5 αγωνιστικές πριν το φινάλε της μαρτυρικής σεζόν και όλα δείχνουν ότι η ομάδα μας δύσκολα θα μπλέξει σε περισσότερες περιπέτειες. Ωστόσο για να μην αναγκαζόμαστε να έχουμε μονίμως το νου μας και στα άλλα γήπεδα οι παίκτες του Γ.Καστρίτη θα πρέπει επιτέλους να αντιδράσουν και να βγάλουν μπασκετικό εγωισμό πάνω στο παρκέ.  Ο αγώνας με τον Προμηθέα αναμένεται να είναι δύσκολος αλλά έστω και στο φινάλε της σεζόν θα πρέπει να εκμεταλλευτούμε τη δύναμη της έδρας που φέτος έχει μεταλλαχθεί σε "Αχίλλειο πτέρνα"  μας.

Όσο καλή ομάδα και αν είναι ο Προμηθέας, όταν μιλάμε για παιχνίδι μέσα στο Παλέ τον πρώτο λόγο για τη νίκη την έχει ο ΑΡΗΣ μας. Το είδαμε και πέρσι, γιατί όχι να μην τον ξαναδούμε και φέτος. Συγκέντρωση, πάθος και πίστη για τη νίκη είναι τα βασικά συστατικά που θα χρειαστούν. Ωστόσο εξίσου σημαντική είναι η προετοιμασία που έχει γίνει όλες αυτές τις ημέρες από το τεχνικό τιμ μιας και σε αντίθεση με το παιχνίδι με τον μπαογκ απέναντι στην ΑΕΚ ο ΑΡΗΣ παρουσιάστηκε "διαβασμένος". Βέβαια ο ΜακΓκι απέναντι του θα έχει έναν πολύ καλό Έλις οπότε οι παίκτες του Γ.Καστρίτη δύσκολα θα μπορέσουν να τον τροφοδοτήσουν όπως την περασμένη αγωνιστική. Ερωτηματικό πάντως παραμένει όπως και ολόκληρη χρονιά το πώς θα παρουσιαστούν οι περισσότεροι παίκτες και κυρίως τα γκαρντ μας με τον Τολιόπουλο να είναι ο μοναδικός που δείχνει μια σχετική συνέπεια στην απόδοση του. Θα μπουν τα μακρινά σουτ; θα προσπαθήσουν να περάσουν την μπάλα κοντά στο καλάθι; θα έχουν καθαρή σκέψη στην επίθεση; Ότι και αν πούμε θα είναι παρακινδυνευμένο…

Μεγαλύτερο ενδιαφέρον φαίνεται να υπάρχει στα άλλα γήπεδα και σε ευνοϊκά για εμάς αποτελέσματα αλλά και σε μια έντονη ανησυχία που σιγά σιγά αρχίζει να βγαίνει προς τα έξω σχετικά με το τι ακριβώς συμβαίνει στον μπασκετικό ΑΡΗ. Και αυτό το τελευταίο είναι ίσως το πιο σημαντικό γιατί ο εφησυχασμός φέτος ότι η ομάδα μπήκε σε μια ομαλότητα μας οδήγησε για πρώτη φορά τόσο έντονα σε μια μάχη παραμονής… Στόχος η αντίδραση από τους παίκτες του Γ.Καστρίτη πάνω στο παρκέ που θα δώσει το έναυσμα για μια άλλη αντίδραση εκτός παρκέ. Πάμε ρε ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

ΥΓ. Παραιτήσεις που αναβάλλονται από μέλη που οι περισσότεροι φίλοι της ομάδος  αγνοούν την ύπαρξη τους αλλά ακόμη περισσότερο αγνοούν τον ρόλο τους και το έργο τους στην ομάδα. Μπάχαλο με το Παλέ με πολιτικό υπόβαθρο πίσω από τις κλειστές πόρτες και σιγή ιχθύος  για την άρση του μπαν και το μέλλον του Αυτοκράτορα. Και η σωτηρία του μπασκετικού ΑΡΗ συνεχίζεται..

ΥΓ2. Το είχαμε αναφέρει όταν πρωτοβγήκε το θέμα με το Παλέ στην επιφάνεια. Ουτοπικό το να περιμένουμε κάτι ουσιαστικό με αυτούς τους ανθρώπους στον Ερασιτέχνη όσο και αν παλεύουν οι "πισινοί" και οι "παρατρεχάμενοι".

Άλλη μια τραγική εμφάνιση πρόσθεσε ο ΑΡΗΣ μας στο φετινό παλμαρε του γνωρίζοντας την ήττα μέσα στο φλογισμένο Παλέ από έναν μπάογκ που επιβεβαίωσε ότι παρά την μετριότητα του είναι καλύτερη ομάδα. Σε κακή ημέρα όλοι οι παίκτες εκτός ίσως του Τολιόπουλου και του Τζόουνς που προσπάθησαν, όπως επίσης κακός ήταν και ο Γ.Καστρίτης που τόσο στο κομμάτι της προετοιμασίας για αυτό το παιχνίδι όσο και κατά τη διάρκεια του αγώνα απέτυχε παταγωδώς.

