Εμφανώς βελτιωμένος παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα απέναντι σε μια ποιοτική ομάδα που βρίσκεται σε εξαιρετική φόρμα. Είχε το πάθος, είχε τη διάθεση αλλά τις περισσότερες φορές φάνηκε ότι δεν είχε την ικανότητα για να καταφέρει να δημιουργήσει ευκαιρίες και να στείλει τη μπάλα στα δίχτυα. Αντιθέτως στην άμυνα τα πράγματα δεν πήγαν τόσο καλά με τον Ούμπιντες, τον Παπαδόπουλο, τον Ναπολεόνι να δημιουργούν αρκετά προβλήματα αλλά να πέφτουν τελικά σε έναν πολύ καλό Διούδη που σήμερα ίσως να είναι και ο βασικός λόγος που ο ΑΡΗΣ κέρδισε έστω αυτόν τον 1 βαθμό.

Είναι φανερό ότι από τη στιγμή που δεν εκδίδονται τα δελτία των νεοαποκτηθέντων ο Σούλης Παπαδόπουλος προσπαθεί να ανακατέψει την τράπουλα και να βρει τη σύνθεση και τους ρόλους που ταιριάζουν στους παίκτες που έχει στη διάθεση του. Και όσο και αν θέλει να αφυπνίσει κάποιους παίκτες όπως ο Γ.Παπαδόπουλος ή να δώσει ρόλο στον Σουνά τελικά αυτό που πετυχαίνει για ακόμη ένα παιχνίδι να χαλάσει ότι σχεδόν καλό έχει φτιάξει στα προηγούμενα παιχνίδια. Πόσες ευκαιρίες πρέπει να πάρει ακόμη ο Γ.Παπαδόπουλος για να πεισθεί και ο τελευταίος Αρειανός(ή ο Σ.Παπαδόπουλος) ότι ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής με τις υπάρχουσες συνθήκες που επικρατούν στον φετινό ΑΡΗ δεν μπορεί να αποδώσει? Και γιατί να χαραμιστεί ο Α.Ηρακλής σαν δεξί μπακ σε μια θέση που σχεδόν όσες φορές τον είδαμε ήταν μετριότατος με αποτέλεσμα να φθάσει μια ανάσα από την πόρτα της εξόδου?  Ενώ και ο Τσουμάνης που όσες φορές δοκιμάστηκε σαν χαφ έδωσε απίστευτη ταχύτητα και ενέργεια στην ομάδα γιατί να βγάλει ολόκληρο ημίχρονο σαν μπακ? Δεν είμαστε προπονητές αλλά η λογική ότι όταν φτιάχνεις ένα παζλ και βρίσκεις ότι ένα κομμάτι ταιριάζει κάπου προσπαθείς να το συνεχίσεις και να το ολοκληρώσεις και όχι να ψάχνεις μήπως κάποιο άλλο ταιριάζει στην ίδια θέση καλύτερα. Αλλά και στην επανάληψη, πρέπει να φτάσει το παιχνίδι στο 75' για να γίνει η αλλαγή? Εξαιρετικός ο Μανιάς που παραλίγο θα γινόταν και ο χρυσός σκόρερ, ενώ ο Α.Τάτος σε κάθε κίνηση του δείχνει ότι βρίσκεται πολλά επίπεδα πιο ψηλά από όλους τους υπόλοιπους. Από την άλλη ο Αγκάνθο σήμερα ίσως ήταν το πρώτο παιχνίδι που δεν εκνεύρισε με τη συμπεριφορά του και δεν αναλώθηκε σε περιττές ντρίπλες και ανόητες ενέργειες. Παρόλα αυτά ακόμη απέχει έτη φωτός από τον περσινό καλό Αγκάνθο που είχε το ένστικτο του killer και φάσεις σαν και αυτή του πρώτου ημιχρόνου τις τελείωνε με χαρακτηριστική ευκολία. Ιδιαίτερη αναφορά φυσικά και θα πρέπει να κάνουμε στον Σ.Διούδη που με τις αποκρούσεις του έδωσε τον 1 βαθμό στην ομάδα, κάτι που έγινε για πρώτη φορά φέτος. Ένας τερματοφύλακας με εξαιρετικά αντανακλαστικά αλλά  που και σήμερα φάνηκε πόσο τεράστιο πρόβλημα έχει στις εξόδους και στο ψηλό παιχνίδι. Ευτυχώς η ατολμία του δεν στοίχισε και οι εξαιρετικές αποκρούσεις του έπιασαν τόπο. 

