Υπερηφάνεια, τιμή, ιδέα, όραμα, ελπίδα, δύναμη, πάθος, αξιοπρέπεια,  τόλμη, ήθος, πίστη, επιμονή, ομόνοια, αποφασιστικότητα, τρέλα, αγάπη, αρρώστια, ανεξαρτησία είναι οι λέξεις που από τις 25 Μαρτίου του 1914 συνοδεύουν αυτήν την ομάδα που λατρεύουμε και χαρακτηρίζουν γενιές και γενιές Αρειανών! Παρόλα αυτά είναι πολύ δύσκολο να περιγράψει κάνεις με λέξεις πόσο  ομορφαίνει την ζωή όλων εμάς που ζούμε, αναπνέουμε και κινούμαστε γύρω από τον ΑΡΗ. Μοναδική εμπειρία όπου όλοι αυτοί που δεν ανήκουν στην τεράστια οικογένεια του ΑΡΗ δυσκολεύονται να την κατανοήσουν. Για εμάς όμως είναι τύχη, είναι κληρονομιά, είναι ευλογία!

Χρόνια πολλά, αγάπη μου γλυκεία! Και στα εκατό θα είμαι πάλι εδώ να στο τραγουδώ!

Με λύπη σήμερα ανακάλυψη ότι για κάποιους συνΑρειανούς υπάρχει επέτειος του αγώνα με τον Πειραϊκό όπου σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις η ομάδα τρυπήθηκε(πιθανώς από τον νυν προπονητή της ομάδος Λευτέρη Σούμποτιτς) και έχασε την  ευκαιρία να μπει στην Ευρωλίγκα  όπου εκείνη την εποχή είχε ιδιαίτερη σημασία και πιθανόν να άλλαζε σημαντικά την μετέπειτα πορεία μας.  Mια ημέρα που αντί να την ξεχάσουμε(ή καλύτερα να την κρατήσουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας) ξαφνικά την κάνουμε σημαία σε μια προσπάθεια να "περάσει το δικό μας" και να αποδείξουμε την ανωτερότητα μας σε σχέση με τους ομοϊδεάτες μας? με οπαδούς άλλων ομάδων? Δυστυχώς όπως πολλοί από εμάς περιμέναμε ο Super 3 σιγά σιγά αρχίζει να αφήνει την παθητική και 100% σωστή στάση με την εξαγγελία της αποχής από τα μπασκετικά δρώμενα και αρχίζει να περνάει στην αντεπίθεση. Βλέπετε  η αποχή του συνδέσμου όχι μόνο έχει περάσει απαρατήρητη (όπως σχεδόν όλα όσα έχουν να κάνουν  με το μπασκετικό ΑΡΗ) αλλά αντιθέτως η εμφανής βελτιωμένη εικόνα της ομάδος με τον Σούμποτιτς στον πάγκο αρχίζει και τραβάει δειλά δειλά το ενδιαφέρον του κόσμου. Και όλα αυτά την στιγμή που δεν έχουν έρθει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Φανταστείτε λοιπόν εάν ο Σλοβένος είχε και την τύχη μαζί του και κάποια από τα τελευταία παιχνίδι που κρίθηκαν στις λεπτομέρειες όπως αυτό με τον Παναθηναϊκό ήταν νικηφόρα τότε σίγουρα θα μιλούσαμε για επιστροφή του κόσμου στο Παλέ και αυτό δυστυχώς σε κάποιους πιθανόν να μην άρεσε και θα έδινε το δικαίωμα να τους αμφισβητήσουν.  Το κακό στην όλη ιστορία που δίνει και τροφή για πολλές υποθέσεις και σενάρια στον κάθε καχύποπτο(όπως είμαι εγώ την δεδομένη στιγμή) είναι ότι η "επίθεση" δεν έχει απλά στόχο στον Σούμποτιτς αλλά και τους διοικούντες και πιο συγκεκριμένα αυτούς που τον επέλεξαν γιατί όπως φρόντισαν κάποιοι να το κάνουν γνωστό για να αποφύγουμε τις παρεξηγήσεις ο Γιάννης Δαμιανίδης δεν τον ήθελε αλλά πιέστηκε για να προχωρήσει στην συμφωνία μαζί του... Μάλλον ο Γ.Δαμιανίδης σε αντίθεση με τους υπόλοιπους της διοίκησης (όπως είναι τα μέλη της Σάρισας) ρώτησε εκεί που έπρεπε και όπως πάντα συμφώνησε με την "κοινή γραμμή". Άραγε ο Γ.Δαμιανίδης όταν έφερε τον Γιαννούλη στην ομάδα, έναν αθλητή που πρωταγωνίστησε με τις χειρονομίες του προς τον κόσμο του ΑΡΗ σε εκείνα τα πλέιοφς(και όχι μόνο) όπου χάθηκε το παιχνίδι στα χαρτιά λόγο του ντόπινγκ των Μιούρσεπ και Αγγελίδη ρώτησε κανέναν? Ο Super 3 είχε δώσει τότε την έγκριση του για να τον φάω εγώ και πολλοί συνΑρειανοί στην μάπα? 'Η ακόμη πιο παλιά για αυτούς που τους αρέσουν τα "στημένα" ανάλογα με αυτά με τον Πειραϊκό όταν η ομάδα μας έχασε μέσα στο Παλέ από τον Ιωνικό Ν.Φ(ή αμπελόκηπους) για να σωθεί η ομάδα από την Αθήνα εις βάρος του ΚΑΟΔ ήταν το φταίξιμο μόνο του Κίγκ που είχε πληρώσει το μάρμαρο  ή μήπως και ο Μίνιτς που τον είχε όλο τον αγώνα μέσα παρά τα εμφανέστατα στημένα λάθη του ήταν άμοιρος ευθυνών? Παρόλα αυτά ο Μίνιτς την έβγαλε καθαρή με τις ευλογίες του Γ.Δαμιανίδη που προφανώς ούτε τότε "ρώτησε" τι να κάνει...Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω αυτήν την συμπεριφορά. Και δεν μπορώ να δεχθώ ότι κάποιοι άνθρωποι μετά από τόσα χρόνια, μετά από τόσα που έχουμε περάσει, μετά από την απαξίωση που βιώνει καθημερινά τα τελευταία χρόνια ο μπασκετικός ΑΡΗΣ αντί να δουν τα θετικά βήματα σε διοικητικό επίπεδο αλλά και αγωνιστικό(σε σχέση με τα χάλια που είχαμε επι Ντρούκερ) προσπαθούν να διώξουν έναν προπονητή που την δεδομένη στιγμή φαίνεται να κάνει καλό και μια ομάδα παραγόντων που μοιάζει με όαση μέσα στην έρημο του Ελληνικού μπάσκετ. Προφανώς για κάποιους, προπονητές σαν τον Ματσόν και τον Ντρούκερ που πάλευαν να πείσουν τον κόσμο του ΑΡΗ να ξεχάσει τα μεγαλεία των προηγούμενων χρόνων ήταν αρεστοί. Το πιο επικίνδυνο από όλα είναι ότι δείχνουν για λόγους που αυτοί μόνο γνωρίζουν να προτιμάνε και τους έμπιστους διαχειριστές από τους Αρειανούς επενδυτές... Σε αυτήν την περίπτωση ένας κακοπροαίρετος θα έλεγε ότι πιθανόν μια ομάδα Αρειανών παραγόντων/επενδυτών όπως είναι η Σαρισα όπου χάρη κυρίως σε δικούς τους οικονομικούς πόρους προχωράει ο μπασκετικός ΑΡΗΣ να δημιουργήσει ένα κακό προηγούμενο και τότε να αρχίζει ο κόσμος να ξυπνάει και να απαιτεί μέσο της Λέσχης αυτοί που θέλουν να αναλάβουν την διοίκηση του ποδοσφαιρικού ΑΡΗ να μην μένουν αποκλειστικά στα διαχειριστικά τους καθήκοντα αλλά να πρέπει να βάλουν και κάνα φράγκο ώστε να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο το μπάτζετ της ομάδος... Τι λέτε? Δεν θα ήταν καλή ιδέα και ποιό εύκολο στο ποδόσφαιρο να αναλάβει μια ομάδα παραγόντων ανάλογη της Σαρισα που
εκτός από διοίκηση θα προσφέρει και οικονομικά? Παρά πάντως τα πολλά ερωτηματικά και τους φόβους που γεννάει αυτή η στάση του δυναμικότερου συνδέσμου του ΑΡΗ μας ελπίζω να πρυτανεύσει η λογική, ο Super 3 να μην ξεπεράσει τα όρια της αποχής(αφού δεν υπάρχει διάθεση να την ακυρώσει) και να αφήσει αυτούς που είναι στην διοίκηση του μπασκετικού ΑΡΗ να κάνουν αυτό που σχεδιάζουν απερίσπαστοι. Ή τουλάχιστον να δείξουν την ίδια κριτική διάθεση που δείχνανε και τα προηγούμενα χρόνια όταν χειροκροτούσαν την ομάδα μέσα στο κατάμεστο Παλέ την ώρα που έχανε με 30 πόντους από τον Παναθηναϊκό...

