότητα λέει ότι ο Γιαννάκης την δεδομένη χρονική στιγμή απέχει αρκετά από το να αναλάβει τον ΑΡΗ και μάλλον θα πρέπει να συμφωνήσουμε και να συμβιβαστούμε με αυτό. Άλλωστε το γεγονός ότι ακόμη δεν έχει λυθεί το θέμα με την FIBA, όπως και η παραμονή των Βεζένκωφ και Μποχωρίδη δείχνει ότι ο ΑΡΗΣ είναι ακόμη διοικητικά-οικονομικά αδύναμος. Αναγκαστικά στρέφουμε το βλέμα μας αλλού, εκεί όπου δεν υπάρχουν πολλά ονόματα αλλά λίγα και καλά για τα δεδομένα του σημερινού ΑΡΗ.

Δημήτρης Πρίφτης και Ηλίας Ζούρος είναι τα 2 φαβορί για να αναλάβουν καθήκοντα προπονητή, με τον Νέναντ Μάρκοβιτς παραδόξως να παραμένει το μεγάλο αουτσάιντερ. Ήδη έχει πραγματοποιηθεί μια συνάντηση με τον Δ.Πρίφτη όπου φάνηκε να υπάρχει πρόσφορο έδαφος για συνεργασία ενώ όμως είχε ήδη προηγηθεί κρούση προς τον Η.Ζούρο με το θέμα να φαίνεται να κολλάει σε πρώτη φάση στο οικονομικό. Σίγουρα ο καθένας έχει την προσωπική του άποψη για τους 2 προπονητές και αρκετοί είναι αυτοί που στο πρόσωπο του Η.Ζούρου βλέπουν το ανεπιτυχές πέρασμα του από την ομάδα πριν περίπου 9 χρόνια. Αυτό όμως που έχει ιδιαίτερη σημασία είναι να δούμε όλοι τα δεδομένα και τις τεράστιες διαφορές που υπάρχουν σε αυτούς τους 2 προπονητές. 

Καταρχήν ο Δημήτρης Πρίφτης πρόκειται για μια αρκετά συμπαθητική φυσιογνωμία που στο πέρασμα του από τον ΑΡΗ δίπλα στον Φ.Κατσικάρη αλλά και τον Ντ.Μπλατ στη συνέχεια άφησε θετικές εντυπώσεις σε όσους συνεργάστηκαν μαζί του. Παρόλα αυτά το "τελικό αποτέλεσμα" σπάνια μπορείς να το χρεώσεις σε βοηθό προπονητή είτε μιλάμε για την αποτυχία του ΑΡΗ στο διάστημα που ήταν στην ομάδα μας, είτε μιλάμε για την κατάκτηση του τίτλου με τον Παναθηναϊκό την χρονιά που μας πέρασε. Σαν βοηθός προπονητή έχει υπάρξει για αρκετά χρόνια και στην Εθνική Ελλάδος δίπλα στους Καζλάουσκας, Η.Ζούρου και Π.Γιαννάκη. Σε αντίθεση με τον πρώην προπονητή της ομάδας μας Β.Αγγέλου που από πολλούς Αρειανούς παράγοντες κάπως επιπόλαια χαρακτηρίστικε ως ένας από τους κορυφαίους προπονητές στην Ευρώπη ο Δ.Πρίφτης έχει κάμποσες γεμάτες χρονιές στην Α1 σαν βασικός προπονητής, με αρκετές από αυτές να θεωρούνται άκρως επιτυχημένες. Γιατί άλλο να πανηγυρίζεις την κατάκτηση της 6ης θέσης με τον ΑΡΗ και άλλο να πανηγυρίζεις την 6η θέση με την Καβάλα ή τον Κολοσσό. Ο Δ.Πρίφτης έχει δείξει έργο στις ομάδες που ανέλαβε πετυχαίνοντας να τις οδηγήσει σε σημαντικές επιτυχίες για τα δεδομένα τους. Αυτό όμως που αποτελεί τεράστιο ερωτηματικό και ρίσκο είναι το κατά πόσο μπορεί να ανταποκριθεί σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ, ιδίως σε μια χρονιά όπου ο κόσμος περιμένει κάτι παραπάνω από την μετριότητα των τελευταίων χρόνων. Είδαμε εξαιρετικοί προπονητές σαν τον Φ.Κατσικάρη να λυγίζουν από την πίεση της καρέκλας και να πηδάνε από το καράβι με την πρώτη ευκαιρία αλλά και κορυφαίοι σαν τον Ντ.Μπλάτ να μην μπορούν να κάνουν το παραμικρό για να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα που υπήρχαν στην ομάδα μας. Η λέξη ρίσκο  πάει μαζί με τον Δ.Πρίφτη και σίγουρα αυτός είναι και ο βασικός λόγος που υπάρχουν κάποιες ενστάσεις στα εσωτερικά της ΚΑΕ και δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη η συμφωνία μαζί του.

