Με την πλάτη στον τοίχο θα αγωνισθεί η ομάδα μας  σήμερα το απόγευμα στα Τρίκαλα με την νίκη να είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητη. Οι πολλές χαμένες ευκαιρίες να αποφύγουμε την μάχη της παραμονής μας έχουν φέρει σε δύσκολη θέση και πλέον καλούνται όλοι όσοι αγωνισθούν σήμερα να δείξουν τα ψυχικά αποθέματα που δυστυχώς δεν είδαμε την Τετάρτη κόντρα στην Κύμη.

Όπως όλα δείχνουν και εφόσον φυσικά κριθεί απαραίτητο Αθηναίου και Μπέλ θα αγωνισθούν στην σημερινή αναμέτρηση μιας και τόσο οι ίδιοι οι παίκτες όσο και ο προπονητής αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της κατάστασης.  Μετά από την εικόνα που είδαμε κόντρα στην Κύμη τα λόγια για αγωνιστικά πλάνα είναι περιττά… Αυτό που θα πρέπει να κάνουν οι παίκτες μας σήμερα είναι να μπουν αποφασισμένοι, χωρίς φόβο, χωρίς αρνητικές σκέψεις και να κάνουν το καθήκον τους απέναντι σε μια ομάδα που βρίσκεται σαφώς σε χειρότερη μοίρα από εμάς. Στους ίδιους ρυθμούς θα πρέπει να κινηθεί και ο Β.Αγγέλου μιας και η αυτοσυγκράτηση, η ψυχραιμία και η εκνευριστική ηρεμία που επέδειξε πριν, κατά την διάρκεια και μετά την λήξη του αγώνα με την  Κύμη έφερε εντελώς τα ανάποδα αποτελέσματα από ότι θα περίμενε ο ίδιος αλλά και όλοι μας.

Η απογοήτευση, ο εκνευρισμός, το  άγχος και η πίεση είναι τα συναισθήματα που μας ακολουθούν από την αρχή της χρονιάς. Για 40' όλα αυτά όμως πρέπει να μείνουν εκτός παρκέ και η ομάδα να κάνει το ιερό χρέος της.  Όσο για τον κόσμο είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι στη σημερινή μάχη ο ΑΡΗΣ δεν θα είναι μόνος του. Όλοι μαζί για τη νίκη να τελειώνουμε επιτέλους με αυτή την μίζερη περιπέτεια!

Τέλος στο αρνητικό σερί των 9 συνεχόμενων ηττών έδωσε η ομάδα σήμερα κερδίζοντας το Λαύριο για 2η φορά φέτος. Η ομάδα έκπληξη του φετινού πρωταθλήματος που πριν λίγες ημέρες κόντρα εκτός έδρας τον πανίσχυρο Παναθηναϊκό συνάντησε έναν παθιασμένο ΑΡΗ που με τον κόσμο στο πλευρό του δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει. Επέστρεψε ο Αθηναίου στις καλές εμφανίσεις ύστερα από καιρό που μαζί με τον Τσαϊρέλη και τον Μούρτο(!!!) ήταν οι  πρωταγωνιστές στη σημερινή νίκη!

Αν και το Λαύριο ήταν με διαφορά ο πιο δύσκολος αντίπαλος σε σχέση με τις ομάδες που αντιμετωπίσαμε στα 2 προηγούμενα εντός έδρας παιχνίδια ο ΑΡΗΣ απέδειξε σήμερα ότι με όλους τους παίκτες ετοιμοπόλεμους και χωρίς το βαρίδιο(λόγω των ειδικών φετινών συνθηκών) της Ευρώπης  αξίζει πολλά περισσότερα από ότι δείχνει η βαθμολογική του θέση. Ο Γ.Αθηναίου από το καλοκαίρι που αποκτήθηκε προοριζόταν για τον ηγέτη αυτής της ομάδος, ο τραυματισμός του τον άφησε πολύ πίσω αλλά σήμερα έδειξε μετά από καιρό το καλό του πρόσωπο. Και αν οι 12 πόντοι δεν λένε τίποτα το ιδιαίτερο οι 12 ασιστ μεταμόρφωσαν σχεδόν όλη την ομάδα.  Αντίστοιχα και ο Μ.Τσαϊρέλης που για τον φετινό ΑΡΗ αποτελεί σημείο αναφοράς  και τις τελευταίες εβδομάδες ήταν τραυματίας ήταν αγωνιζόταν είτε όχι σήμερα ήταν εξαιρετικός. Ιδιαίτερα στο πρώτο ημίχρονο προβλημάτισε πάρα πολύ την αντίπαλη άμυνα. Η ευχάριστη έκπληξη της βραδιάς ήταν ο Σπύρος Μούρτος  που εκτός από το γνωστό του πάθος στα αμυντικά του καθήκοντα έδωσε και πολύτιμες λύσεις στην επίθεση φορτώνοντας το καλάθι του Λαυρίου με 15 πόντους. Μάρας, Μποχωρίδης και Μπέλ  ήταν αρκετά καλοί όπως και ο Χρηστίδης που τον χρησιμοποίησε ο Π.Γιαννάκης σε ένα κρίσιμο σημείο του αγώνα και τα πήγε εξαιρετικά και στις 2 πλευρές του γηπέδου!  Φλιώνης και Προύιτ ήταν η μοναδική παραφωνία του  σημερινού ΑΡΗ όπως και η μη χρησιμοποίηση του Πουλιανίτη που ίσως στην άμυνα θα μπορούσε να τα είχε πάει καλύτερα από ότι ο Φλιώνης που είχε πρόβλημα με τα γκαρντ του Λαυρίου. Ανεξάρτητα πάντως από τις ατομικές επιδόσεις όλων όσων αγωνίσθηκαν σήμερα η νίκη ήταν 100% αποτέλεσμα της  ομαδικής προσπάθειας σε όλους τους τομείς του παιχνιδιού. Τόσο στην άμυνα και στα ριμπάουντ όσο και στην επίθεση οι παίκτες μας ήταν απόλυτα συγκεντρωμένοι  και συνδυάστηκαν εξαιρετικά.  Ούτε καν όταν οι γκρι προσπάθησαν να φέρουν τούμπα το παιχνίδι με τα απίστευτα σφυρίγματα  τους δεν έχασαν την ψυχραιμία τους. Στο τέλος μπήκαν και τα μεγάλα σουτ και το Λαύριο που "ψήλωσε" πολύ τελικά έφυγε όπως ήταν αναμενόμενο με σκυμμένο κεφάλι.

Και μόνο ότι αυτή η νίκη ήρθε μετά από 9 συνεχόμενες αποτυχίες είναι αρκετό για να καταλάβει κανείς πόσο σημαντική είναι.  Βαθμολογικά το αρνητικό σενάριο απομακρύνεται ενώ ψυχολογικά σίγουρα οι παίκτες μας θα ανέβουν και θα απελευθερωθούν ενόψει της συνέχειας.  Η διακοπή περίπου 3 εβδομάδων παρά την απουσία 3 παικτών για τις Εθνικές ομάδες θα είναι ευεργετική. Όσο για την συνέχεια, από την στιγμή που πιάσαμε πάτο μόνο καλύτερη μπορεί να είναι… Αρκεί φυσικά και ο Νίκος Λάσκαρης να αντιληφθεί ότι ο ΑΡΗΣ πρέπει να προχωρήσει και ότι αυτό δεν είναι κάποιου είδους αντιπολίτευση αλλά η καθολική απαίτηση του κόσμου της ομάδος. Του κόσμου που σήμερα έγινε έκτος παίκτης και έσπρωξε την ομάδα στην πολύτιμη νίκη! Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Ρε πόσο κομπλέξ κατά του ΑΡΗ κουβαλάτε ρε "γκρι" ανθρωπάκια;

Ώρα να αντιδράσει

Οι 2 τραγικές εμφανίσεις-ήττες στη σειρά από Ολυμπιακό και Τέλεκομ Βον ακύρωσαν με συνοπτικές διαδικασίες την προσπάθεια που είχε ξεκινήσει από την αρχή της χρονιάς από τον Π.Γιαννάκη και τους παίκτες του γεμίζοντας άπαντες εντός και εκτός ομάδος με την αμφιβολία για το αν αυτή η ομάδα μπορεί να τα καταφέρει. Και όταν λέμε να τα καταφέρει δεν εννοούμε να σαρώσει τους τίτλους σε Ελλάδα και Ευρώπη αλλά να είναι ανταγωνιστική σε κάθε παιχνίδι διεκδικώντας τη νίκη ανεξάρτητα από μπάτζετ και ονόματα. Κάτι που περιμένουμε να δούμε σήμερα στην άτυπη ρεβάνς της 25άρας της τελευταίας αγωνιστικής ή αν προτιμάτε στον ημιτελικό του κυπέλλου Ελλάδος.

Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν τον ΑΡΗ που είδαμε στα παιχνίδια με τον Ολυμπιακό και με την Τέλεκομ Μπον. Μετά βίας από αυτά τα 80 αγωνιστικά λεπτά να μπορούμε να κρατήσουμε τα 20'. Πολλά είναι αυτά που έχει να διορθώσει ο Π.Γιαννάκης που δικαιολογημένα την περασμένη Τρίτη έφθασε στα όρια εγκεφαλικού επεισοδίου με αυτά που έβλεπε από τους παίκτες. Παίκτες που στην πλειοψηφία τους ακόμη δεν έχουν καταλάβει τι ακριβώς ζητάει ο προπονητής τους από αυτούς. Και ένας κόουτς που αδυνατώντας να πιστέψει όλα όσα συμβαίνουν πάνω στο παρκέ ανακατεύει διαρκώς την τράπουλα μπας και βγάλει κάποιο καλό φύλλο. Η επιστροφή του Γ.Αθηναίου που ξεπέρασε τον τραυματισμό του και προπονήθηκε κανονικά τις τελευταίες ημέρες είναι το σημείο αναφοράς για την σημερινή αναμέτρηση αλλά σίγουρα θα πρέπει να δούμε και άλλους παίκτες να βγαίνουν μπροστά. Δεν γίνεται να είναι αυτή η εικόνα του Πέτγουεϊ που έχουμε δει ως τώρα. Δεν ξέρω αν ο παίκτης πονάει ή έχει κολλήσει ψυχολογικά αλλά θα πρέπει ο κόουτς κάποια στιγμή να τον ρίξει στα βαθιά για να φανεί επιτέλους αν μπορεί να βοηθήσει ή όχι. Όταν διαβάσαμε για την απόκτηση του Πέτγουεϊ κανείς μας δεν φανταζόταν έναν παίκτη που θα αγωνίζεται 10' με καθαρά βοηθητικό ρόλο. Το ίδιο ισχύει και για του Βον και Μπελ που ήρθαν με την προοπτική να σηκώσουν το βάρος της ομάδος στην επίθεση και για την ώρα στα περισσότερα παιχνίδια είναι "άσφαιροι". Ενώ ο Μπένσον που ξεκίνησε εντυπωσιακά έμεινε σε εκείνα τα 2 πρώτα παιχνίδια… 

Πάρα πολλά είναι αυτά που πρέπει να αλλάξουν στην ομάδα ώστε να αρχίσει να πείθει τον κόσμο ότι κάτι καλό πάει να γίνει. Παιχνίδια σαν το σημερινό δεν θα πρέπει να τα φοβόμαστε αλλά θα πρέπει να τα γουστάρουμε μιας και μόνο μέσα από τέτοια παιχνίδια μπορείς να κερδίσεις κάτι πραγματικά σαν  ΑΡΗΣ. Καλός ο Ολυμπιακός αλλά όχι ανίκητος. Το μόνο που χρειάζεται είναι οι παίκτες μας να το πιστέψουν και να τα δώσουν όλα πάνω στο παρκέ. Η παρουσία του Π.Γιαννάκη που τον στηρίζουμε απόλυτα μας κάνει να αισιοδοξούμε ότι όλα θα βρουν τον δρόμο τους.  Άλλωστε εμείς όπως πάντα θα είμαστε εκεί να τους σπρώξουμε με όλες μας τις δυνάμεις προς τη νίκη. ΡΕ ΑΡΗ ΡΕ ΑΡΗ ΡΕ ΑΡΗ, ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΜΑΜΗΣΕ ΤΟ ΒΡΩΜΕΡΟ ΤΟ ΨΑΡΙ!

ΥΓ.  Πάλι καλά που υπάρχουν και οι "ρεπόρτερς" του PlanetARIS.grκαι μας ενημερώνουν για τον αγαπημένο μας κόουτς οφ δε γιαρ… 20 πόντους διαφορά από κάποια Τσεντεβίτα(με πολύ μικρότερο μπάτζετ από την Ούνιξ) και κάποιον Γιούρι Ζντόβς στον πάγκο της Τσεντεβίτα να κάνει τον προπονητή… Το μόνο που δεν μας μετέφεραν οι "ρεπόρτερς" μας με βεβαιότητα είναι για το αν παίχθηκε καλό μπάσκετ και η Ούνιξ έκανε μια όμορφη ήττα…

Αλώβητος από ένα ακόμη ντέρμπι έφυγε ο ΑΡΗΣ καταφέρνοντας να πάρει την παρθενική του νίκη στο φετινό πρωτάθλημα! Μια νίκη με μεγαλύτερη αξία σε σχέση με τις 2 προηγούμενες μιας και επιτεύχθηκε απέναντι σε μια πιο ποιοτική ομάδα που "έτυχε" να έχει στο πλευρό και τους διαιτητές-καμικάζι που με τα σφυρίγματα τους έδειξαν ότι είχαν ξεκάθαρη πρόθεση να σπρώξουν την ΑΕΚ στη νίκη.  Ούτε όμως η γκρι βοήθεια ήταν αρκετή για να σώσει το αεκάκι που για ακόμη μια φορά προσκύνησε τον Αυτοκράτορα μέσα στο Παλέ!

Δεν χρειάστηκε να κυλήσουν αρκετά λεπτά στο παιχνίδι για να καταλάβουμε ότι θα παρακολουθήσουμε ένα αγχωτικό παιχνίδι και θα φύγουμε με σπασμένα νεύρα.  Από την μια η δική μας αστοχία από την άλλη τα εξόφθαλμα σφυρίγματα της διαιτητικής τριάδας και η ΑΕΚ με το έτσι θέλω πήρε κεφάλι στο σκορ και μας ανάγκασε σε παθητικό ρόλο. Η επιλογή του Π.Γιαννάκη να μην ρίξει ούτε σήμερα κατευθείαν τα δυνατά του χαρτιά στο παιχνίδι έδωσε στην ΑΕΚ να ξεκινήσει πιο δυνατά και να πάρει το ψυχολογικό προβάδισμα την ίδια ώρα που τίποτα σε εμάς δεν φαινόταν να λειτουργεί καλά. Στη συνέχεια όμως ο Μπένσον θυμίζοντας κάτι από τον αείμνηστο Ρόι Τάρπλεϊ έδωσε λύσεις σε επίθεση και άμυνα και κατάφερε ως ένα σημείο να μας κρατήσει μέσα στο σκορ αν και το ημίχρονο δεν έκλεισε όσο καλά θα μπορούσε. Στο τρίτο δεκάλεπτο η ομάδα βρήκε τα πατήματα της , έβαλε κάποια σουτ αλλά εκεί η  διαιτητική τριάδα ξαναπήρε το όπλο της και με συνεχόμενα σφυρίγματα κατάφερε να κρατήσει μια ΑΕΚ που  έδειχνε χαμένη μέσα στις 4 γραμμές του γηπέδου ζωντανή στο παιχνίδι. Όπως φυσικά προσπάθησε και στο τέταρτο δεκάλεπτο χωρίς όμως να υπολογίζει στον Γ.Αθηναίου που είχε διαφορετική άποψη και εκτέλεσε ουσιαστικά τους αντιπάλους μας. Στο τέλος δείξαμε πάλι τάσεις αυτοχειρίας αλλά τελικά η νίκη έστω και αγχωτικά έμεινε στα χέρια μας. Αν και στο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα η ομάδα δεν ήταν καλή φάνηκε ότι σιγά σιγά αποκτάει κάποιες σταθερές στο παιχνίδι της. Οι Γουίβερ και Μπένσον μοιάζουν ως τώρα με σημείο αναφοράς, όπως και ο Π.Βασιλόπουλος  που σήμερα όμως επηρεάστηκε από τα ανύπαρκτα φάουλ που του σφύριξαν και έχασε τη συγκέντρωση του. Ενώ επιθετικά βλέπουμε τους Αθηναίου και Μπέλ να αρχίζουν να βρίσκουν το χέρι του. Ακόμη και ο Βον που απέχει πολύ από τα στάνταρ του κατάφερε σχεδόν αθόρυβα να πετύχει 10 πόντους σε ένα παιχνίδι που σκοράραμε μόλις 64.  Πολύ καλός για ακόμη ένα παιχνίδι ο Φλιώνης που ίσως να άξιζε να πάρει περισσότερα λεπτά στο παιχνίδι.  Όσο για τον Πέτγουεϊ που στο τέλος του παιχνιδιού τραυματίστηκε θα πρέπει να δούμε σε τι κατάσταση βρίσκεται γιατί ακόμη και χωρίς να θυμίζει για την ώρα τον Πέτγουεϊ όπως τον μάθαμε δείχνει ότι μπορεί να βοήθησει.

Την αποθέωση γνώρισε ο Π.Γιαννάκης και οι παίκτες του με τη λήξη του αγώνα με την κίνηση του Δράκου να μαζέψει ξανά τους παίκτες του αφού είχαν φύγει για τα αποδυτήρια να ξεσηκώνει τον κόσμο .  Μπορεί το γήπεδο να μην γέμισε και δικαιολογημένα ο κόουτς να ζήτησε συσπείρωση και στήριξη αλλά και αυτό  όπως και το να βρει η ομάδα τα πατήματα της είναι καθαρά θέμα χρόνου.   Άλλωστε όποιος παρατηρεί τις λεπτομέρειες ενός αγώνα μπορεί να διακρίνει ότι ο κόουτς δεν παλεύει απλά για τη νίκη αλλά παλεύει και να μπολιάσει όλους τους παίκτες μέσα στην προσπάθεια για τη νίκη. Και όλα δείχνουν ότι ο ΑΡΗΣ είναι σε πολύ καλό δρόμο και σύντομα θα φθάσει σε υψηλά επίπεδα απόδοσης με 13 παίκτες ετοιμοπόλεμους!  Δεν ήταν τυχαία η δήλωση του ότι αυτή η χρονιά θα είναι η αρχή του μέλλοντος μας!  Ένα μέλλον που τα προηγούμενα χρόνια είχε χαθεί στα πολυετή πλάνα…

ΥΓ. Ναι αυτός ο Λαρετζάκης που εμείς δεν τον θέλαμε και προτιμήσαμε να επενδύσουμε στον Ζάρα και στον Μούρτο θα μας "σκότωνε" για ακόμη μια φορά. Και όταν μιλάμε για επένδυση εννοούμε επένδυση σε όλα τα επίπεδα. Εκτός και αν πιστεύει κανείς ότι όταν ήταν ο Λαρετζάκης στον ΑΡΗ αμειβόταν με περισσότερα χρήματα από τον Ζάρα και τον Μούρτο.