Ρεαλιστής παρουσιάστηκε ο Σ.Παπαδόπουλος στη συνέντευξη τύπου που δείχνει να το πιστεύει αλλά και να έχει εναποθέσει πολλές από τις ελπίδες του στα νέα μεταγραφικά αποκτήματα. Εύστοχο το σχόλιο του για τη διαιτησία όπου με παράδειγμα τον εκνευριστικά και προκλητικά ακριβοδίκαιο Κουκουλάκη ζήτησε και ο ΑΡΗΣ να έχει ανάλογη αντιμετώπιση στα εκτός έδρας και όχι διαιτησίες σαν και αυτές με τα Γιάννενα και την Καλλονή που μας στέρησαν βαθμούς. Τίποτα δεν έχει χαθεί αρκεί όλοι να το πιστέψουμε και να συστρατευτούμε στον αγώνα σωτηρίας του ΑΡΗ μας. Ένας αγώνα που απαιτεί κινητοποιήσεις σαν τις σημερινές που παρόλο την προχειρότητα, τη βιασύνη και την μικρή ανταπόκριση του κόσμου ήταν μια ειλικρινής προσπάθεια για το καλό του ΑΡΗ. Για όσους λοιπόν δεν το κατάλαβαν υπήρχε μια πορεία διαμαρτυρίας πριν τον αγώνα και κάποια πανό που έστελναν ένα μήνυμα προς την ΕΠΟ και την πολιτεία. Έστω μια αντίδραση σε σχέση με το απόλυτο τίποτα που εδώ και τόσο καιρό παρουσιάζουμε. Σίγουρα όποιος δίνει το παρόν στο γήπεδο σε αυτές τις δύσκολες στιγμές είναι ήρωας και του αξίζουν μπράβο αλλά θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε στο μυαλό μας τι σημαίνει έδρα και με ποιο τρόπο μπορούμε να βοηθήσουμε τον ΑΡΗ μας. Σίγουρα με κροτίδες που ανά πάσα στιγμή μπορεί να οδηγήσουν στη διακοπή του αγώνα και με τραγούδια που θα ταίριαζαν και στην κοπή της βασιλόπιτας του συλλόγου δεν γίνεται καυτή έδρα που θα κάνει "κοράκια" και αντιπάλους να λυγίσουν. Έστω και την ύστατη στιγμή ας λειτουργήσουμε όλοι μαζί σαν ένα ένα σώμα μια ψυχή και ας μην κοιτάει ο καθένας να κάνει το κομμάτι του... Όλοι ρε για να σώσουμε τον ΑΡΗ!

"Αδιάβαστος" παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ μας  κόντρα στην Βέροια και από πολύ νωρίς βρέθηκε να κυνηγάει το σκορ σε ένα παιχνίδι που ξεκίνησε πολύ πιο στραβά από όσο θα περίμεναν και οι πλέον απαισιόδοξοι. Ευτυχώς οι παίκτες μας χωρίς να πιάσουν σπουδαία απόδοση κατάφεραν να εκμεταλλευτούν το αριθμητικό πλεονέκτημα μιας και ο Κουκουλάκης αυτή την φορά δεν έκλεισε τα μάτια στο αντιαθλητικό παιχνίδι των παικτών της Βέροιας και κατάφεραν να πάρουν μια πολύτιμη νίκη που εκτός από την ουσία που είναι οι 3 βαθμοί τονώνει και την ψυχολογία των παικτών μας για την συνέχεια του πρωταθλήματος.

