Πολύ πιο εύκολα από όσο περιμέναμε ο ΑΡΗΣ ξεπέρασε τις σημαντικές απουσίες των Γουίλις και Μποχωρίδη και επικράτησε του Λαυρίου με 82-65! Οι παίκτες του Νίκου Βετούλα έδειξαν ιδιαίτερη διάθεση σε όλη την διάρκεια του αγώνα, δεν επέτρεψαν στο Λαύριο να πιστέψει ότι μπορεί να αντιδράσει και με το που διόρθωσαν τα ποσοστά ευστοχίας στο Β ημίχρονο κλείδωσαν τη νίκη και μαζί με τη διαφορά που μας δίνει το πλεονέκτημα σε αυτή την μίζερη κούρσα στις χαμηλές θέσεις της βαθμολογίας.

ΟΡΕΞΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΟ ΤΖΑΜΠΟΛ

Πνευματικά έτοιμη παρουσιάστηκε η ομάδα στο σημερινό παιχνίδι, με σχεδόν όλους τους παίκτες να μπαίνουν από νωρίς αποφασισμένοι να παλέψουν με όλες τις δυνάμεις τους σε ένα «πονηρό» παιχνίδι. Με αρκετά τρεξίματα, γρήγορες επιστροφές, σωστή άμυνα στον παίκτη που είχε τη μπάλα και αρκετή ένταση στα ριμπάουντ και στην άμυνα κάτω από το καλάθι κατάφεραν από σχετικά νωρίς να επιβάλουν τον ρυθμό τους. Η αστοχία στα μακρινά σουτ και η παραφωνία που άκουγε στο όνομα Σαρίφ Κούπερ ήταν αυτά που για περίπου 15’ κρατούσαν το Λαύριο κοντά στο παιχνίδι. Η άνοδος του Τολιόπουλου, η εκρηκτικότητα του Τζούστον και τα εύστοχα σουτ του Γούντμπερι έφεραν τη διαφορά στο +15.

ΒΡΗΚΕ ΡΥΘΜΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ

Με τη λήξη του πρώτου ημιχρόνου η μισή δουλειά είχε γίνει. Ο ΑΡΗΣ είχε βρει ρυθμό, είχε πολυφωνία στην επίθεση και σε άμυνα και ριμπάουντ έβλεπες μια μαχητικότητα από όλους τους παίκτες που ήταν πάνω στο παρκέ που συνεχώς κλιμακωνόταν. Το Λαύριο είχε εγκλωβιστεί στο παιχνίδι μας και το μόνο που πάλευε ήταν να ρίξει τη διαφορά από τους 18 πόντους που είχε καρφωθεί για πολύ ωραία. Ακόμη και όταν ο Βετούλας αποφάσισε να ανοίξει το ροτέισον και να μοιράσει περισσότερο το χρόνο η ομάδα κατάφερε να παραμένει ανταγωνιστική και να διατηρεί σχετικά εύκολα το προβάδισμα της μέχρι και το τελικό σφύριγμα της λήξης.

ΝΙΚΗ ΜΕ ΠΟΛΛΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

Ικανοποιημένος δήλωσε ο Νίκος Βετούλας στη συνέντευξη τύπου που ακολούθησε της αναμέτρησης, και πως να μην είναι; Είδε τον Χατζηδάκη να εκμεταλλεύεται την υπεροχή του κάτω από το καλάθι με 11 πόντους και 11 ριμπάουντ και παρέα με τον δυναμικό Τζούστον(10 πόντοι, 12 ριμπάουντ) να κερδίζουν με ευκολία την μάχη των ψηλών. Είδε τον Τολιόπουλο να βρίσκει ρυθμό και να αλλάζει τη ροή της αναμέτρησης αλλά και τον Γούντμπερι να μην πτοείται από τα πρώτα άστοχα σουτ και τελικά να γίνεται ο καταλύτης αυτής της νίκης.  Είδε και όλους τους υπόλοιπους να προσπαθούν με κάθε τρόπο να βάλουν το δικό τους λιθαράκι σε αυτή τη νίκη. Υπήρχε φυσικά και ο Κούπερ που ήταν σε άλλο γήπεδο, υπήρχαν και κάποια παιδαριώδη λάθη. Για τον φετινό όμως ΑΡΗ να κερδίζει από το 13’ με διψήφια διαφορά και να το κρατάει με ευκολία μέχρι το τέλος είναι επίτευγμα.  Πόσο μάλλον όταν αυτό το κάνει με 2 σημαντικότατες απουσίες όπως αυτή του Γουίλις και του Μποχωρίδη.

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΙΑ ΗΡΕΜΗ ΒΡΑΔΙΑ

Έπρεπε να φθάσουμε στην 20ή αγωνιστική για να απολαύσουμε ένα παιχνίδι χαλαρά χωρίς να αγχωνόμαστε και να εκνευριζόμαστε μέχρι να έρθει η νίκη. Σήμερα η ομάδα τα είχε σχεδόν όλα! Έβγαλε ένταση σε άμυνα και ριμπάουντ επί 40’, έτρεξε όποτε της δόθηκε η ευκαιρία, προσπέρασε την αστοχία του πρώτου ημιχρόνου και κλείδωσε με τα μακρινά σουτ τη νίκη και την διαφορά που χρειαζόμασταν. Κρατάμε το ευχάριστο δίωρο που μας χάρισε σήμερα ο ΑΡΗΣ μας και συνεχίζουμε στην βασανιστική πορεία που έχουμε χαράξει από την αρχή της χρονιάς.

ΥΓ. Έχει χαθεί κάθε μέτρο στο ελληνικό μπάσκετ… διαμαρτυρόμενο και αδικημένο το Λαύριο. Το Λαύριο που είχε χρονιές που πήγαινε χέρι χέρι με την  Τσαρούχα.

ΥΓ2. Τελικά στην 20^η αγωνιστική πέρα από την εύκολη νίκη,  μάθαμε ότι ακόμη και με 2 σημαντικές απουσίες σαν και αυτή του Γουίλις και του Μποχωρίδη μπορείς να κερδίσεις!

Σε ένα κακό ποιοτικά παιχνίδι με λίγες σημαντικές στιγμές ο ΑΡΗΣ μας αρκέστηκε στο Χ και στους 0 βαθμούς(!!!) παρόλο που για περίπου 35΄ έπαιξε με παίκτη παραπάνω. Ανεξήγητα διστακτική η ομάδα, σε κακή βραδιά οι περισσότεροι παίκτες, απογοητευτική η διαχείριση από τον Ουζουνίδη. Προσπάθησε ο κόσμος να αφυπνίσει την ομάδα και να την «πιέσει» να παλέψει για τη νίκη, στο τέλος όμως έφυγε σκασμένος και με μια τεράστια απορία για όλο αυτό που παρακολούθησε.

ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΣ

Με όλους τους παίκτες ετοιμοπόλεμους, την ΑΕΚ με τσακισμένη ψυχολογία και την ισοπαλία να μην έχει κανένα νόημα η λογική έλεγε ότι ο ΑΡΗΣ θα έπρεπε να έχει μοναδικό στόχο τη νίκη. Έλα όμως που στην πράξη είδαμε ένα άλλο έργο. Κόντρα σε μια ΑΕΚ που ήθελε αλλά δεν μπορούσε ο ΑΡΗΣ προτίμησε να αναλωθεί σε μια ανούσια κυκλοφορία στα μετόπισθεν έχοντας μονίμως το μυαλό του στην άμυνα. Τόσο κολλημένος στο να προσέξει τα νώτα του που ακόμη και όταν του δινόταν η ευκαιρία να φύγει γρήγορα στην αντεπίθεση ή να πιέσει σε καταστάσεις όπου ήταν ολοφάνερο ότι η άμυνα της ΑΕΚ φλέρταρε με το λάθος πάντα δίσταζε σπαταλώντας κάθε υποψία απειλής προς την αντίπαλη εστία. Ένα ολόκληρο ημίχρονο σπαταλήθηκε με τον ΑΡΗ να αμύνεται και να καθυστερεί δίνοντας την εντύπωση ότι το παιχνίδι κυλάει ιδανικά προς την πλευρά μας.

ΟΥΤΕ ΤΟ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΟ ΠΛΕΟΝΕΚΤΗΜΑ ΗΤΑΝ ΑΡΚΕΤΟ

Μπορεί η ΑΕΚ να μην μας άγχωνε με την εικόνα της αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι ήταν η ομάδα που προσπαθούσε να κερδίσει. Και ίσως στο τέλος να τα κατάφερνε αν δεν γινόταν η φάση του 58’ όπου ο Μορόν χόρεψε τους αντιπάλους του, ο Μήτογλου θίχτηκε που τον έκανε χαζό ο Ισπανός και απάντησε με ένα εσκεμμένο τάκλιν από πίσω. Κίνηση που ο Γερμανός ρέφερι ενστικτωδώς τιμώρησε ορθώς με απευθείας κόκκινη κάρτα παρά τις αντιδράσεις των ανθρώπων της ΑΕΚ και την σκανδαλώδη  παρέμβαση του VAR.  Με παίκτη παραπάνω λες δεν γίνεται… θα βγούμε μπροστά, θα το ψάξουμε το γκολ και ίσως το βρούμε. Και όμως όχι! Ουζουνίδης και παίκτες είχαν άλλη άποψη και προτίμησαν να διαχειριστούν το αριθμητικό πλεονέκτημα χωρίς να ρισκάρουν καθόλου. Μάλιστα το έκαναν σε τέτοιο βαθμό που επέτρεψαν την ΑΕΚ των 10 παικτών να φαίνεται ακόμη πιο απειλητική από ότι όταν έπαιζε με 11. Και κάπως έτσι αποφύγαμε την ήττα από την ΑΕΚ χωρίς όμως να κερδίσουμε βαθμό.