ΥΓ2. Το ξέραμε ότι ο Φλιώνης ήταν άριστος μαθητής. Το ότι όμως μέσα σε ένα καλοκαίρι θα έκανε εντατικά μαθήματα και από παίκτης κερκίδας χωρίς μέλλον θα γινόταν παίκτης ουσίας με προοπτική δεν το περιμέναμε… Προφανώς μερικοί αυτό πιστεύουν ότι έγινε…

ΥΓ3. Το να περιμένουμε από τους διαιτητές να σεβαστούν τον ΑΡΗ και τον ζωντανό θρύλο Π.Γιαννάκη είναι πολυτέλεια… Τουλάχιστον ας προστατέψουν το δύσμοιρο το μπασκετάκι από το οποίο τρώνε ψωμάκι. Στο τέλος θα καταφέρουν να το γυρίσουν στην εποχή με τις τσιμεντένιες κερκίδες όπου 300 άτομα παρακολουθούσαν τις αναμετρήσεις.

ΥΓ4. Και ας επαναλάβουμε το  ΥΓ της προηγούμενης Τετάρτης  μιας και το θράσος μερικών που περιπλέκουν μέχρι και τον Νίκο Γκάλη για να πετύχουν τους σκοπούς τους δεν έχει όριο "Για να τα λέμε όλα το γήπεδο σήμερα ήταν μισοάδειο(ή μισογεμάτο αν προτιμάτε).  Για αυτή την μειωμένη προσέλευση του κόσμου η μισή ευθύνη είναι του Ν.Λάσκαρη  σε συνδυασμό με την απογοητευτική εμφάνιση στην Αμαλιάδα και η άλλη μισή ευθύνη πέφτει σε όλους τους καταστροφολόγους που με την εμμονή τους να αλλάξει άμεσα και βεβιασμένα το διοικητικό τοπίο κατάφεραν να ξενερώσουν αρκετό κόσμο σε μια χρονιά που για την ώρα φαίνεται να πατάς καλύτερα από τις προηγούμενες "μεταβατικές" χρονιές".

Απάντηση στην καταιγίδα "πολεμικών άρθρων" και του "επενδυτικού ενδιαφέροντος" έδωσε η οικογένεια Λάσκαρη μέσω δήλωσης στην επίσημη ιστοσελίδα της ΚΑΕ ξεκαθαρίζοντας ως ένα βαθμό το τοπίο αβεβαιότητας όπως αυτό εντέχνως είχε δημιουργηθεί. Μια δήλωση που δεν μας έκανε σοφότερους μιας και όλα όσα αναφέρονται,  για κάποιον που  παρακολουθεί συστηματικά τις εξελίξεις στον μπασκετικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια ήταν ήδη γνωστά και αυτονόητα. Η κατάλληλη απάντηση όμως από την οικογένεια Λάσκαρη πλέον δεν μπορεί να περιλαμβάνει μόνο δηλώσεις   αλλά μεταγραφές και λύσεις στα ουσιαστικά προβλήματα της ομάδος. Άλλωστε με την έναρξη της προετοιμασίας της ομάδος σε μια εβδομάδα περίπου η αντίστροφη μέτρηση για τα ρεαλιστικά deadlinesέχει ήδη ξεκινήσει και εκεί θα φανεί ξεκάθαρα η αθόρυβη δουλειά της διοίκησης της ΚΑΕ όπως και  οι ρεαλιστικές βλέψεις που θα έχει ο ΑΡΗΣ της νέας σεζόν υπό την καθοδήγηση του Παναγιώτη Γιαννάκη.

Γύρω στις 23/8 αναμένεται να ξεκινήσει η προετοιμασία της ομάδος κάτι που σημαίνει ότι από τις αρχές της επόμενης εβδομάδος θα πρέπει να αρχίσουν οι παίκτες να μαζεύονται σιγά σιγά. Παίκτες  που τη δεδομένη χρονική στιγμή ως προς το πλήθος και την ποιότητα δεν υπάρχουν στο έμψυχο δυναμικό της ομάδος. Με τους Καββαδά και Τσαϊρέλη να παραμένουν στον "αέρα"(σύμφωνα με τα κιτρινόμαυρα ρεπορταζ), τον Σπ.Μούρτο να δεσμεύεται με συμβόλαιο όπως και οι  3 "χρυσοί" διεθνείς νέοι, τον Π.Βασιλόπουλο και τον K.Weaver να έχουν  επισήμως ανακοινωθεί και τον Αθηναίου να φέρεται ανεπίσημα να έχει συμφωνήσει το ρόστερ έχει τουλάχιστον 5-6 κενά. Οπότε μέσα στα επόμενα 24ωρα θα πρέπει οι συμφωνίες να γίνουν συμβόλαια και το πάζλ του ΑΡΗ της νέας χρονιάς να συμπληρωθεί σε μεγάλο βαθμό αν όχι να ολοκληρωθεί .  Λάθη σαν τα περσινά με παίκτες-κλειδιά για την ομάδα όπως ήταν ο Σανικίντζε να έρχονται ελάχιστες ημέρες πριν την ολοκλήρωση της προετοιμασίας δεν πρέπει να επαναληφθούν. Άλλωστε η εμπιστοσύνη που δείχνει η οικογένεια Λάσκαρη(και ο κόσμος) στις ικανότητες του  Π.Γιαννάκη θα πρέπει να μετουσιωθεί σε κινήσεις που θα δώσουν την ευχέρεια στον νέο μας προπονητή να δουλέψει με ένα γεμάτο ρόστερ ανεξάρτητα από το μπάτζετ. Ονόματα που κυκλοφορούν όπως αυτά των Πέτγουεϊ, Μπράουν και Μοράντ σε γενικές γραμμές αρέσουν. Μέχρι όμως να διαβάσουμε τις επίσημες ανακοινώσεις ας κάνουμε υπομονή…

Από την πρώτη στιγμή που μαζεύτηκαν μαύρα σύννεφα πάνω από το Παλέ στο PlanetARIS.grπροτιμήσαμε τον δρόμο της υπομονής πιστεύοντας ότι αυτό είναι το καλύτερο για την αγαπημένη μας ομάδα. Όσο και αν μας απογοητεύει και να μας προβληματίζει αυτή η διασπορά "ειδήσεων" με χρέη που πολλαπλασιάζονται από μέρα σε μέρα, επενδυτές που δεν θέλουν(?!?!?) να εμφανισθούν και να διαπραγματευτούν, λεπτομέρειες για γραφεία μάνατζερ, εγγυήσεις συμβολαίων, χορηγίες, διακανονισμούς κτλ  που ποτέ δεν είχαν απασχολήσει κανέναν κατά το παρελθόν  και αποκαλύψεις του καφενείου με "ρήτρες εμπιστευτικότητας" που μόνο που τις ακούμε μας σηκώνεται η τρίχα σύμφωνα με όσα έχουμε ζήσει στον ΑΡΗ στο πρόσφατο παρελθόν δεν πρόκειται πότε να υποδείξουμε σε κανέναν τι θα γράψει, τι θα πει, τι θα σκεφτεί… Είναι όμως σχεδόν αδύνατο να μην περνάει η σκέψη από το μυαλό μας  για το πώς θα ήταν το καλοκαίρι μας αν αντί για αυτή την καθημερινή άνευ προηγουμένου καταστροφολογία διαβάζαμε  περισσότερο για μεταγραφές και τα πλάνα του Γιαννάκη… όπως συμβαίνει σε όλες τις υπόλοιπες ομάδες που ξαφνικά έγιναν υγιείς σωματεία χωρίς οικονομικά προβλήματα… πόσο ποιο διαφορετικό θα ήταν αυτό το καλοκαιράκι;

ΥΓ. Όσο και αν το ψάξω αυτό με τα 3.000.000 ευρώ χρέη λόγω του ανοίγματος της περσινής χρονιάς δεν μπορώ να καταλάβω πως από την περσινή μισή χρονιά τα περίπου 600.000 έγιναν 1.200.000 και σήμερα γύρω στα 3.300.000…

ΥΓ2. Εννοείται ότι έστω και μια προσφυγή να υπάρχει είναι 100% αρνητικό και φανερώνει ότι υπάρχει διοικητικό και οικονομικό πρόβλημα. Δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι οι προσφυγές είναι ατομικές και όχι ομαδικές. Και όταν από τα 15 συμβόλαια έχουμε 2.5 προσφυγές τότε αυτό κάτι δείχνει σε σχέση με το άνοιγμα και τους χειρισμούς.

ΥΓ3. Επενδυτής που θέτει απαράβατο όρο να πάρει τζάμπα την ομάδα ή να μην αναλάβει παλιά χρέη μάλλον ή δεν έχει σοβαρές προθέσεις ή την απαιτούμενη δυναμική για να δώσει όραμα στον κόσμο.

