Θέμα χρόνου έμοιαζε να ήταν το γκολ για την ΑΕΚ και όταν αυτό ήρθε στο 76΄ τα πάντα κρίθηκαν. Και πως θα μπορούσε να ήταν διαφορετικά όταν επί 97’ αμυνόσουν και περίμενες ένα μικρό θαύμα για να γλιτώσεις το αναπόφευκτο. Ένα μικρό θαύμα όπως για παράδειγμα η φάση του Παναγίδη με το σουτ να καταλήγει στο δοκάρι και όχι στα δίχτυα. Μπορεί να ακούγεται οριακό αυτό το 1-0, εύκολα όμως θα μπορούσε το σκορ να είχε πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις.

ΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΕΚ – ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΗ

Με μια αμιγώς αμυντική προσέγγιση από τον Χιμένεθ, ο ΑΡΗΣ μπήκε στον αγώνα για να μην χάσει. Η πίεση των παικτών της ΑΕΚ αν και αναμενόμενη, αιφνιδίασε τους παίκτες μας και από νωρίς η εικόνα του αγώνα ήταν ένας μονόλογος των αντιπάλων μας.  Μια ΑΕΚ που χωρίς να κάνει κάτι το εντυπωσιακό με την μαχητικότητα της έδειχνε μια κλάση ανώτερη και από την άλλη η ομάδα που δυσκολευόταν να κρατήσει την μπάλα και να περάσει το κέντρο. Και εκείνες τις φορές που πέρασε το κέντρο όπως στο 33’ δεν είχε την τύχη ή την αποτελεσματικότητα που χρειάστηκε για να ανοίξει το σκορ.

ΗΤΑΝ ΘΕΜΑ ΧΡΟΝΟΥ

Στις περισσότερες φάσεις της ΑΕΚ η άμυνα μας αντέδρασε καλά αλλά όταν βρίσκεσαι διαρκώς υπό πίεση, αργά ή γρήγορα θα την πατήσεις. Και αν δεν την πατήσεις σε «κανονική ροή αγώνα» τότε κάποιο από αυτά τα πολλά στημένα που παραχωρείς αναγκαστικά στον αντίπαλο θα πιάσουν τόπο. Κάπως έτσι στο 9^ο κόρνερ που κέρδισε η ΑΕΚ, ο Ζίνι με κεφαλιά έγραψε το τελικό 1-0. Στα εναπομείναντα 20’ φάνηκε ξεκάθαρα ότι αυτή η ομάδα δεν κατέβηκε για να κερδίσει αλλά για να μην χάσει.

ΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟΣ …ΝΑ ΜΗΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙ

Όσο και αν μου αρέσουν οι ρεαλιστές προπονητές κάπου ο Χιμένεθ φαίνεται να έχει χάσει το νόημα και να μην αντιλαμβάνεται την ανάγκη που υπάρχει για βαθμούς, νίκες και χαρές... Μόνο έτσι εξηγείται αυτή η παθητικότητα και αυτό το πλάνο που δεν περιλαμβάνει σχεδόν καμία επιθετική λειτουργία. Δεν έχει να κάνει με τα πρόσωπα, έχει να κάνει με τον τρόπο που θα προσεγγίσεις το παιχνίδι ως ομάδα. Αν θα ανεβάσεις τις γραμμές σου ψηλά, αν θα πιέσεις, αν θα προσπαθήσεις να χτυπήσεις στην αντεπίθεση ή αν θα ρίξεις το τέμπο με πασούλες στα μετόπισθεν. Ο ΑΡΗΣ δεν έκανε τίποτα από τα παραπάνω. Κλείστηκε πίσω, προσπαθούσε ανεπιτυχώς να κρατήσει την μπάλα και αναλώθηκε στο να καταστρέφει το παιχνίδι των αντιπάλων χωρίς καν να γυρίζει το βλέμμα του προς την αντίπαλη εστία. Και το γκολ του Παναγίδη να έμπαινε πάλι υπό πολιορκία θα ήσουν. Εκτός και αν το πλάνο του Χιμένεθ είναι μέσα από «ποδόσφαιρο τακτικής» σαν και αυτό που είδαμε σήμερα, ο ΑΡΗΣ να βρει κάποια στιγμή τον δρόμο του. Μακάρι να τον βρει αλλά για την ώρα παραμένουμε στα χαμένα, πολύ μακριά από τον δρόμο που ψάχνουμε.

ΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΟ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΦΥΓΗ

Νέα ήττα, νέα κακή εμφάνιση, νέοι τραυματισμοί, ίδιο αγωνιστικό αδιέξοδο. Παρηγοριά στα αυτιά να μιλάμε για ένα εύθραυστό 1-0 και το δοκάρι του Παναγίδη… τα μάτια όμως δεν μπορείς να τα κοροϊδέψεις. Και ο φετινός ΑΡΗΣ δεν κοροϊδεύει κανέναν. Αυτό μπορεί, αυτό κάνει και δύσκολα υπό τις υπάρχουσες συνθήκες να δείξει κάτι το διαφορετικό.  