Αν και ως τώρα το τεχνικό δίδυμο είχε εντυπωσιάσει με τις επιλογές του σήμερα φάνηκε αδιάβαστο αλλά και ελαφρώς χαμένο σε κάποιες εμμονές. Την Βέροια δεν είχα την ευκαιρία να την παρακολουθήσω αλλά βλέποντας αυτόν τον Ολαϊτάν(για τον οποίο έγινε αρκετός ντόρος μέσα στην εβδομάδα μιας και χάθηκε μέσα από τα χέρια μας) τον οποίο γνώριζε αρκετά καλά ο Ν.Πασιαλής μιας και αυτός είχε εισηγηθεί την απόκτηση του δεν βλέπω πως μπορούσε ένας παίκτης με τα χαρακτηριστικά του Οικονομόπουλου να μπορέσει να τον σταματήσει ιδίως σε ένα παιχνίδι αντεπιθέσεων όπου ο νεαρός θα έπρεπε να βγαίνει και σχετικά ψηλά. Ένα μαρκάρισμα που έπρεπε να το ανεχτούμε για 25' περίπου και αποτελούσε μόνιμη πληγή για την άμυνα μας. Και να μην έβγαινε το γκολ από το λάθος στον χώρο του κέντρου στο δεύτερο λεπτό έτσι όπως λειτουργούσε η άμυνα μας από την πλευρά του Οικονομόπουλου το γκολ θα το τρώγαμε. Εκεί κάπου τα έχασαν οι παίκτες και μαζί και ο πάγκος μιας και δεν μπόρεσα να δω την λογική της αλλαγής του Σουνά με του Γκέσιου με τον δεύτερο να αγωνίζεται στα δεξιά μπροστά από τον Καζναφέρη σε μια θέση που ως τώρα δεν έχει δείξει να μπορεί να προσφέρει. Μέσα λοιπόν σε αυτόν τον πανικό ήρθε και ο τραυματισμός του Πουλίδο και έτσι γρήγορα γρήγορα 2 αλλαγές πήγαν στο καλάθι των αχρήστων και οι δυνατότητες για περαιτέρω διορθώσεις απο τον πάγκο περιορίστηκαν. Για καλή μας τύχη ο Κουκουλάκης σε αυτή την επίσκεψη του Κλ.Βικελίδης δεν ήρθε να μας βγάλει έξω από τα ρούχα σαν εκείνο το αξέχαστο παιχνίδι κόντρα στην Καβάλα με 3 πεντακάθαρα πέναλτι από τα οποία δεν σφύριξε ούτε ένα. Έτσι ανά 3 δολοφονικά χτυπήματα των παικτών της Βέροιας έβγαζε και μια κίτρινη κάρτα και από την στιγμή που οι παίκτες τηγς Βέροιας δεν έβαζαν μυαλό και αν και έμειναν από το 44' με 10 παίκτες συνέχιζαν να κλωτσάνε και να βαράνε χωρίς μέτρο και λογική και κάπου στο 60' έμειναν και με 9 παίκτες. Αρκετές φορές έχουμε δει το σενάριο η ομάδα μας να κολλάει και να μην μπορεί να εκμεταλλευτεί το αριθμητικό πλεονέκτημα αλλά ευτυχώς σήμερα αφήσαμε τις κακές συνήθειες στην άκρη. Στο 56' ο Αγκάνθο έδειξε για ακόμη μια φορά την κλάση του και έχοντας βάλει πλάτη πολύ ωραία τον αμυντικό που τον μάρκαρε με ένα απλό μυτάκι άλλαξε την πορεία της μπάλας μετά από κεφαλιά του Γκέσιου που πλέον έπαιζε δίπλα στον Αγκανθο και έκανε το 1-1. Η είσοδος του Καπετάνου, ενός παίκτη που ταίριαζε πάρα πολύ στο σημερινό παιχνίδι αλλά για ανεξήγητο λόγο έμεινε στον πάγκο έδωσε στον ΑΡΗ καλύτερη κυκλοφορία της μπάλας και σωστά γεμίσματα. Με βαθιές μπαλιές και σέντρες από πλάγια η πίεση προς την αντίπαλη εστία γινόταν εντονότερη και η αισιοδοξία για την ολική ανατροπή είχε επιστρέψει. Κάπως έτσι μετά από ένα καλοχτυπημένο κόρνερ η μπάλα κατέληξε στα πόδια του Γκέσιου και με σουτ έξω από την μεγάλη περιοχή έστειλε την μπάλα στα δίχτυα με τον τερματοφύλακα της Βέροιας να μην μπορεί να δει την πορεία της μπάλας μιας και είχε πολλούς παίκτες μπροστά του.