Και επειδή μπορεί κάποιος να πιστεύει ότι η μνήμη μου έχει ασθενήσει ή δεν έχω ζήσει κάποια πράγματα και καταστάσεις από κοντά ώστε να νιώσω την ντροπή που θα έπρεπε εξαιτίας της επιστροφής του Λ.Σούμποτιτς τον παραπέμπω στο ποστ που είχα γράψει όταν επέστρεψε ο Λευτέρης Σούμποτιτς στον ΑΡΗΣ μας.

Πρώτα χάθηκε η υπερηφάνεια του Αρειανού… μετά επέστρεψε ο Σούμποτιτς

Ενώ οι ημέρες που έχει διορία ο ΑΡΗΣ μέχρι να προχωρήσει και στην τελευταία αλλαγή ξένου που έχει απομείνει ο Τόμας παρά την ανοδική του απόδοση συνεχίζει να επιμένει στην απόφαση του να αποχωρήσει. Σύμφωνα μάλιστα με τα όσα ανέφερε σε διοίκηση και προπονητή μέσα στις επόμενες ημέρες θα πρέπει να δώσει την οριστική του απάντηση στην ομάδα από το Ισραήλ που τον έχει προσεγγίσει. Φυσικά ο Τόμας όπως κάθε επαγγελματίας αθλητής που υπογράφει συμβόλαιο και είναι πληρωμένος κανονικά δεν μπορεί να κάνει ότι θέλει και να αλλάζει τους συλλόγους σαν τα πουκάμισα ανάλογα με τις διαθέσεις του. Βέβαια για πολλούς αθλητές αυτό δεν ισχύει και συνήθως περνάει αυτό που θέλει ο αθλητής γιατί πάνω από όλα μετράει  η διάθεση του παίκτη να προσφέρει. Εδώ όμως υπάρχει μια τεράστια διαφορά μιας και ο Τόμας λόγο ηλικίας δεν τον "παίρνει" να μπει σε μια διαδικασία διαμάχης με μια οργανωμένη ΚΑΕ που τον έχει οικονομικά τακτοποιημένο γιατί το πιο πιθανό είναι να πάρει την απόφαση να σταματήσει το μπάσκετ παρά να λυθεί το  θέμα στις δικαστικές αίθουσες για αυτό μάλιστα και ο ίδιος δεν πιέζει καταστάσεις με την συμπεριφορά του μέσα στο γήπεδο και προσπαθεί μέσα από την επικοινωνία που έχει με την διοίκηση και τον προπονητή να πετύχει αυτό που θέλει. Αντιθέτως στις τελευταίες αγωνιστικές ο Τόμας δείχνει μεταμορφωμένος προς το καλύτερο και ιδίως η προσπάθεια που καταβάλει στην άμυνα δείχνει ότι πρόκειται για εξαιρετικό επαγγελματία σε αντίθεση με τον Τάκερ που προκειμένου να περάσει το δικό του προτίμησε να παίξει με τα νεύρα μας. Από την άλλη ο Λευτέρης Σούμποτιτς φαίνεται να εκτιμάει ιδιαίτερα τον Τόμας και σε καμία περίπτωση δεν θέλει να τον χάσει. Εάν ήμασταν στην αρχή της χρονιάς σίγουρα θα μπορούσε να βρεθεί ένα καλός Αμερικανός σέντερ για να τον αντικαταστήσει αλλά την δεδομένη χρονική στιγμή όπου σχεδόν  όλα τα πρωταθλήματα του κόσμου βαδίζουν προς την κορύφωση τους είναι λιγάκι δύσκολο να βρεις αυτό που θέλεις. Αν και στην αρχή ο Τόμας με είχε απογοητεύσει στα τελευταία παιχνίδια δείχνει να ανεβαίνει διαρκώς και το καλύτερο θα είναι να παραμείνει στο ρόστερ της ομάδος ώστε η ομάδα να βρει επιτέλους τον ρυθμό της ανεπηρέαστη από αλλαγές στους παίκτες. Κάτι ανάλογο ισχύει και με τον Μπράουν όπου τα τεράστια σκαμπανεβάσματα στην απόδοση του από παιχνίδι σε παιχνίδι έχει αρχίσει και κουράζει. Παρόλα αυτά δύσκολα ο Σούμποτιτς να αποφασίσει να τον αντικαταστήσει και το πιο πιθανό είναι να προσπαθήσει να τον στρώσει... Σε αναμονή λοιπόν για να δούμε τελικά αν θα καταφέρουμε φέτος να δούμε έναν ΑΡΗ με ξεκάθαρο αγωνιστικό πρόσωπο και παίκτες που γνωρίζουν τον ρόλο τους μέσα στην ομάδα ή αυτή η χρονιά θα τελειώσει ακριβώς όπως άρχισε με αλλεπάλληλες αλλαγές στο ρόστερ και με παίκτες που αναζητούν διαρκώς τον καλό τους εαυτό χωρίς επιτυχία...

Με μια εξαιρετική εμφάνιση στο Α' ημίχρονο η ομάδα μας "καθάρισε" το παιχνίδι παρά το γεγονός ότι μόλις στο 3' βρέθηκε πίσω στο σκορ και απέδειξε ότι πλέον με τον Σάκη Τσιώλη στον πάγκο έχει βρει τον καλό της εαυτό! Μπορεί ο Πανσερραϊκός να βρίσκεται στον πάτο της βαθμολογίας αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε πολλές ανάλογες περιπτώσεις όπως με τον Πανιώνιο, την Ξάνθη και τον Ηρακλή ενώ ήμασταν ξεκάθαρο φαβορί όχι μόνο δεν κερδίσαμε αλλά γνωρίσαμε και οδυνηρή ήττα.  Σήμερα όμως παρά το μουδιασμένο ξεκίνημα με το εξαιρετικό γκολ του Πάρκερ η ομάδα μας έδειξε ότι δεν ήταν διατιθεμένη να "γκελάρει" και εύκολα ή δύσκολα θα κατακτούσαμε τους 3 βαθμούς της νίκης.