Μια ακόμη «άγευστη» εμφάνιση πρόσθεσε ο ΑΡΗΣ μας σε αυτή την σειρά των πλέιοφς γνωρίζοντας εύκολα την ήττα από την ΑΕΚ με 2-0. Οι πολλές αλλαγές του Μάντζιου και η χαλαρότητα με την οποία αντιμετώπισαν το παιχνίδι οι παίκτες μας δεν άφησαν περιθώριο για κανένα άλλο αποτέλεσμα. Προφανώς και η ομάδα επιλέγει παιχνίδια με τα εκτός έδρας να τα αφήνει σε δεύτερη μοίρα και όλο το βάρος να πέφτει στα εντός(εκτός του μπάογκ). Στενάχωρο αλλά και λογικό…

ΑΠΟ ΧΑΛΑΡΟΣ ΕΩΣ ΑΔΙΑΦΟΡΟΣ

Μόλις 15’ λεπτά χρειάστηκαν για να επιβληθεί η ΑΕΚ και ο ΑΡΗΣ να μας πείσει ότι κατέβηκε σε ρυθμούς προπόνησης στο αποψινό παιχνίδι. Σε μόνιμη οπισθοχώρηση από τη σέντρα. Χωρίς εντάσεις και γρήγορη σκέψη. Χωρίς τη διάθεση να πιέσουμε, να κλείσουμε χώρους ή να γίνουμε κατά κάποιο τρόπο απειλητικοί. Μια ενδεκάδα γεμάτο «αλλαγές» από παίκτες που θεωρητικά ψάχνουν την ευκαιρία τους για να δείξουν την αξία τους. Περισσότερο όμως έμοιαζαν να βγάζουν την αγγαρεία αντί για τους «βασικούς» που όταν μπήκαν ήταν αργά. Η ΑΕΚ είχε κυριαρχήσει και ο εκνευρισμός από την απάθεια της ομάδας ήταν εμφανής σε όλους. Το ωραίο σουτ του Σαβέριο που ανάγκασε σε μια πολύ ωραία επέμβαση τον Αθανασιάδη ήταν όλη η επίθεση του ΑΡΗ σήμερα και αυτό λέει πολλά. Όπως και τα γκολ που δεχθήκαμε δείχνουν πολλά για την αμυντική λειτουργία της ομάδας. Κακή εμφάνιση, πάλι καλά να λέμε που φύγαμε με 2 γκολ…

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΗΘΕΛΕ, ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΕΚΑΝΕ

Τα πολλά νέα πρόσωπα στην βασική ενδεκάδα έδωσαν εξαρχής το στίγμα της παρουσίας του ΑΡΗ σε αυτό το παιχνίδι. Όπως και στα προηγούμενα πρωταρχικός στόχος ήταν η «διαχείριση» ενόψει τελικού και όλα τα υπόλοιπα πήγαν σε δεύτερη μοίρα. Αυτό είχε εξαρχής στο μυαλό του ο Μάντζιος και αυτό ακριβώς εφάρμοσε. Το ότι δεν ανταποκρίθηκαν οι παίκτες που επέλεξε είναι άλλο θέμα που θα πρέπει να το δουν. Σίγουρα με αυτές τις πειραματικές ενδεκάδες η ομοιογένεια χάνεται αλλά η μαχητικότητα και η συγκέντρωση που πρέπει να δείξει ο κάθε παίκτης που παίρνει φανέλα βασικού θα πρέπει να θεωρείται αυτονόητη. Δεν το έδειξαν οι αρχικοί 11 και όταν μπήκαν οι «βασικοί» ήταν αργά.

ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΜΕ ΒΑΣΑΝΙΣΤΙΚΟ ΤΡΟΠΟ

Με το τελικό σκορ να έχει διαμορφωθεί πριν καν συμπληρωθούν 15’ και την ομάδα μας μετά βίας να πλησιάζει προς την αντίπαλη περιοχή η ομάδα δεν δικαιούταν τίποτα περισσότερο και μοιραία γνώρισε την ήττα. Μια εικόνα που δεν τιμάει το σύνολο του Άκη Μάντζιου αλλά ας ελπίσουμε το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» στο τέλος να επιβεβαιωθεί. Καλή η διαχείριση αλλά θα πρέπει και η 11αδα του τελικού να δοκιμασθεί, να ανεβάσει απόδοση και να πιστέψει στις δυνάμεις της. Αναμένουμε τη συνέχεια.