Ο Ηλίας Ζούρος από την άλλη πρόκειται για έναν φτασμένο προπονητή πολύ πιο έμπειρο και διαφορετικό από τον Η.Ζούρο που γνωρίσαμε το 2005. Σε μια χρονιά που ίσως και βιαστήκαμε να τον κρίνουμε μιας και ο ΑΡΗΣ που έχτισε ο Η.Ζούρος το καλοκαίρι κατάφερε να φθάσει στον τελικό του Uleb Cup εκείνη την χρονιά. Ενώ και ο Μ.Ουίλκινσον τον οποίο όλοι είχαμε πάρει στην αρχή με πολύ κακό μάτι και τον χρεώσαμε ως κακή επιλογή του τότε προπονητή μας, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια ήταν ένας εξαιρετικός παίκτης που απλά ήθελε τον χρόνο του. Πέρα από τον ΑΡΗ ο Η.Ζούρος έκανε πολύ καλές πορείες με τον Πανελλήνιο στην Α1 ενώ η πόρτα του εξωτερικού είχε ανοίξει από πριν με τον Ρασινγκ Παρί στην Γαλλία. Η προπονητική του καταξίωση όμως ήρθε με την ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της Ζαλγκίρις Κάουνας, της Εφές Πίλσεν και φυσικά της Εθνικής Ελλάδος. Τρεις μεγάλες ομάδες που έχουν πάντα ως στόχο την κορυφή. Το τι έκανε με αυτές τις ομάδες έχει την σημασία του αλλά και μόνο που ανέλαβε ομάδες με υψηλούς στόχους όπου οτιδήποτε άλλο εκτός της κορυφής τις περισσότερες φορές θεωρείται αποτυχία στα δικά μου μάτια τον κάνει πιο συμβατό με τον ΑΡΗ όπως τον έμαθα. Γιατί ναι μεν ο ΑΡΗΣ τα τελευταία χρόνια είναι καταδικασμένος στην μετριότητα αλλά αυτό είναι απλά μια προσωρινή κατάσταση από την οποία πρέπει να ξεφύγουμε το συντομότερο δυνατό.

Αυτά είναι τα δεδομένα που υπάρχουν για τους 2 προπονητές που βγαίνουν προς τα έξω ως τα ακλόνητα φαβορί, με τον Ν.Μάρκοβιτς αν και είχε ακουστεί από πέρσι για την ώρα να μην έχει πέσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Ένας Μάρκοβιτς που στις ομάδες που ανέλαβε στην Ελλάδα και είχαμε πλήρη άποψη μπορούμε να πούμε ότι κατάφερε να τις κάνει να παίζουν σχετικά καλό μπάσκετ και να αποδίδουν καλύτερα από την θεωρητική τους αξία.  Όπως κυλάνε τα πράγματα η απόφαση μοιάζει να έχει να κάνει με την φιλοσοφία του ΑΡΗ που θα δούμε την επόμενη σεζόν γενικότερα. Δηλαδή έχεις επιστροφή Νίκου Γκάλη, φθάνεις μια ανάσα από Π.Γιαννάκη, λύνεις το θέμα με την FIBA, κρατάς Βεζένκωφ - Μποχωρίδη(ή έναν από τους 2) και έχεις τον κόσμο ζεστό. Μια επιλογή σαν του Δ.