Με τους Μπομπαντίγια, Καστίγιο, Κόκε αλλά και τον Νέτο που ανέβαινε από πίσω να συνδυάζονται εξαιρετικά και να απειλούν διαρκώς την αντίπαλη εστία χρειάστηκαν μόλις 45' για να γυρίσουμε το 0-1 και να πάρουμε και σκορ ασφαλείας. Μάλιστα εάν οι παίκτες μας ήταν πιο αποτελεσματικοί στα σουτ που κάνανε υπό εξαιρετικές προϋποθέσεις θα μπορούσαμε να είχαμε ακόμη μεγαλύτερο σκορ. Αυτό πάντως που έχει σημασία πέρα από τους 3 βαθμούς είναι το διαφορετικό πρόσωπο που έδειξε η ομάδα σήμερα, ένα πρόσωπο πολύ πιο επιθετικό, πιο αποφασισμένο και με πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση. Εκτός από τους Μπομπαντίγια και Καστίγιο όπου μαζί με τον Νέτο ήταν οι κορυφαίοι για την ομάδα μας σήμερα με εξέπληξε και ευχάριστα ο Σέρχιο Κόκε όπου συνδυάστηκε εξαιρετικά με τους προαναφερθέντες, σέρβιρε έτοιμο γκολ στο Καστίγιο και γενικά ήταν μέσα στις φάσεις έχοντας ουσία στις κινήσεις του, βοηθώντας πάρα πολύ στην επιθετική ανάπτυξη της ομάδος μας σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια που χάνεται μέσα στις εμπνεύσεις του. Ίσως τελικά η αγωνιστική άνοδος του Καστίγιο, η επιστροφή του Μπομπαντίγια και η προσαρμογή του Νέτο στα νέα επιθετικά του καθήκοντα να έχουν απελευθερώσει τον Ισπανό και να τον έχουν όλοι οι παραπάνω βοηθήσει να βγάλει το πραγματικό του ταλέντο. Μοναδική απογοήτευση από το σημερινό παιχνίδι η παρουσία του Τόχα όπου συνεχίζει την πτωτική του πορεία και δεν θυμίζει σε τίποτα τον παίκτη στην αρχή της σεζόν όπου είχε εντυπωσιάσει με τις εμφανίσεις του.

Πλέον με αυτήν την νίκη η ομάδα μας έχει αρκετές ελπίδες να πετύχει τον στόχο της παρά τους 5 βαθμούς διαφοράς με τον Ολυμπιακό Βόλου και όπως όλα δείχνουν το παιχνίδι με τον Αστέρα Τρίπολης θα είναι ένας τελικός και για τις 2 ομάδες. Από την μια η ομάδα της Τρίπολης θα καίγεται για τους βαθμούς της σωτηρίας και από την άλλη εμείς κυνηγώντας το απόλυτο στα 3 τελευταία παιχνίδια θα γίνει ένα πολύ δυνατό παιχνίδι που φυσικά η ομάδα θα πρέπει να κερδίσει. Και αν φέρουν έστω και μια ισοπαλία ο Ολυμπιακός Βόλου και η Καβάλα στα δύσκολα παιχνίδια που έχουν με τον Παναθηναϊκό εντός την τελευταία αγωνιστική ο πρώτος και με τον Ολυμπιακό εκτός η δεύτερη την επόμενη αγωνιστική μετά θα είναι στο χέρι μας να τους "πιάσουμε" και να μπούμε έστω και την τελευταία στιγμή στα πλέιοφς. Κατα τα άλλα εάν θέλουμε να τα βλέπουμε τα πράγματα λίγο πιο θετικά αλλά και μέσα από ένα πιο γενικό πρίσμα ο ΑΡΗΣ με τον Τσιώλη στον πάγκο δείχνει ολοένα και καλύτερος όχι μόνο προς τα αποτελέσματα αλλά και από τον τρόπο που αγωνίζεται. Πολύ πιο επιθετικός, με την μπάλα κάτω, με τους επιθετικούς να αλλάζουν θέσεις διαρκώς και με πολλές κάθετες πάσες να προσπαθούν να τρυπήσουν τις αντίπαλες άμυνες. Την ίδια στιγμή που εάν κάτι φαίνεται να πηγαίνει στραβά βλέπουμε έναν προπονητή που όχι απλά δείχνει ανήσυχος αλλά προσπαθεί με αλλεπάλληλες εσωτερικές αλλαγές κατά την διάρκεια του αγώνα να προσπαθεί να "στρώσει" τα πράγματα και αυτό για την ώρα μοιάζει να είναι και η μεγαλύτερη διαφορά του Τσιώλη από τους προκατόχους του.

Ακόμη δεν έχουμε πετύχει τίποτα αλλά ελπίδες υπάρχουν που πρέπει να συνεχίσουμε να τις κυνηγάμε. Ας κάνουμε εμείς το καθήκον μας και στο τέλος θα κάνουμε το ταμείο. Ακολουθεί μια μεγάλη διακοπή λόγο εθνικών ομάδων κάτι που μόνο ως θετικό μπορούμε να το δούμε μιας και θα έχει περισσότερο χρόνο ο Τσιώλης να δουλέψει με την ομάδα και κάποιοι μικροτραυματισμοί θα ξεπεραστούν εντελώς. Αυτό σημαίνει ότι θα κάνουμε περίπου 1 μήνα για να ξαναδούμε από κοντά την αγαπημένη μας ομάδα. Ως τότε ας ελπίσουμε η ομάδα μας να είναι ακόμη μέσα στους στόχους και ο αγώνας με τον Ολυμπιακό Βόλου να μας βρει όλους στο Κλ.Βικελίδης έτοιμους για το "αλμα" προς τα πλέιοφς! VAMOS ARIANARA!!!!

[youtube=

Μπορεί ο ΑΡΗΣ λόγο της χαζομάρας μερικών συνΑρειανών να στερηθεί την ενίσχυση από τον κόσμο του στο παιχνίδι της Κυριακής αλλά όπως όλα δείχνουν ο Σάκης Τσιώλης είναι αποφασισμένος να κάνει ότι περνάει από το χέρι του για να φτάσουμε στην νίκη και αναμένεται να κατεβάσει την ομάδα με άκρως επιθετικό σχήμα. Σε αυτό συναινεί και η επιστροφή του Μπομπαντίγια που ξεπέρασε το πρόβλημα τραυματισμού και μαζί με τους Καστίγιο και Κόκε θα αποτελέσουν την γραμμή κρούσης σε ένα 4-4-2 σύμφωνα πάντα με τα ρεπορτάζ των τελευταίων ημερών.

Στο συγκεκριμένο παιχνίδι δεν χωράνε πολλά σχόλια μιας και τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Από την μια υπάρχει ο Πανσερραϊκός που βρίσκεται στον πάτο της βαθμολογίας, ήδη υποβιβασμένος όπου με πολλές αλλαγές στο βασικό του σχήμα χωρίς άγχος θα διεκδικήσει ότι καλύτερο μπορεί. Από την άλλη είμαστε εμείς όπου παλεύουμε όλη την χρονιά με τον κακό μας εαυτό και έστω την ύστατη στιγμή έχουμε την ευκαιρία να σώσουμε μια αποτυχημένη χρονιά, οπότε η νίκη και οι 3 βαθμοί είναι το ξεκάθαρο κίνητρο που έχουμε σε σχέση με τους αντιπάλους μας. Τα περιθώρια για χαλάρωση, υπεροψία και αγωνιστικά λάθη έχουν τελειώσει εδώ και καιρό. Πλέον κυριολεκτικά το επόμενο στραβό αποτέλεσμα μπορεί να σημάνει και το τέλος της προσπάθειας μας για την είσοδο στα πλέιοφς. Η νίκη με το ευρύ 4-3 στην Κέρκυρα σίγουρα λειτούργησε θετικά και πιθανόν να βοήθησε την ομάδα να ανακτήσει την χαμένη της αυτοπεποίθηση. Παίκτες σαν τον Κόκε έχουν αποδείξει την αξία τους κατά το παρελθόν αλλά από μόνοι τους μας έχουν δώσει το δικαίωμα όχι μόνο να τους αμφισβητήσουμε αλλά να τους θεωρούμε ανάξιους να φοράνε την φανέλα της ομάδος μας. Ελπίζω ο Ισπανός τώρα που άνοιξε λογαριασμό με τα δίχτυα να συνεχίσει να σκοράρει και να ξαναδούμε έστω και σε αυτές τις τελευταίες αγωνιστικές τον Κόκε που λατρέψαμε. Δεν ξέρω εάν ο Τσιώλης έχει το μαγικό ραβδάκι και έχει καταφέρει να μεταμορφώσει τόσο γρήγορα την ομάδα το σίγουρο όμως είναι ότι έχει δείξει εξαιρετικά αντανακλαστικά και όπως στο παιχνίδι με την Κέρκυρα όπου μέχρι ο ΑΡΗΣ να το γυρίσει προχωρούσε στην μια αλλαγή μετά από την άλλη στα πλάνα του έτσι και με τον Πανσερραϊκό είμαι σίγουρος ότι θα κάνει αυτό που πρέπει.