Η ανατροπή έγινε, ο στόχος επετεύχθη και οι 3 βαθμοί κατοχυρώθηκαν. Ως εδώ όλα καλά αλλά θα πρέπει το τεχνικό δίδυμο να ψάξει να βρει τις λύσεις για την ανάπτυξη του παιχνιδιού γιατί όπως έχει φανεί σχεδόν όλα τα παιχνίδια στο Κλ.Βικελίδης κάπως έτσι θα κυλάνε. Κλειστές άμυνες που θα περιμένουν να εκμεταλλευτούν τα λάθη μας για να βγουν μπροστά. Μπορεί σήμερα να μας βγήκε τελικά το παιχνίδι αλλά το φαινόμενο να παίζει σχεδόν ολόκληρο ημίχρονο ο ΑΡΗΣ με 2 παίκτες παραπάνω συμβαίνει κάθε 100 χρόνια! Μάλιστα χαρακτηριστικό της γκαντεμιάς μας είναι ότι αν και φαινομενικά παίζαμε με 2 παίκτες παραπάνω όταν αποβλήθηκε ο Καζναφέρης και σε συνδυασμό με τον τραυματισμό του  Παπαστεργιανού που κούτσαινε σχεδόν όλο το μισό του Β ημιχρόνου μείναμε και εμείς με 9. Πάντως όσο ψυχοφθόρο και αν ήταν το παιχνίδι το φινάλε ήταν γλυκό. Με 10 βαθμούς συγκομιδή και 4 βαθμούς διαφορά από την επικίνδυνη ζώνη μπορούμε να πάρουμε μια ανάσα και να αποβάλλουμε τις αρνητικές μας σκέψεις. Παιχνίδια σαν το εκτός έδρας με τον Λεβαδειακό που ακολουθούν φαντάζουν ιδανικά απέναντι σε ποιό ανοιχτές άμυνες να χτυπήσουμε στην αντεπίθεση όπου τα καταφέρνουμε καλύτερα και να πάρουμε καθοριστικούς βαθμούς. Ο κόσμος δεν ήταν αρκετός και ο εκνευρισμός ήταν έντονος. Καλό είναι να κάνουμε όλοι λίγο υπομονή παραπάνω και κατά την διάρκεια του αγώνα να εμψυχώνουμε τους παίκτες μας παρά να τους γεμίζουμε με άγχος. Με 1-2 ακόμη καλά αποτελέσματα είναι σίγουρο ότι η ψυχολογία όλων θα έχει αλλάξει και θα ίσως να καταφέρουμε να δούμε μια μίζερη χρονιά σαν ένα βήμα για κάτι πολύ καλύτερο τα επόμενα χρόνια!

ΥΓ. Άραγε εκεί στις σουίτες και στα επίσημα είχαμε αγκαλιές και φιλιλα μεταξύ πρώην παραγόντων που "μεγαλούργησαν" στον ΑΡΗ μας και αυτών που δεν ακόμη δεν έχουν ξεκολλήσει από τις καρέκλες τους?