Πρίφτη παρά την προοπτική που μπορεί να έχει σαν προπονητής δεν παύει να είναι ένα ρίσκο και να ανήκει στην φιλοσοφία των προηγούμενων ετών που προσπαθούμε να αποβάλλουμε όπου όποιος έβλεπε φως στο Παλέ μπορούσε να μπει και να δουλέψει και όποτε γούσταρε να πάρει το καπελάκι του και να φύγει. Από την άλλη ο Η.Ζούρος έχει ένα βιογραφικό που μιλάει από μόνο του και αρμόζει και με το παραπάνω στον ΑΡΗ των τελευταίων ετών. Φυσικά κανείς δεν μπορεί να προκαταβάλλει το αποτέλεσμα ανεξάρτητα από την επιλογή. Ευχόμαστε οι άνθρωποι της ΚΑΕ να κάνουν την καλύτερη δυνατή επιλογή και να δώσουν στον νέο προπονητή όλα τα απαραίτητα "όπλα" ώστε να δούμε έναν ΑΡΗ δυνατό και ανταγωνιστικό. Η απουσία από την Ευρώπη για ακόμη μια φορά πληγώνει σημαντικά. Η πετυχημένη παρουσία στο Ελληνικό πρωτάθλημα ιδίως από την στιγμή που ο Πανιώνιος μοιάζει να διαλύεται και ο μπαογκ να πληρώνει το τίμημα της επιτυχίας του μοιάζει με μονόδρομο. Άλλωστε με τον "Νικ" στο πλευρό της ομάδος είμαστε καταδικασμένοι να πετύχουμε!

ΥΓ. Το γράψαμε και θα το ξαναγράψουμε "το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού" . Και όμως εκεί στην ΚΑΕ αυτή η εμμονή με τους "under 18" μοιάζει να συνεχίζεται. Τι και αν ο νόμος δεν σε προστατεύει και σαν ομάδα δεν μπορείς να δελεάσεις έναν αθλητή να υπογράψει επαγγελματικό συμβόλαιο. Εμείς εκεί...Προφανώς κάποια πράγματα σαν απλοί οπαδοί αδυνατούμε να τα κατανοήσουμε...

ΥΓ2. Δεν είναι στην φιλοσοφία μας η "αυτοπροβολή" για αυτό και κάθε χρόνο σχεδόν το ξεχνάμε. 13-7-2007 γεννήθηκε το PlanetARIS.gr  και προχθές έκλεισε τα 7! ΧΡΟΝΙΑ ΜΑΣ ΠΟΛΛΑ! ...έστω και καθυστερημένα :)

"Ηρωική έξοδο" έκανε ο Β.Αγγέλου από τον ΑΡΗ με την πρόκριση επί του Πανιωνίου να είναι ουσιαστικά η πρώτη και η τελευταία αξιοσημείωτη επιτυχία του Χαλκιδαίου προπονητή αυτούς τους 15 μήνες(περίπου) που βρέθηκε στον πάγκο της ομάδος μας. Τα λεφτά της Εφές ήταν πάρα πολλά για να επιμείνει στο βαθυστόχαστο πλάνο και τις εξαιρετικές προσωπικές σχέσεις με τους ανθρώπους της ΚΑΕ και του ARIS Golden Club. Eίτε σαν πρώτος προπονητής είτε σαν βοηθός προπονητή o Β.Αγγέλου θα γεμίσει τις τσέπες του, θα κάτσει σε μια ομάδα Ευρωλίγκας σαν βασικός προπονητής ενώ και το διαχρονικά τεράστιο brand name του ΑΡΗ κοσμεί έτσι και αλλιώς το βιογραφικό του που προτού να έρθει στην ομάδα δεν θα μπορούσε με τίποτα να δικαιολογήσει την παρουσία του σε έναν μεγάλο σύλλογο σαν τον ΑΡΗ. 