Όσο και αν φωνάζουμε όλοι εμείς οι μπασκετάμπαλοι για το πόσο σημαντικό είναι η ομάδα να μπαίνει δυνατά στα παιχνίδια έχοντας στο μυαλό της την άμυνα ο Γ.Καστρίτης επιμένει στα δικά του.  Αφήνοντας τους Τολιόπουλο και Τζόουνς στον πάγκο ο ΑΡΗΣ μας ξεκίνησε με μια πεντάδα που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί σε καμία γραμμή του γηπέδου. Έδωσε ελεύθερα σουτ στον αντίπαλο, έσπασε τα καλάθια με την εμμονή στο τρίποντο υπο κακές συνθήκες και έσπασε και τα νεύρα μας με τα ανόητα λάθη και τις τραγικές επιλογές. Αποτέλεσμα όλου αυτού οι συμπολίτες από το ξεκίνημα να μπουν σε ρόλο οδηγού και εμείς να παλεύουμε να ρίξουμε τη διαφορά κάτω από τους 7-8 πόντους χωρίς αποτέλεσμα. Κανένα επιθετικό πλάνο και μια άμυνα με πίεση στο μισό γήπεδο ακόμη και σε παίκτες  που πιθανόν να ήταν ακίνδυνοι αλλά τους αναγκάζαμε να τρυπάνε προς τη ρακέτα και να αποσυντονίζουν με  2-3 βήματα την άμυνα μας. Καμία αλληλοκάλυψη, αστείες αλλαγές στα σκριν και ανύπαρκτα μπλοκ άουτ όταν η μπάλα ήταν στον αέρα. Αυτή η εικόνα στο Β ημίχρονο διορθώθηκε ως ένα βαθμό με τους Τολιόπουλο, Τζόουνς και Σλαφτσάκη ο ΑΡΗΣ να αρχίζει να βγάζει ενέργεια και στις 2 πλευρές του γηπέδου και την ομάδα μας να περνάει μπροστά με 45-44. Εκεί ο διακόπτη πάλι γύρισε, τα λάθη διαδεχόταν το ένα το άλλο και η άμυνα άρχιζε πάλι να θυμίζει μηχανή που καίει κάρβουνο. Γκος και Χάτσερ δεν συγχώρεσαν την αδράνεια μας, έδωσαν πάλι ένα σημαντικό προβάδισμα στον συμπολίτη με την ομάδα μας να μοιάζει ανήμπορη να επανέλθει. Το ξέσπασμα του Τολιόπουλου που από το πουθενά μας ξαναέβαλε στο παιχνίδι το μόνο που πρόσφερε ήταν άλλη μια απόδειξη της έλλειψης ικανότητας και νοοτροπίας νικητή   που λείπει από τον φετινό ΑΡΗ. Ο Μποχωρίδης μπορεί με την αστοχία του και τα εκνευριστικά του λάθη να έβαλε την υπογραφή του στη σημερινή ήττα αλλά η αποτυχία ήταν αποτέλεσμα ομαδικής προσπάθειας. Προσπάθεια όχι μόνο σήμερα για 40' αλλά και καθημερινά στις προπονήσεις μιας και ο τρόπος με τον οποίο αγωνιζόμαστε δεν θυμίζει σε τίποτα μια επαγγελματική ομάδα. Επαγγελματική ομάδα που θύμιζε κατά διαστήματα ο συμπολίτης που παρά το δικό του μέτριο ρόστερ και οικονομικά προβλήματα μπορούσε να βγάλει 1-2 συστήματα στο γήπεδο και είχε και 1-2 σταθερές στο παιχνίδι του. Εύκολα κατακρίνουμε έναν παίκτη που συστηματικά σουτάρει από τα 8 μέτρα όποτε του καπνίζει αλλά όταν αυτό γίνεται αποδεκτό από τον προπονητή και αποτελεί κομμάτι του αγωνιστικού στυλ της ομάδος τότε λογικά και όλοι οι παίκτες θα λειτουργούν ανάλογα. Σίγουρα στοίχισαν οι χαμένες βολές αλλά ανεξάρτητα από την ήττα αυτή η εικόνα δεν τιμάει τους παίκτες, δεν τιμάει τον προπονητή, δεν τιμάει τη διοίκηση και ντροπιάζει τον ΑΡΗ και τον κόσμο του. 

Ομάδα χωρίς αρχή, μέση και τέλος… Ομάδα χωρίς το ελάχιστο ψυχικό σθένος… Ομάδα χωρίς ίχνος ντροπής που προσπαθεί να παίξει κάτι σαν μπάσκετ… Μοίρασε στεναχώρια  και απογοήτευση στο κατάμεστο Παλέ από κόσμο που ήρθε να γιορτάσει και να χαρεί τα γενέθλια του ΑΡΗ μας . Χάθηκε και η τελευταία ευκαιρία για ένα στιγμιαίο χαμόγελο… Μοναδικοί υπεύθυνοι για αυτό το κατάντημα οι "φωστήρες"  του καλοκαιρινού σχεδιασμού. Ανοχή τέλος…

ΥΓ. Οι χαμένες βολές σου έφταιξαν Καστρίτη αλλά στο τέλος που κάθε πόντος ήταν χρυσάφι έβαλες τον ΜακΓκί μέσα όπου με το που θα πήγαινε η μπάλα στα χέρια του θα του έκαναν φάουλ. Τυχερός που δεν βγήκε αυτό το σενάριο να ακούγαμε τις δικαιολογίες για τα αδικαιολόγητα.

ΥΓ2. Δηλαδή τόσο διαφορετικά τα βλέπουμε τα πράγματα εμείς από την κερκίδα; Βάλε τον Τζόουνς που βγάζει ενέργεια και μπες δυνατά από την αρχή, κράτα τον Χάρις στον πάγκο και βάλε τον Σλαφτσάκη μέσα για ακόμη καλύτερη άμυνα και περισσότερη ταχύτητα, βάλε Τολιόπουλο που το παιδί έχει θράσος και αν βρει ρυθμό μπορεί να σκοτώσει τον αντίπαλο. Διώξε τον τίτλο του ηγέτη από τον Μποχωρίδη που τον πνίγει και άσε τον στον πάγκο μπας και σαν αλλαγή με λιγότερο χρόνο συμμετοχής αποδώσει καλύτερα. Και άσε τον Φλιώνη στην κακή του ημέρα στην άκρη. Μην τον εκθέτεις… Σε χαρτάκι τα θες γραμμένα ρε Καστρίτη;

ΥΓ3. Η χρονιά τελειώνει… και μαζί και η υπομονή και  η ανοχή για τον κάθε λογής απίθανο αλεξιπτωτιστή…

Τελευταία ευκαιρία για ένα στιγμιαίο χαμογελάκι σε μια μίζερη χρονιά αποτελεί η αυριανή αναμέτρηση κόντρα στον μπάογκ μιας και ο φετινός ΑΡΗΣ όπως έχει αποδειχθεί δεν μπορεί να μας προσφέρει κάτι παραπάνω από μια νίκη με τον συμπολίτη. Όποια και αν είναι η αξία μιας τέτοιας νίκης ο Γ.Καστρίτης και οι παίκτες του οφείλουν να κάνουν τα πάντα ώστε να προσφέρουν έστω αυτή την χαρά στον κόσμο.