Η ΑΡΡΩΣΤΗΜΕΝΗ ΝΟΟΤΡΟΠΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ

Τι must win games, τι προκρίσεις, τι τελικοί ο ΑΡΗΣ μας δυστυχώς στα κρίσιμα συνήθως μας κερνάει πίκρα… Σήμερα όμως ο Ουζουνίδης και οι παίκτες του σε αυτή την αρρωστημένη νοοτροπία πρόσθεσαν και κάτι το ανεξήγητο. Ανεξήγητο όπως η επιλογή να παίξεις για το Χ σε ένα παιχνίδι όπου ήξερες ότι το Χ δεν σου δίνει βαθμό. Το ήξερες από την αρχή, το ήξερες και όταν έμειναν οι αντίπαλοι με 10 παίκτες. Αποφάσισες όμως να κρατήσεις τους μηδέν βαθμούς και να παλέψεις επικοινωνιακά με το χαρτί του «δεν μας κέρδισαν». Ακόμη και ένα ευρύ ροτέισον ώστε να δοθούν ευκαιρίες και να προστατευτούν συγκεκριμένοι παίκτες ενόψει πλέιοφς θα ήταν πιο τίμιο από αυτό που παρακολουθήσαμε σήμερα. Τι είδαμε σήμερα; Μια ομάδα αποφασισμένη για το Χ και έναν προπονητή να δείχνει ικανοποιημένος με ότι έβλεπε μέσα στο γήπεδο.  Και άντε στο κέντρο δεν είχαν και τόσες επιλογές αν και μπορούσε να ρίξει τον Φετφατζίδη, στα πλάγια με τον Σαβέριο που έβγαλε σχεδόν όλο τον αγώνα όλα λειτουργούσαν μια χαρά; Κρίμα πάντως για τον Ουζουνίδη που για λίγο έδειξε ότι ίσως να μπορούσε να αλλάξει κάποια πράγματα στην ομάδα. Τελικά δεν μπορεί να ξεφύγει από τον γενικό κανόνα της μιζέριας που διέπει τους Έλληνες προπονητές και σίγουρα δεν μοιάζει ικανός να βοηθήσει να αλλάξει αυτή η αρρωστημένη νοοτροπία της ομάδας μας που τόσο πληγώνει.

 ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ …ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΙ

Τι και αν άπαντες γνώριζαν εξαρχής ότι λόγω του παράλογου συστήματος διεξαγωγής των φετινών πλέιοφς η ισοπαλία δεν μας έδινε βαθμό, ο ΑΡΗΣ τον χαβά του. Πόσο μάλλον όταν έμεινε με 10 παίκτες η ΑΕΚ όπου φάνηκε ξεκάθαρα ότι η ομάδα μας στο πλάνο της ξέχασε να συμπεριλάβει τη λέξη νίκη. Γεμίζουμε με υπερηφάνεια… που δεν χάσαμε από αυτήν την μέτρια ΑΕΚ και ευελπιστούμε αυτή τη φορά μετά τη διακοπή του πρωταθλήματος και την μίνι προετοιμασία, στην έναρξη των πλέιοφς να παρουσιαστεί η ομάδα βελτιωμένη και να κερδίσει τα αυτονόητα.

ΥΓ. Δεν είναι απαραίτητο για να κερδίσεις να παίξεις μπαλάρα και να μαγέψεις με την παρουσία σου μέσα στο γήπεδο. Είναι απαραίτητο όμως να θέλεις να κερδίσεις και να το δείχνεις.

ΥΓ2. Είτε 5-4-1 παίξεις, είτε 4-4-2 επιλέξεις είτε το «total football» με 2-3-5, αν παγώνεις πάντα το ρυθμό, γυρίζεις την μπάλα πίσω και κάνεις καθυστερήσεις μέχρι και στην αλλαγή ενώ παίζεις με παίκτη παραπάνω τα ίδια αποτελέσματα θα έχεις.

Την ευκαιρία να διασκευάσει τις εντυπώσεις μιας τραγικής χρονιάς είχε σήμερα ο ΑΡΗΣ στο κρατικό γήπεδο της Πυλαίας και αντί να την εκμεταλλευτεί… προτίμησε να προσθέσει μια ακόμη προβληματική εμφάνιση ψαλιδίζοντας τις όποιες ελπίδες του για είσοδο στην πρώτη εξάδα. Αδικαιολόγητα ανέτοιμο το σύνολο του Νίκου Βετούλα. Μπήκε σε ένα κρίσιμο παιχνίδι χωρίς πλάνο, χωρίς συγκέντρωση και απλά επειδή δεν του βγήκαν τα μακρινά σουτ γνώρισε μια εύκολη ήττα. Έτσι απλά με συνοπτικές διαδικασίες κάνοντας σχεδόν ότι κάνει από την αρχή της χρονιάς.

ΑΠΟ ΤΟ ΞΕΚΙΝΗΜΑ ΖΟΡΙΖΟΤΑΝ

Λίγα λεπτά ήταν αρκετά για να καταλάβει ο καθένας το έργο που θα βλέπαμε σήμερα. Από την μια υπήρχε μια ομάδα που προσπαθούσε να εφαρμόσει μια συγκεκριμένη στρατηγική και να χτυπήσει στα αδύναμα μας σημεία περιορίζοντας τα βασικά μας ατού και από την άλλη υπήρχε ο ΑΡΗΣ μας που είχε εναποθέσει όλες τις ελπίδες του στο ατομικό ταλέντο κάποιων παικτών. Ο πόακ παίζοντας με ένα συγκεκριμένο στυλ παιχνιδιού από την αρχή μέχρι το τέλος προσπαθούσε να ξεφύγει στο σκορ(31-21 στο 12’) και η ομάδα μας απλά ήλπιζε ότι κάποιο από τα δυνατά μας χαρτιά θα σήκωνε την ομάδα στις πλάτες του.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΓΙΑ 5’ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΤΕΛΟΣ

Και εκεί που τίποτα δεν σε έπειθε ότι θα μπορούσε να αλλάξει, 2-3 μακρινά σουτ, κάποια ξεσπάσματα του Τζούστον και ξαφνικά από το -10 φθάνουμε στο +3. Ένα προβάδισμα(43-46) που κράτησε μόλις για 1-2 λεπτά μιας και καταφέραμε να κλείσουμε την 3^η περίοδο στο -6. Ήταν φανερό ότι δεν υπήρχε ίχνος συγκέντρωσης από τους παίκτες αλλά και από τον προπονητή ώστε να αλλάξει η ροή της αναμέτρησης. Ο πόακ έβρισκε έστω και με δυσκολία τον δρόμο προς το καλάθι την ίδια στιγμή που οι παίκτες μας έπαιρναν την μια κακή επιλογή στην επίθεση μετά την άλλη. Με το που ξέφυγε ξανά ο συμπολίτης ήταν φανερό ότι δεν υπήρχαν τα ψυχικά αποθέματα να αντιδράσουμε και μοιραία στο τέλος η ήττα ήρθε εύκολα.

ΧΩΡΙΣ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΛΑΝΟ

Ένας ΑΡΗΣ χωρίς πλάνο, με ατομικές ενέργειες, μακρινά σουτ απελπισίας, φθηνά λάθη και καμία ουσιαστική καθοδήγηση από τον πάγκο. Αν στα παραπάνω προσθέσουμε και τους 3 διαιτητές που δεν μας έδιναν σχεδόν ποτέ φάουλ  όταν μπουκάραμε μέσα σε αντίθεση με τα φάουλ που χάριζαν κάτω από το καλάθι μας στον ποακ, ο ΑΡΗΣ επέλεξε να κάνει το εύκολο και να σουτάρει από μακριά με όποιον τρόπο μπορεί. Από τα 8 μέτρα, μαρκαρισμένοι, υπό την πίεση του χρόνου.  Ακόμη και στο κατέβασμα της μπάλας είχε πρόβλημα σε όλο το παιχνίδι την ίδια στιγμή που εσύ δεν προσπάθησες καν να εκμεταλλευτείς τον τραυματισμό του Κατσίβελη στην 4^η περίοδο. Ρόμπερτς και Τζούστον ήταν οι μοναδικοί διασωθέντες ανάμεσα σε ένα σύνολο παικτών οπου ο καθένας έμοιαζε να έχει κατέβει για να κάνει απλά το κομμάτι του. Απογοητευτικό το κοουτσάρισμα του Βετούλα, ακόμη πιο απογοητευτικός ο τρόπος που προετοίμασε την ομάδα για το σημερινό παιχνίδι μετά από 3 εβδομάδες διακοπής.