Για πολλούς από εμάς που παρακολουθούμε τον μπασκετικό ΑΡΗ από κοντά και μένουμε στην ουσία, δηλαδή σε αυτά που βλέπουμε εντός των 4 γραμμών του γηπέδου η συγκεκριμένη εξέλιξη με τη φυγή του Β.Αγγέλου ήταν κυριολεκτικά ονειρική. Ενώ το γεγονός ότι συνοδεύτηκε με μια σημαντική επιτυχία (άμεσα μετρήσιμη και όχι με πιθανή μελλοντική εξαργύρωση) ήταν ακόμη καλύτερη μιας και ο Αγγέλου δεν αφήνει πίσω του καμένη γη, ούτε "φαινομενικά" προδομένους και ονειροπόλους παράγοντες. Μια πιθανή ήττα το βράδυ της Κυριακής θα ξεμπρόστιαζε για ακόμη μια φορά τις προπονητικές αδυναμίες του πρώην προπονητή μας, θα ξεσήκωνε ακόμη περισσότερο τον κόσμο που έτσι και αλλιώς με την περιορισμένη παρουσία του στο γήπεδο δείχνει πόσο αναγνωρίζει και είναι συμπαραστάτης σε αυτό το "πλάνο" διοίκησης και Αγγέλου και φυσικά θα άφηνε επικίνδυνα  εκτεθειμένους όλους αυτούς τους παράγοντες που θέλανε να μας πείσουν ότι ο Β.Αγγέλου ανήκει στους κορυφαίους προπονητές(και όχι βοηθούς) της Ευρώπης σπάνιας "πάστας" που έχει συγκινηθεί από την προσπάθεια των παραγόντων του ΑΡΗ. Προφανώς η απόφαση του να πετάξει στο καλάθι των αχρήστων το 3ετες συμβόλαιο και τα "κλειδιά της ομάδος" που του πρόσφερε απλόχερα η διοίκηση Αρβανίτη είναι η απόδειξη ότι όλα αυτά τα λόγια για μελλοντικά πλάνα εκ των συνθηκών μπορούν να παραμείνουν απλά όμορφα λόγια και τίποτα παραπάνω. Χθες ήταν οι Βεργίνης και Πάσαλιτς που δεν πείσθηκαν να μείνουν, σήμερα είναι ο Αγγέλου που προτίμησε τα χρήματα της Εφές, αύριο μπορεί να είναι ο Βεζένκοφ ή  ο Μποχωρίδης. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα και με βάση αυτή την πραγματικότητα θα πρέπει η διοίκηση να δει τι καλύτερο μπορεί να κάνει. Το να καλύπτει όμως έναν προπονητή με μια άνευ προηγουμένου ασυλία σε όλα τα επίπεδα και να παλεύει να πείσει τον οπαδό του ΑΡΗ να αισθάνεται χαρούμενος που έχει γίνει "πελάτης" του Πανιωνίου, του Ρεθύμνου, του μπαογκ και ο σάκος του μποξ των 2 της Αθήνας είναι κάτι που δεν περπατάει... Για αυτό λοιπόν, ευκαιρία με τη φυγή του Αγγέλου να γίνουμε περισσότερο ρεαλιστές. Να δούμε και να παραδεχθούμε αν τελικά σε αυτό το αστείο Ελληνικό πρωτάθλημα ΜΟΝΟ ο ΑΡΗΣ έχει οικονομικά προβλήματα και αν τελικά αυτό το ρόστερ που έχουμε είναι άξιο ή δεν είναι. Εκτός και αν θεωρούμε πλέον ότι το να είσαι Αμερικάνος είναι προσόν για να παίξεις καλό μπάσκετ... Μπόλικοι είναι οι αστείοι Αμερικάνοι που παίζουν στο Ελληνικό πρωτάθλημα και σίγουρα ο ΑΡΗΣ δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από αυτούς. Ενώ η εμμονή σε άπειρους παίκτες ήταν καθαρά θέμα επιλογής προπονητή και όχι μονόδρομος. Φυσικά δεν θα ισοπεδώσουμε τα πάντα. Ο Β.Αγγέλου πρόσφερε έργο στον ΑΡΗ και αυτό έχει να κάνει με την παραμονή του Σ.Βεζένκοφ, ενός παίκτη που πραγματικά έτσι όπως εξελίσσεται μπορεί να δώσει νέα πνοή στην ομάδα μας. Ενώ και το ρόστερ που έχει αφήσει φεύγοντας έχει εξαιρετικές δυνατότητες που μπορεί να ξεδιπλωθούν ακόμη περισσότερο με σαφώς πιο ορθολογική διαχείριση και όχι όλους αυτούς τους μπασκετικούς παραλογισμούς που παρακολουθούμε από τότε που ήρθε στον ΑΡΗ.