Άκρως απογοητευτική ήταν η εμφάνιση με το Περιστέρι σε συνέχεια εκείνου του αποκαρδιωτικού δευτέρου ημιχρόνου με τον Κολοσσό κάτι αν ψάξουμε κάτι θετικό ίσως είναι το παράδειγμα για το τι ΔΕΝ πρέπει να κάνουμε στο γήπεδο. Η πιεστική άμυνα ήταν το στοιχείο που πρόσθεσε η έλευση του Γ.Καστρίτη και άλλαξε η συνολική εικόνα της ομάδος μέχρι να έρθει η σφαλιάρα από τον Κολοσσό. Μια άμυνα που όχι μόνο απλά εγκλωβίζει τον αντίπαλο αλλά δίνει και την απαραίτητη αυτοπεποίθηση και στην επίθεση. Όσο για την επίθεση εκεί οποιαδήποτε πρόβλεψη είναι σκέτος τζόγος οπότε η λέξη άμυνα θα πρέπει να κυριαρχήσει στο μυαλό των παικτών μας. Άλλωστε απέναντι μας δεν έχουμε και καμιά σπουδαία ομάδα αλλά κάποιους ταλαίπωρους παίκτες που παλεύουν και αυτοί για το τίποτα ύπο αντίξοες συνθήκες.  Με το που συναντήσουν αντίσταση καταρρέουν και αυτό φάνηκε την περασμένη αγωνιστική όπου και ηττήθηκαν εντός έδρας από τον Ήφαιστο Λήμνου. Για αυτό και θα πρέπει από την αρχή να μπούμε δυνατά και να μην τους επιτρέψουμε να βρουν ρυθμό σε κανένα σημείο του αγώνα και να αρκεστούν σε έναν παθητικό ρόλο για 40΄.

Μπορεί να μην έχει την αίγλη του παρελθόντος και στην κατάσταση που βρισκόμαστε φέτος να έχει ακόμη λιγότερη αξία, δεν παύει όμως να είναι ένα παιχνίδι απέναντι σε μια ομάδα που όποτε την συναντάμε θέλουμε να την γλεντάμε. Αυτό ακριβώς θα πρέπει να γίνει και αύριο με τον Γ.Καστρίτη και τους παίκτες του αυτή τη φορά να μην μας απογοητεύσουν. Εμείς θα είμαστε στις κερκίδες του Παλέ να τους σπρώξουμε προς  τη νίκη! ΠΑΤΗΣΤΕ ΤΟΥΣ!

ΥΓ. Πάρτι γενεθλίων αύριο στο Παλέ που δεν θα πρέπει να χαλάσει με τίποτα. Και αυτό ας το βάλουν άπαντες καλά στο μυαλό τους.

ΥΓ2.  Πάλεψε γενναία η ομάδα του Δ.Πρίφτη αλλά τελικώς δεν τα κατάφερε… παρόλα αυτά υποθέτω είναι τεράστια επιτυχία που κατάφερε και έφθασε στους 4 του Eurocup, τα μπάτζετ, η ατυχία, η ομάδα ευρωλίγκας Βαλένθια, το κορυφαίο Ισπανικό μπάσκετ, η διαιτησία και άλλα πολλά τέτοια για τον coachoftheyear

Τεράστιο πισωγύρισμα έκανε ο ΑΡΗΣ μας σήμερα καταφέρνοντας να απολέσει για ακόμη μια φορά διαφορά 17 πόντων και να ηττηθεί τελικά από τον ουραγό Κολοσσό. Οι Ροδίτες πραγματοποίησαν μαγική εμφάνιση στο Β ημχρόνο με εκνευριστική ευστοχία αλλά το παιχνίδι κρίθηκε κυρίως από την χαλάρωση των παικτών μας αλλά και την αδράνεια που έδειξε ο Γ.Καστρίτης στον πάγκο.

Χωρίς άγχος και με παρακαταθήκη τις καλές εμφανίσεις των τελευταίων αγωνιστικών ο ΑΡΗΣ μπήκε δυνατά για να καθαρίσει από νωρίς το παιχνίδι. Το +17 που έφθασε η διαφορά έδειχνε ότι έτσι θα κυλούσε ο αγώνας χωρίς ωστόσο να υπολογίσουμε το πείσμα των αντιπάλων μας αλλά και την έλλειψη συγκέντρωσης της ομάδος μας. Ξαφνικά στην επανάληψη είδαμε έναν ΑΡΗ να έχει ξεχάσει το όπλο του στα αποδυτήρια που ήταν η καλή άμυνα και να επιτρέπει στον Κολοσσό όχι μόνο να ροκανίσει τη διαφορά αλλά και να πάρει σημαντικό προβάδισμα στα τελευταία δευτερόλεπτα του αγώνα. Και μόνο το γεγονός ότι στην τέταρτη περίοδο ενώ οι Ροδίτες ήταν on-fireκαι πυροβολούσαν από παντού οι παίκτες μας δεν είχαν κάνει ούτε ένα φάουλ δείχνει το πόσο υπεροπτικά και χαλαρά αντιμετωπίσαμε το παιχνίδι από το +17 και μετά. Το σύνθημα της χαλάρωσης το έδωσε ο Γ.Καστρίτης από τον πάγκο που έδειξε τραγικά αντανακλαστικά όταν η διαφορά άρχισε να πέφτει και έπεσε και στην παγίδα να ακολουθήσει το πλάνο του αντίπαλου προπονητή αντί να προσπαθήσει να επιβάλλει το δικό μας παιχνίδι. Ήταν φανερή η αδυναμία του Κολοσσού να σταματήσει τον ΜακΓκι(με τον Μαυροειδή απόντα)  αλλά ο σέντερ του ΑΡΗ δεν τροφοδοτήθηκε καθόλου από τους συμπαίκτες του. Ενώ και η επιλογή να μην δοθεί εντολή στον Σλαφτσάκη(ή έστω στον Τζόουνς που μπορούσε να ακολουθήσει στο τρίποντο με ευκολία) να παίξει πιεστικά πάνω στον αφηνιασμένο Τσούπκοβιτς που ότι δεν πρόσφερε σε μια ολόκληρη σεζόν με τη φανέλα του ΑΡΗ το έδωσε σήμερα  ήταν έγκλημα. Έπαιξε το ρόλο της η απουσία του Μποχωρίδη, ωστόσο και οι αντίπαλοι μας είχαν τις δικές τους σημαντικές απουσίες.