ΥΓ4. Ρήτρα εμπιστευτικότητας  παίζει και για αυτό τα χείλη είναι σφραγισμένα. Το μόνο που λείπει είναι να μας παρουσιαστούν εξέχοντα μέλη της  "Αρειανής  οικογένειας"  που  "μας ξέρετε και σας ξέρουμε" να μας πουν τη δική τους μαρτυρία για το "βουνό-επενδυτή" που κρύβεται από πίσω…

ΥΓ5. Τρομερό αυτό που συμβαίνει στον ΑΡΗ με τους  μεγάλους και σίγουρους  επενδυτές … Πιο κακό timingδεν υπάρχει… Αγγελία κρεμασμένη "ΠΩΛΕΙΤΑΙ" να βάλουμε σε όλο το Κλ.Βικελίδης και το Παλέ με το που την κατεβάζουμε αφού θα έχουμε "σκοτώσει" το μαγαζί θα εμφανισθούν 5-10 από τη γωνία… Καταραμένο timing!

ΥΓ6. Φέρε Πέτγουεϊ πρόεδρε για χοντρά γούστα! Το παλικάρι ακόμη και πέρσι σε μια μέτρια σεζόν έδειξε ότι αντέχει ακόμη. Και αν δεν μας κάτσει στο παρκέ θα τον βάλουμε να κάνει κερκίδα!

Σχεδόν μια εβδομάδα μετά την ολοκλήρωση των επίσημων υποχρεώσεων της αγαπημένης μας ομάδας ήρθε η στιγμή να κάνουμε το συνολικό ταμείο της χρονιάς όπως αρέσκονται να ζητάνε διοικούντες, προπονητές και παίκτες κατά τη διάρκεια της χρονιάς και κυρίως μετά από αποτυχίες για να κατευνάσουν τα πνεύματα και να κερδισούν χρόνο. "Κρίνετε μας στο τέλος", "ταμείο θα κάνουμε στο τέλος", "η ομάδα χρειάζεται 2 μήνες", "μετά τον Δεκέμβρη.." κτλ κτλ που προσωπικά τα εκλαμβάνω ως την εύκολη δικαιολογία στην οποία δύσκολα μπορεί οποιοσδήποτε να αντιπαρατεθεί. Όπως όμως σε όλα στην ζωή έτσι και στον μπασκετικό ΑΡΗ έφθασε το πλήρωμα του χρόνου και πλέον με μια πιο καθαρή ματιά συνολικά μπορούμε να δούμε αν το πρόσημο του φετινού ΑΡΗ είναι θετικό ή αρνητικό.

Ο κακός καλοκαιρινός σχεδιασμός και τα οφθαλμοφανέστατα λάθη

Οι ομάδες χτίζονται το καλοκαίρι συνηθίζουνε να λένε οι ειδικοί και θα συμφωνήσω μαζί τους, ιδίως στην περίπτωση του ΑΡΗ μας που οι διορθωτικές κινήσεις στη μέση της χρονιάς δεν είναι εφικτές λόγω του απαγορευτικού της FIBA. Την διατήρηση του βασικού κορμού είχε ως πρωταρχικό στόχο ο Β.Αγγέλου και οι ιθύνοντες της ΚΑΕ αλλά στην πράξη είδαμε διαφορετικά πράγματα. Ολόκληρη η περιφερειακή γραμμή των γκαρντ(Πάσαλιτς, Βεργίνης, Καραποστόλου) ξηλώθηκε και όλο το βάρος έπεσε στους νεαρούς Μποχωρίδη, Μούρτο, στον εξίσου νέο και χωρίς εμπειρία από Α1 Γκίκα και στον ρολίστα Αθηναίου. Συνολικά και μόνο από το δούμε το θέμα από πλευρά στατιστικής ο ΑΡΗΣ πέρσι είχε ουσιαστικά 5 ετοιμοπόλεμους γκαρντ με τους 3 μάλιστα να είναι ιδιαίτερα έμπειροι και να σηκώνουν σε πολλά παιχνίδια μόνοι τους επιθετικά την ομάδα ενώ φέτος είχε 4 με κανέναν σε θεωρητικό επίπεδο να μην μπορεί να αποτελέσει εγγύηση είτε στην οργάνωση του παιχνιδιού είτε στο σκοράρισμα. Ενώ και στη θέση 3 πάρθηκε το τεράστιο ρίσκο της παραμονής του "άμπαλου" και τραυματία Τζ.Χαντ ενώ θα μπορούσε να γίνει μια μεταγραφή τύπου Γιαννόπουλου(είχε μείνει ελεύθερος από τον Παναθηναϊκό) ή έστω να έμενε ο Τσιάρας που μπορούσε με ευκολία να αγωνιστεί στη θέση 3 και 4. Εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι το ρίσκο με τον Τζ.Χαντ δημιουργεί και κάποια ερωτηματικά μιας και ο τραυματίας Αμερικάνος που φέτος δεν αγωνίσθηκε σχεδόν καθόλου υπέγραψε πέρσι 2ετες συμβόλαιο συνεργασίας που θα πρέπει να σπάσει. Αν και σε όλες τις επιλογές αυτό που προωθούσε επικοινωνιακά η ΚΑΕ και ο κόουτς Αγγέλου ήταν οτι οι κινήσεις που έγιναν ήταν κατά βάση αναγκαστικές λόγω των περιορισμών στις μεταγραφές και της οικονομικής δυστοκίας, οι διαθέσιμες επιλογές που υπήρχαν έδειχναν ότι έγιναν με βάση τη φιλοσοφία του προπονητή που προτιμούσε παίκτες ρολίστες που θα προσπαθούν να ακολουθήσουν απλά τις εντολές χωρίς να δημιουργήσουν πρόβλημα... Όταν λοιπόν όλα τα παραπάνω αποτέλεσαν το βασικό θέμα συζήτησης του περσινού Καλοκαιριού στο PlanetARIS.gr και σε άλλες ιστοσελίδες τότε ο χαρακτηρισμός "κακός σχεδιασμός και οφθαλμοφανέστατα λάθη" είναι αρκετά επιεικής.

Για του λόγου το αληθές μπορείτε να ρίξετε μια ματιά στις σχετικές αναρτήσεις και στα σχόλια των επισκεπτών

Επένδυση στον βασικό κορμό και στο μέλλον λόγω FIBA

Χάθηκε ο Πάσαλιτς, λιγοστεύουν οι επιλογές!

Αδιέξοδο στην αναζήτηση γκαρντ

Η τραγική διαχείριση του ρόστερ, η απουσία ρόλων στην ομάδα και οι 2 προπονητές

Ο περιορισμός των μεταγραφών μπορεί να είναι σημαντικό στοιχείο στη δημιουργία μιας ομάδος αλλά η κακή διαχείριση και ο αποκλεισμός παικτών μπορεί να αποβεί καταστροφικός όπως συνέβη στην περίπτωση του ΑΡΗ μας. Για σχεδόν μισό πρωτάθλημα και κάτι παραπάνω ο ΑΡΗΣ αγωνιζόταν χωρίς σέντερ και τον Α.Ασημακόπουλο στα 37 του να αγγίζει και να ξεπερνάει σε αρκετά παιχνίδια τα 30' συμμετοχής, κυρίως στη θέση 5 κόντρα σε πιο ψηλούς και πιο δυνατούς αντιπάλους. Τι και αν στο φινάλε του πρό προηγούμενου πρωταθλήματος ο Κ.Χαρίσης αξιοποιήθηκε από τους συμπαίκτες του και ήταν εκ των κορυφαίων και βασικών λόγων που παραλίγο ο ΑΡΗΣ θα έκανε το μπρέικ με τον Πανιώνιο, ο κόουτς Αγγέλου επέστρεψε στην γνωστή συνταγή με σέντερ τύπου Χάινς και Ντόρσεϊ χωρίς όμως να διαθέτει ανάλογους αθλητές. Το επιθετικό πλάνο της ομάδος δεν συμπεριλάμβανε και τους ψηλούς της ομάδος και η εύκολη λύση του μακρινού σουτ ήταν το σήμα κατατεθέν μας. Νίκες όπως αυτές στην Πυλαία και στη Δράμα στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος με αστεία σκορ όπως αποδείχθηκε οφειλόταν κυρίως στον κακό βαθμό ετοιμότητας του αντιπάλου και τίποτα παραπάνω. Συνεχίζοντας με την  τραγική διαχείριση του ροστερ είδαμε και πάλι το φαινόμενο των "χαμένων" παικτών. Στο ένα παιχνίδι κορυφαίος στο άλλο καρφωμένος στον πάγκο. Κανείς παίκτες εκτός ελαχίστων δεν γνώριζε ποιος είναι ο ρόλος του στην ομάδα σε σημείο που μπορεί στο ένα παιχνίδι να αγωνιζόταν 25' και να έπαιρνε τα εύσημα του προπονητή του και στα επόμενα 3 να είχε συνολικό χρόνο συμμετοχής 5 λεπτά... Το φαινόμενο αυτό το είδαμε με παίκτες όπως ο Χαρίσης, ο Σαρικόπουλος, ο Μούρτος, ο Τσακαλέρης, ο Γκίκας. Πιθανόν για να μην φορμαριστούν ιδιαίτερα οι συγκεκριμένοι αθλητές και πάρουν τα μυαλά τους αέρα ο κόουτς Αγγέλου αποφάσισε να τους κόψει την φόρα... Ενώ και με τους νεαρούς Λαρετζάκη και Πουλιανίτη παρόλο που είχαν δείξει θετικά στοιχεία ο ρόλος τους ήταν διακοσμητικός. Η εμφάνιση του Λαρετζάκη στον αγώνα με τον Πανελευσινιακό ήταν απλά η απόδειξη ότι κάτι δεν έβλεπε σωστά ο κόουτς Αγγέλου...  Ενώ μετά από την φετινή περιπέτεια το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι μέχρι και για να κάνεις ένα καθοριστικό φάουλ την κατάλληλη στιγμή πρέπει να έχεις υψηλό μπάτζετ και Αμερικάνους... Ο Μ.Μίνιτς σουλούπωσε ως ένα σημείο την κατάσταση βάζοντας τους ψηλούς στο επιθετικό κομμάτι της ομάδος παρόλα αυτά δεν απέφυγε και αυτός τα λάθη. Το ότι κατάφερε να παρουσιάσει έναν καλύτερο ΑΡΗ μετά τη φυγή του Αθηναίου και το θετικό του ρεκόρ σε νίκες ήττες σε αντίθεση με αυτό που είχε ο Αγγέλου δείχνει απλά ότι ο χρυσός(από την Χαλκίδα) που μας παρουσίαζαν ίσως και να ήταν άνθρακας. Πάντως αυτό που θα μας μείνει από τον Μ.Μίνιτς στην δεύτερη του παρουσία στον πάγκο του ΑΡΗ θα είναι τα χαμόγελα του στον τελικό με τον Παναθηναϊκό χωρίς ίχνος ντροπής ή αίσθησης του τι είχε συμβεί. 