Όσο για τους αντιπάλους μας και τις αστειότητες του Θεοδωρίδη και των υπολοίπων στο πρώτο παιχνίδι νομίζω ότι πήρε αυτό που του άξιζε, έτσι όπως γίνεται αργά ή γρήγορα σε ομάδες που πλαισιώνονται από ανθρώπους με το ποιόν του συγκεκριμένου ανθρώπου. Θα ήθελα να μπορούσαμε να πάμε στο γήπεδο να εκφράσουμε την "αγάπη" μας για τον συγκεκριμένο άνθρωπο που και αυτός με τον τρόπο του έχει την δική του ιστορία στο βρώμικο ελληνικό πρωτάθλημα γραμμένη με περίεργα γράμματα, γεμάτο σκιές και ερωτηματικά. Ας κάνουμε εμείς το χρέος μας και ας αφήσουμε τους υπόλοιπους στην μιζέρια τους, για αυτό ΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΝΙΚΗ!

Το κακό αγωνιστικό πρόσωπο που έδειξε η ομάδα μας στο δεύτερο και τρίτο δεκάλεπτο του παιχνιδιού πλήρωσε η ομάδα που αν και "φλέρταρε" έντονα με την νίκη τελικά δεν κατάφερε να κάνει την ολική ανατροπή. Παρόλα αυτά το γεγονός ότι σε αντίθεση με παρόμοια παιχνίδια όπου όταν ξαφνικά κολλούσε η ομάδα και έμενε πίσω στο σκορ με μεγάλη διαφορά πετούσε λευκή πετσέτα σήμερα ευτυχώς δεν το είδαμε. Αντιθέτως ο ΑΡΗΣ για 1-2 καθοριστικά άστοχα σουτ παραλίγο θα ολοκλήρωνε μια ιστορική ανατροπή μιας και είχε βρεθεί να χάνει ακόμη και με 19 πόντους διαφορά. Και όμως ο ΑΡΗΣ βρήκε την δύναμη να αντιδράσει κυρίως χάρη στο παθιασμένο παιχνίδι του Χαραλαμπίδη όπου με μια εντυπωσιακή εμφάνιση παρέσυρε τους συμπαίκτες του και λίγο έλειψε να παίρναμε μια χρυσή νίκη και να δίναμε ένα καλό μάθημα στον υπερόπτη πρωταθλητή.  Κοντά σε απόδοση ο Μπάβτιτς που πρόλαβε σε μόλις 16' να κάνει και με το παραπάνω αισθητή την παρουσία του και να δείξει ότι είναι ικανός να βοηθήσει τον ΑΡΗ να πετύχει τον στόχο του. Εξαιρετικός και ο Τόμας που δυστυχώς ενώ έχει βρει τον καλό του εαυτό στα τελευταία παιχνίδια εμμένει στην απόφαση του να αποχωρήσει για οικογενειακούς λόγους όπως είπε ο Σούμποτιτς στην συνέντευξη τύπου. Σχετικά καλός ήταν και ο Γουίντερς που όμως μας στεναχώρησε με το άστοχο 3ποντο στο 69-71 λίγο πριν το φινάλε όπου εάν είχε σκοράρει πιθανόν να είχε αλλάξει και την ροή του παιχνιδιού. Αρνητικός πρωταγωνιστής για ακόμη ένα παιχνίδι ο Μπόμπι Μπράουν που έδειχνε να βρίσκεται σε άλλο γήπεδο και δημιούργησε τεράστια ερωτηματικά με την αγωνιστική του συμπεριφορά. Τραγικά άστοχος με μόλις 2 στα 11 σουτ, κακές επιλογές στην επίθεση, καμία διάθεση να "τρέξει" και να προβληματίσει την αντίπαλη άμυνα και το μόνο που έκανε ήταν να σουτάρει αψυχολόγητα  3ποντα. Μάλιστα και αυτός λίγο πριν το καθοριστικό 3ποντο του Γουίντερς που δεν βρήκε τον στόχο του αστόχησε σε ένα ελεύθερο σουτ και ενώ το σκορ ήταν στο 67-70.  Σε κακή βραδιά και ο Χρήστος Ταπούτος που έμεινε μακριά από τον καλό του εαυτό και ίσως ο Σούμποτιτς να έπρεπε να είχε δώσει λίγο παραπάνω χρόνο στον Τσαϊρέλη που στο τελευταίο παιχνίδι ήταν εξαιρετικός. Κάτι ανάλογο πιστεύω ότι θα έπρεπε να κάνει και με τον Κουμπούρα μιας και ο Μπράουν από την αρχή ήταν σε άλλο γήπεδο και ο Σλούκας αρκετές φορές "πνιγόταν" από μόνος του. Πήρε την ευκαιρία του ο Χρυσικόπουλος μιας και ξεκίνησε βασικός χωρίς όμως σε κανένα σημείο του αγώνα να μπορέσει να κάνει αισθητή την παρουσία του. Από την άλλη αν και με στεναχωρεί που το αναφέρω αλλά μάλλον η απουσία του Χατζηβρέττα ήταν κάτι το θετικό... Η διαιτησία για ακόμη ένα παιχνίδι ήταν τραγική μιας και σφύριζε ότι ήθελε παρόλα αυτά θα πρέπει να τονίσω ότι σε αντίθεση με την πλειοψηφία των αγώνων απέναντι στον παναθηναϊκό δεν ήταν καταδικαστική. Κάτι που όπως ήταν λογικό εξόργισε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς και τους παίκτες μιας και είναι αδιανόητο να φτάνει το παιχνίδι σε κρίσιμη καμπή και οι διαιτητές αντί να "καθαρίζουν" τον αντίπαλο να του δίνουν και το δικαίωμα να σουτάρει βολές. Ελπίζω στην Μεσογειακή Λίγκα(εαν γίνει πραγματικότητα) να μην βλέπουμε τέτοιες αστειότητες όπως σήμερα με την λήξη του αγώνα όπου ο κατακόκκινος Ομπράντοβιτς κυνηγούσε τον διαιτητή για να του κάνει συστάσεις ώστε να προσέχει περισσότερο την ομάδα των Γιαννακοπουλέων... Φυσικά αυτά στην Βαρκελώνη δεν περνάνε και όπως αναμένεται αυτές τις συμπεριφορές θα τις βρούνε μπροστά τους... Μισοάδειο και πάλι το Παλέ αλλά με τον κόσμο να αποχωρεί με μια μικρή δόση ικανοποίησης μιας και είδε έναν ΑΡΗ μαχητή που κοίταξε στα μάτια τον αντίπαλο και παρά τα προβλήματα που υπήρχαν τον τελευταίο καιρό με τις αλλαγές των ξένων και τον τραυματισμό του Ταπούτου μπόρεσε να διεκδικήσει μέχρι το φινάλε την νίκη. Αυτό που έχει σημασία είναι η σημερινή εμφάνιση στο πρώτο και στο τέταρτο δεκάλεπτο να έχει και συνέχεια. Να τελειώσουν επιτέλους οι αλλαγές στο ρόστερ και να βρει η ομάδα μας την αγωνιστική ταυτότητα που ψάχνει από την αρχή της χρονιάς. Όσο για τον κόσμο αργά ή γρήγορα θα ξαναπιστέψει στην μαγεία του Αυτοκράτορα, θα επιστρέψει και όλοι μαζί θα χαράξουμε από την αρχή τον δρόμο μας προς την κορυφή!