Το πάθημα Αγγέλου, θα πρέπει να γίνει μάθημα στη διοίκηση Αρβανίτη. Ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο νέος προπονητής θα πρέπει να του τεθούν συγκεκριμένοι στόχοι  με βάση τα σημερινά δεδομένα αλλά και να συμβαδίζουν με την ιστορία του συλλόγου. Όχι είσοδο στα πλέιοφς και είμαστε χαρούμενοι... Όχι μια χρονιά πίκρα με την καραμέλα ότι στο τέλος θα δείξουμε τι αξίζουμε... Όχι ότι θέλουμε να διατηρήσουμε ένα κορμό και όλη η περιφέρεια σου να αλλάζει... Όχι να μην σου κάνει κανένας έμπειρος παίκτης και μετά να χρησιμοποιείς την δικαιολογία της απειρίας. Όχι να δίνουμε ευκαιρία στον πιτσιρικά για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα κόντρα στον Ολυμπιακό αδιαφορώντας ότι ο ΑΡΗΣ εξευτελίζεται. Η ομάδα θα πρέπει να έχει στόχους, να παίζει καλό μπάσκετ και μέσα από μια καλή πορεία με νίκες να προσπαθεί να αναδείξει κάποια ταλέντα. Όχι όλα να ισοπεδώνονται στην προοπτική ότι κάποια στιγμή αυτά τα παιδιά θα φέρουν χρήματα στην ομάδα. Κάθε προπονητής θα πρέπει να αισθάνεται υπόλογος στη διοίκηση της ομάδος αλλά και στον κόσμο του ΑΡΗ. Όχι άλλοι προπονητές υπεράνω όλων.  Τα ονόματα που ακούγονται είναι πολλά και καλύπτουν όλα τα γούστα. Σίγουρα οι περισσότεροι θα συμφωνήσουμε στο όνομα του Π.Γιαννάκη. Όχι γιατί έχουμε πάθει αμνησία αλλά είναι πολυτέλεια για τον ΑΡΗ, ιδίως στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα να κλείνει την πόρτα σε μια προσωπικότητα σαν τον Γιαννάκη. Άσε που τα διδάγματα των χρόνων που ακολούθησαν την φυγή του Γιαννάκη απέδειξαν ότι το χρήμα είναι πάνω από όλα.  Πέρα όμως από αυτό το γεγονός που ανήκει στο παρελθόν ο Π.Γιαννάκης είναι ένας έμπειρος προπονητής με υψηλές παραστάσεις όπου αυτά τα νεαρά παιδιά που έχουμε σήμερα στην ομάδα μας τον σέβονται και έχουν πανηγυρίσει τις επιτυχίες του με την Εθνική Ελλάδος. Αυτό και μόνο αρκεί για να είναι πρώτος στη λίστα. Ονόματα σαν και αυτά του Αλεξανδρή ή του Σούμποτις μπορεί να έχουν αρκετούς υποστηρικτές αλλά ίσως να είναι και ένα πισωγύρισμα. Αντιθέτως το δεύτερο φαβορί που ακούει στο όνομα Μάρκοβιτς αν και πρόκειται για εξαιρετικό προπονητή ίσως το τάιμινγκ να μην είναι το κατάλληλο μιας και ο ΑΡΗΣ τη δεδομένη χρονική στιγμή στο ρόστερ του έχει μόνο Έλληνες και τους Βεζένκοφ, Χάντ, με τον Σάσα "ανδρωμένος" στην Ελλάδα να θεωρείται Έλληνας. Από τις επιλογές με ρίσκο σίγουρα αυτή που ξεχωρίζει είναι αυτή του Πρίφτη αλλά όπως ήδη έχει ακουστεί δύσκολα να σπάσει το συμβόλαιο του. Αυτό που μου κάνει