Δεν ξέρω αν η ανακοίνωση του Ατρομήτου ήταν αυτό που τελικά ώθησε τον επίσημο ΑΡΗ να φωνάξει για τον Κουκουλάκη που όποτε βλέπει τον ΑΡΗ χάνει την όραση του  ή γκρίνια όλων εμάς για την ανυπαρξία της διοίκησης αλλά αυτό που μετράει είναι ότι τελικά βγήκαν 2 επίσημες ανακοινώσεις από ΠΑΕ και ΛΦΑ που μας εκφράζουν όλους. Δεν είμαστε χαζοί να περιμένουμε αποτελέσματα από κάτι τέτοιο αλλά είναι ηθική υποχρέωση κάθε διοίκησης όταν ο ΑΡΗΣ αντιμετωπίζετε με τον τρόπο που αντιμετωπίζετε να φωνάζει, να διαμαρτύρεται και να δημοσιοποιεί την αγανάκτηση της για όλους αυτούς τους φορείς που έχουν καταντήσει το ποδόσφαιρο οίκο ανοχής. Ας μας λένε γραφικούς, ας μιλάνε για "κυνήγι μαγισσών" , "φαντάσματα", κτλ κτλ χειρότερη πράγμα από την σιωπή δεν υπάρχει. Αν η ΠΑΕ ΑΡΗΣ έτσι φώναζε από πέρσι όταν αποδεδειγμένα ο Ολυμπιακός Βόλου μας έκλεψε την θέση στην Ευρώπη και όλοι οι αρμόδιοι φορείς συνηγόρησαν για να γίνει αυτό και προτίμησαν να αφήσουν την χώρα με έναν εκπρόσωπο λιγότερο στο Europa League παρά να κάνουν το σωστό και να    δώσουν σε εμάς το δικαίωμα συμμετοχής τώρα ίσως να είχαμε διαφορετική αντιμετώπιση και κανένας Σπανός δεν θα τολμούσε να αναφέρεται με αυτόν τον τρόπο για την ομάδα μας. Τι κέρδισε ο ΑΡΗΣ από την στάση που κράτησε στην υπόθεση με τα στημένα, την ευρωπαϊκή συμμετοχή του Ολυμπιακού Βόλου και τις κασέτες με τον Πατέρα ίσως είναι κάτι που θα πρέπει ο σοφός Γ.Κόντης που επαναδραστηριοποιήθηκε  να μας το διευκρινίσει...

Η ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΡΗΣ

Η ανακοίνωση της ΛΦΑ

Οι 3 βαθμοί της νίκης ήταν το μοναδικό ζητούμενο σε αυτό το παιχνίδι. Μόνο έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι μπαίνουμε στην διεκδίκηση της 5ης θέσης επομένως από την στιγμή που δεν κερδίσαμε όλα τα υπόλοιπα περνάνε σε 2η μοίρα. Το τεχνικό τιμ παρά τα όσα "άκουσε" από όλους μας για το παιχνίδι του κυπέλλου έδειξε εξαιρετικά αντανακλαστικά, ορθώς δεν χαρίστηκε στον Σολτάνι και κατέβασε μια ομάδα που έδειξε ποδοσφαιρικό εγωισμό και διεκδίκησε από το πρώτο λεπτό την νίκη.  Διπλάσιες σχεδόν ευκαιρίες για γκολ είχαμε από τον Ατρόμητο με την μπάλα μόλις 1 φορά να πηγαίνει προς τα δίχτυα όπου εκεί ο Βελλίδης φώναξε παρών και έδιωξε την μπάλα έξω. Εντυπωσιακός ο Ούμπιντες, πολύ καλός ο Κατίδης, εξίσου καλός και ο Γιαννώτας όπου μαζί με τον Φατί που ήταν κυρίαρχος στον χώρο του κέντρου έκαναν ότι ήθελαν μέσα στο γήπεδο αναγκάζοντας τον Ατρόμητο σε παθητικό ρόλο για περισσότερα από 45'. Δυστυχώς σε όλο αυτό το σκηνικό ήταν εμφανής η απουσία του Ντάρσι Νέτο που συνέχισε τις κακές εμφανίσεις. Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί ο Μιχαλίτσος δεν έκανε κάποια αλχημεία για να τον αντικαταστήσει τόσο στο ματς του κυπέλλου όσο και σήμερα μιας και η αγωνιστική του ανυπαρξία κρατούσε πίσω ολόκληρη την ομάδα και σπάνια έβγαινε κάτι καλό από την πλευρά του. Θα μπορούσε για παράδειγμα να βάλει πολύ πιο νωρίς τον Παπαζαχαρία που τα πήγε καλά σαν δεξί μπακ και να προωθήσει τον Καζναφέρη όπως έκανε όταν μείναμε με 10 παίκτες. Παπαστεργιανός και Πρίτας με την παρουσία τους απέδειξαν και σήμερα γιατί από την αρχή της χρονιάς γκρινιάζαμε για το "φαινόμενο Τόχα". Χωρίς καν να πιάσουν κάποια σπουδαία εμφάνιση η διαφορά στον χώρο του κέντρου είναι τεράστια.  Ευτυχώς σήμερα μπόρεσε να αγωνιστεί ο Σανκαρέ όπου μαζί με τον Λαζαρίδη έκαναν πολύ καλή δουλειά και ίσως τα λιγότερα λάθη από κάθε άλλη φορά. Ο Μίσελ ήταν καλύτερος από άλλα παιχνίδια αλλά δυστυχώς αυτό το παιδί είναι "θολωμένο" και η πλευρά που καλύπτει αποτελεί την μόνιμη τρύπα για κάθε αντίπαλο επιθετικό πλάνο.  Στην επανάληψη μίλησε η κούραση, μίλησε και ο Κουκουλάκης που με το έτσι θέλω μας άφησε με 10 παίκτες από το πουθενά. Δεν θέλω να ξεχωρίσω τον συγκεκριμένο διαιτητή και να θυμηθώ τα εγκλήματα του κατά του ΑΡΗ μιας και το πρόβλημα είναι γενικότερο. Μπορεί η διοίκηση Αθανασιάδη από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία της ομάδος να δήλωσε ότι θέλει να έχει ένα πιο διπλωματικό πρόσωπο και να μη δημιουργεί έχθρες κτλ αλλά η τακτική "σκύβω το κεφάλι και δεν λέω κουβέντα" όχι μόνο δεν βγάζει πουθενά αλλά κυριολεκτικά ολόκληρη η φίλαθλη Ελλάδα δεν παίρνει καν χαμπάρι για τα εκτρώματα που βλέπουμε κάθε αγωνιστική. Όταν η διοίκηση της ομάδος δεν δείχνει διάθεση να φωνάξει, να αντιδράσει, να χτυπήσει το χέρι στο τραπέζι όσα πρωτοσέλιδα εφημερίδων και αν βγουν, όσες καυστικές ραδιοφωνικές εκπομπές και αν γίνουν στο "χωριό"  μας, όσα αρνητικά σχόλια και αν γράψουμε στο διαδίκτυο κατά των διαιτητών το μόνο που κερδίζουμε είναι η ταμπέλα των γραφικών οπαδών.  Ναι να φωνάξουμε, ναι να διαμαρτυρηθούμε  αλλά όλοι μαζί. Όχι την μια η ΛΦΑ, όχι την άλλη ο S3 αλλά όλοι μαζί γιατί ο ΑΡΗΣ μας συστηματικά αδικείται   ενώ άλλες ομάδες με ανάλογη δυναμική με την δική μας ευνοούνται. Παρόλα αυτά απελευθερωμένοι από τους στόχους της φετινής χρονιάς που σχεδόν όλοι έχουν χαθεί, αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι με την ομάδα μας θα πρέπει να αναφερθούμε στο διαφορετικό πρόσωπο που μας έδειξαν οι παίκτες  μας σε αυτά τα 2 παιχνίδια με τον Ατρόμητο ανεξάρτητα από το τελικό αποτέλεσμα. Είδαμε μια πολύ πιο ζωντανή ομάδα, με διάθεση να τρέξει και να πιέσει σε όλες τις γραμμές του γηπέδου, να παίζει ποδόσφαιρο κατοχής και να έχει ξεκάθαρους επιθετικούς προσανατολισμούς να δημιουργήσει ρήγματα στην αντίπαλη άμυνα από τα πλάγια. Σίγουρα δεν υπήρχαν οι αντοχές ώστε να έχουμε διάρκεια για 90' και ούτε οι εναλλακτικές λύσεις από τον πάγκο