Νέα ντροπιαστική ήττα και πισωγύρισμα σε μια χρονιά που ανυπομονούμε να ολοκληρωθεί όσο πιο γρήγορα γίνεται. Στην βαθμολογική κατάσταση που βρίσκεται η ομάδα και με τον κόσμο να ψάχνει να βρει την ηρεμία του το σημερινό ήταν έγκλημα που από ότι φαίνεται λίγοι εντός της ομάδος το αντιλήφθηκαν… Το να επαναπαύεται ο ΑΡΗΣ στην επίτευξη(???) του στόχου της  παραμονής και να έρχεται ο ουραγός Κολοσσός και να παίρνει αυτό που θέλει μέσα στο Παλέ δεν είναι κάτι που εύκολα μπορούμε να το χωνέψουμε… Ας σοβαρευτούν άπαντες ώστε στο εύκολο πρόγραμμα που έχουμε μέχρι το τέλος να μην ξαναδούμε κάτι ανάλογο.

ΥΓ. Πολλούς πόντους εκτίμησης έχασε ο Γ.Καστρίτης σήμερα. Σαν να μην φθάνει η αδράνεια του στο Β ημίχρονο στη συνέντευξη τύπου αντί να απολογηθεί προς τον κόσμο για την πίκρα που του πρόσφερε προτίμησε να παίξει το παιχνίδι των δημοσίων σχέσεων. Λες και ο ΑΡΗΣ δεν έχασε το παιχνίδι μόνος του σήμερα…

ΥΓ2. Όταν ο αντίπαλος σου βρίσκει ρυθμό στην επίθεση με κάθε τρόπο οφείλεις να του τον κόψεις. Με κάθε τρόπο… Βασικά πράγματα που όποιος έχει παρακολουθήσει τον Γ.Ιωαννίδη να κοουτσάρει τα γνωρίζει.

ΥΓ3. 1-2 παίκτες παίρνει ο Κολοσσός και ο κάθε Κολοσσός και κατευθείαν αλλάζει το αγωνιστικό του προφίλ.  Όποιος δεν καταλαβαίνει πόσο σημαντικό είναι για μια ομάδα με χαμηλό μπάτζετ να κάνει ελεύθερα μεταγραφές και όποτε επιθυμεί να προχωρά σε διορθωτικές κινήσεις είναι τουλάχιστον αφελής. Μονόδρομος η άρση του μπαν. Θα το επαναλάβουμε μέχρι να κοπάσουν οι αηδίες περί ενός ΑΡΗ με ελληνικό κορμό και δυνατές ακαδημίες.

Μέσα σε ένα φλεγόμενο Παλέ με περισσότερους από 4500 φίλους της ομάδος, οι παίκτες του Γ.Καστρίτη έβγαλαν περίσσιο πάθος στο παρκέ φθάνοντας με ευκολία στη νίκη. Ρίγος συγκίνησης και αποθέωση για τη χρυσή ομάδα του 79 που τιμήθηκε στο ημίχρονο του αγώνα.

Σχεδόν τίποτα δεν θυμίζει την ομάδα του πρώτου γύρου που ταλαιπωρούσε τα μάτια και τα νεύρα μας και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και στο σημερινό παιχνίδι. Εκεί που ο ΑΡΗΣ με το πόδι πατημένο στο γκάζι πίεσε ασφυκτικά, έτρεξε σε κάθε φάση και προσπάθησε να εκμεταλλευτεί κάθε ευκαιρία που του έδωσαν οι αντίπαλοι για να σκοράρει. Κάτι που το κατάφερε ως ένα βαθμό στο πρώτο ημίχρονο χτίζοντας μια διψήφια διαφορά που έφθασε μέχρι και τους 18 πόντους. Με αυτή την διψήφια διαφορά αλλά και με την υποδειγματική πιεστική άμυνα δεν αγχώθηκε ούτε καν όταν στο τρίτο δεκάλεπτο που δεν μπορούσε να σκοράρει με τίποτα. Το μοίρασμα του χρόνου από τον Καστρίτη επέτρεψε στην ομάδα να διατηρείται φρέσκια ώστε να μπορεί να πιέζει στην άμυνα την ίδια στιγμή που οι αντίπαλοι έμοιαζαν να μένουν από δυνάμεις. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα η προσπάθεια του Πανιωνίου να λάβει τέλος στο τέταρτο δεκάλεπτο και να μετατραπεί το υπόλοιπο του αγώνα σε ένα κιτρινόμαυρο πάρτι. Πολύ καλή η ομάδα που έδειξε χαρακτήρα όταν ήταν άστοχη σε αντίθεση με άλλα παιχνίδια που όταν στράβωναν μεγάλες διαφορές με ευκολία εκμηδενιζόντουσαν. Δύσκολα μπορούμε να ξεχωρίσουμε κάποιον μιας και όλοι σχεδόν έβαλαν το δικό τους λιθαράκι για να έρθει η σημερινή νίκη. Μια νίκη που αν ήμασταν έστω και λίγο πιο εύστοχοι στα τόσα ελεύθερα σουτ που βαρέσαμε θα ερχόταν ακόμη πιο εύκολα.

 Ο ΑΡΗΣ πλέον έχει γίνει ομάδα με όλη τη σημασία της λέξεως και αυτό είναι 100% έργο του Γ.Καστρίτη. Και όταν παίζεις σαν ομάδα όπως έπαιξες σήμερα κανένας Πανιώνιος δεν μπορεί να σε κοντράρει. Πλέον η ομάδα απελευθερωμένη από το βαθμολογικό άγχος και με ένα μήνα "προετοιμασίας" οφείλει και μπορεί να κοιτάξει και να διεκδικήσει τις υψηλότερες θέσεις ακόμη και αν αυτές δεν έχουν αξία για τον ΑΡΗ που θέλουμε. Και φυσικά η προσοχή όλων μας πρέπει να στραφεί στην επόμενη ημέρα. Γιατί το να υποστούμε το φετινό μαρτύριο της "οικονομικής εξυγίανσης" χωρίς αντίκρισμα θα είναι απλά μια τρύπα στο νερό.