ΤΗΝ ΕΚΑΨΕ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΤΟΥ

Κατώτερος των περιστάσεων παρουσιάστηκε ο ΑΡΗΣ στο αποψινό ντέρμπι, σε ένα χρονικό σημείο όπου με την έλευση του Βετούλα αλλά και την απόκτηση του Τζούστον είχαμε αρχίσει να πιστεύουμε ότι κάτι θα μπορούσε να αλλάξει. Δυστυχώς η ομάδα δεν ξέφυγε από τον κανόνα της μετριότητας που την χαρακτηρίζει από το ξεκίνημα της χρονιάς και μοιραία γνώρισε μια ακόμη πικρή ήττα. Δύσκολα σώζεται κάτι στα εναπομείναντα παιχνίδια και σύντομα θα πρέπει να ανοίξει η συζήτηση για την επόμενη χρονιά με μοναδική παρακαταθήκη τη σωρεία λαθών προς αποφυγή που έγιναν από το καλοκαίρι έως και σήμερα.

Μια από τα ίδια τον ΑΡΗ μας στο Βόλο, όπου με μια νερόβραστη εμφάνιση απώλεσε και τις τελευταίες πιθανότητες του για την είσοδο του στην τετράδα. Χωρίς την απαραίτητη αποφασιστικότητα η ομάδα, κατάφερε να φάει ένα ακόμη γκολ από κόρνερ και να αφεθεί τελικώς στις διαθέσεις του προκλητικού Παπαδόπουλου που μαζί με το VAR καθάρισαν την μπουγάδα για τον άμεσα ενδιαφερόμενο συμπολίτη. Οργισμένη ανακοίνωση από την ΠΑΕ που κάποια στιγμή θα πρέπει όμως να βρει τους τρόπους για να προστατεύει την ομάδα από διαιτησίες σαν τη σημερινή.

ΜΕ ΣΧΗΜΑ ΑΝΑΓΚΗΣ ΚΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΕΥΡΟ

Με τον Φατόρε να ξεκινάει στο άκρο της άμυνας και τον Μοντόγια να ξεκινάει στα χαφ ο ΑΡΗΣ σε ένα από τα πιο σημαντικά παιχνίδια της χρονιάς  αναγκαστικά κατέβηκε με σύνθεση ανάγκης. Κάτι που μαζί με την γενικότερη νωθρότητα που χαρακτήριζε την πλειοψηφία των παικτών μας οδήγησε σε μια ανούσια υπεροχή και μια εικόνα που δεν θύμιζε σε τίποτα τον ΑΡΗ που είδαμε κόντρα στον Παναιτωλικό. Ακόμη και έτσι ο ΑΡΗΣ ήταν καλύτερος μέσα στο γήπεδο, είχε τις στιγμές  του με το σουτ του Μορόν και τη φάση του πέναλτι πάνω στον Νταρίντα όπου Παπαδόπουλος και VAR το έπνιξαν αλλά επί της ουσίας πέταξε με ευκολία τα πρώτα 45’ στα σκουπίδια.

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΠΕΟΥ ΚΑΙ ΑΚΥΡΩΣΗ ΤΟΥ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΦΕΤΦΑΤΖΙΔΗ

Πιο ορεξάτος μπήκε στο Β ημίχρονο ο ΑΡΗΣ μας χωρίς ωστόσο να μπορεί να γίνει όσο απειλητικός θα ήθελε. Έστω και με αυτή την εικόνα μια έμπνευση του Φετφατζίδη από τα δεξιά σε μια προσπάθεια να κάνει το γέμισμα μέσα στην περιοχή η μπάλα πήρε μια περίεργη τροχιά και με λίγη δόση τύχης κατέληξε στα δίχτυα για το 0-1! Επειδή όμως όταν μιλάμε για ΑΡΗ στο Ελληνικό πρωτάθλημα τίποτα δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένο ζήσαμε αλλά μια μνημειώδη στιγμή της εξυγίανσης. Χωρίς να φαίνεται ο λόγος παρέμβασης του VAR, o Μπέος έκανε ντου στο γήπεδο και απαίτησε από τον διαιτητή να δει την φάση στο VAR. Το VAR γύρισε τη φάση 15’’ πίσω, είδε παράβαση στο ύψος του κέντρου από τον Φαμπιάνο και κάπως έτσι ένα ακόμη γκολ ακυρώθηκε για την ομάδα μας με έναν τρόπο που σπάνια βλέπεις να συμβαίνει σε παιχνίδια που δεν αγωνίζεται ο ΑΡΗΣ. Και όλα αυτά όταν στην αμέσως προηγούμενη φάση μέσα στη μεγάλη περιοχή ο Φετφατζίδης δέχεται κλωτσιά από τον αντίπαλο του χωρίς φυσικά να καταλογιστεί το πέναλτι.

ΠΡΟΒΑΔΙΣΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΣΠΡΗ ΒΟΥΛΑ, ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ

Το προβάδισμα που μας έκλεψαν στο γκολ του Φετφατζίδη ήρθε λίγα λεπτά αργότερα από τα 11 βήματα. Το καθαρό χέρι του αμυντικού του Βόλου μέσα στην περιοχή δεν γινόταν να το πνίξουν και έτσι ο Μορόν με 2^η προσπάθεια έκανε το 0-1 στο 65’.  Ένα προβάδισμα που διατηρήθηκε για περίπου 5’ μιας και στο πρώτο κόρνερ που κέρδισε στη συνέχεια του αγώνα η άμυνα μας είχε για πολλοστή φορά τη γνωστή κακή αντίδραση στα στημένα δίνοντας την ευκαιρία στον Χέρμανσον να σκοράρει χωρίς καμία πίεση. Κανείς δεν πήδηξε στον αέρα ενώ και ο Μεντίλ ήταν πολύ μακριά από τον χώρο ευθύνης του. Τόσο πριν την ισοφάριση όσο και μετά ο Κουέστα εκτέθηκε από την άμυνα του και αναγκάστηκε να κάνει 2 εντυπωσιακές αποκρούσεις για να κρατήσει αρχικά το προβάδισμα μας και στη συνέχεια το Χ. Τα τελευταία 15’ κύλησαν με τον Παπαδόπουλο να σφυρίζει σε κάθε υποψία ευκαιρίας μας, όπως και ο επόπτης που βιαστικά σήκωνε την σημαία ακόμη και εκεί που δεν υπήρχε οφσάιντ. Η φάση του Ντούντου στο 80’ σε μια φάση που εύκολα θα μπορούσε να είχε γίνει το 1-2 ήταν η μοναδική ουσιαστική απόπειρα για να αντιδράσουμε και να πάρουμε τη νίκη.

ΑΣΤΑΘΗΣ, ΑΔΕΙΟΣ ΑΠΟ ΛΥΣΕΙΣ ΚΑΙ ΕΥΑΛΩΤΟΣ ΣΤΗ ΣΦΥΡΙΧΤΡΑ

Το μεγάλο στοίχημα του Ουζουνίδη για το σημερινό παιχνίδι ήταν να πείσει τους παίκτες του να δείξουν το ίδιο πρόσωπο με αυτό κόντρα στον Παναιτωλικό. Δεν τα κατάφερε και σε μεγάλο βαθμό αυτό ήταν που μας κόστισε τη νίκη. Κόντρα σε έναν τόσο μέτριο αντίπαλο όπως ο σημερινός Βόλος αν ο ΑΡΗΣ παρουσιαζόταν όπως έπρεπε, ο Παπαδόπουλος και ο Τζήλος δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Όταν όμως αναγκάζεσαι να βάλεις τον  παροπλισμένο Φατόρε στο αρχικό σχήμα, τον Μοντόγια  σε θέση που φυσιολογικά δεν θα τον έβαζες ποτέ και οι αλλαγές σου γίνονται απλά για να γίνουν τότε δύσκολα να ξεφύγεις από το αποτέλεσμα που σου είχαν προκαθορίσει. Όταν μάλιστα και η άμυνα σου τρώει για πολλοστή φορά τέτοιο γκολ κατά κάποιο τρόπο χάνεις και το δίκιο σου. Κατά κάποιο τρόπο… μιας και ποτέ δεν θα μάθουμε τι παιχνίδι θα παρακολουθούσαμε αν δινόταν το πέναλτι στον Νταρίντα, μετρούσε το γκολ του Φετφατζίδη και έβγαινε με κόκκινη όπως έπρεπε ο Μύγας. Με τα αν όμως δεν πας πουθενά.