Όπως αρκετές φορές έχω αναφέρει κατά το παρελθόν αυτά τα παιχνίδια απέναντι σε Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό προπονητές όπως ο Ματζόν και ο Ντρούκερ μας ανάγκασαν να τα αντιμετωπίζουμε σαν ήττα εντός προγράμματος σε τέτοιο βαθμό που προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι δεν αξίζει καν να "κουραστούμε" στην προσπάθεια για να κατακτήσουμε την νίκη κάτι που συνήθως φαινόταν και μέσα στο γήπεδο. Αυτό πρέπει κάποια στιγμή να αλλάξει και δεν αναφέρομαι στο τελικό αποτέλεσμα κόντρα σε αυτές τις ομάδες αλλά για τον τρόπο που "κατεβαίνουμε"  σε αυτά τα παιχνίδια. Καιρός λοιπόν να ξυπνήσουν μέσα μας μνήμες του παρελθόντος όπου ακόμη και ο αποδυναμωμένος, αποδεκατισμένος ΑΡΗΣ κοιτούσε στα μάτια τον αντίπαλο ανεξάρτητα από το μπάτζετ των ομάδων  και τις ειδικές συνθήκες του αγώνα. Καιρός λοιπόν να αρχίσει και πάλι να "γυαλίζει" το μάτι μας και κάθε παίκτης που πατάει στο παρκέ με την φανέλα του ΑΡΗ να είναι αποφασισμένος να ματώσει για να κερδίσει και όχι να κρύβεται πίσω από την δυναμική του αντιπάλου που είναι και το πιο εύκολο. ΑΡΗΣ σημαίνει μαχητής κάτι που το γνωρίζει από πρώτο χέρι ο Λευτέρης Σούμποτιτς μιας και είχε καταλυτικό ρόλο σε πολλές άνισες μάχες με πραγματικά μεγαθήρια όπου ο ΑΡΗΣ βγήκε νικητής. Και δεν μιλάμε για μια ή δύο φορές αλλά για όμορφη συνήθεια που είχε συναρπάσει ολόκληρη την φίλαθλη Ελλάδα. Δεν με νοιάζει εάν ο 12ος παίκτης του Παναθηναϊκού έχει μεγαλύτερο συμβόλαιο από ολόκληρο το μπάτζετ του φετινού ΑΡΗ. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να δω επιτέλους σε ένα παιχνίδι κόντρα στον Παναθηναϊκό παίκτες-καμικάζι.

Υπό φυσιολογικές συνθήκες το ίδιο θα έλεγα και για τον κόσμο του ΑΡΗ και την υποχρέωση που έχει να γεμίσει την Παρασκευή το βράδυ το Παλέ(20.00) και να στηρίξει με όλες τις δυνάμεις του αυτήν την προσπάθεια που έχει ξεκινήσει εδώ και λίγο καιρό με τον Σούμποτιτς στον πάγκο και συνεχίζεται ακόμη με σημαντικές αλλαγές στο ρόστερ της ομάδος. Δυστυχώς όμως η πλειοψηφία του κόσμου έχει αμέτρητες δικαιολογίες για να μην το βλέπει τόσο "ζεστά" το θέμα και να μην αντέχει να βλέπει την ναυαρχίδα του συλλόγου σε τέτοια κατάσταση. Φυσικά όμως όλοι εμείς που οι πίκρες και οι απογοητεύσεις δεν υπερκαλύπτουν την αγάπη μας και το πάθος μας για να βρεθούμε στο πλευρό του Αυτοκράτορα θα είμαστε εκεί να αφήσουμε τα λαρύγγια μας στις κερκίδες του πιο θρυλικού γηπέδου της Ευρώπης που περιμένει πως και πως να ξαναφορέσει τα γιορτινά του και να θυμηθεί ένδοξες ημέρες.

Σίγουρα για τον Παναθηναϊκό θα είναι μια πρόβα τζενεράλε ενόψει Μπαρτσελόνα αλλά αυτό δεν πρέπει να μας νοιάζει καθόλου. Το καλύτερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στον Παναθηναϊκό στην προσπάθεια που κάνει για να προκριθεί στο Final 4 είναι να τον προβληματίσουμε με την απόδοση μας και να τον αναγκάσουμε από τώρα να συμβιβαστεί με το μειονέκτημα της έδρας ενόψει πλέιοφς. Στην προσπάθεια μας αυτή μετά την αποχώρηση του Μπορόβνιακ η ομάδα μας θα έχει στην διάθεση της(εκτός απροόπτου) τον Βόσνιο πάουερ φόργουορντ/σέντερ  Μπάβτσιτς. Αν και τα στοιχεία που έχουμε συλλέξει δείχνουν έναν εξαιρετικό παίκτη αρκετά γρήγορο για το ύψος του(2.10), με καλό σουτ που μπορεί με μεγάλη ευκολία να καλύψει τις 2 θέσεις κάτω από το καλάθι το γεγονός ότι έχει "κολλήσει" σε κάποια μικρά πρωταθλήματα μάλλον θα πρέπει να μας κάνει να κρατάμε "μικρό καλάθι". Παρόλα αυτά το σημαντικό είναι να έχει το ψυχικό σθένος να παλέψει με όλες τις δυνάμεις του απερίσπαστος χωρίς τάσεις φυγής σαν τον προκάτοχο του. Ο Ταπούτος ξεπέρασε το πρόβλημα τραυματισμού του και θα συμμετέχει κανονικά όπως και  ο Τόμας που πολύ πιθανό να αποτελέσει παρελθόν στην συνεχεία μιας και δεν μπορεί να αντεπεξέλθει σε μια ομάδα σαν τον ΑΡΗ. Σίγουρα το ότι κερδίσαμε τον Παναθηναϊκό στην ρεβάνς του κυπέλλου δεν λέει και πολλά αλλά αυτήν την φορά μια νίκη θα μας δώσει την ώθηση να καλύψουμε το χαμένο έδαφος στην βαθμολογία. Για αυτό όλοι Παλέ να αρχίζουμε να ξαναζεσταινόμαστε και πάλι!

Με αφορμή τα χθεσινά γεγονότα στο γήπεδο της τούμπας όπου ο συμπολίτης και ο "υπέροχος" λαός του έδειξε για ακόμη μια φορά σε ολόκληρη την Ελλάδα(και όχι μόνο) το μεγαλείο του καλό είναι και εμείς οι Αρειανοί από την δική μας πλευρά να παίρνουμε κάποια διδάγματα έτσι ώστε να καταλάβουμε καλύτερα γιατί το "ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ" ισχύει 100% για τον ΑΡΗ μας με πολλούς και ποικίλους τρόπους. Φυσικά αν κάποιος περιμένει να βγάλω το κόμπλεξ μου μέσα από αυτό το ποστ για τον συμπολίτη μάλλον θα απογοητευτεί γιατί παρόλο που οι διαφορές νοοτροπίας, ηθών και εθίμων είναι αμέτρητες καλώς ή κακώς δεν γίνεται να χαρακτηρίζονται ένας ολόκληρος λαός, μια ιδέα΄(ή μια ομάδα)  από μια ολιγομελή παρέα ανεγκέφαλων που με πρόσχημα το οπαδιλικί  τους βγάζουν "ένστικτα" που δεν αρμόζουν όχι μόνο στα γήπεδα αλλά γενικότερα σε μια πολιτισμένη κοινωνία όπως λέμε ότι είμαστε. Δυστυχώς αν και σε εμάς το πρόβλημα δεν είναι τόσο μεγάλο όπως σε άλλες ομάδες στο παιχνίδι με τον ηρακλάκο φάνηκε όμως ότι ακόμη υπάρχει και αυτό θα πρέπει να προβληματίσει κάθε Αρειανό και πολύ παραπάνω αυτούς που τα προκαλέσανε.