ΥΓ. Και όμως επί Β.Αγγέλου το ενδεχόμενο αυτή η ομάδα να παίζει καλό μπάσκετ, να γεμίζει το γήπεδο και να ξεσηκώνει τον κόσμο έμοιαζε με σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Ας ρωτήσει ο "τρέλαρχος" τον γιό του τι μαγικά κάνει ο John Castle στις προπονήσεις για να εμπλουτίσει τις γνώσεις του ο γκουρου…

ΥΓ2. Τεράστιες προσωπικότητες με τα επιτεύγματα τους να μην είναι μετρήσιμα με τα δεδομένα της σημερινής εποχής. Το ευτύχημα είναι ότι η κληρονομία τους αξιοποιήθηκε με τον καλύτερο τρόπο με το γεμάτο γήπεδο σήμερα όπως και κόντρα στο Λαύριο να μοιάζει με φυσιολογικό για τον Αρειανό οπαδό.

ΥΓ3. Μεγάλη αλήθεια ομολόγησε ο Γ.Ιωαννίδης μιας και όλοι θυμόμαστε το πώς σώθηκε ο συμπολίτης. Όπως όμως σωστά τόνισε, ΑΡΗΣ είσαι και αν γουστάρεις μπορείς να κάνεις και αυτό!

ΥΓ4. Θυμάμαι πέρσι που ανέλαβε  ο Αλεξανδρής τον Πανιώνιο την χολή που έβγαλαν μερικοί μπερδεμένοι συνοπαδοί μας που προσπαθούν να πείσουν και τους υπόλοιπους για τον "εχθρό" Αλεξανδρή… Το ιδιαίτερα ζεστό χειροκρότημα που έλαβε σήμερα ο "τίγρης" ήταν η καλύτερη απάντηση προς όλους αυτούς με την "κοντή" μνήμη.

ΥΓ5. Κάθε κίνηση ανάλογη με τη σημερινή που τιμάει και υπενθυμίζει το ένδοξο παρελθόν του ΑΡΗ είναι αξιέπαινη ακόμη και αν υπάρχουν σε αυτή και αρκετές οργανωτικές παραφωνίες. Αρκεί φυσικά το όλο κλίμα να μην παρασύρει τον μεγαλομέτοχο και ξεχάσει ποιος πρέπει να είναι ο στόχος του.

ΥΓ6. Κλείστε από τώρα Μπέρι και Ντόρσεϊ μπας και δούμε έναν ακόμη πιο δυνατό ΑΡΗ του χρόνου. Αυτονόητο ότι το μπαν το καλοκαίρι θα έχει λυθεί.

Λίγες ώρες έχουν απομείνει πριν το τζάμπολ μιας ακόμη σημαντικής αναμέτρησης για την αγαπημένη μας ομάδα στο Nick Galis Hall. Εκεί που ο ΑΡΗΣ μας υποδέχεται τον Πανιώνιο με μοναδικό στόχο τη νίκη που θα μας βοηθήσει να απεμπλακούμε οριστικά από τα σενάρια της παραμονής.

Η ανοδική πορεία της ομάδος πιστοποιήθηκε με τον καλύτερο τρόπο κόντρα στον Παναθηναϊκό μιας και οι αποδοκιμασίες από την κερκίδα κατά την διάρκεια του αγώνα προς τους εξασφύριχτους και η υπερπροσπάθεια που κατέβαλλαν οι διαιτητές στην 4η περίοδο ήταν αποτέλεσμα της πολύ καλής παρουσίας των παικτών του Γ.Καστρίτη . Πλέον η ομάδα φαίνεται να ξέρει τι θέλει να κάνει μέσα στο γήπεδο, ο κάθε παίκτης φαίνεται να  γνωρίζει τον ρόλο του στην ομάδα και όλος ο μηχανισμός να λειτουργεί ολοένα και καλύτερα. Ο Πανιώνιος από εκεί που ενισχύθηκε σημαντικά και έδειχνε ότι τελικά δεν θα κινδυνέψει κάπου έχασε τον δρόμο του και περνάει μια νέα κρίση που τον κρατάει στο γκρουπ των ομάδων που παλεύουν για την σωτηρία. Για αυτό και σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει να χαθεί το παιχνίδι. Γιατί όπως οι διπλές νίκες με Λαύριο και πιθανόν Κολοσσό και Ρέθυμνο μπορούν να αποδειχθούν καθοριστικές έτσι και μια διπλή ήττα σε πιθανή ισοβαθμία μπορεί να αποδειχθεί καταστροφική.

Είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η ομάδα αγωνιστικά με τον Γ.Καστρίτη στον πάγκο έχει βρει τον δρόμο της. Η νίκη σήμερα θα μας επιτρέψει σε μεγάλο βαθμό να αρχίζουμε να κοιτάμε προς τα πάνω αλλά και να ασχοληθούμε με την επόμενη ημέρα του Αυτοκράτορα. Λίγες ώρες έμειναν πριν το τζάμπολ. Γεμίζουμε το Παλέ και γουστάρουμε με την ΑΡΕΙΑΝΑΡΑ!

Με τον ΑΡΗ μας να έχει 5 παίκτες με διψήφιο αριθμό και τον νεαρό Τολιόπουλο να πείθει με την εμφάνιση του ότι μπορεί να βοηθήσει ουσιαστικά την ομάδα ήρθε και η 3η συνεχόμενη νίκη στο πρωτάθλημα! Μαχητικό το Λαύριο που είχε όμως στο πλευρό του για ακόμη μια φορά την προκλητική διαιτητική τριάδα. Έκλεψε την παράσταση ο κόσμος της ομάδος γεμίζοντας το Παλέ σε ένα εντελώς αντιεμπορικό παιχνίδι!