Το "ταξίδι" και ο "προορισμός" πάνω στο παρκέ

Πέρσι ο ΑΡΗΣ χάρη στην εντιμότητα του Πανιωνίου(που κέρδισε μέσα στην Πάτρα την τελευταία αγωνιστική) κατέληξε 6ος και παραλίγο θα έκανε το μπαμ στα πλέιοφς αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση. Ο αυτονόητος στόχος τόσο βάση λογικής, πλάνου αλλά και των δηλώσεων όλων όσων αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ ήταν το βήμα παραπάνω. Βήμα παραπάνω σημαίνει από 6ος να βγεις τουλάχιστον 5ος. Το να καταλήξεις 7ος είναι βήμα προς τα πίσω. Εξίσου σημαντικό ιδίως για αυτούς που παρακολουθούν από κοντά τον μπασκετικό ΑΡΗ και δεν αρκούνται στο τελικό αποτέλεσμα και στη βαθμολογία είναι και το "ταξίδι". Ο ΑΡΗΣ προς τα μέσα του Β γύρου(και πιο μετά) ήταν μεταξύ των θέσεων 7 με 11 και αυτό από μόνο του φανερώνει πόσο τραγική ήταν η φετινή του πορεία. Αν δεν αυτοκτονούσαμε σε κάποια παιχνίδια κυρίως εντός έδρας θα μπορούσαμε να μιλάμε για έναν ΑΡΗ που άνετα θα ήταν στην 4αδα, δηλαδή για μια εντελώς διαφορετική χρονιά. Όταν όμως παιχνίδια(μπαογκ, Πανιώνιος, Τρίκαλα, Απόλλων Π., Κολοσσός Ρ.)  επανειλημμένα κρίνονται στην αδυναμία σου να κάνεις ένα φάουλ την κατάλληλη στιγμή τότε μάλλον είσαι άξιος της μοίρας σου. Οι 2 νίκες επί του Πανιωνίου με την μια να οδηγεί στον τελικό του κυπέλλου είναι ότι πιο αξιόλογο πετύχαμε την φετινή χρονιά αλλά ταυτόχρονα μας αφήνει και ένα μεγάλο παράπονο μιας και σε αυτά τα 2 παιχνίδια ο ΑΡΗΣ έπαιξε εξαιρετικό μπασκετ και έδειξε ότι έχει δυνατότητες για να πετύχει πολλά περισσότερα από την 7η θέση. Το ότι βλέπαμε κάποιους νεαρούς αθλητές με την φανέλα του ΑΡΗ να παλεύουν ήταν κάτι το αισιόδοξο αλλά παράλληλα ήταν και απογοητευτικό μιας και εύκολα ο καθένας μπορούσε να καταλάβει ότι αυτά τα παιδιά με λίγη βοήθεια παραπάνω(1ή 2 έμπειρους παίκτες) θα μπορούσαν να είχαν πετύχει πολλά παραπάνω. Δυστυχώς όμως με το κατάντημα του ΑΡΗ ακόμη και τον απλό φίλαθλο κόσμο τον βάζουν στην τραγική λογική του να υπολογίζει πόσο τελικά θα πουληθεί ο Βεζένκοφ και πόσο μπορεί να κοστολογηθεί ο Λ.Μποχωρίδης... 

Η οικονομική εξυγίανση, η μίζερη νοοτροπία και τα επικοινωνιακά τρικ

Πέρα από τους αγωνιστικούς στόχους ο ΑΡΗΣ μας είχε και εκτός παρκέ στόχους που ίσως να ήταν και σημαντικότεροι από αυτούς που κάθε φίλαθλος έχει στο μυαλό του. Η οργάνωση στην ΚΑΕ σε συνδυασμό με την υπαγωγή της ομάδος στο άρθρο 99 ήταν μια τεράστια επιτυχία της διοίκησης Αρβανίτη και αξίζουν τα εύσημα σε όλους όσους βοήθησαν για να επιτευχθεί. Παρόλα αυτά η διοίκηση Αρβανίτη δεν απέφυγε τα λάθη με σημαντικότερο από όλα την μη επένδυση στην αγωνιστική επιτυχία της ομάδος. Είχαμε αναφερθεί σε πρόσφατο άρθρο ότι ο ΑΡΗΣ αν κατάφερνε να βγει 5ος την τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος θα είχε ένα οικονομικό όφελος που θα ξεπερνούσε τα 100.000 ευρώ. Φανταστείτε λοιπόν αν ο ΑΡΗΣ με 1 ή 2 παίκτες παραπάνω είχε μια πιο σταθερή πορεία που θα κυμαινόταν μεταξύ τρίτης και πέμπτης θέσης πόσα παραπάνω έσοδα θα μπορούσε να είχε. Αντί λοιπόν να παρουσιαστεί ένας πιο ανταγωνιστικός ΑΡΗΣ πάνω στο παρκέ η διοίκηση αποφάσισε να πατήσει πάνω στα προβλήματα της ομάδος που κληρονόμησε από παλαιότερες διοικήσεις(με ίδιους μετόχους) και με κάθε ευκαιρία να περνάει στην αντεπίθεση  κατηγορώντας τον κόσμο για μη μαζική στήριξη, δικαιολογώντας κάθε παράλογη απόφαση του απόλυτου αφεντικού της ΚΑΕ Β.Αγγέλου και αναπροσαρμόζοντας τους στόχους κατά το δοκούν. Μια νοοτροπία που φυσικά πέρασε σε προπονητές και παίκτες με αποτέλεσμα πραγματικά να υπάρχουν κάποιοι σαν τον συμπαθή Α.Ασημακόπουλο που πραγματικά να πιστεύει και να δηλώνει ότι η χρονιά ήταν πετυχημένη γιατί όταν έφυγε ο Γ.Αθηναίου η ομάδα κινδύνευε με υποβιβασμό... Η μη άρση του απαγορευτικού της FIBA, η αδυναμία συμμετοχής σε κάποιο Ευρωπαϊκό θεσμό, η ξαφνική φυγή του Β.Αγγέλου που ήταν ο άνθρωπος κλειδί στην "κοσμοθεωρία" της ΚΑΕ και η πώληση του Γ.Αθηναίου για ψίχουλα χωρίς τη δυνατότητα αντικατάστασης ήταν εξίσου σημαντικά λάθη της ΚΑΕ που πλήγωσαν τον κόσμο του ΑΡΗ που σαφώς και περίμενε κάτι πιο αισιόδοξο με την φυγή του Γ.Δαμιανίδη από τη θέση του προέδρου. 

Το θλιβερό συμπέρασμα

Όποιος έχει ζήσει έστω και λίγο τον μεγάλο ΑΡΗ ή έχει προλάβει την αύρα που συνέχιζε να υπάρχει για αρκετά χρόνια μετά την φυγή του Νίκου Γκάλη στον μπασκετικό ΑΡΗ θα πρέπει να θεωρηθεί ως ιερόσυλος ή υποκριτής αν δηλώνει ότι η φετινή χρονιά του ΑΡΗ ήταν πετυχημένη. Με το 5ο πιο υψηλό μπάτζετ στην Α1 και με ένα βαρύ όνομα σαν αυτό του ΑΡΗ η δίκαιη 7η θέση είναι απλά η απόδειξη της αποτυχίας. Με τον ΑΡΗ στην έβδομη θέση και χωρίς προοπτική για κάτι καλύτερο είναι ουτοπικό να ζητάμε την μαζική στήριξη του κόσμου που τέτοιες δύσκολες εποχές ψάχνει αφορμές για να χαμογελάσει και όχι για να χτυπάει το κεφάλι του στον τοίχο. Σίγουρα το ότι δεν μπήκαμε μέσα οικονομικά, το ότι στην μπασκετική πιάτσα έχει αρχίσει και γίνεται γνωστό ότι στην ΚΑΕ υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι που δεν μοιράζουν υποσχέσεις και μεγάλα λόγια όπως οι προηγούμενοι, το ότι η ομάδα μπήκε στο άρθρο 99 και βαδίζει σε έναν δρόμο οικονομικής εξυγίανσης και φυσικά ότι πλέον έχει κάποια δυνατά περιουσιακά στοιχεία σαν τον Βεζένκοφ και τον Μποχωρίδη είναι σημεία αναφοράς. Όλα αυτά είναι θετικά και πιστώνονται στον κ.Αρβανίτη και στους συνεργάτες του, αν όμως αυτή υγεία που φαίνεται να υπάρχει στα γραφεία της ΚΑΕ δεν αποτυπωθεί και πάνω στο παρκέ με αγωνιστικές επιτυχίες(της πλάκας...) που απλά να δίνουν την ελπίδα στον κόσμο τότε κάθε συζήτηση για θετικό αποτέλεσμα θα οδηγεί στο κενό.