ΤΑ ΛΑΘΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΑ «ΛΑΘΗ» ΤΟΥΣ

Δεν έθελξε ο ΑΡΗΣ σήμερα με την απόδοση του αλλά υπό κανονικές συνθήκες θα μπορούσε να είχε φύγει με το διπλό από τον Βόλο και να έβλεπε τη συνέχεια του πρωταθλήματος με άλλο ενδιαφέρον. Όταν όμως δεν πατάς τον αντίπαλο και λειτουργείς για πολλοστή φορά ερασιτεχνικά σε μια στημένη φάση τότε γίνεσαι εύκολη λεία για τον κάθε Παπαδόπουλο και Τζήλο που αποδέχθηκαν με τεράστια ευκολία την «παρέμβαση» του Μπέου. Και αν απέναντι σε αυτή τη «συμμορία» που διαμορφώνει αποτελέσματα και βαθμολογίες δεν έχεις τρόπο να αντιδράσεις, τότε οφείλεις να  περιορίσεις τα δικά σου λάθη. Δικά μας λάθη που μαζί με τα εγκληματικά σφυρίγματα μας περιορίζουν στην 5^η θέση.

Το καλό του πρόσωπο μας έδειξε ο ΑΡΗΣ μας κόντρα στον Παναιτωλικό για περίπου 60’ και με 2 γκολ στο πρώτο ημίχρονο έφθασε στη νίκη. Δεν παρέλειψε όμως να μας υπενθυμίσει με πόση ευκολία κλωτσάει τις ευκαιρίες του αλλά και χάνει τη συγκέντρωση του από προκλητικές διαιτησίες σαν και αυτή του Σιδηρόπουλου(και του Varista) στο Β ημίχρονο. Έβγαλε όμως αντίδραση η ομάδα και σε ένα παγωμένο γήπεδο με ελάχιστο κόσμο κατάφερε να μοιράσει χαμόγελα.

ΕΠΑΙΞΕ ΣΑΝ ΑΡΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΚΑΝΕ ΕΥΚΟΛΟ

Στροφή 180 μοιρών από την εμφάνιση με τον Λεβαδειακό έκανε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα από την πρώτη στιγμή που πάτησε στο χορτάρι. Με ένα καταιγιστικό ξεκίνημα όπου μια ευκαιρία διαδεχόταν την άλλη ο ΑΡΗΣ έμοιαζε άλλη ομάδα. Ο Παναιτωλικός από νωρίς έμοιαζε σαν μποξέρ εγκλωβισμένος στα σχοινιά δεχόμενος συνεχόμενα χτυπήματα με την κεφαλιά του Μορόν μετά από εκτέλεση κόρνερ του Μόντσου να καταλήγει στα δίχτυα για το 1-0.  Στο 30΄ ο Μόντσου μετά την ασίστ στο πρώτο γκολ με μια απίθανη εκτέλεση φάουλ έκανε το 2-0 «κλειδώνοντας» σε μεγάλο βαθμό τη νίκη. Το παιχνίδι είχε έρθει ακριβώς εκεί που θέλαμε χάρη σε μια γεμάτη εμφάνιση που δεν άφηνε κανένα περιθώριο στον αντίπαλο. Οι 12 ευκαιρίες(7 στην εστία) στο πρώτο ημίχρονο φώναζαν για ακόμη περισσότερα γκολ στη συνέχεια.

ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΤΟΥ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ VAR ΠΑΡΑΛΙΓΟ ΝΑ ΜΑΣ ΕΚΤΡΟΧΙΑΣΟΥΝ

Εξίσου καλά μπήκε ο ΑΡΗΣ και στο Β ημίχρονο με τους παίκτες μας να θέλουν να τελειώσουν όσο πιο γρήγορα γίνεται την υπόθεση νίκη και με ένα τρίτο γκολ. Ένα γκολ που δεν ερχόταν μιας και την τελευταία στιγμή είτε διστάζαμε να σουτάρουμε είτε δεν δίναμε την πάσα στη σωστή στιγμή ακόμη και όταν βγαίναμε στην επίθεση με ξεκάθαρο πλεονέκτημα. Παρόλα αυτά ο Παναιτωλικός παρέμενε ακίνδυνος. Μια όμως απίστευτη απόφαση του Σιδηρόπουλου σε συνεργασία με το VAR στο 60’ όπου το φάουλ και κίτρινη κάρτα υπέρ μας όπως καταλογίστηκε μετατράπηκε σε απλή κατοχή(!?!?!) χάλασε το μυαλό των παικτών μας. Ένα σφύριγμα που ήρθε σε συνέχεια αρκετών ανάποδων αποφάσεων που κυριολεκτικά αποσυντόνισε την ομάδα μας. Κάτι που φάνηκε μόλις στο επόμενο λεπτό με τον Παναιτωλικό στην πρώτη του ευκαιρία να βρίσκει με τον Ντιαζ το γκολ με όλη την άμυνα στημένη απέναντι του. Η συνέχεια μέχρι το τελικό σφύριγμα της λήξης είχε κάμποσες χαμένες ευκαιρίες για το 3-1 αλλά και 1-2 στιγμές για τους αντιπάλους μας όπου θα μπορούσαν να είχαν ισοφαρίσει. Ευτυχώς το 2-1 παρέμεινε αν και θα μπορούσε να είχε έρθει πολύ πιο εύκολα αν αξιοποιούσαμε τις ευκαιρίες μας αλλά και αν Σιδηρόπουλος και VAR έβλεπαν το πέναλτι πάνω στον Νταρίντα στο 77’ από τον Σιέλη.

ΕΒΓΑΛΕ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΛΛΑ ΕΒΓΑΛΕ ΚΑΙ ΤΙΣ ΠΑΘΟΓΕΝΕΙΕΣ ΤΟΥ

Πολλές οι αδυναμίες του φετινού ΑΡΗ με την τελευταία εικόνα από το ναυάγιο της Λειβαδιάς να είναι αποκαρδιωτική. Το ότι αυτή η ομάδα όμως έχει ποιότητα και όταν παρουσιάζεται πνευματικά έτοιμη μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα δεν το αμφισβητεί κανείς. Και σήμερα ο ΑΡΗΣ για 55’ δεν χωρούσε την παραμικρή αμφισβήτηση παρά μόνο ένα γιατί. Γιατί δεν έπαιξε έτσι και στην Λειβαδιά. Σήμερα πάντως οι παίκτες του Ουζουνίδη μέχρι να κάνει άνω κάτω το παιχνίδι ο Σιδηρόπουλος τα έκαναν όλα τέλεια. Μόντσου και Σιφουέντες κυριαρχούσαν στο κέντρο, ο Φέτφα συνέχισε να εκθέτει τον πρώην προπονητή του, ο Μορόν ήταν ουσιαστικός και ο Σπίκιτς όσο κυλούσε ο χρόνος ανέβαζε την απόδοση του. Με σωστή πίεση,  γρήγορες μεταβιβάσεις και αποφασιστικότητα ο ΑΡΗΣ έφτιαχνε την μια φάση μετά την άλλη. Εκεί όμως φάνηκε και το μεγαλύτερο πρόβλημα του φετινού ΑΡΗ. Όταν δεν μπορείς να τελειώσεις αυτές τις ευκαιρίες ώστε να πας με ένα ξεκούραστο 4 ή 5-0  τότε κινδυνεύεις από το πουθενά χάρη σε 2-3 ανάποδα σφυρίγματα να αγχωθείς. Το αν ο Ντούντου και ο Σπίκιτς δώσουν λύση σε αυτό το πρόβλημα τότε θα μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική ομάδα. Μέχρι τότε όμως θα βασανιζόμαστε χωρίς λόγο όπως σήμερα.  

ΒΡΗΚΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΠΗΡΕ ΤΗ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΝΙΚΗ

Άλλος ΑΡΗΣ στη Λειβαδιά, άλλος ΑΡΗΣ ο σημερινός. Για περίπου 55’ ζωγράφιζε μέσα στο γήπεδο,  πέτυχε 2 γκολ(αντί για 4-5) μέχρι να έρθει ο Σιδηρόπουλος με τον Κατσικογιάννη στο VAR για να μας υπενθυμίσουν πόσο εύκολα πέφτουμε στις παγίδες που μας στήνουν. Ευτυχώς πέρα από κάποιες αγχωτικές στιγμές η ομάδα πήρε τη νίκη που δικαιούταν και μαζί 3 πολύτιμους βαθμούς για την μάχη της Ευρώπης. Το αν θα συνεχίσει σε αυτούς τους ρυθμούς η ομάδα ή με τις πρώτες σταγόνες βροχής θα καταρρεύσει θα το δούμε στη συνέχεια.  Μέχρι τότε κρατάμε τους 3 βαθμούς και συνεχίζουμε. Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Το ζήσαμε και αυτό με τον κορυφαίο Έλληνα διαιτητή Σιδηρόπουλο.  Πλέον και τα φάουλ υπέρ του ΑΡΗ θα περνάνε φιλτράρισμα μέσω VAR και θα ακυρώνονται!  Ρε, τι άλλο θα δουν τα ματάκια μας με αυτούς τους απίθανους!