Δύσκολο αναμενόταν το σημερινό παιχνίδι και έτσι ακριβώς εξελίχθηκε από τα πρώτο τζάμπολ. Η γνωστή πλέον σκληρή άμυνα που χαρακτηρίζει τους παίκτες του Γ.Καστρίτη ήταν και σήμερα η βάση πάνω στην οποία έχτισε η ομάδα για να πάρει τον έλεγχο του παιχνιδιού ενώ στην επίθεση αν και η απουσία του Μπελ έκανε πιο δύσκολα τα πράγματα κατάφερνε και έβρισκε τον τρόπο. Αντίστοιχα και το Λαύριο είτε χάρη στις εξάρσεις των Αμερικάνων του είτε χάρη στους 3 διαιτητές που τους έστελναν στη γραμμή των βολών με κάθε ευκαιρία κατάφερνε όχι μόνο να μείνει στο παιχνίδι αλλά να πάρει και ελαφρύ προβάδισμα. Ο ΑΡΗΣ όμως έχοντας πλέον πιο καθαρό μυαλό και περισσότερη αυτοπεποίθηση δεν έδειχνε διατεθειμένος να χάσει και άλλο παιχνίδι στην έδρα του και με πίεση διαρκείας κατάφερε να επικρατήσει παρά το τρίποντο ξέσπασμα των παικτών του Λαυρίου στην 4η περίοδο. Μεγάλος πρωταγωνιστής για την ομάδα μας ο Τολιόπουλος εκτός από τη σιγουριά στο κατέβασμα της μπάλας έδειξε ότι έχει και το σκοράρισμα φορτώνοντας το αντίπαλο καλάθι με 17 πόντους! Ογκόλιθος και πάλι ο ΜακΓκί κάτω από τα καλάθια που με νέο double-doubleβάσει rankingαναδείχθηκε ο πολυτιμότερος του γηπέδου. Αρκετά καλή παρουσία και από τους Τζόουνς και Μποχωρίδη ιδίως στις στιγμές που πίεζε το Λαύριο. Διακριθέντας και ο Σλαφτσάκης που έκανε όλες τις δουλειές πάνω στο παρκέ! Γενικότερα η ομάδα δείχνει μεταμορφωμένη, παίζει σαφώς πιο ορθολογικό μπάσκετ και όλοι οι παίκτες(εκτός 1-2 εξαιρέσεων) δείχνουν να ανταποκρίνονται καλύτερα. 100% έργο Καστρίτη που κατάφερε να πάρει από τους παίκτες σαφώς περισσότερα από ότι έβγαζαν ως τώρα πάνω στο παρκέ.

Από την πίεση στην άμυνα, τη βελτίωση στις βολές μέχρι και την  "επανεμφάνιση" του Μποχωρίδη τώρα που όλη η ομάδα λειτουργεί καλύτερα είναι φανερό ότι η κατάσταση έχει αλλάξει. Και αν υπήρχε σήμερα και ο Μπελ στο παρκέ η νίκη θα ερχόταν πιο εύκολα.  Ευχής έργον η σημερινή παρουσία του Τολιόπουλου να έχει και ανάλογη συνέχεια και όλος ο πρώτος γύρος να γίνει μια κακή ανάμνηση. Όσο για τον κόσμο τα λόγια είναι περιττά… μόνο στον πλανήτη ΑΡΗ γίνονται αυτά!

ΥΓ. Κόμπλεξ ή ανικανότητα; ένα από τα δυο για τα "μπουμπούκια" της ΚΕΔ και της ΕΟΚ!

ΥΓ2. Παρακολουθείς τον ΑΡΗ στη χειρότερη χρονιά της ιστορίας του με μια ομάδα που δεν βλέπεται(ή τουλάχιστον δεν βλεπόταν) σε ένα παιχνίδι με φόντο την παραμονή στην κατηγορία κόντρα στο Λαύριο και γυρίζεις προς την κερκίδα και βλέπεις ένα κατάμεστο γήπεδο με τον κόσμο τρελαμένο να φωνάζει για την καψούρα του! Και αυτόν τον κόσμο τον έπιασαν φέτος στο στόμα τους παράγοντες και προπονητές(πρώην)…

ΥΓ3. Εξαιρετικός ο Τολιόπουλος μας εξέπληξε ευχάριστα! Μακάρι αυτή η εμφάνιση να μην είναι ένα απλό "πυροτέχνημα" γιατί όπως φάνηκε και σήμερα θα παρασύρει και τους υπόλοιπους παίκτες!

ΥΓ4. Εντάξει ξεμπλέκουμε από την περιπέτεια και αυτό σίγουρα είναι κάτι το θετικό. Το να αναφέρεται με ενθουσιασμό όμως ότι πλησιάζουμε και την οκτάδα είναι τουλάχιστον αστείο… για τον ΑΡΗ μιλάμε… άλλο το να προκύπτουν "στόχοι" όπως η παραμονή λόγω συγκυριών και άλλων να στοχεύουμε ψηλά κοιτώντας προς την όγδοη θέση. Συνέλθετε…

Το χειρότερο σενάριο της φετινής σεζόν επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο κάθε αγωνιστική που περνάει με τη χθεσινή ιστορική ήττα ντροπής να είναι το νέο κεφάλαιο του δράματος. Αρκετές ώρες μετά τη λήξη του αγώνα και με σαφώς καθαρότερο μυαλό το συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι το χθεσινό αποτέλεσμα ήταν σε μεγάλο βαθμό αναμενόμενο και αυτό που έχει την ύψιστη σημασία πιο πολύ από ποτέ ως τώρα είναι οι κινήσεις του Δ.Γουλιέλμου.