ιδιαίτερη είναι ότι δεν έχει ακουστεί καθόλου το όνομα του Ηλία Ζούρου ενός έμπειρου προπονητή που στο πέρασμα του από τον ΑΡΗ ίσως να φαγώθηκε γρήγορα μιας και η ομάδα που είχε στήσει όπως αποδείχθηκε στη συνέχεια ήταν αρκετά καλή. Ενώ τρέμω και μόνο στην ιδέα της επιστροφής του Μίνιτς. Του προπονητή που έβαλε την υπογραφή σε μια από τις μελανές σελίδες του συλλόγου όταν ο ΑΡΗΣ "έχασε" από τον Ιωνικό Ν.Φ. μέσα στο Παλέ(αδιανόητο για εκείνη την εποχή) ώστε να σωθεί η ομάδα της Αθήνας και να υποβιβαστεί ο ΚΑΟΔ. Ένα παιχνίδι όπου όσοι ήμασταν στο γήπεδο το θυμόμαστε πάρα πολυ καλά. Όλοι ξεφωνίζαμε τον Κίνγκ όπου έκανε το ένα κραυγαλέο λάθος μετά το  άλλο. Ο μόνος που δεν το έβλεπε ήταν ο Μίνιτς. Όταν ο Κινγκ ολοκλήρωσε την αποστολή ο Μίνιτς τον απέσυρε μέσα σε απίστευτες γιούχες που ανάγκασαν τον Αμερικανό να πάρει μια σκούπα και να επιτεθεί σε οπαδούς στην Θ6. Ακολούθησε "ντου" στα αποδυτήρια όπου ο "νοικοκύρης" μας είπε ότι θα το κανονίσει το θέμα. Τελικά μόνο ο Κινγκ είδε την πόρτα της εξόδου ενώ ο Μίνιτς που περιέργως τον κράτησε μέσα στο παιχνίδι την έβγαλε καθαρή... Επίσης μετά τη λήξη του αγώνα για όσους θυμούνται υπήρχε και ένα πεσιματάκι στον Κίνγκ από 5-6 άτομα που δεν υπολόγισαν καλά τις δυνάμεις του Αμερικανού(ήταν ζωάκι) που "ξέφυγε" ατσαλάκωτος.

Όποιος και αν είναι ο προπονητής αυτό που μετράει είναι η συνεργασία να χτιστεί πάνω σε σωστές βάσεις. Να ξεκαθαρίσει η διοίκηση στον προπονητή τι θέλει από αυτόν και ποιοι είναι οι ρεαλιστικοί στόχοι της ομάδος. Σε αυτό το πρωτάθλημα με αυτούς τους αντιπάλους είναι ντροπή ο ΑΡΗΣ να παλεύει για την είσοδο στα πλέιοφς ή να θεωρείται επιτυχία η 6η θέση. Ναι μεν οι 2 της Αθήνας έχουν ξεφύγει και ο Πανιώνιος έχει καλό ρόστερ και δυνατή διοίκηση αλλά ως εκεί. Από εκεί και πέρα κάθε προσπάθεια άλλης ομάδος όσο φιλότιμη και αν είναι απέχει έτη φωτός από τον ΑΡΗ μας. Αν δηλαδή η διοίκηση Αρβανίτη αδυνατεί να συναγωνιστεί ομάδες σαν τον Πανελευσινιακό, τον Ίκαρο Χαλκίδας ή τον ΚΑΟΔ ας το ξεκαθαρίσει και ας μείνει με το τεχνικό δίδυμο Μουρατίδη - Καμπερίδη. Τι να τον κάνεις τον Γιαννάκη αν εσύ ο ίδιος πιστεύεις ότι τη δεδομένη χρονική στιγμή είσαι 6η δύναμη στην Ελλάδα? Για αυτό λοιπόν σοβαρότητα, ρεαλισμός και προσπάθεια ώστε ο Αυτοκράτορας να επιστρέψει στον θρόνο του. Και φυσικά ο δρόμος προς το θρόνο δεν είναι στρωμένος με ελπιδοφόρες εμφανίσεις, επικοινωνιακά τρικ και υποσχέσεις για το μέλλον αλλά με νίκες και επιτυχίες σαν αυτή της περασμένης Κυριακής!