ΥΓ. Κάθε κριτική προς την ΚΑΕ ΑΡΗΣ δεν σημαίνει ότι γίνεται κακοπροαίρετα και ότι είναι υποκινούμενη από κάποιους "παλιούς" που έχουν συμφέροντα. Ευελπιστώ κάποια στιγμή οι άνθρωποι της ΚΑΕ να αφουγκραστούν τα θέλω του κόσμου. Μια καλή αρχή είναι να αρχίσουν να ασχολούνται με αυτούς που είναι ήδη κοντά στην ΚΑΕ και στηρίζουν και όχι αυτούς που περιμένουν να δουν τον ΑΡΗ πρωταθλητή ή αντίπαλο με τον μπαογκ για να έρθουν στο γήπεδο.

Παιχνίδι ιδιαίτερων συνθηκών αναμένεται να είναι αυτό που ξεκινάει σε λίγες ώρες στο Παλέ, εκεί όπου ο ΑΡΗΣ μας θα υποδεχθεί τον Πανελευσινιακό. Το ήσυχο και ευχάριστο απόγευμα που πολλοί θα περιμέναμε, μετά την φυγή του Αθηναίου πιθανόν να μετατραπεί σε ακόμη ένα αγχωτικό παιχνίδι που ίσως να κριθεί στις λεπτομέρειες. Και πως να γίνει διαφορετικά όταν από μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ που έχει εμφανέστατο πρόβλημα στο σκοράρισμα φεύγει ο πρώτος σκορερ και πρώτος στις ασιστ λίγες ημέρες πριν τον αγώνα.

Η νίκη με τον Ηλυσιακό την προηγούμενη αγωνιστική καθησύχασε τους ανησυχούντες που έβλεπαν άσχημα σενάρια αλλά μετά τις τελευταίες εξελίξεις με μια πιθανή ήττα τα άσχημα σενάρια θα ξαναφουντώσουν για τα καλά. Αυτό και μόνο είναι αρκετό για τον Μ.Μίνιτς και τους παίκτες του να παρουσιαστούν ιδιαίτερα σοβαροί και προσεκτικοί απέναντι στην ομάδα της Ελευσίνας που παίζει ένα από τα τελευταία της χαρτιά για την παραμονή στην κατηγορία.Τα "φώτα" λογικά θα πέσουν στους Γκίκα, Μποχωρίδη και Μούρτο που θα πάρουν περισσότερα λεπτά συμμετοχής και σίγουρα περισσότερες πρωτοβουλίες στην προσπάθεια να καλύψουν το κενό που άφησε ο πρώην συμπαίκτης τους. Ο Σενεγαλέζος Φαγιέ, μαζί με τους Αμερικάνους Τζόουνς και Τέρνερ είναι οι μεγαλύτερες απειλές, ενώ και ο Παπαμακάριος θα πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα γιατί μπορεί να σου κάνει την ζημιά. Παρόλα αυτά κλειδί στη νίκη θα αποτελέσει το επιθετικό κομμάτι της ομάδος γιατί όσο καλή και αν είναι η άμυνα επιδόσεις σαν αυτές της προηγούμενης αγωνιστικής ελάχιστες φορές οδηγούν στη νίκη.

Ο κόσμος φυσικά και πρέπει να στηρίξει, ιδίως σε δύσκολες στιγμές σαν και αυτές αλλά κάποια στιγμή είναι καλό και η εκάστοτε διοίκηση να σκεφτεί αυτόν τον κόσμο που ακόμη και σε μια μετριότατη χρονιά βλέπει την ομάδα του να λειτουργεί σαν την τελευταία ομαδούλα της Α1. Το να ζητάμε την τυφλή στήριξη του κόσμο πατώντας στην αγάπη για την ομάδα είναι η πιο εύκολη λύση που βολεύει. Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ διαφορετική και ελπίζω κάποια στιγμή να την δούν οι δοικούντες. Όλοι στο Παλέ για να αποφύγουμε τα χειρότερα!

Σε ένα Παλέ βγαλμένο από τα χρυσά χρόνια του Αυτοκράτορα να κοχλάζει σαν ηφαίστειο ο "τεράστιος" Πανιώνιος φάνηκε πολύ λίγος απέναντι στα παλικάρια με την κιτρινόμαυρη πανοπλία. Παίκτες πραγματικοί μαχητές που το μάτι τους γυάλιζε από τα αποδυτήρια και με το που πάτησαν στο παρκέ και πήραν ώθηση από τον κόσμο κυριολεκτικά αφήνιασαν. Ακόμη και όταν το παιχνίδι έδειχνε να γυρίζει η ομάδα είχε τα απαραίτητα ψυχικά αποθέματα, δεν άφησε το πάρτι να χαλάσει και ο ΑΡΗΣ μας πανάξια κέρδισε το δικαίωμα να διεκδικήσει άλλον έναν τίτλο και να μεγαλώσει την ήδη μεγάλη συλλογή του. Κάτι που το θέλαμε όλοι μας σαν τρελοί και για αυτό το πανηγυρίσαμε σαν μικρά παιδιά!

Ονειρικό ξεκίνημα με αφηνιασμένους παίκτες σε άμυνα και επίθεση που πραγματικά δεν θυμάμαι πόσα χρόνια έχω να δώ κάτι ανάλογο. Οι παίκτες του Πανιωνίου έδειχναν ανήμποροι να αντιδράσουν και η διαφορά ανέβαινε σε εντυπωσιακά επίπεδα με αποκορύφωμα το +27! Όσοι παρακολουθούμε από κοντά τον μπασκετικό ΑΡΗ κυρίως τα τελευταία χρόνια, περιμέναμε την αντίδραση του Πανιώνιου και το "πάγωμα" της ομάδος μας. Ευτυχώς όμως η ομάδα είχε τα ψυχικά αποθέματα και βρήκε έστω και με δυσκολία τις λύσεις καταφέρνοντας να πάρει μια υπερήφανη πρόκριση. Μεγάλοι πρωταγωνιστές οι Σ.Βεζένκοφ και Γ.Αθηναίου που πέτυχαν από 26 πόντους και όχι μόνο. Ιδίως ο Βεζένκοφ έδειξε απίστευτο πάθος και εκπληκτική ωριμότητα. Χαρακτηριστική η ασίστ που δίνει στον Πελεκάνο στο τελευταίο λεπτό του αγώνα από την μια ακρή του γηπέδου στην άλλη και ότι αναγκάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα να κατεβάζει την μπάλα και να οργανώνει το παιχνίδι της ομάδος μας. Ενώ για τον Γ.Αθηναίου έχουμε κάνει ειδική αναφορά αρκετές φορές μιας και ο παίκτης έχει αρπάξει την ευκαιρία από τα μαλλιά και έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα στάνταρ του. Αυτοί οι 2 παίκτες που είναι και από τους πιο σταθερούς της ομάδος μας θα πρέπει να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση και για τους υπόλοιπους. Αν το λέει η καρδιά σου ούτε η ηλικία παίζει ρόλο, ούτε τα νούμερα που σε ακλουθούν στην καριέρα σου. Από κοντά και ο Πελεκάνος που ιδίως στο πρώτο ημίχρονο ήταν καταιγιστικός. Στην επανάληψη με την πίεση του Πανιωνίου η μπάλα  δεν έφθανε στα χέρια του και έτσι περιορίστηκε σε παθητικό ρόλο. Ένα από τα σημάδια της νίκης κατά  τη διάρκεια του αγώνα ήταν η παρουσία του Τζ.Χάντ. Ο Αμερικάνος που από τότε που επέστρεψε δεν βλεπόταν σήμερα κατάφερε στα λίγα λεπτά που αγωνίστηκε να είναι θετικός και να βοηθήσει σημαντικά την ομάδα κυρίως με τους 8 πόντους που πέτυχε! Παίκτης κλειδί και ο Σαρικόπουλος που όσο ήταν μέσα κυριαρχούσε στα 2 καλάθια. Αν δεν τον τρώγανε οι διαιτητές με τα ανύπαρκτα φάουλ θα μπορούσε να προσφέρει ακόμη περισσότερα. Πέρα πάντως από τους παίκτες που αναφέραμε όλοι έδειξαν ιδιαίτερο πάθος και πρόσφεραν στην σημερινή νίκη. Ενώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι έτσι όπως εξελίχθηκε το παιχνίδι η απουσία του Γκίκα έγινε αισθητή μιας και αν είχαμε τον νεαρό πόιντ γκαρντ που είναι με διαφορά ο γρηγορότερος και καλύτερος χειριστής της μπάλας πολλά από τα λάθη στο Β ημίχρονο θα τα γλιτώναμε.  