Μούσκεμα τα έκανε για ακόμη μια φορά μέσα στη βροχή ο ΑΡΗΣ μας καταφέρνοντας να δεχθεί 4 γκολ από τον Λεβαδειακό και να χάσει τις όποιες ελπίδες είχε για την είσοδο στην τετράδα. Και μόνο ότι δέχθηκε 3 γκολ στην αντεπίθεση και 1 από κόρνερ καταδεικνύει το πόσο κακή ήταν η ομάδα μας. Τόσο κακή που δεν μπόρεσε ούτε καν να εκμεταλλευτεί την τύχη του με το αυτογκολ της ισοφάρισης. Έντονος ο εκνευρισμός του Ουζουνίδη με όσα είδε μέσα στο γήπεδο που έφυγε σκασμένος για τα αποδυτήρια. Ακόμη πιο έντονος ο εκνευρισμός του κόσμου που έδωσε δυναμικό παρών στη Λειβαδιά χωρίς όμως να καταφέρει να συγκινήσει τους παίκτες μας…

ΙΔΙΑ ΣΥΝΤΑΓΗ ΑΛΛΗ ΔΙΑΘΕΣΗ

Τους ίδιους 11 με τον Παναθηναϊκό όπως ήταν αναμενόμενο επέλεξε ο Ουζουνίδης, ελπίζοντας σε μια ανάλογη εμφάνιση. Στην πράξη όμως είδαμε σχεδόν άλλη ομάδα. Με εξαίρεση τους Νταρίντα και Σιφουέντες που στα πρώτα 45’ είχαν μια συνέπεια και έντονη συμμετοχή στο παιχνίδι όλοι οι υπόλοιποι έμοιαζαν να βρίσκονται σε άλλο γήπεδο. Ο Λεβαδειακός όποτε έτρεχε στους χώρους κατάφερνε να μας προκαλεί προβλήματα με τις αντιδράσεις της άμυνας μας να φαίνονται από νωρίς προβληματικές. Το 1-0 ήρθε από μια τέτοια φάση όπου η άμυνα μας πιάστηκε στον ύπνο και επέτρεψε εύκολα στους αντιπάλους μας να τρέξουν από τα πλάγια και να βγάλουν ανενόχλητοι μια παράλληλη με την εστία μας σέντρα για να καταλήξει τελικά στα δίχτυα στο 20’.  Σε ένα χρονικό σημείο όπου ο ΑΡΗΣ είχε αρχίσει να συμμαζεύει την εικόνα του και να διεκδικεί τα ηνία της αναμέτρησης. Κάτι που συνεχίστηκε και μετά το 1-0 με αποτέλεσμα έστω και με αυτογκολ να έρθει η ισοφάριση στο 29’. Στο χρόνο που απέμεινε μέχρι το ημίχρονο η ομάδα μας σε έπειθε ότι είχε βρει ρυθμό και θα έμπαινε στο Β ημίχρονο για να καθαρίσει γρήγορα γρήγορα τη νίκη.

ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ, ΟΛΙΚΗ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΜΕ

Και ενώ μετά την ισοφάριση μπήκαμε στο Β μέρος με την ψυχολογία υπέρ μας μέσα σε λίγα λεπτά γκρεμίστηκαν τα πάντα. Μια εκτέλεση κόρνερ με τον παίκτη της Τρίπολης να σηκώνεται ανενόχλητος και να παίρνει την κεφαλιά στο κέντρο της άμυνας ήταν αρκετό για να μας υπενθυμίσει όλα τα κακώς κείμενα που μας ακολουθούν από την αρχή της χρονιάς. Η απογοήτευση από αυτό το γρήγορο και εύκολο 2-1 είχε και τις προεκτάσεις του. Μόλις 2’ αργότερα άλλη μια αντεπίθεση του Λεβαδειακού, άλλη μια κακή επιστροφή και αντίδραση του ΑΡΗ μας και άλλο ένα εύκολο γκολ για τους γηπεδούχους. Εκεί όσο και αν φώναζε ο Ουζουνίδης και προσπαθούσε να αλλάξει τα πράγματα στο μυαλό των παικτών μας είχε «κλειδώσει» η ήττα.  Μια ήττα που παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του Φετφατζίδη δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Το 4^ο γκολ του Λεβαδειακού με μια ακόμη αντεπίθεση επισφράγισε το σημερινό ναυάγιο.

ΑΛΛΟΣ ΑΡΗΣ, 7 ΗΜΕΡΕΣ ΜΕΤΑ…

‘Ανευρα τρεξίματα, κακές τοποθετήσεις ακόμη πιο κακές αντιδράσεις από όλη την μεσοαμυντική μας γραμμή. Η ευκολία με την οποία επιτρέπαμε στους αντιπάλους μας να γίνονται απειλητικοί είχε να κάνει 100% με την έλλειψη συγκέντρωσης. Πάντα η άμυνα μας έμοιαζε ανοργάνωτη, πάντα ο παίκτης που έπρεπε να τρέξει ξεκινούσε με χαρακτηριστική καθυστέρηση. Ενώ στην επίθεση είχαμε τις φάσεις που μπορούσαμε να σουτάρουμε για το γκολ αλλά έλειπε αυτός που θα το τολμούσε. Δεν γίνεται να φθάνεις 2-3 φορές σε πλεονεκτική θέση στη μεγάλη περιοχή, να αλλάζεις πασούλες και κανείς να μην σουτάρει. Ναι είναι σημαντικό το σουτ να γίνει υπό καλές προϋποθέσεις αλλά αν δεν σουτάρεις δεν θα σκοράρεις. Προφανώς και ο προπονητής έχει μερίδιο ευθύνης και για την πνευματική ετοιμότητα των 11 που επέλεξε αλλά πως μπορείς να χρεώσεις στον προπονητή την σημερινή ήττα μόλις 7 ημέρες μετά τον θρίαμβο επί του Παναθηναϊκού; Σε αυτόν όμως σίγουρα «χρεώνεται» η προσπάθεια εξεύρεσης λύσης. Καλά τα λέει, δείχνει να αντιλαμβάνεται το τι ακριβώς συμβαίνει. Το ζητούμενο είναι αν μπορεί να το αλλάξει.

ΣΤΡΟΦΗ ΣΤΗΝ ΕΞΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ 5^ης ΘΕΣΗΣ

Ψυχρολουσία, πισωγύρισμα, απογοήτευση….  Η ίδια ενδεκάδα που πάτησε τον φορμαρισμένο Παναθηναϊκό, κόντρα σε έναν πιο αδύναμο αντίπαλο τα έκανε όλα λάθος και διασύρθηκε. Δεν μπορούσε να τρέξει, δεν μπορούσε να σκεφθεί, δεν μπορούσε να λειτουργήσει ως σύνολο σχεδόν σε κανένα σημείο του αγώνα. Ούτε καν η βροντερή παρουσία του κόσμου της ομάδας που χόρευε στη βροχή δεν ήταν ικανή για να τους αφυπνίσει. Η μάχη για την τετράδα κάπου εδώ χάθηκε. Υπάρχει όμως και ο στόχος της Ευρώπης. Αφήνουμε την απογοήτευση στην άκρη και συνεχίζουμε.

ΥΓ. Αν με τα πριμ δεν γίνεται δουλειά ας δοκιμάσει ο Κάρυ και τα πρόστιμα.

ΥΓ2. Δεν μας πάει το παιχνίδι με βροχή... τραγελαφικό αλλά αληθινό. 

Την 3^η συνεχόμενη νίκη του πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα απέναντι στον Παναθηναϊκό παραμένοντας ζωντανός για την μάχη της τετράδας! Πειστική εμφάνιση από το σύνολο του Ουζουνίδη. Σωστά στημένη η ομάδα, με ξεκάθαρη διάθεση να πιέσει, να ψάξει το γκολ και να πάρει τη νίκη όπως ακριβώς και έκανε! Μια νίκη που θα μπορούσε εύκολα να είχε πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις. Απαίτηση για διπλό στη Λειβαδιά η ιαχή του κόσμου στο φινάλε μιας μοναδικής κιτρινόμαυρης!

ΠΡΟΣΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΣΤΙΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕ

Ένα δεκάλεπτο χρειάστηκαν περίπου οι παίκτες μας για να βρουν τα πατήματα τους και να κόψουν τον αέρα στον Παναθηναϊκό που είχε μπει πιο ορεξάτος και πιο επιθετικός στην αναμέτρηση. Όσο περνούσε ο χρόνος η ομάδα ανέβαζε την απόδοση της, οι παίκτες μας έμπαιναν πιο δυνατά στις φάσεις κερδίζοντας τις περισσότερες μονομαχίες. Οι επελάσεις του Μεντίλ οδήγησαν στην πρώτη ουσιαστική ευκαιρία με την προβολή του Μορόν να κόβεται την τελευταία στιγμή από τον Ίνγκασον. Λίγα λεπτά αργότερα η διαγώνια σουτάρα του Σιφουέντες με τροχιά προς τα δίχτυα ανάγκασε τον Λοντίγκιν σε μια εντυπωσιακή απόκρουση. Ένας Λοντίγκιν που ήταν σε καταπληκτική ημέρα μιας και στη συνέχεια για 2^η φορά καταφέρνει να σταματήσει τον Σαβέριο σε μια δύσκολη φάση. Εκεί που ο ΑΡΗΣ είχε το μομέντουμ ο Παναθηναϊκός προσπάθησε να χτυπήσει στην αντεπίθεση αλλά Βέλεθ και Κουέστα ήταν σε ετοιμότητα.