Καταρχάς να αρχίσουμε από την προσβολή της νοημοσύνης ολόκληρης της φίλαθλης Ελλάδος που παρακολούθησε τον συγκεκριμένο αγώνα που διαπίστωσε όχι μόνο ότι η βία ζει και βασιλεύει μέσα στα γήπεδα αλλά ότι και η αθλητική δικαιοσύνη, οι νόμοι και όλοι όσοι καλούνται να διεξάγουν έναν αγώνα με ασφάλεια κάτω από όμοιες συνθήκες ανεξάρτητα από χρώματα και φανέλες δρουν ανάλογα με τις διαθέσεις τους, ακριβώς όπως και αυτοί που προκαλούν την βία... Χθες λοιπόν είδαμε τα δίχτυα της εστίας να έχουν πάρει φωτιά, την φανέλα του Σαχά να έχει πάρει φωτιά, είδαμε τον διαιτητή να δίνει "τελεσίγραφο" ότι εάν ξανασυμβεί το παραμικρό θα διακόψει όπως όφειλε το παιχνίδι κάτι που τελικά όχι μόνο δεν έκανε αλλά έβαλε και αυτός την "σφραγίδα" του σε ακόμη ένα παιχνίδι που έληξε  στο 89' ώστε να βοηθηθεί ο γηπεδούχος όταν θα βρεθεί ενώπιον του αθλητικού δικαστή. Την στιγμή που δεν έγινε απλά το παραμικρό όπως ανέφερε χαρακτηριστικά ο διαιτητής στο τελεσίγραφο του αλλά έγιναν "όργια".  Για ακόμη μια φορά λοιπόν αγαπητέ Αρειανέ θέλοντας και μη σου έρχεται στο μυαλό εκείνο το παιχνίδι με τον ηρακλή, την ηλιθιότητα που έδειξε κομμάτι του κόσμου σου αλλά και την αδικία που σου στοίχισε μια ολόκληρη κατηγορία. Αν θυμάμαι καλά εκτός από τον μηδενισμό στο συγκεκριμένο παιχνίδι 11 αγωνιστικές φάγαμε  συνολικά την ίδια στιγμή που για άλλες ομάδες εκκενώνονται τα γήπεδα και συνεχίζονται κανονικά οι αγώνες, επαναλαμβάνονται από την αρχή σαν να μην έγινε τίποτα ή λήγουν πριν ολοκληρωθεί το ενενηντάλεπτο για να πείσουν κανα πεντάχρονο ότι ο αγώνας κύλησε ομαλά... Αν δεν είναι αυτό ωμή βία της αθλητικής δικαιοσύνης που λειτουργεί ανάλογα με τις πιέσεις και το παρασκήνιο τότε τι ακριβώς είναι? Εδώ μάλιστα τα θέματα είναι ξεκάθαρα, δεν χρειάζονται ούτε κασέτες ούτε καταθέσεις απλά τα ίδια αρμόδια όργανα να ξεκινήσουν να κάνουν σωστά την δουλειά τους.

Αυτό το οποίο χθες είναι ειλικρινά αξιέπαινο είναι η στάση της ΑΕΚ αλλά και του Σαχά  όπου σε αντίθεση με αυτά που βιώνουμε καθημερινά στον χώρο του Ελληνικού ποδοσφαίρου όπου με κάθε ευκαιρία ο ένας βγάζει τα μάτια του άλλου είδαμε μια ομάδα σύσσωμη να μην προσπαθεί ούτε προς στιγμή να προσπαθεί να χαντακώσει τον αντίπαλο και να κάνει ότι μπορεί για την ομαλή διεξαγωγή του αγώνα. Ομολογώ μετά από το χθεσινό "ανέβηκαν" αρκετά στα μάτια μου όλοι όσοι αποτελούν την ποδοσφαιρική ΑΕΚ με την στάση που επέδειξαν σε ένα τόσο σημαντικό παιχνίδι κόντρα σε έναν αντίπαλο όπου είναι πολύ πιθανό στα πλέιοφς να τον βρούνε μπροστά τους και αφήσανε να περάσει έτσι απλά η ευκαιρία που είχαν για να τον "αποτελειώσουν". Και όλα αυτά σε ένα παιχνίδι που προκλήθηκαν με ποικίλους τρόπους πέρα από τα θλιβερά επεισόδια όπως με την μεροληπτική διαιτήσια όπου ότι έπεφτε κάτω σφυριζόταν φάουλ υπέρ του γηπεδούχου, τις ντροπιαστικές "βουτιές" των αντιπάλων τους με κάθε ευκαιρία που εκλιπαρούσαν για κάποιο ευνοϊκό σφύριγμα αλλά και τα γνωστά αντιαθλητικά χτυπήματα του "επαναστάτη" στον Γκερέιρο και όχι μόνο. Από αυτήν την συμπεριφορά της ΑΕΚ καλό είναι να παραδειγματιστεί τόσο ο μπαογκ που όποτε πατάει το πόδι του σε κάποια καυτή έδρα όλοι οι άνθρωποι που αποτελούν την αποστολή της ομάδος κάνουν ότι μπορούν για να προκαλέσουν επεισόδια και να επωφεληθούν από αυτό αλλά και ο ηρακλάκος που σίγουρα ακόμη θα ψάχνει τους λόγους για τους οποίους ο τερματοφύλακας της ΑΕΚ δεν έμεινε κάτω στο χορτάρι αλλά γιατί ξαναβγήκαν μετά την διακοπή στο 89' χωρίς καν να εκκενωθεί το γήπεδο...

Ο ΑΡΗΣ μας νοιάζει αλλά αναγκαστικά μέσα σε αυτό το σάπιο Ελληνικό ποδόσφαιρο κινούμαστε και θα πρέπει να ρίχνουμε και καμιά ματιά τριγύρω για να καταλαβαίνουμε καλύτερα το τι συμβαίνει και γιατί υπάρχει αυτό το κυνήγι από διαιτητές, αθλητικούς δικαστές, αστυνομία, μμε κτλπ. Και μια που ανέφερα την αστυνομία χθες δεν είδα καμιά διμοιρία μέσα στο γήπεδο να μπαίνει και να πλησιάζει για να προστατεύσει τους αντιπάλους. Προφανώς γιατί η κοινή λογική λέει ότι εάν έμπαιναν μέσα θα γινότανε χαμός και πολύ μεγαλύτερα επεισόδια. Φυσικά αυτή η λογική δια μαγείας στο παιχνίδι με τον ηρακλάκο ξεχάστηκε και η διμοιρία των ματ αποφάσισε να έρθει σε σύγκρουση με τους 50 ανεγκέφαλους συνΑρειανούς που μπούκαραν μέσα με αποτέλεσμα να έρθει αυτή η σκανδαλώδη τιμωρία στο παιχνίδι με τον Πανσερραϊκό. Όπως λοιπόν στο μπάσκετ χάρη στον αόρατο αστυνομικό που τραυματίστηκε σοβαρά  μετά την λήξη της αναμέτρησης με τον ηρακλή και μας κόστισε 4 αγωνιστικές έτσι και στην μπάλα η στάση της αστυνομίας μας οδήγησε σε νέα τιμωρία σε μια κρίσιμη φάση του πρωταθλήματος. Φυσικά για να γίνουν όλα αυτά κάποιοι από εμάς τους δώσαμε την αφορμή για να κάνουν το έργο τους. Μην πέφτετε στην παγίδα και καταλάβετε όλοι στην ομάδα που λατρεύουμε χουλιγκανισμοί και ψευτοτραμπουκισμοί δεν χωράνε, μόνο αγάπη και στήριξη στον κίτρινο Θεό!

ΥΓ. Μπράβο στο συνδρομητικό κανάλι που τα έδειξε όλα χωρίς καμία "λογοκρισία". Το να δείχνεις εικόνα από επεισόδια δεν σημαίνει ότι τα επικροτείς, ούτε ότι έχεις σκοπό να βλάψεις το υπαίτιο σωματείο αλλά ότι κάνεις σωστά την δουλειά σου και θέλεις να δείξεις στους τηλεθεατές την πραγματική διάσταση των πραγμάτων και όχι όπως το κόψε ράψε που είδαμε από το κρατικό κανάλι στο ντέρμπι της ντροπής πάνω στο οποίο πάτησαν τα παπαγαλάκια για να μας πείσουν ότι δεν έγινε απολύτως τίποτα...