Σίγουρα βοήθησε και η ομάδα με την παρουσία της αλλά ο κόσμος σήμερα ήταν όπως θα έπρεπε να είναι σε κάθε παιχνίδι σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Καλά τα τραγουδάκια αλλά όταν παλεύεις για τη νίκη θα πρέπει και ο κόσμος να γίνεται ένα με την ομάδα και να της δίνει παλμό. Οι γιούχες όταν κάνανε επίθεση οι παίκτες του Πανιωνίου ήταν εκκωφαντικές λες και κάθε επίθεση ήταν η τελευταία κρίσιμη επίθεση του αγώνα. Έτσι πρέπει να είναι η έδρα για να παίρνεις νίκες. Σήμερα επίσης είδαμε ότι τελικά αυτά τα "παιδάκια" που όποτε μας βολεύει θυμόμαστε να τα αποκαλούμε έτσι έχουν και τον ταλέντο και τον τσαμπουκά για να μεγαλουργήσουν άρα δικαιολογίες αυτού του στυλ για ήττες ντροπής  δεν θα πρέπει να ξανακούσουμε. Σίγουρα με 1 ή 2 παίκτες αυτή η ομάδα θα μπορούσε να κάνει σπουδαία πράγματα και μετά την εξέλιξη με τον Β.Αγγέλου ίσως οι διοικούντες να πρέπει να το ξανασκεφτούν. Η σημερινή επιτυχία είναι η πρώτη σημαντική νίκη του Β.Αγγέλου από τότε που ήρθε στον ΑΡΗ,  όπως και η συμμετοχή στον τελικό είναι ο πρώτος στόχος που ο Χαλκιδαίος προπονητής κατάφερε να πετύχει. Όλα τα υπόλοιπα για αυτούς που παρακολουθούν την ομάδα και την κρίνουν αγωνιστικά είναι όμορφα λόγια να αγαπιόμαστε. Το ότι δεν υπήρχε sold out στο σημερινό παιχνίδι ήταν ένα ξεκάθαρο μήνυμα ότι κόσμος θέλει κάτι παραπάνω από όμορφα λόγια. Εμφανίσεις και επιτυχίες σαν τις σημερινές είναι αυτά που φέρνουν τον κόσμο στο γήπεδο. Για αυτό μετά την ονειρική εξέλιξη(για πολλούς από εμάς) στο θέμα Αγγέλου ας φέρει η διοίκηση έναν προπονητή που θα του πει ότι έρχεται στην ιστορικότερη ομάδα της Ελλάδος, στην 3η μπασκετική δύναμη της χώρας τη δεδομένη χρονική στιγμή και πρέπει να του θέσει υψηλούς στόχους. Μέσα από τέτοιες επιτυχίες και την Ευρωπαϊκή συμμετοχή(του χρόνου) η ομάδα θα  σκληραγωγηθεί, θα αποκτήσει εμπειρίες και θα ξεδιπλωθεί το ταλέντο της. Αλλά όλα αυτά μέσα από νίκες και έχοντας στο μυαλό την κορυφή και ας μην την πιάσεις ποτέ. ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ ΕΙΣΑΙ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΧΕΥΕΙΣ ΤΗΝ ΚΟΡΥΦΗ!

6 επίσημα παιχνίδια έχει δώσει ως τώρα ο μπασκετικός ΑΡΗΣ και το ρεκορ 3-3 και ειδικότερα το 2-3 του πρωταθλήματος μόνο χαρούμενους δεν μας κάνει. Η είσοδος στην 6αδα και η ελπίδα ανατροπής της κατάστασης στα πλέιοφς αναπόφευκτα είναι ο μίζερος στόχος στο πρωτάθλημα για ακόμη μια φορά. Ελπίδα σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μόλις από την 5η αγωνιστική και αναμένεται να γίνει ακόμη πιο δυσάρεστη με το δύσκολο πρόγραμμα που ακολουθεί αποτελεί ο θεσμός του κυπέλλου. Εκεί όπου η ομάδα μας υποδεχόμενη τον Πανιώνιο έχει μια χρυσή ευκαιρία για να βρεθεί σε έναν τελικό ύστερα από πολλά χρόνια. Για να το πετύχουμε όμως αυτό θα πρέπει ο ΑΡΗΣ μας από "νεανική, άπειρη ομάδα χωρίς Αμερικάνικη βοήθεια" όπως είναι η ταμπέλα που έχουμε κρεμάσει οικιοθελώς πάνω μας από το ξεκίνημα της χρονιάς να θυμίσει κάτι από τον ΑΡΗ του παρελθόντος όπου κόντρα στα μπάτζετ και τα προγνωστικά δεν μασούσε πουθενά και κοιτούσε κάθε αντίπαλο στα μάτια, όχι απλά για να παλέψει αλλά για να τον κατασπαράξει. Σίγουρα με τα χρόνια έχει αλλοιωθεί το DNA του μπασκετικού ΑΡΗ αλλά όπως έχει φανεί φέτος ο ΑΡΗΣ θυμίζει κάτι από παλιά μιας και μετά από καιρό έχει βρεί έναν παίκτη όπου η φανέλα της ομάδος δηλαδή η πανοπλία του Αυτοκράτορα αντί να τον βαραίνει του δίνει δύναμη και τον μεταμορφώνει σε έναν πολύ καλύτερο παίκτη από αυτόν που έχουμε δει τόσα χρόνια.

Ο λόγος για τον 25 γκαρντ Γιάννη Αθηναίου που αν μου έλεγε κανείς τα προηγούμενα χρόνια ότι θα καθόμουν να γράψω ένα κείμενο αφιερωμένο στον συγκεκριμένο καλαθοσφαιριστή θα με έπιαναν τα γέλια. Παρόλα αυτά ο Αθηναίου κόντρα στη μιζέρια του μπασκετικού ΑΡΗ θυμίζει κάτι από το πρόσφατο παρελθόν όπου όποιος και αν ερχόταν στον ΑΡΗ έπαιρνε λίγο από τη μαγεία αυτής της ομάδος και "μεγάλωνε" κατά πολύ σαν παίκτης. Να αρχίσουμε από τη μεγάλη ομάδα του ΑΡΗ όπου παίκτες σαν τον Β.Λυπιρίδη και τον Μ.Μισούνωφ  που κατα γενική ομολογία ήταν μετριότατοι έφθασαν σε σημείο να έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα με αποκορύφωμα τους περισσότερους από 20 πόντους που είχε πετύχει ο Β.Λυπηρίδης στην εντός έδρας ήττα-σοκ(για τα δεδομένα της εποχής) απέναντι στη Δυναμό Μόσχας. Μάλιστα οι παίκτες που ακολούθησαν είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Σίουτης, Χρυσανθόπουλος, Φλώρος, Λάππας, Νικολαϊδης, Γκαγκαλούδης και άλλοι είναι μερικοί από τους παίκτες που αν και τους χαρακτήριζε η μετριότητα, όταν φόρεσαν τη φανέλα του ΑΡΗ γιγάντωσαν και πραγματοποίησαν πιθανόν τις καλύτερες χρονιές στην καριέρα τους. Κάτι που έρχεται σε πλήρη διάσταση με αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια όπου ακόμη και παίκτες που έρχονται με τις καλύτερες περγαμηνές στην ομάδα δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους. Η 3αδα Χατζηβρέττα, Ντικούδη και Κακιούζη ίσως να είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παικτών που δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ΑΡΗ.  Έτσι λοιπόν όταν μετά από πολλά χρόνια όταν βλέπω έναν μετριότατο ρολίστα που ήταν πάγκος σε Πανιώνιο και ΚΑΟΔ να έρχεται στον ΑΡΗ να τριπλασιάζει τον Μ.Ο. πόντων του, να είναι βελτιωμένος σε όλες τις στατιστικές αλλά  και να αγωνίζεται με περίσσιο πάθος και αυτοπεποίθηση όπως κάνει ο Γ.Αθηναίου τότε πραγματικά θα πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτό που συμβαίνει, να ευχηθούμε να συνεχίσει το ίδιο δυνατά αλλά και να εμπνεύσει τους συμπαίκτες του ώστε να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Όταν παίζεις στη μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδος που δίδαξε το μπασκετ στους Έλληνες δεν γίνεται να είσαι ο ίδιος όταν αγωνίζεσαι στον Πανιώνιο, τον ΚΑΟΔ, τον Ηλυσιακό κτλ.

Κάτι ανάλογο περιμένω από τη διοίκηση της ΚΑΕ και τον προπονητή της ομάδος όπου η προσπάθεια υποτίμησης του συλλόγου και χαμηλόματος των προσδοκιών μας θα πρέπει να τελειώσει. Χαίρομαι που εδώ και 2-3 εβδομάδες ακούω και διαβάζω αρκετά σχετικά με τις επιλογές και τις δηλώσεις του προπονητή και των ανθρώπων της ΚΑΕ. Δεν ξέρω αν δια μαγείας ή απλά ακόμη και αυτοί που εξυμνούσαν το κάθε τι που γινόταν στον μπασκετικό ΑΡΗ απλά κουράστηκαν με αυτή τη μίζερη κατάσταση αλλά η υγιής κριτική και η πίεση για αποτελέσματα μόνο καλό μπορεί να κάνει. Το να βρεις άλλοθι για την αποτυχία και να κρυφθείς πίσω από τις δικαιολογίες είναι το πιο εύκολο. Το να αποδείξεις τη δουλειά που γίνεται σε όλα τα επίπεδα πάνω στο παρκέ και να φέρεις τα αποτελέσματα που αξίζουν σε αυτή την ομάδα και στον κόσμο του ΑΡΗ όσο δύσκολος δρόμος και να είναι θα πρέπει να είναι μονόδρομος για όλους όσους αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ.