Ο ΣΑΒΕΡΙΟ ΕΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΡΧΗ, Ο ΜΟΡΟΝ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕ

Ότι δεν κατάφερε να κάνει ο Σαβέριο στην πρώτη του ουσιαστική προσπάθεια το κατάφερε με την δεύτερη. Στο 43΄ σε μια από τις γνωστές «εφόδους» του από τα πλάγια, κατάφερε να φέρει την μπάλα στο καλό του πόδι και με ένα άπιαστο σουτ να ανοίξει το σκορ ξεσηκώνοντας το σχεδόν κατάμεστο Κλ.Βικελίδης! Όπως ιδανικά τελείωσε το Α ημίχρονο έτσι όμορφα ξεκίνησε και το δεύτερο. Μόλις στο 49’ ο Μορόν υποδέχθηκε ωραία την μπάλα μέσα στην μεγάλη περιοχή με το αμυντικό του Παναθηναϊκού να τον ρίχνει στο έδαφος και τον Γερμανό διαιτητή να δίνει το πέναλτι. Ψύχραιμος ο Μορόν πρόσθεσε άλλο ένα γκολ στην συγκομιδή του και έβαλε γερές βάσεις για να έρθει η νίκη.

ΨΥΧΡΑΙΜΟΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΦΙΝΑΛΕ ΑΝ ΚΑΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΚΑΙ ΑΛΛΟ ΓΚΟΛ

2-0 από το 50’ και όλοι αναμέναμε σύμφωνα με ότι μας έχει συνηθίσει η ομάδα ως τώρα αναμέναμε οπισθοχώρηση, νευρικότητα και άγχος μέχρι το τέλος. Έλα όμως που ο ΑΡΗΣ σήμερα δεν είχε την παραμικρή διάθεση να γκρεμίσει ότι έχτισε. Και αφού πέρασε ένα δεκάλεπτο ανασυγκρότησης με βιαστικά διωξίματα και προβλήματα στην κυκλοφορία της μπάλας πήρε ξανά τον έλεγχο. Με καλές τοποθετήσεις, σωστή πίεση, γρήγορες μεταβιβάσεις έκανε τον Παναθηναϊκό να μοιάζει εντελώς ακίνδυνος και ανήμπορος να αντιδράσει. Μάλιστα αν ήμασταν πιο προσεκτικοί θα μπορούσαμε εύκολα να σκοράρουμε και ένα τρίτο γκολ στις ευκαιρίες που μας παρουσιάστηκαν μέχρι το τελικό σφύριγμα της λήξης.

ΗΤΑΝ ΟΛΟΙ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΟΧΟΙ

Αν και από τους υποστηρικτές του Άκη Μάντζιου που δεν έβλεπε κάποιο νόημα στην αντικατάσταση του με τον Μαρίνο Ουζουνίδη σήμερα είδαμε έναν ΑΡΗ να παίζει ωραίο ποδόσφαιρο και να έχει ουσία στο παιχνίδι του. Είδαμε παίκτες ψυχωμένους να βγαίνουν μπροστά στην μπάλα, να μην φοβούνται και να αντέχουν μέχρι το τέλος κάνοντας τους αντιπάλους τους να μοιάζουν κουρασμένοι. Όλοι όσοι πήραν ουσιαστικό χρόνο συμμετοχής εκτός του Σίστο ήταν εξαιρετικοί. Ώρες ώρες η κυκλοφορία της μπάλας και ο τρόπος που αναπτυσσόταν η ομάδα έμοιαζε με καλοκουρδισμένη μηχανή. Μηχανή με γρανάζια σαν τον Σαβέριο που βρήκε δίχτυα αλλά και τους Μεντίλ και Σπίκιτς που από τις πρώτες παρουσίες τους δείχνουν ότι ο ΑΡΗΣ από τις μεταγραφές του Ιανουαρίου βγαίνει κερδισμένος! Ξαφνικά οι πτέρυγες απέκτησαν ζωντάνια και ο ΑΡΗΣ μοιάζει πιο απρόβλεπτος πιο απειλητικός. Όλα όμως τα παραπάνω θα έχουν αξία αν αυτή η εμφάνιση αποδειχθεί στην πορεία ότι είναι αποτέλεσμα δουλειάς και όχι μια ευτυχή συγκυρία. Αυτό όμως που σίγουρα συμβαίνει είναι ότι η ομάδα δείχνει να βγαίνει από το αγωνιστικό αδιέξοδο που βρισκόταν παρά τα τελευταία θετικά αποτελέσματα και μοιάζει ικανή να παλέψει κόντρα στα προγνωστικά και τα «μαγειρέματα»...

ΠΙΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ ΑΠΟ ΠΟΤΕ

Από το παιχνίδι με τον Ολυμπιακό είχαμε να δούμε μια τόσο καλή εμφάνιση και δεδομένων των συνθηκών ίσως η σημερινή να ήταν ακόμη καλύτερη. Διαβασμένη η ομάδα, αποφασισμένοι οι παίκτες με τις εντάσεις και τα τρεξίματα που απαιτούνται σε τέτοια παιχνίδια. Δεν άφησε κανένα περιθώριο στον Παναθηναϊκό πέρα από του να παραδοθεί στην ανωτερότητα μας! Αυτός ο ΑΡΗΣ που παρακολουθήσαμε σήμερα δεν φοβάται τίποτα και θα διεκδικήσει τις όποιες πιθανότητες έχει μέχρι το τέλος. Έτσι ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Ένα δίκιο το έχουν. Στο ποδοσφαιρικό Ελλαδιστάν όταν είσαι του big-πορδ και δεν ευνοείσαι σκανδαλωδώς είναι αδικία!

Σημαντική νίκη κόντρα στον Πανιώνιο που του επιτρέπει να κοιτάει ψηλότερα πέτυχε ο ΑΡΗΣ μας στο «καμίνι» του Παλέ,  επιβεβαιώνοντας ότι η ομάδα έχει αλλάξει σελίδα!  Με 5 παίκτες διψήφιους και τον Κούπερ να μένει στους 6 αλλά να μοιράζει 6 ασίστ ο ΑΡΗΣ σήμερα έδειξε ένα πολύ διαφορετικό πρόσωπο. Είναι φανερό ότι ο νέος προπονητής έχει βάλει τη σφραγίδα του, η ομάδα κερδίζει και ο κόσμος ύστερα από καιρό ξαναγουστάρει όπως έκανε με τόση θέρμη σήμερα!

ΜΠΗΚΕ ΔΥΝΑΤΑ ΕΙΧΕ ΟΜΩΣ ΤΑ ΘΕΜΑΤΑ ΤΟΥ

Αρκετά ορεξάτος μπήκε ο ΑΡΗΣ μας στο παιχνίδι με τους Γουίλις και τον Φιγκερόα να σκοράρουν με κάθε ευκαιρία και τον Κούπερ να τροφοδοτεί αποτελεσματικά τον Ρόμπερτς. Το 24-17 ναι μεν αποτύπωνε το πόσο δυνατά είχε μπει η ομάδα αλλά από την άλλη υπήρχαν κάμποσα θεματάκια που δεν έβρισκαν λύση όσο κυλούσε ο χρόνος. Από την μια ο Μπράουν που έμοιαζε ασταμάτητος από την άλλη τα πολλά χαμένα ριμπάουντ που επέτρεπε στους παίκτες του Πανιωνίου να σκοράρουν με δεύτερες ευκαιρίες από το πουθενά. Αρωγός στην αντίσταση του Πανιωνίου ήταν και οι 3 διαιτητές με προκλητικά σφυρίγματα που επέτρεψαν τους αντιπάλους μας να προσπεράσουν στο σκορ.

ΑΝΤΛΗΣΕ ΔΥΝΑΜΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΕΡΚΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΑΡΙΣΕ

Το ξεκίνημα του Β ημιχρόνου βρήκε τις 2 ομάδες να πηγαίνουν πόντο πόντο. Φαινόταν όμως ότι ψάχναμε το ξέσπασμα για να ξεφύγουμε στο σκορ. Ξέσπασμα που το βρήκε βελτιώνοντας την άμυνα και τα ριμπάουντ και προσθέτοντας και άλλους παίκτες στην εξίσωση της επίθεσης. Ο Ρόμπερτς βελτιώθηκε αισθητά μέσα στο παιχνίδι, ο Γουίλις έγινε πιο απλός και ουσιαστικός και ο Γούντμπερι παρέδιδε μαθήματα σε άμυνα και επίθεση με κάθε ευκαιρία.  Όλα αυτά έδωσαν την ευκαιρία και στον Τολιόπουλο να βρει ρυθμό και να σκοτώσει με τα σουτ του τον Πανιώνιο!  Το +14 επτά λεπτά πριν το τέλος σε συνδυασμό με τον ρυθμό που είχαν βρει οι παίκτες σε έπειθαν ότι θα μπορούσαμε να πάρουμε και την διαφορά. Οι πολλές κακές επιλογές όμως στην επίθεση στα τελευταία λεπτά επέτρεψαν τον Πανιώνιο να μειώσει και να πιστέψει ότι μπορεί να ισοφαρίσει. Ευτυχώς έστω και στο τέλος υπήρξε η ελάχιστη ψυχραιμία που χρειαζόταν και φθάσαμε στη νίκη.