Με την αλλαγή που έφερε η αποχώρηση του Β.Αγγέλου και η παρουσία του Γ.Καστρίτη στον πάγκο της ομάδος μας να είναι κάτι παραπάνω από εμφανής ο ΑΡΗΣ μας μπήκε πολύ δυνατά στο παιχνίδι. Ο Νταλό όπως ήταν λογικό έμεινε αρκετά στο πάγκο και η οργάνωση του παιχνιδιού πέρασε από τα χέρια του Φλιώνη, του Βεργίνη και του Μποχωρίδη. Η ομάδα ρόλαρε καλύτερα με αυτόν τον τρόπο και με μπροστάρηδες τους Μπέλ και ΜακΓκι κατάφερε να φθάσει από νωρίς στο +17! Κάτι που έμοιαζε πολύ καλό για να είναι αληθινό μιας και ήταν φανερό ότι παρά την μεγάλη διαφορά η ομάδα ζοριζόταν στην επίθεση. Όλη αυτή η εικόνα γύρισε ανάποδα στο Β ημίχρονο όπου η ομάδα υπό το άγχος της ήττας κατέρρευσε ολοκληρωτικά, το παιχνίδι πήγε στον πόντο και στις λεπτομέρειες ο Χολαργός κατάφερε να πάρει μια ιστορική νίκη χαντακώνοντας μας ακόμη περισσότερο στα πρόβλημα μας.  Στο χθεσινό παιχνίδι ίσως περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο φάνηκε ότι το πρόβλημα στην θέση του playmakerείναι τεράστιο αλλά και ότι πνευματικά αυτή η ομάδα υστερεί να σηκώσει το βάρος της φανέλας του ΑΡΗ. Όλη αυτή η κατάσταση έχει ονοματεπώνυμο… για την ακρίβεια έχει 2 ονοματεπώνυμα. Αυτό του Δ.Γουλιέλμου που πληρώνει και αποφασίζει και αυτό του Β.Αγγέλου που έπαιρνε τις αποφάσεις εκ μέρους του ιδιοκτήτη. Δική του έμπνευση ήταν από το καλοκαίρι να στηθεί μια ομάδα χωρίς playmaker, δική του έμπνευση ήταν να γίνει η επιλογή παικτών με συνολικό μ.ο. στις βολές γύρω στο 55%, δική του έμπνευση ήταν να βαφτίσει τον Νταλό playmaker, δική του έμπνευση ήταν να θέσει κατά κάποιο τρόπο εκτός ροτέισον τον πιο έμπειρο playmakerΔημήτρη Βεργίνη, δική του έμπνευση  ήταν να μην απαιτήσει ενίσχυση του ρόστερ με παίκτες όπως ο Παπαντωνίου και ο Σακελλαρίου, δική του αδυναμία ήταν να μην μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση την οποία αυτός διαμόρφωσε όπως την διαμόρφωσε.  Και όλα αυτά γιατί το τεράστιο εγώ του Β.Αγγέλου ήθελε να αποδείξει σε ολόκληρη την μπασκετική Ελλάδα ότι μπορεί να καταφέρει το ακατόρθωτο… Άργησε να το καταλάβει ο Δ.Γουλιέλμος; Άργησαν να τον ταρακουνήσουν οι συνεργάτες του(αν έχει τέτοιους); Η ουσία είναι πλέον ότι ακόμη και η αλλαγή προπονητή που έγινε και ήδη φάνηκε να επηρεάζει θετικά την ομάδα ίσως να μην είναι αρκετή από μόνη της ώστε να κερδίσει τους αντιπάλους και το βαρύ φορτίο που κουβαλάει ακόμη και από πέρσι αυτή η ομάδα. Γιατί όποιος δεν το καταλαβαίνει είναι τεράστια η διαφορά να ξεκινάς με άλλους στόχους και στην πορεία να μπλέκεις σε σενάρια υποβιβασμού όπως πέρσι και άλλο να θέτεις ως στόχο την γρήγορη παραμονή και με συνοπτικές διαδικασίες να γίνεσαι εκ των φαβορί για υποβιβασμό.

Αυτό που έχει μεγάλη σημασία πλέον είναι η αντίδραση. Ακόμη και οι αναφορές μας στο παρελθόν σε πρώην προπονητές(όπως κάνουμε και εμείς παραπάνω) ή πρώην διοικήσεις είναι κυριολεκτικά ανούσιες και δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν στον αγώνα για επιβίωση. 2 είναι οι επιλογές και η απόφαση θα πρέπει να παρθεί χθες. 1) Ο Δ.Γουλιέλμος αναλαμβάνει επιτέλους τον ρόλο του ως μεγαλομέτοχος και κάνει ότι χρειάζεται για να ενισχύσει και να σώσει την ομάδα ή 2) Παραιτείται και σύσσωμη η οικογένεια του ΑΡΗ και όποιος πραγματικά ενδιαφέρεται για τον χιλιοταλαιπωρημένο Αυτοκράτορα βγαίνει μπροστά και με την στήριξη όλων ξεκινάει την προσπάθεια για τη σωτηρία της ομάδος.  Το γράψαμε αρκετές φορές τις προηγούμενες εβδομάδες θα το ξαναγράψουμε και σήμερα. Το «ΑΡΗΣ είσαι» δεν αρκεί για να σωθεί η ομάδα.

ΥΓ. Προσωπικά θεωρούσα δεδομένη την ήττα με τον Β.Αγγέλου στον πάγκο. Η ομάδα φάνηκε διαφορετική πάνω στο παρκέ αλλά τα ψυχικά αποθέματα των παικτών έχουν στερέψει εδώ και καιρό. Από την στιγμή που ο Χολαργός επέστρεφε στο σκορ λογικά κατέρρευσε και η ομάδα. 2-3 παιχνίδια νωρίτερα να είχε στείλει τον «τρέλαρχο» σπίτι του ο Γουλιέλμος και τα πράγματα σήμερα θα ήταν εντελώς διαφορετικά.  Αλλά με τόσα αρδάκια να γλείφουν και να προπαγανδίζουν άντε ο κάθε ο Γουλιέλμος να καταφέρει να ξεχωρίσει την πραγματικότητα από την ουτοπία που του παρουσιάζουν τα αρδάκια και οι παρατρεχάμενοι.

ΥΓ2. Η πρώτη κίνηση με τον Νταλό που τον βάφτισαν playmaker να μένει στον πάγκο έγινε. Ώρα να γίνει και η επόμενη με τον παίκτη που τον βάφτισαν το καλοκαίρι με το έτσι θέλω «ηγέτη της ομάδος»  να μείνει και αυτός στον πάγκο μπας και του βγει σε καλό.

ΥΓ3. Πολλά έχουν ακουσθεί για το ρόστερ της ομάδος. Αν όμως αυτή η  ομάδα δεν λεγόταν ΑΡΗΣ αλλά Χολαργός, ή Ηφαιστος ή κάπως αλλιώς θα ήταν ήδη σωμένη.

ΥΓ4. Ο Δεκέμβρης φεύγει τα μπαν παραμένουν…

ΥΓ5. Αν η μια μεταγραφή Έλληνα καεί για κάποιον Τολιόπουλο τότε πραγματικά η κατάσταση θα έχει ξεφύγει σε όλα τα επίπεδα.