ΥΓ.2 Τελικά κάτι ήξερε ο Τσιρίλο και έκανε τις δηλώσεις περί "μπουρδέλου" μετά το πρώτο παιχνίδι!

ΥΓ. 3 Άραγε εάν υπάρχει κανείς συλληφθέντος αυτήν την φορά η παε μπαογκ,  τα "φιλικά" μμε και οι συνοπαδοί τους θα ξεκινήσουν αγώνα απελευθέρωσης όπως σε πρόσφατη περίπτωση?

Αν και ο Σαρόν Ντρούκερ εδώ και καιρό αποτελεί παρελθόν από τον σύλλογο μας, με αφορμή το άρθρο του sentragoal.gr που αναπαράγει τις πρόσφατες δηλώσεις του Ισραηλινού κόουτς σε δημοσιογράφους στην πατρίδα του θα κάτσω να σπαταλήσω λίγο ακόμη από τον χρόνο μου για αυτόν τον άνθρωπο που εκτός ότι απέτυχε στην αποστολή που είχε αναλάβει το περασμένο καλοκαίρι, οι βάσεις που έβαλε στην ομάδα όχι απλά δεν ήταν ικανές να στηρίξουν τις φιλοδοξίες μας αλλά ούτε καν να μας πείσουν ότι θα μπορούσαμε φέτος να αφήσουμε πίσω την περσινή μαύρη χρονιά που μας οδήγησε στην 7η θέση.

Σύμφωνα λοιπόν με τον Ντρούκερ στην αρχή όλα κυλούσαν εξαιρετικά και είχαμε θετικά αποτελέσματα... Προφανώς το άγχος που βγάλαμε στα προκριματικά του Eurocup με την εντός έδρας ήττα(ναι είχαμε χάσει!!!!) από την Ακαντέμικ στο Παλέ και η απρόσμενη εντός έδρας από το Περιστέρι μόλις την 5η αγωνιστική ήταν φυσιολογικά και όλα κυλούσαν σύμφωνα με τους αγωνιστικούς στόχους που είχε θέσει. Μετά όπως συνεχίζει στις δηλώσεις αναφέρει ότι αρχίσανε τα οικονομικά προβλήματα και οι ξένοι θέλανε να φύγουν. Βέβαια σε αυτό το σημείο φαντάζομαι ότι δεν θα ανέφερε στους δημοσιογράφους το γεγονός ότι γνώριζε ότι ο ΑΡΗΣ είχε περιορισμένο μπάτζετ και ότι οι επιλογές των ξένων που έκανε ήταν εντελώς άστοχες μιας και πήρε γκαρντ χωρίς περιφερειακό σουτ ενώ όπως αρκετές φορές είχε τονίσει ήθελε το μακρινό σουτ και ενώ η ομάδα δεν είχε 5άρι προτίμησε έναν παίκτη σαφώς πιο soft που ήταν κλασσικός πάουερ φόργουορντ με αποτέλεσμα να απαιτήσει διορθωτικές κινήσεις και μόλις από το ξεκίνημα της σεζόν να "ξεφύγει" η ομάδα από τον προϋπολογισμό της. Στο τέλος αναφέρθηκε και σε εμάς τους οπαδούς όπου σε γενικές γραμμές εκτός από φανταστικούς  μας χαρακτήρισε ονειροπόλους μιας και ζούμε με τις μνήμες της μεγάλης ομάδος(ΓΚΑΛΗ, Γιαννάκη, κτλπ) σε μια εποχή όπου ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός κυριαρχεί! Φυσικά εδώ κάλλιστα κάποιος που γνωρίζει την Ελληνική πραγματικότητα θα μπορούσε με ευκολία να του πει του Ντρούκερ ότι σίγουρα Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός βρίσκονται σε άλλο επίπεδο αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι σου δίνει το δικαίωμα να διασύρεσαι αμαχητί κάθε φορά που τους αντιμετωπίζεις και ούτε έχει καμιά σχέση αυτό με τις ντροπιαστικές ήττες από Περιστέρι, Πανιώνιο, Κολοσσό Ρόδου, Γκέτιγκεν και άλλες... Το καλύτερο όμως στις δηλώσεις του που δείχνει 100% με τι άνθρωπο είχαμε να κάνουμε αναφέρεται λίγο πριν το τέλος του κειμένου όπου ο Ντρούκερ ως σημείο αναφοράς της "δουλειάς" που έκανε στον ΑΡΗ ήταν η νίκη επί του Παναθηναϊκού για το κύπελλο στην ρεβάνς του -29 από το πρώτο παιχνίδι! Εντάξει ρε Ντρούκερ αφού κέρδισες τον αδιάφορο Παναθηναϊκό σε έναν εντός έδρας ημιτελικό κυπέλλου Ελλάδος που τον κατάφερε να τον κάνεις μπροστά σε 500 άτομα τότε σίγουρα σου αξίζουν πολλά μπράβο για αυτό σου το επίτευγμα...

Συμπέρασμα από όλα αυτά είναι ότι η διοίκηση έχει εντελώς λανθασμένα κριτήρια για την επιλογή των ανθρώπων που δίνουν τις τύχες της ομάδος. Το είχαμε τονίσει με την νοοτροπία που είχε δείξει ο Αντρέα Ματζόν αλλά δυστυχώς υπήρχε και συνέχεια με τον Ντρούκερ. Ακόμη και με τον Κατσικάρη παρόλο που σαν προπονητής μπορεί να είναι εξαιρετικός και να είχε αποτελέσει ιδανική επιλογή αλλά όταν κάποιος αναλαμβάνει την θέση του προπονητή στον Αυτοκράτορα του Ελληνικού αθλητισμού τότε εκτός από γνώση της ένδοξης ιστορίας της ομάδος και του ειδικού βάρους  της φανέλας θα πρέπει να έχει και τα αρ@@@ια  για να το κάνει. Εύχομαι η επιλογή του Λευτέρη Σούμποτιτς παρά τις αντιδράσεις του Super 3 αλλά και όλων αυτών που απείχαν έτσι κι αλλιώς πριν την επίσημη αποχή του συνδέσμου να στηριχθεί από την διοίκηση και τον κόσμο της ομάδος όσο γίνεται περισσότερο. Ο Σούμποτιτς όχι μόνο γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα την ιστορία και το ειδικό βάρος του ΑΡΗ μας αλλά είναι ένα τεράστιο κομμάτι της πιο χρυσής εποχής που έχουμε ζήσει δίπλα στον ΑΡΗ μας! Φυσικά αυτό δεν ισχύει μόνο για τους προπονητές αλλά και για τους παίκτες. Δεν είναι τυχαίο ότι τα παικτάκια που επέλεξε ο Ντρούκερ την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια. Σε λίγο τελειώνει το "ξεκαθάρισμα" και είμαι σίγουρος ότι έστω και στο τέλος της χρονιάς θα καταφέρουμε να πετύχουμε το αυτονόητο που τύποι σαν τον Ντρούκερ και τον Ματζόν το καταφέρανε να το κάνουν κάτι μακρινό και άπιαστο...

ΌΛΟΙ ΣΤΟ ΠΑΛΕ!

Τελικά ανεξάρτητα από την κατάληξη της φετινής χρονιάς το μόνο σίγουρο είναι ότι όλοι με αυτά που βλέπουμε κάθε αγωνιστική θα καταλήξουμε στον τρελογιατρό... Το ευχάριστο σήμερα ήταν ότι μετά από αρκετό καιρό το φινάλε δεν είχε πικρή γεύση αλλά  αντιθέτως είχε την γλυκιά γεύση της νίκης. Μπορεί να κάναμε ακόμη ένα νωθρό ξεκίνημα, μπορεί στην μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα να ήμασταν ένα μάτσο χάλια, μπορεί οι αντίπαλοι μας να δημιούργησαν σαφώς καλύτερες ευκαιρίες από εμάς τελικά όμως επιτέλους σε ένα παιχνίδι που ίσως να μην αξίζαμε την νίκη τελικά την πήραμε.