ΥΓ. Ιδιαίτερη εντύπωση έκαναν οι δηλώσεις του Σ.Δέδα(πρώην μέλος του τεχνικού τιμ του ΑΡΗ) στα ΑΝ98.7 όπου όταν αναφέρθηκε στην ομάδα του ΑΡΗ και τα περί απειρίας, νέων παικτών κτλ μίλησε για "δημοσιογραφικές ταμπέλες" που δεν παίζουν ρόλο μέσα στο γήπεδο. Επίσης τόνισε ότι το γεγονός ότι ο ΑΡΗΣ κατεβαίνει με αυτό το νεανικό και άπειρο υλικό  κυρίως στην περιφέρεια οφείλεται καθαρά σε απόφαση του προπονητή του μιας και πολύ εύκολα θα μπορούσε να είχε πάρει έναν ή και περισσότερους πιο έμπειρους Έλληνες παίκτες όπως για παράδειγμα προσπάθησε να πάρει τον Μαργαρίτη του μπαογκ. Ξέρετε από αυτούς που όταν τους έχουμε απέναντι μας σε ομάδες της πλάκας τους "ψηλώνουμε" πολύ και λέμε ότι σε σχέση με τους δικούς μας είναι πιο έμπειροι...

Νέα εντός έδρας ήττα γνώρισε η ομάδα μας στις λεπτομέρειες σε ένα παιχνίδι που σύμφωνα με την εικόνα του Α' ημιχρόνου ήταν δικό μας. Διαιτησία, απειρία, έλλειψη καθαρού μυαλού και λύσεων από τον πάγκο με κοινό παρανομαστή την ηττοπάθεια και τη μιζέρια που έχει απλωθεί στον μπασκετικό ΑΡΗ τα τελευταία χρόνια. Παιχνίδια σαν και αυτά ο ΑΡΗΣ διαχρονικά τα είχε στο "τσεπάκι" του ακόμη και όταν δεν έπαιζαν οι θρύλοι του Αυτοκράτορα, πλέον έχουν καταντήσει με εφιάλτες μιας και μόνο με τη σκέψη ότι ένα παιχνίδι πάει να γίνει στα τελευταία λεπτά ντέρμπι ξαφνικά βλέπουμε την ομάδα μας να μεταμορφώνεται και να βγάζει τον χειρότερο της εαυτό.

Με τον Πελεκάνο να παίρνει ελάχιστο χρόνο συμμετοχής αλλά τους Σαρικόπουλο και Χαντ να συμμετέχουν κανονικά στον αγώνα για πρώτη φορά φέτος και ίσως από τις ελάχιστες φορές από τότε που ήρθε ο Β.Αγγέλου στην ομάδα είδαμε τον ΑΡΗ να αγωνίζεται με φυσιολογικά σχήματα. Σχεδόν για 37' ο ΑΡΗΣ είχε σέντερ μέσα ενώ είδαμε για ελάχιστα δευτερόλεπτα Πελεκάνο ή Χαντ να αγωνίζεται στη θέση 4 κάτι που μας είχε τρελάνει τα προηγούμενα 5 παιχνίδια. Προφανώς η έντονη κριτική για τις επιλογές του κόουτς από αρκετούς μπασκετικούς(δημοσιογράφους και μη) έφθασαν στα αυτιά του Αγγέλου και για αυτό είδαμε κάτι το διαφορετικό σήμερα. Φυσικά δεν γίνεται να είναι όλα ρόδινα και για ακόμη μια φορά ο ΑΡΗΣ πλήρωσε τα λάθη του. Η καλή άμυνα του Α' ημιχρόνου πήγε περίπατο, η έλλειψη μπλοκ άουτ έδωσε το δικαίωμα στον Πανιώνιο να κάνει μπόλικες διπλές επιθέσεις και ξαφνικά οι 2 εκ των 3(όχι ο Γκόντας) διαιτητών στο τρίτο δεκάλεπτο σφύριζαν μόνο υπέρ του Πανιωνίου με αποτέλεσμα να γίνει το παιχνίδι ντέρμπι. Εκεί φάνηκε ξεκάθαρα ότι για ακόμη μια φορά δεν υπήρχε το αμυντικό πλάνο για να περιορισθεί ο Ντούβνιακ(ποιος να το περίμενε....?)  αλλά ούτε και το καθαρό μυαλό για να γίνει μια σωστή επίθεση στα τελευταία λεπτά. Σχεδόν όλες οι επιθέσεις στο τέλος ήταν προσωπικές ενέργειες ενώ στην άμυνα πηγαίναμε με τον πιο άκομψο τρόπο στο ένας εναντίον ενός. Μάλιστα για ακόμη μια φορά στα 30 δευτερόλεπτα και ενώ ήμασταν 2 πόντους μπροστά δεν έγινε φάουλ(είχαμε να δώσουμε 1) με αποτέλεσμα ο Ντούβνιακ να δώσει προβάδισμα στον Πανιώνιο. Στο τέλος ίσως να έπρεπε να χρησιμοποιηθεί ένας εκ των Χαρίση ή Σαρικόπουλο μιας και στη  μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα είδαμε τους ψηλούς μας να δυσκολεύουν τα σουτ των Μακκόλουμ, Ντούβνιακ και Μίλμπουρν. Το παιχνίδι κρίθηκε στις λεπτομέρειες, στα μεγάλα σουτ και στους παίκτες με τον περισσότερο τσαμπουκά με αποτέλεσμα όλη η προσπάθεια της ομάδος να πάει στα σκουπίδια. Ιδιαίτερη μνεία θα κάνω για ακόμη μια φορά στον Αθηναίου. Το παλικάρι θυμίζει ΑΡΗ από τα παλιά όπως τον μάθαμε εμείς. Τότε που και ο πιο μέτριος παίκτης του Ελληνικού πρωταθλήματος να ερχόταν στην ομάδα μας έπαιζε λες και ήταν παικταράς γιατί αντιλαμβανόταν σε ποια ομάδα έπαιζε! Μακάρι να ακολουθήσουν και οι υπόλοιποι!

Σήμερα ο κάθε ανόητος Αρειανός(σαν και εμένα) που ευελπιστούσε ότι ο ΑΡΗΣ φέτος ίσως κάνει ένα βηματάκι παραπάνω από πέρσι πήρε την απάντηση του περί στόχων της ομάδος. Μετά τις εντός έδρας ήττες με τους μπαογκ και Πανιώνιο οι στόχοι της ομάδος αρχίζουν και γίνονται πιο καθαροί. Θα παλέψουμε για να μπούμε στην 6αδα χωρίς ελπίδες καν για 4αδα... και που ξέρεις, ίσως για 1-2 επιθέσεις ή 1 χαμένο σουτ να χάσουμε την ευκαιρία να μπούμε στο Final Four της Basket League αλλά θα έχουμε βάλει γερές βάσεις για το μέλλον! Τότε που αν ο Βεζένκωφ ψηλώσει θα μπορεί να παίξει σέντερ και ο Μποχωρίδης θα έχει μάθει να ακούει και θα μπορεί να αγωνίζεται 20'.  Ως τότε οι 2500 που βρεθήκαμε στο Παλέ μπορεί να έχουν γίνει 500, ο Πανιώνιος , ο μπαογκ και το Ρέθυμνο θα μας έχει κάνει "πελάτες" και ο Ντούβνιακ θα συνεχίζει να σκοράρει. Ίσως στο μέλλον και ο άπειρος προπονητής μας σαν πιο  έμπειρος να έχει βρει τους τρόπους για να μπλοκάρει έστω και λίγο τα ατού των αντιπάλων και όχι ο ΑΡΗΣ να είναι ο παράδεισος κάθε παίκτη που θέλει να ανεβάσει το κασέ του στο μπασκετικό χρηματιστήριο. Αφού λοιπόν οι στόχοι στο Ελληνικό πρωτάθλημα καθορίστηκαν εκεί στη μέση της βαθμολογίας κάτι που δεν εξιτάρει κανέναν Αρειανό, ίσως να πρέπει να στρέψουν όλοι εκεί στην ΚΑΕ την προσοχή τους στο κύπελλο. Ένα παιχνίδι είναι, ας ξεκινήσουν από τώρα να βρουν τους τρόπους για να σταματήσουν το φαινόμενο Ντούβνιακ.

ΥΓ1. Η ομάδα είναι υπερπλήρης και δεν χρειάζεται ενίσχυση σύμφωνα με τον προπονητή μας... άραγε αν στην περιφέρεια έστω για κάποια λεπτά, ιδίως όταν η μπάλα καίει υπήρχε ένας παίκτης σαν τον γερόλυκο Κις μήπως να μπορούσες να έκανες μια πιο σωστή επίθεση?

ΥΓ2. Ο Ντούβνιακ πριν το παιχνίδι  με τον ΑΡΗ είχε σχεδόν 9 πόντους μ.ο. και σήμερα έκανε το καλύτερο του παιχνίδι στο πρωτάθλημα. Συμπέρασμα δεν πρόκειται για μια καλαθομηχανή που δεν μπορείς να τη σταματήσεις. 

ΥΓ3. Συνεχώς οι στόχοι πηγαίνουν πιο χαμηλά, πάντα ψάχνουμε τη δικαιολογία για την αποτυχία, το άλλοθι πριν καν ξεκινήσει ο αγώνας και σε όλα λέμε δεν πειράζει και μπράβο στα παιδιά,. Ξαφνικά αρχίζεις να τρέμεις στα τελευταία δευτερόλεπτα και να χάνεις τα παιχνίδια μέσα από τα χέρια σου... Και τότε ξαφνικά αναζητάς μπασκετική μαγκιά? Οι μάγκες γουστάρουν τα δύσκολα και δεν ψάχνουν άλλοθι!