ΤΟ ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΕΝΟ ΡΟΤΕΪΣΟΝ ΚΑΙ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΠΟΥ ΕΠΕΤΕΥΧΘΗ

Μέσα σε ελάχιστα λεπτά είχε εξηγήσει καθαρά μπασκετικά με τον πλέον απλοϊκό τρόπο ο Λάζαρος Παπαδόπουλος τα λάθη του Καστρίτη που είχαν χαντακώσει την ομάδα. Ήρθε και ο νέος προπονητής για να σου δείξει ότι απλά έπρεπε να «ξηλωθούν» οι εμμονές και τα επαναλαμβανόμενα λάθη ώστε ο ΑΡΗΣ να βρει τον δρόμο του. Ακόμη και όταν δεν παίζεις άμυνα μπορείς να είσαι λιγότερο κακός από το να κάνεις αχρείαστο φάουλ στον αντίπαλο ψηλό στο κέντρο. Μπορείς απλά περιορίζοντας το ροτέισον να μοιράσεις επί της ουσίας ρόλους στην ομάδα. Μπορείς να περιορίσεις τον χρόνο που παίζουν μαζί Κούπερ και Τολιόπουλος και να δώσεις περισσότερες αρμοδιότητες στον Γούντμπερι και στον Μποχωρίδη. Μπορείς να αξιοποιήσεις καλύτερα τον Ρόμπερτς και να βάλεις στο παιχνίδι και τον Φιγκερόα. Μπορείς να κυκλοφορήσεις καλύτερα την μπάλα και να βρεις πολλά περισσότερα ελεύθερα σουτ όπως έκανες σήμερα. Μπορείς  να μην βάλεις καθόλου τον Χότζ αν απλά παραδεχθείς ότι είναι «τρύπα» σε άμυνα και επίθεση. Με λίγα λόγια μπορείς ξεκινώντας από τα απλά βασικά να φθάσεις σε ένα ικανοποιητικό σημείο όπως έδειξε ότι έχει φθάσει ο ΑΡΗΣ σήμερα.

ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΘΥΜΙΖΕΙ ΑΡΗ ΚΑΙ ΚΟΙΤΑΕΙ ΨΗΛΟΤΕΡΑ

Είχε πλάνο, είχε πάθος, είχε ουσία σε κάθε κίνηση του μέσα στο γήπεδο είτε του έβγαινε η φάση είτε όχι. Η ομάδα υπό την καθοδήγηση του Βετούλα δείχνει να αποκτά αγωνιστική ταυτότητα και μπορεί πλέον να ελπίζει στη διάσωση μιας εντελώς αποτυχημένης σεζόν. Ο κόσμος επέστρεψε μαζικά στο γήπεδο, έγινε ένα με την ομάδα και θυμηθήκαμε όλοι μαζί πόσο γουστάρουμε να βλέπουμε τον ΑΡΗ να παίζει μπάσκετ και να κερδίζει! Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Το είχαμε τονίσει την Τετάρτη ότι το πρόβλημα δεν είναι οι τιμές του εισιτηρίου και σήμερα αυτό φάνηκε ξεκάθαρα. Μακάρι να συνεχίσει να μας «ζεσταίνει» η ομάδα και το Παλέ από εδώ και πέρα να είναι ξανά μόνιμα σε τέτοιους ρυθμούς.

ΥΓ2. 3 εβδομάδες είναι αρκετός χρόνος για να βρεις έναν παίκτη που να σου κάνει, ικανό να βοηθήσει την ομάδα.

Την τελευταία του ευρωπαϊκή αγγαρεία έβγαλε εις πέρας ο μπασκετικός ΑΡΗΣ, προσθέτοντας άλλη μια ήττα στη φετινή του συγκομιδή. Ελάχιστη προσπάθεια από την πλειοψηφία των παικτών, ακόμη πιο λίγη πνευματική συγκέντρωση σε ένα παιχνίδι που ούτε ως προπόνηση δεν αξιοποιήθηκε. Ελάχιστος ο κόσμος στο γήπεδο παρά το φθηνό εισιτήριο δείγμα της απογοήτευσης που έχει σκορπίσει ο φετινός ΑΡΗΣ.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ, ΧΑΛΑΡΟΣ ΣΤΗΝ ΑΜΥΝΑ, ΑΠΩΝ ΣΤΑ ΡΙΜΠΑΟΥΝΤ

Στην επίθεση του βασίστηκε ο ΑΡΗΣ από το ξεκίνημα της αναμέτρησης σε μια προσπάθεια να καλύψει τις αδυναμίες του στην άμυνα και στα ριμπάουντ. Φιγκερόα, Κούπερ και Ρόμπερτς είχαν τον τρόπο τους στην επίθεση και το +7 λίγο πριν το τέλος του πρώτου δεκαλέπτου σε έκανε να ελπίζεις ότι ίσως σήμερα να βλέπαμε κάτι το διαφορετικό. Όσο όμως περνούσε ο χρόνος η πληγή της άμυνας και των χαμένων ριμπάουντ αιμορραγούσε ολοένα και πιο έντονα. Η Κλουζ εκμεταλλεύτηκε στο απόλυτο τις δεύτερες ευκαιρίες και με συνοπτικές διαδικασίες άλλαξε την εικόνα του αγώνα.

ΕΙΚΟΝΑ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ

Οι Ρουμάνοι προσπέρασαν στο σκορ και φούλαραν ολοταχώς για να χτίσουν και μια διαφορά ασφαλείας. Ασφάλεια για την Κλούζ το 59-82  στο 34’, ένας ακόμη ευρωπαϊκός εφιάλτης για εμάς. Βέβαια θα πρέπει να τονίσουμε ότι και η διαιτησία έβαλε το χεράκι της μιας και μέχρι να πάει η διαφορά στο +20 για τους Ρουμάνους, τα σφυρίγματα ήταν 100-0. Αυτό όμως που πονάει είναι η εικόνα που έδειξε η ομάδα από ένα σημείο και μετά. Ανόητα λάθη, αβίαστες επιλογές στην επίθεση, κουραστική αστοχία και καμία απολύτως διάθεση για να παλέψουν σε οποιαδήποτε φάση. Τα 2 συνεχόμενα εντυπωσιακά καρφώματα του Γούντμπερι και η μείωση της διαφοράς προς στιγμή ξύπνησε τους λίγους ηρωικούς φίλους που βρέθηκαν στο γήπεδο αλλά όλο αυτό ήταν μια παρένθεση που κράτησε λίγα δευτερόλεπτα.

Η ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ… ΤΟΥ ΚΑΣΤΡΙΤΗ

Όταν από το ξεκίνημα της χρονιάς δικαιολογείς τα πάντα, εκλογικεύεις κάθε ήττα και χωρίς ίχνος ντροπής δηλώνεις ευθαρσώς ότι επιλέγεις παιχνίδια τότε κάπου στην πορεία εγκλωβίζεσαι σε ένα αρνητικό μοτίβο. Σε ένα μοτίβο σαν το σημερινό με μια ομάδα που είχε τόσο καρφωμένο στο μυαλό της ότι το παιχνίδι ήταν αδιάφορο που δεν μπήκε καν στην διαδικασία να το αξιοποιήσει ως προπόνηση. Ακόμη και σε ατομικό επίπεδο που η λογική θα έλεγε ότι χωρίς άγχος θα μπορούσαν κάποιοι παίκτες να μας δείξουν έστω σήμερα μια βελτίωση παραπάνω, δεν είδαμε τίποτα. Και γιατί άλλωστε να προσπαθήσει ο οποιοσδήποτε παίκτης να ιδρώσει παραπάνω όταν το παιχνίδι είναι αδιάφορο και η ήττα είναι ήττα ασχέτως της τελικής διαφοράς; Έτσι τους έμαθαν ότι τσουλάνε τα πράγματα στον φετινό ΑΡΗ και πάνω σε αυτό το σκεπτικό συνεχίζουν και πορεύονται σχεδόν όλοι οι παίκτες. Ίσως αυτή η αλλαγή νοοτροπίας να είναι και η πιο σημαντική πρόκληση για τον Νίκο Βετούλα. Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε για το αν οι Γούντμπερι και Φίλλιος ξεχώρισαν. Αν δεν αλλάξει αυτή η νοοτροπία πως  να αλλάξει ριζικά η κακή αγωνιστική μας κατάσταση;

ΔΥΣΚΟΛΑ ΚΟΒΟΝΤΑΙ ΟΙ ΚΑΚΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ

Με μια «τιμητική» ήττα με μόλις 15 πόντους από την ρουμάνικη Κλούζ ο ΑΡΗΣ έριξε τίτλους τέλους  στα ευρωπαϊκά του βάσανα. Όταν σου έχει γίνει συνήθεια η επιλογή παιχνιδιών, η αδιαφορία και οι εύκολες ήττες τότε κάπου μπορεί να παρασυρθείς και ακόμη και εκεί που οφείλεις να δείξεις ότι κάτι πάει καλύτερα, κάτι αλλάζει, κάτι βελτιώνεται …εσύ κάνεις πάλι τα δικά σου. Ευτυχώς που μας τελειώσανε τα αδιάφορα παιχνίδια(και οι δικαιολογίες)  και ακολουθούν must win αναμετρήσεις όπως αυτή με τον Πανιώνιο. Εκεί που ελπίζουμε να γυρίσει ο διακόπτης και να μην παρασυρθούμε από τις κακές μας συνήθειες.