Χωρίς να μπορεί κανείς να δώσει μια λογική εξήγηση για ακόμη ένα παιχνίδι οι παίκτες μπήκαν μέσα στο γήπεδο φοβισμένοι και αφέθηκαν στις διαθέσεις των αντιπάλων που χάρη στην δική μας αδράνεια έμοιαζαν με ασταμάτητη ομαδάρα όπου αργά  ή γρήγορα θα πετύχαινε το γκολ που τόσο ήθελε. Μέσα σε 8' η Κέρκυρα είχε κάνει 5 τελικές και δίκαια κατάφερε και πήρε κεφάλι στο σκορ. Και εκεί που η λογική λέει ότι θα αφυπνιστούν οι παίκτες μας μετά το 1-0 και θα αρχίσουν να παίζουν πιο δυνατά η Κέρκυρα συνέχισε να έχει την πρωτοβουλία και να δημιουργεί ευκαιρίες... Και ενώ έχουν περάσει περισσότερα από 20' και η μοναδική σου απειλή ήταν το εξαιρετικό χτύπημα φάουλ του Καστίγιο έρχεται από ακόμη ένα στημένο η ισοφάριση! Ούτε η ισοφάριση μπόρεσε να αφυπνίσει τους παίκτες μας και να τους κάνει να πιστέψουν ότι σήμερα όχι μόνο μπορούσαν να πάρουν την νίκη αλλά ότι ήταν μονόδρομος για αυτούς. Μόλις 7' παρέμεινε για ακόμη μια φορά το σκορ ισόπαλο και η Κέρκυρα που με απίστευτη ευκολία απειλούσε την εστία μας από ένα εξαιρετικό χτύπημα φάουλ του Γραμμόζη έκανε το 2-1... Με την έναρξη του Β ημιχρόνου ο Τσιώλης που όπως ήταν λογικό ήταν απογοητευμένος  απο αυτό που έβλεπε μέσα στο γήπεδο ανακάτεψε από νωρίς την "τράπουλα" ρίχνοντας μέσα τους Σακάτα και Τόχα. Αν και οι παίκτες που μπήκαν ήταν ελαφρώς πιο δραστήριοι η εικόνα του αγώνα όχι μόνο δεν άλλαζε αλλά η Κέρκυρα σε 2 φάσεις άγγιξε το 3-1.. Επειδή όμως ο ΑΡΗΣ φέτος είναι μια παρανοϊκή ομάδα και οι εναλλαγές από κρύο ζεστό και ανάποδα είναι τρόπος ζωής μέσα σε λίγα λεπτά χάρη στον Λαζαρίδη αλλά και τον Καστίγιο παίρνουμε κεφάλι στο σκορ εντελώς ξαφνικά από το πουθενά κόντρα στην ροή του αγώνα. Και σαν να μην φτάνει αυτό έρχεται και το κερασάκι στην τούρτα με το γκολ του Κόκε που έκανε το 4-2. Δεν προλάβαμε να καθήσουμε ανπαυτικά στον καναπέ μας και σε μια κλασσική επίδειξη βλακείας που μας χαρακτηρίζει φέτος τρώμε κατευθείαν ένα ανόητο γκολ και ξαφνικά ξυπνάνε μέσα μας μνήμες Λάρισας... Ευτυχώς η Κέρκυρα μένοντας και με 10 παίκτες δεν μπόρεσε να μας κάνει την ζημιά και η ομάδα μας ύστερα από καιρό έφυγε με τους 3 βαθμούς της νίκης!

Αν και γενικά αποφεύγω να περιγράφω το παιχνίδι όπως κάνω παραπάνω αλλά νομίζω ότι αυτό που είδαμε σήμερα δεν σηκώνει και πολλά σχόλια... Ανύπαρκτο κέντρο, χωρίς ψυχραιμία στην άμυνα, χωρίς πάθος και δύναμη στις διεκδικήσεις, κλασσικά εκτός περιοχής ο Κόκε, εξαφανισμένος ο Νέτο, χαμένος ο Μενδρινός, Περέιρα και Φατί μετριότατοι, ανούσιος για ακόμη μια φορά ο Τόχα. Μοναδική όαση ο Νέρι Καστίγιο που έδειξε απίστευτο πείσμα σε όλη την διάρκεια του παιχνιδιού που αγωνίστηκε και έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην σημερινή νίκη. Νομίζω ότι αυτή η αγωνιστική συμπεριφορά που δείχνει τόσο ο Καστίγιο όσο και ο Μπομπαντίγια που ήρθαν πριν λίγο καιρό στην ομάδα μας φανερώνει ξεκάθαρα το τι έλειπε από τον φετινό ΑΡΗ. Παίκτες με ποδοσφαιρικό εγωισμό που δεν γουστάρουν να χάνουν και είναι αποφασισμένοι να ματώσουν για να κερδίσουν. Σίγουρα και αυτοί το πρώτο πράγμα που έχουν στο μυαλό τους είναι η προσωπική τους απόδοση αλλά είναι φανερό ότι δεν γουστάρουν να χάνουν σε αντίθεση με κάποιους που βρίσκονται χρόνια στον ΑΡΗ και έχουν γίνει συνώνυμο της αποτυχίας.

Μπορεί αυτή η νίκη να έδιωξε ένα άγχος που είχαμε σχετικά με την άσχημη βαθμολογική θέση μας και το πόσο χειρότερα θα μπορούσαν να είχαν γίνει τα πράγματα εάν δεν κερδίζαμε σήμερα και να κρατάει ζωντανές τις ελπίδες μας για έξοδο στην Ευρώπη αλλά δεν θα πρέπει να ονειροβατούμε μιας και ο συγκεκριμένος στόχος με 5 βαθμούς διαφορά από την πέμπτη θέση φαντάζει ακόμη μακρινός. Φυσικά το πρόγραμμα που ακολουθεί τις τελευταίες 4 αγωνιστικές είναι καλό αλλά με αυτά τα περίεργα που βλέπουμε να γίνονται στα υπόλοιπα παιχνίδια δύσκολα να έρθουν όλα όπως τα θέλουμε. Παρόλα αυτά εμείς θα πρέπει να κάνουμε το χρέος μας και παιχνίδι με παιχνίδι, νίκη με νίκη να δούμε εαν τελικά μπορούμε να τα καταφέρουμε. Χρέος για τις υπόλοιπες 4 αγωνιστικές δεν έχουν μόνο οι παίκτες μας αλλά και όλοι εμείς όπου με την στήριξη και την μαζική παρουσία μας στο γήπεδο θα πρέπει να βοηθήσουμε την ομάδα ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Τον δρόμο τον έδειξαν τα αδέρφια σήμερα που βρέθηκαν στην Κέρκυρα και οργανώσανε μια δυναμική κερκίδα παρόλο που δεν παραλάβαμε επίσημα εισιτήρια για το παιχνίδι. Ιδανικό το ντεμπούτο του Τσιώλη και όλοι ελπίζουμε να υπάρχει και ανάλογη συνέχεια. Μπορεί η χρονιά να μην έχει εξελιχθεί όπως θα θέλαμε αλλά έστω και στο τέλος της χρονιάς ίσως να καταφέρουμε να σώσουμε την παρτίδα...

ΥΓ. Προκαλεί τεράστια ερωτηματικά πως ο Σιδηρόπουλος σήμερα ήταν τόσο καλός σε αντίθεση με το παιχνίδι στο Κλ.Βικελίδης κόντρα στον Ολυμπιακό...

[youtube=http://www.youtube.com/watch?v=Di6X6pYLsyI]