αλλά δεν μπορώ να μην σκέφτομαι που θα μπορούσε να ήταν ο ΑΡΗΣ μας αν είχε αυτήν την εικόνα από την αρχή της χρονιάς. Στην χειρότερη περίπτωση να ήμασταν ελαφρώς πιο ψηλά από εδώ που βρισκόμαστε αλλά θα είχαμε βάλει γερές βάσεις για το μέλλον μιας και θα είχαμε κερδίσει παίκτες σαν τον Γιαννώτα, τον Κατίδη, τον Παπαστεργιανό αλλά ακόμη και τον Παπαζαχαρία και τους υπόλοιπους παίκτες που να τους αξίζει να πάρουν την ευκαιρία σε αντίθεση με όλους αυτούς που συνεχώς έπαιρναν τις ευκαιρίες για διάφορους λόγους και μας κορόιδευαν στα μούτρα με την απόδοση τους. Έστω και τώρα ανεξάρτητα από τις μαθηματικές πιθανότητες που υπάρχουν για την πρώτη 5αδα ελπίζω να γίνει η στροφή προς τους νέους αθλητές τ
ης ομάδος και μαζί με τον στόχο της Ευρώπης που ίσως να έχει χαθεί να μπει και ο στόχος της δημιουργίας κορμού για την επόμενη σεζόν. Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να πούμε ότι πετύχαμε κάτι φέτος. Αλλιώς θα είναι άλλη μια μαύρη χρονιά χωρίς τίποτα το θετικό να κρατήσουμε, χωρίς τίποτα το θετικό να θυμόμαστε... Φυσικά όλα αυτά ευελπιστώντας  ότι οι ανησυχίες μας θα μείνουν σε αγωνιστικό επίπεδο και όλα αυτά περί οικονομικών προβλημάτων, αδειοδοτήσεων κτλ θα δρομολογηθούν σωστά από την διοίκηση όπως πρέπει χωρίς να χρειαστεί να γίνουμε και πάλι οικονομολόγοι, λογιστές κτλ κτλ...

Έχει καταντήσει πλέον ένα κακόγουστο αστείο, απελπιστικά κουραστικό μιας και το έχουμε ξαναζήσει αμέτρητες φορές και όσο και αν προσπαθούμε να κοιτάξουμε τα δικά μας λάθη και να βελτιωθούμε σαν ομάδα πάντα συναντάμε διαιτητές σαν τον Ντάκο, τον Παμπορίδη, τον Κουκουλάκη και άλλους που συνεχώς μας προκαλούν και παίζουν με τα νεύρα μας και τα όρια μας. Και επειδή πάντα υπάρχουν οι φωστήρες της κερκίδας που θεωρούν εύκολη λύση το να κατηγορούν την ομάδα μας και τους παίκτες μας για τις χαμένες ευκαιρίες θα σας υπενθυμίζω τον βασικό σκοπό του ποδοσφαίρου που είναι να βάλεις την μπάλα στα δίχτυα περισσότερες φορές απο τον αντίπαλο σου και να πάρεις τους 3 βαθμούς. Τώρα εαν αυτό γίνει με κεφαλιά του Αμπρέου, με πλασέ του Χαβίτο, με μακρινό σου του Νέτο, με τακουνάκι του Γκρασιάν ή με εκτέλεση πέναλτι απο τον Κόκε ελάχιστη σημασία έχει μιας και αυτό που μετράει είναι η νίκη και 3 βαθμοί. Σε κενή εστία μπροστά να βρίσκεται παίκτης της ομάδος σου και να αστοχήσει 10 φορές στον ίδιο αγώνα σε καμιά περίπτωση δεν δίνει το δικαίωμα στον διαιτητή να μην σφυρίζει οφθαλμοφανέστατα πέναλτι που τα δικαιούσε και να σου στερεί μοναδική ευκαιρία για να σκοράρεις και να πάρεις την νίκη. Οι δίκαιες 3 αποβολές για το αντιαθλητικό παιχνίδι της Καβάλας νομίζω δείχνουν οτι ο διαιτητής προσπαθούσε να "χρυσώσει το χάπι" για όλα αυτά που έκανε στο Α ημίχρονο χωρίς επιτυχία όμως γιατί εμείς δεν τρώμε