6 επίσημα παιχνίδια έχει δώσει ως τώρα ο μπασκετικός ΑΡΗΣ και το ρεκορ 3-3 και ειδικότερα το 2-3 του πρωταθλήματος μόνο χαρούμενους δεν μας κάνει. Η είσοδος στην 6αδα και η ελπίδα ανατροπής της κατάστασης στα πλέιοφς αναπόφευκτα είναι ο μίζερος στόχος στο πρωτάθλημα για ακόμη μια φορά. Ελπίδα σε αυτή τη δυσάρεστη κατάσταση που έχει διαμορφωθεί μόλις από την 5η αγωνιστική και αναμένεται να γίνει ακόμη πιο δυσάρεστη με το δύσκολο πρόγραμμα που ακολουθεί αποτελεί ο θεσμός του κυπέλλου. Εκεί όπου η ομάδα μας υποδεχόμενη τον Πανιώνιο έχει μια χρυσή ευκαιρία για να βρεθεί σε έναν τελικό ύστερα από πολλά χρόνια. Για να το πετύχουμε όμως αυτό θα πρέπει ο ΑΡΗΣ μας από "νεανική, άπειρη ομάδα χωρίς Αμερικάνικη βοήθεια" όπως είναι η ταμπέλα που έχουμε κρεμάσει οικιοθελώς πάνω μας από το ξεκίνημα της χρονιάς να θυμίσει κάτι από τον ΑΡΗ του παρελθόντος όπου κόντρα στα μπάτζετ και τα προγνωστικά δεν μασούσε πουθενά και κοιτούσε κάθε αντίπαλο στα μάτια, όχι απλά για να παλέψει αλλά για να τον κατασπαράξει. Σίγουρα με τα χρόνια έχει αλλοιωθεί το DNA του μπασκετικού ΑΡΗ αλλά όπως έχει φανεί φέτος ο ΑΡΗΣ θυμίζει κάτι από παλιά μιας και μετά από καιρό έχει βρεί έναν παίκτη όπου η φανέλα της ομάδος δηλαδή η πανοπλία του Αυτοκράτορα αντί να τον βαραίνει του δίνει δύναμη και τον μεταμορφώνει σε έναν πολύ καλύτερο παίκτη από αυτόν που έχουμε δει τόσα χρόνια.

Ο λόγος για τον 25 γκαρντ Γιάννη Αθηναίου που αν μου έλεγε κανείς τα προηγούμενα χρόνια ότι θα καθόμουν να γράψω ένα κείμενο αφιερωμένο στον συγκεκριμένο καλαθοσφαιριστή θα με έπιαναν τα γέλια. Παρόλα αυτά ο Αθηναίου κόντρα στη μιζέρια του μπασκετικού ΑΡΗ θυμίζει κάτι από το πρόσφατο παρελθόν όπου όποιος και αν ερχόταν στον ΑΡΗ έπαιρνε λίγο από τη μαγεία αυτής της ομάδος και "μεγάλωνε" κατά πολύ σαν παίκτης. Να αρχίσουμε από τη μεγάλη ομάδα του ΑΡΗ όπου παίκτες σαν τον Β.Λυπιρίδη και τον Μ.Μισούνωφ  που κατα γενική ομολογία ήταν μετριότατοι έφθασαν σε σημείο να έχουν και πρωταγωνιστικό ρόλο στην ομάδα με αποκορύφωμα τους περισσότερους από 20 πόντους που είχε πετύχει ο Β.Λυπηρίδης στην εντός έδρας ήττα-σοκ(για τα δεδομένα της εποχής) απέναντι στη Δυναμό Μόσχας. Μάλιστα οι παίκτες που ακολούθησαν είναι ακόμη πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Σίουτης, Χρυσανθόπουλος, Φλώρος, Λάππας, Νικολαϊδης, Γκαγκαλούδης και άλλοι είναι μερικοί από τους παίκτες που αν και τους χαρακτήριζε η μετριότητα, όταν φόρεσαν τη φανέλα του ΑΡΗ γιγάντωσαν και πραγματοποίησαν πιθανόν τις καλύτερες χρονιές στην καριέρα τους. Κάτι που έρχεται σε πλήρη διάσταση με αυτό που βλέπουμε τα τελευταία χρόνια όπου ακόμη και παίκτες που έρχονται με τις καλύτερες περγαμηνές στην ομάδα δεν μπορούν να πάρουν τα πόδια τους. Η 3αδα Χατζηβρέττα, Ντικούδη και Κακιούζη ίσως να είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παικτών που δεν μπόρεσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του ΑΡΗ.  Έτσι λοιπόν όταν μετά από πολλά χρόνια όταν βλέπω έναν μετριότατο ρολίστα που ήταν πάγκος σε Πανιώνιο και ΚΑΟΔ να έρχεται στον ΑΡΗ να τριπλασιάζει τον Μ.Ο. πόντων του, να είναι βελτιωμένος σε όλες τις στατιστικές αλλά  και να αγωνίζεται με περίσσιο πάθος και αυτοπεποίθηση όπως κάνει ο Γ.Αθηναίου τότε πραγματικά θα πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτό που συμβαίνει, να ευχηθούμε να συνεχίσει το ίδιο δυνατά αλλά και να εμπνεύσει τους συμπαίκτες του ώστε να κάνουν ακριβώς το ίδιο. Όταν παίζεις στη μεγαλύτερη ομάδα της Ελλάδος που δίδαξε το μπασκετ στους Έλληνες δεν γίνεται να είσαι ο ίδιος όταν αγωνίζεσαι στον Πανιώνιο, τον ΚΑΟΔ, τον Ηλυσιακό κτλ.