ΥΓ6. Και για να μην δυσαρεστήσουμε μερικά "φυτά" να το γράψουμε και αυτό... Ο κόσμος φταίει... που δεν είχε 7000 μέσα και άλλους 7000 από έξω για να κερδίσουμε τον Χολαργό με το τεράστιο μπάτζετ, την δυνατή διοίκηση και τους παικταράδες...

Σαν ταινία σε επανάληψη είδαμε τον ΑΡΗ μας πάλι σήμερα  να είναι για 35' κακός και στο τέλος απλά να παλεύει άναρχα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Το αποτέλεσμα το ίδιο… μια κακή ήττα από μια κακή ΑΕΚ με την προσπάθεια των τελευταίων λεπτών να είναι η στάχτη στα μάτια για τα τεράστια αγωνιστικά προβλήματα της ομάδος που παραμένει το ίδιο στάσιμη με τις πρώτες ημέρες της καλοκαιρινής προετοιμασίας.

Είτε γράφαμε για ένα από τα προηγούμενα παιχνίδια που χάσαμε είτε για το σημερινό οι διαφορές μπορεί να είναι από ελάχιστες ως μηδαμινές. Χωρίς πλάνο ο ΑΡΗΣ σε καμία πλευρά του γηπέδου, χωρίς ιδιαίτερο πάθος για 35' χωρίς καμία βοήθεια από τον πάγκο…  Η χαλάρωση της ΑΕΚ στο τέλος και κάποια εύστοχα σουτ μέσα από το άναρχο παιχνίδι μας ήταν αρκετά για να ξαναμπούμε στο παιχνίδι θεωρητικά μιας και στην πράξη ποτέ δεν καταφέραμε να αγχώσουμε πραγματικά την ΑΕΚ. Μια ΑΕΚ που χωρίς να χρειαστεί να φορτσάρει ή κάποιος παίκτης της να κάνει κάτι το ξεχωριστό πήρε μια εύκολη νίκη. Οι 24 πόντοι του Μποχωρίδη ήταν κάτι το εξαιρετικό αλλά όπως και ολόκληρη η ομάδα ανούσιο. Γιατί όταν ακόμη και οι 24 πόντοι ενός παίκτη δεν προκύπτουν μέσα από μια αγωνιστική φιλοσοφία στην κανονική ροή του παιχνιδιού αλλά είναι κάποια ξεσπάσματα μέσα στο γενικότερο μπάχαλο τότε έχουμε μια τρύπα στο νερό… Ανάλογη με τα τρίποντα των Χρηστίδη και Κάιζερ που μας οδήγησαν για πολλοστή φορά στο αξιολύπητο η ομάδα προσπάθησε αλλά δεν τα κατάφερε…

Άλλη μια ήττα σαν να μην τρέχει τίποτα… Άλλωστε φέτος ολόκληρος ο μπασκετικός ΑΡΗΣ κάπως έτσι πορεύεται. Χάνει… χάνει… ξαναχάνει και όλα καλά… Και φυσικά στον μπασκετικό ΑΡΗ η οποιαδήποτε κουβέντα για το αγωνιστικό απαγορεύεται… οπότε το να αναρωτιέται κανείς γιατί δεν έμειναν οι Τσαϊρέλης και Μάρας, γιατί δεν αποκτήθηκαν Έλληνες(ναι υπάρχουν και φθηνοί Έλληνες εκτός από τους ξένους)  πιο ετοιμοπόλεμοι από αυτούς που έχουμε, γιατί ο προπονητής επιμένει να παραγκωνίζει τον μοναδικό παίκτη που μπορεί να οργανώσει το παιχνίδι και να επιμένει να βαφτίζει πόιντ γκαρντ τον Νταλό, γιατί από το καλοκαίρι ως σήμερα δεν υπάρχει ίχνος βελτίωσης και κάτι που να θυμίζει επαγγελματική ομάδα, γιατί ανέλαβε μια διοίκηση που δεν έχει να πληρώσει κάτι παραπάνω από κάτι χαμηλόμισθους παίκτες, γιατί δεν έχει αρθεί ακόμη το μπαν για να ενισχυθεί η ομάδα,  γιατί αφού δεν έχει λεφτά δεν ψάχνει για χορηγίες και συμπαίκτες και άλλα πολλά γιατί… αλλά ξέχασα… ούτε προπονητές είμαστε και ούτε έχουμε τα λεφτά για να αγοράσουμε την ΚΑΕ αλλά δεν δικαιούμαστε να μιλάμε… Κουράγιο σε όλους μας.

ΥΓ. Παρακαλείτε ο οποιοσδήποτε υποστηρικτής του Β.Αγγέλου να μας κατονομάσει τι έχει πετύχει ο "τρέλαρχος" σε αγωνιστικό επίπεδο από το καλοκαίρι  που ανέλαβε υπό τις γνωστές δύσκολες συνθήκες και περιορισμούς. Ποια είναι η αγωνιστική φιλοσοφία της ομάδος, ποιο το δυνατό της σημείο, ποια είναι η σταθερά το παιχνίδι της…

ΥΓ2. Πήρε την ευθύνη(???) πάνω του ο Αγγέλου και ξέρει τι πρέπει να κάνει. Πιθανόν ότι έκανε και την προηγούμενη φορά που ήταν στον ΑΡΗ αφού όμως βεβαιωθεί ότι το καράβι βουλιάζει.

ΥΓ3. Όσο για τα αρδάκια τα λόγια είναι περιττά. Τα "ντέρμπι" που είναι χαμένα από τα αποδυτήρια τα παρακολουθούν 3000 φίλοι της ομάδος που μέσα στον αγώνα με αυτά που βλέπουν δεν έχουν το κουράγιο ούτε να ανασάνουν και εσείς το ίδιο τροπάριο… "Προσπάθεια και διαιτησία, συνεχίζουμε γερά και όλα καλα" .  Και φυσικά φταίει και ο κόσμος που δεν γεμίζει το Παλέ ασφυκτικά για να λιώσουμε το κάθε περιστεράκι... Ντροπή και μόνο ντροπή για όλους σας.