αυτόν τον "παπά". Ας έδινε τα πέναλτι που έπρεπε και ας βλέπαμε πως θα εξελισσόταν το παιχνίδι. Κατά τα άλλα η ομάδα μου άρεσε σήμερα. Απο το 20' και μετά απαίτησε την νίκη, δημιούργησε ευκαιρίες και όσο περνούσε  ο χρόνος ανέβαζε απόδοση σε αντίθεση με τα προηγούμενα παιχνίδια όπου η απόδοση μας στο Β ημίχρονο ήταν τραγική. Ευχάριστη έκπληξη ήταν για όλους μας η πολύ καλή εμφάνιση  του Σέρτζιο Κόκε που μετά απο πολύ καιρό  θύμισε σε μεγάλο βαθμό τον παλιό καλό του εαυτό. Μπορεί να μην σκόραρε αλλά έβγαλε 2 πάσες στον Αμπρέου μισό γκόλ, άσχετα εαν ο τελευταίος τις πέταξε στα σκουπίδια. Ελπίζω να υπάρχει και συνέχεια  γιατί ο ΑΡΗΣ έχει ανάγκη τον καλό Κόκε. Μπορεί να χάθηκαν άλλοι 2 βαθμοί αλλά ας μην ξεχνάμε οτι το πρωτάθλημα έχει πολύ δρόμο ακόμη και η έλευση του νέου προπονητή μπορεί να αλλάξει τα κακώς κείμενα της ομάδος μας που και σήμερα έκαναν την εμφάνιση τους. Η επιθετική ανάπτυξη της ομάδος μας είναι προβληματική. Υπήρχαν αρκετες στιγμές που αν και η ομάδα μας πίεζε ασφυκτικά τον αντίπαλο μας μέσα στην περιοχή υπήρχε μόνο ενας Αμπρέου και οι υπόλοιποι αλλάζανε πασούλες έξω, ψάχνωντας απελπιστικά μια σέντρα. Ο Λεάντρο Γκρασιάν πάρα τις μεγάλες προσδοκίες που έφερε με τον ερχομό του φαίνεται να έχει εγκλωβιστεί στις κακές του εμφανίσεις και πλέον ο Έκτορ Ραούλ Κούπερ φαντάζει ως ο ιδανικός άνθρωπος για να τον αφυπνίσει και να ον αναγκάσει να βγάλει απο μέσα του τις πραγματικές του δυνατότητες. Για πρώτη φορά φέτος θα μιλήσω για ατυχία σε αντίθεση με κάποιους γκρινιάρηδες που προτιμούν την λέξη ανικανότητα αλλά όσοι έχουν παίξει ποδόσφαιρο γνωρίζουν πολύ καλά το "Όλα μπαίνουν και όλα χάνονται". Δυστυχώς σήμερα ξαναπαρακολουθήσαμε το "όλα χάνονται"... Τα συγχαρητήρια μου θέλω να δώσω στην συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου που βρέθηκε στο γήπεδο τόσο για την υπομονή που έδειξε όσο και για το πάθος που κατάφερε και πέρασε απο το 20' και μετά. Νομίζω οτι αυτό το παιχνίδι θα πρέπει να μας γίνει παράδειγμα και να το καταλάβει μέχρι και ο τελευταίος οτι μεγάλο μέρος απο την ενέργεια που βγάζουμε στην κερκίδα περνάει και στους παίκτες μας. Πάντως η αλλαγή ψυχολογίας φάνηκε ακόμη και με τον Κούπερ στην κερκίδα και οι 2 εβδομάδες διακοπής που ακολουθούν μοιάζουν με μια μίνι προετοιμασία όχι μόνο για το ντέρμπι της τούμπας που ακολουθεί αλλά και για το υπόλοιπο του πρωταθλήματος. Όσο για την προσαρμογή του Κούπερ στα Ελληνικά δεδομένα νομίζω οτι σήμερα πήρε μια γεύση και κατάλαβε οτι στην Ελλάδα όταν θέλεις να κάνεις μεγάλη ομάδα θα πρέπει να είναι τόσο δυνατή μέσα στο γήπεδο που να κερδίζει ακόμη και τους διαιτητές. Εκτός βέβαια και αν οι διαιτητές είναι με το μέρος σου, που ευτυχώς δεν είναι... γιατί ως Αρειανός δεν θα το δεχόμουνα ποτέ!