ΥΓ. Καλά ξηγήθηκε η ΚΑΕ με το «πακέτο» εισιτηρίων. Μακάρι το πρόβλημα να ήταν οι τιμές των εισιτηρίων.

2^η συνεχόμενη εκτός έδρας νίκη για την Αρειανάρα μας που μετά το εύκολο πέρασμα από τη Λαμία κατάφερε να πάρει άλλους 3 βαθμούς κόντρα στην μαχητική Καλλιθέα στη Λεωφόρο! Ο Μεντίλ μετά την ασίστ στον Μορόν σήμερα ήταν αυτός που πέτυχε το νικητήριο γκολ βάζοντας το κερασάκι στην τούρτα μιας ακόμη σπουδαίας εμφάνισης! Αρκετά τα προβλήματα της ομάδας, δεν τελείωσε το παιχνίδι όταν της δόθηκε η ευκαιρία αλλά ευτυχώς δεν το πλήρωσε και κράτησε τη νίκη. Σπουδαία παράσταση από τον κόσμο του ΑΡΗ στο γήπεδο της Λεωφόρου που πανηγύρισε έξαλα τη νίκη.

ΑΣΤΑΘΗΣ ΚΑΙ ΝΕΥΡΙΚΟΣ

Ήθελε να ελέγξει τον ρυθμό και να κάνει παιχνίδι  είχε όμως τα προβλήματά του. Ο Φετφατζίδης με τον Νταρίντα προσπαθούσαν να βγάλουν την ομάδα μπροστά από την δεξιά πλευρά, κάπου όμως στην τελευταία πάσα γινόταν λάθος. Σίστο και Ζαμόρα δυσκολευόντουσαν να μπουν αποτελεσματικά στις φάσεις και μπλόκαραν τις επιθέσεις μας παρόλο που η άμυνα της Καλλιθέας δεν πατούσε καλά. Κάτι ανάλογο όμως ίσχυε και για την δική μας άμυνα που αν και έμοιαζε συμπαγής είχε το εύκολο λάθος. Λάθος σαν και αυτό στο 17’ από το κακό διώξιμο του Φαμπιανό προς τα πίσω και την κεφαλιά του Λουκίνα με την μπάλα να καταλήγει στο δοκάρι.

Ο ΦΕΤΦΑΤΖΙΔΗΣ ΤΗΝ ΑΣΙΣΤ, Ο ΜΕΝΤΙΛ ΤΟ ΧΡΥΣΟ ΓΚΟΛ

Και οι 2 ομάδες είχαν τα θέματα τους στην άμυνα και έδειχναν ευάλωτες ανά πάσα στιγμή. Σε μια φάση  όπου ο ΑΡΗΣ προσπάθησε να μπει στην μεγάλη περιοχή οι αμυντικοί της Καλλιθέας αν και φαινόταν να είχαν «καθαρίσει» την φάση, μπερδεύτηκαν, τράκαραν μεταξύ τους και έδωσαν την ευκαιρία στον Φετφατζίδη να μπει χωθεί, να αρπάξει την μπάλα και να σερβίρει το γκολ στον Μεντίλ που ήταν εκεί στην κατάλληλη θέση την κατάλληλη στιγμή!

ΔΕΝ ΤΟ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΤΟ ΠΛΗΡΩΣΕ

Η συνέχεια του αγώνα είχε έναν περίεργο ξέφρενο ρυθμό με την Καλλιθέα να θέλει αλλά να μην μπορεί και τον ΑΡΗ μας να χτυπάει με κάθε ευκαιρία στην αντεπίθεση χάνοντας 2 σπουδαίες ευκαιρίες με τον Σίστο από αυτές που δεν χάνονται και μερικές ακόμη με τα άστοχα σουτ του Νταρίντα, του Σιφουέντες και του Μόντσου. Οι αντίπαλοι μας είχαν πρόβλημα στην οργανωμένη και προσπαθούσαν είτε με στημένα είτε με κάποιο λάθος σαν και αυτό του Βέλεθ που παραλίγο θα έβαζε το αυτογκολ να βρει την ισοφάριση. Κάτι όμως που ευτυχώς για εμάς δεν έγινε μιας και όσο περνούσε ο χρόνος η Καλλιθέα έμοιαζε πιο κουρασμένη ενώ ο ΑΡΗΣ μας με την είσοδο των Σαβέριο και Σπίκιτς στα άκρα είχε αποκτήσει περισσότερη ταχύτητα και ευελιξία στο παιχνίδι του. Ναι το 0-1 ήταν αγχωτικό αλλά η εικόνα του αγώνα έγερνε περισσότερο προς το 0-2 παρά προς στην ισοφάριση.

Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΑΓΡΑΦΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ ΑΠΟΔΙΔΕΙ

Με τους κραδασμούς της αποχώρησης των Γκαρθία και Σουλεϊμάνωφ να μην έχουν ακόμη κοπάσει και την μεταγραφική ενίσχυση να αφήνει μπόλικα κενά η κατάσταση που έχει να διαχειριστεί ο Μαρίνος Ουζουνίδης είναι ιδιαίτερα πολύπλοκη. Μάλιστα οι σημερινές απουσίες των Μορόν, Μπράμπετς, Μάγιο, Ντιαντί και Φρίντεκ την έκαναν ακόμη πιο πολύπλοκη! Μέσα από αυτές τις συνθήκες κατάφερε ο Ουζουνίδης κόντρα στην Καλλιθέα να αξιοποιήσει ιδανικά τον Νταρίντα που σήμερα ήταν παντού, να αναγεννήσει τον Φετφατζίδη(που κακώς είχε ξεχαστεί από τον Μάντζιο) και να βρει στο πρόσωπο του Μεντίλ έναν παίκτη ικανό να καλύψει ολόκληρη την αριστερή πλευρά καλύπτοντας μέχρι και την ανυπαρξία του Σίστο. Αν σε αυτά προσθέσουμε την πολύ καλή παρουσία του Βέλεθ, το ανέβασμα του Μόντσου ιδιαίτερα στο 2^ο ημίχρονο και την φρεσκάδα που πρόσθεσαν οι δραστήριοι Σαβέριο και Σπίκιτς από το 64΄και μετά καταλαβαίνουμε πως ήρθε αυτή η νίκη. Μια νίκη που φέρει την υπογραφή του Ουζουνίδη δεδομένων των προβλημάτων που υπήρχαν. Προβλήματα που δεν τα έκρυψε κάτω από το χαλάκι ο προπονητής μας στη συνέντευξη τύπου παρά το θετικό αποτέλεσμα και αυτό έχει την αξία του. Δείχνει πάντως να βρίσκει το σημείο επαφής με το υπάρχων ρόστερ και αρκετούς παίκτες που έμοιαζαν εκτός πλάνων και αυτό φαίνεται να λειτουργεί θετικά και να αποτυπώνεται σε βαθμούς.

ΕΠΑΙΞΕ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ, ΔΕΝ ΚΑΗΚΕ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΛΠΙΖΕΙ

Με τον Μαροκινό Μεντίλ να προσθέτει μια ακόμη σπουδαία εμφάνιση και να  οδηγεί την ομάδα στη νίκη με το γκολ του μετά την ωραία ασίστ του «αναγεννημένου» Φετφτατζίδη, ο ΑΡΗΣ μας πήρε άλλους 3 βαθμούς και συνεχίζει να ελπίζει. Να ελπίζει και να διεκδικεί την είσοδο του στην τετράδα παρά τις σημαντικές απουσίες σαν και αυτές που είχε και σήμερα αλλά και τα «κενά» που μας αφήνει η μεταγραφική περίοδος του Ιανουαρίου. Φαίνεται ο Ουζουνίδης να κερδίζει την εμπιστοσύνη των παικτών και να αρχίζει να περνάει αυτά που θέλει στην ομάδα. Και αν μας βγουν 1-2 παίκτες ακόμη σαν τον Μεντίλ(μην τον ματιάξουμε) τότε θα μπορούμε να είμαστε και λίγο πιο ήρεμοι για τη συνέχεια.  Μπράβο ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Ο ένας μαλωμένος με το γκολ ο άλλος σαν να μην μπήκε ποτέ στο παιχνίδι. Ο ορισμός του «τα βιογραφικά δεν παίζουν μπάλα» .