Κάτι ανάλογο περιμένω από τη διοίκηση της ΚΑΕ και τον προπονητή της ομάδος όπου η προσπάθεια υποτίμησης του συλλόγου και χαμηλόματος των προσδοκιών μας θα πρέπει να τελειώσει. Χαίρομαι που εδώ και 2-3 εβδομάδες ακούω και διαβάζω αρκετά σχετικά με τις επιλογές και τις δηλώσεις του προπονητή και των ανθρώπων της ΚΑΕ. Δεν ξέρω αν δια μαγείας ή απλά ακόμη και αυτοί που εξυμνούσαν το κάθε τι που γινόταν στον μπασκετικό ΑΡΗ απλά κουράστηκαν με αυτή τη μίζερη κατάσταση αλλά η υγιής κριτική και η πίεση για αποτελέσματα μόνο καλό μπορεί να κάνει. Το να βρεις άλλοθι για την αποτυχία και να κρυφθείς πίσω από τις δικαιολογίες είναι το πιο εύκολο. Το να αποδείξεις τη δουλειά που γίνεται σε όλα τα επίπεδα πάνω στο παρκέ και να φέρεις τα αποτελέσματα που αξίζουν σε αυτή την ομάδα και στον κόσμο του ΑΡΗ όσο δύσκολος δρόμος και να είναι θα πρέπει να είναι μονόδρομος για όλους όσους αποτελούν τον μπασκετικό ΑΡΗ.

ΥΓ. Ιδιαίτερη εντύπωση έκαναν οι δηλώσεις του Σ.Δέδα(πρώην μέλος του τεχνικού τιμ του ΑΡΗ) στα ΑΝ98.7 όπου όταν αναφέρθηκε στην ομάδα του ΑΡΗ και τα περί απειρίας, νέων παικτών κτλ μίλησε για "δημοσιογραφικές ταμπέλες" που δεν παίζουν ρόλο μέσα στο γήπεδο. Επίσης τόνισε ότι το γεγονός ότι ο ΑΡΗΣ κατεβαίνει με αυτό το νεανικό και άπειρο υλικό  κυρίως στην περιφέρεια οφείλεται καθαρά σε απόφαση του προπονητή του μιας και πολύ εύκολα θα μπορούσε να είχε πάρει έναν ή και περισσότερους πιο έμπειρους Έλληνες παίκτες όπως για παράδειγμα προσπάθησε να πάρει τον Μαργαρίτη του μπαογκ. Ξέρετε από αυτούς που όταν τους έχουμε απέναντι μας σε ομάδες της πλάκας τους "ψηλώνουμε" πολύ και λέμε ότι σε σχέση με τους δικούς μας είναι πιο έμπειροι...